ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนจอมมาร

ปราสาทจอมมาร
          จอมมารต้นกล้าพา 2 สาววาร์ปทะลุมิติกลับมาถึงแดนปีศาจได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ภารกิจพังงานแต่งและลักพาตัวเจ้าสาวเสร็จสมบูรณ์ลงอย่างงดงาม ทันทีที่ร่างของทั้งสามปรากฏขึ้นกลางห้องโถงใหญ่อันมืดมิด ลิชเฒ่าเสนาธิการโครงกระดูกก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามาตรวจสอบสภาพของเจ้าหญิงดวงจำปาและแก้วตาอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยความพึงพอใจ
          ลิชเฒ่า: "อืม... เจ้าหญิงตัวจริงเสียงจริงไม่ผิดตัวแน่ แต่ดูเหมือนร่างกายนางจะโดนคำสาปบางอย่างที่รุนแรงและน่าเกลียดน่ากลัวมาก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาหลักของเรา... ท่านจอมมาร บอกตามตรงเลยนะ ข้าล่ะไม่เชื่อน้ำหน้าเลยว่าคนอย่างท่านจะทำภารกิจนี้สำเร็จจริง ๆ!" ต้นกล้า: "อ้าว! พูดงี้ก็สวยดิท่านลิชเฒ่า! เห็นผมเป็นคนกะล่อนแบบนี้ แต่เวลาทำงานผมก็เอาการเอางานและจริงจังอยู่นะโว้ย! ...แล้วจะให้ทำยังไงกับสองสาวนี่ต่อดีล่ะ?"
ลิชเฒ่าขยับกรามโครงกระดูกยิ้มกริ่มพลางกระซิบตอบเสียงเรียบ
          ลิชเฒ่า: "ถ้าเป็นไปตามแผนการข่มขวัญมนุษย์ล่ะก็... ท่านจอมมารต้องไปนอนเล่นจ้ำจี้เผด็จศึกกับเจ้าหญิงดวงจำปาซะ! จัดให้หนัก จัดให้ดุเดือดเลือดพล่าน เอาให้นางติดใจจนลืมไอ้เจ้าชายหน้าจืดนั่นไปเลย!"
          ดวงจำปา / ต้นกล้า: (หันมาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะแหกปากประสานเสียงลั่นวัง) "ไม่มีทางโว้ยยยยยย!!! "
          ลิชเฒ่า: "เอ้า! ก็นั่นมันเป็นหนึ่งในภารกิจหลักเหมือนกันนี่ขอรับ? ถ้าท่านสามารถทำลายพรหมจรรย์ของเจ้าหญิงดวงจำปาลงได้ ทางเราก็ไม่ต้องห่วงเรื่องพันธสัญญาศักดิ์สิทธิ์อะไรอีก... แต่ก็นะ ข้าแล้วแต่ท่านก็แล้วกัน..." (ลิชเฒ่าตัดบทดื้อ ๆ พูดง่ายแต่ทำยาก ก่อนจะร่ายเวทหายตัววับหนีความรับผิดชอบไปทันที)
เมื่อลับตาลิชเฒ่า เจ้าหญิงดวงจำปาก็สะบัดผ้าคลุมหัวหน้าเตอะออก พร้อมกับถอดชุดเจ้าสาวรุ่มร่ามชั้นนอกโยนทิ้งไป เหลือเพียงชุดลำลองเรียบ ๆ ด้านใน
ทว่า... ร่างกายภายใต้ร่มผ้าของเธอนั้น แม้จะดูหุ่นเพรียวบางสมส่วนดี แต่ผิวหนังกลับมีตุ่มหนองปูดโปนขรุขระขยายเต็มตัวไปหมด แถมกลิ่นเน่าบูดโชยเตะจมูกชวนอ้วกพุ่ง และใบหน้าที่ตาโตถลนไร้เปลือกตาราวกับผีตายโหง ทำให้คนมองแทบไม่กล้าสบตาเธอตรง ๆ!
          ต้นกล้า: (ยืนพึมพำเสียงสั่นเครือ) "...ทะ... ทำลายพรหมจรรย์..."
ต้นกล้าเหลียวมองสภาพยัยเจ้าหญิงตุ่มปลาดุกชนเขื่อนตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขีดสุด จินตนาการภาพตุ่มแตกใส่ตัวแล้วขนลุกซู่ เขาเลยรีบสลัดความคิดสยองขวัญนี้ให้เลือนหายออกไปจากสมองด่วน ๆ ก่อนจะตะโกนเรียกสมุน
          ต้นกล้า: "ซาคิวบัสแม่บ้าน!!! อยู่ไหนกันหมดวะ!? ออกมาพาแขก (VIP) ของเราไปพักผ่อนที่ห้องรับรองทีดิ๊! ...อ้อ! แล้วก็ดึงเอาของวิเศษชุบชีวิตออโต้มาสำรองไว้ให้ผมอีกสักสองสามชิ้นด้วยนะ เผื่อกูอาจจะได้ช็อกตายซ้ำรอบสองเร็ว ๆ นี้แหละ!"
          ณ ทางเดินไปห้องพักรับรองเชลย
เจ้าหญิงดวงจำปาและแก้วตาสาวใช้ถูกเหล่าปีศาจซาคิวบัสเดินนำทางพาไปยังห้องพักสุดหรู ทว่าตลอดระยะทางเดิน เสียงบ่นฉอด ๆ สั่งนู่นขอนี่ระดมความต้องการของยัยเจ้าหญิงมั่นหน้าก็ดังไม่หยุดหย่อน และค่อย ๆ แว่วไกลออกไปตามโถงทางเดิน...
          ดวงจำปา: "นี่พวกแก! ฉันหิวแล้วนะ!... ที่นี่มีน้ำองุ่นหมักเกรดพรีเมียมไหม? ฉันต้องดื่มวันละขวดเพื่อผิวพรรณนะย่ะ!" ดวงจำปา: "แล้วขอห้องพักแบบที่มี 2 เตียงนะ พวกฉันจะนอนด้วยกันในห้องเดียว ขืนแยกห้องฉันได้โดนผีปราสาทจอมมารหลอกตายชักพอดี!" แก้วตา: "ห้องนอนต้องมีห้องน้ำในตัวด้วยนะเพคะ! แล้วต้องแยกห้องอาบน้ำกับห้องส้วมออกจากกันด้วย เจ้าหญิงของฉันเรื่องเยอะ!" ดวงจำปา: "ใช่! แล้วต้องมีห้องแต่งตัวกับตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ด้วยนะ... อ้อ! ถามจริง เห็บหมัดปะปนไหมเนี่ย? แล้วที่นี่เขามีระบบซักผ้าปูเตียงฆ่าเชื้อให้ทุกวันหรือเปล่ายะ!? ถ้าไม่สะอาดผิวฉันจะอักเสบนะ!" แก้วตา: "สภาพหน้าพังขนาดนี้ยังจะห่วงผ้าปูเตียงอีกเหรอเพคะเจ้าหญิง..." ดวงจำปา: "อีแก้วตา! หุบปากไปเลยมึง!!!"
เหล่าซาคิวบัสแม่บ้านได้แต่เดินกุมขมับทำหน้าเซ็งกะตาย ส่วนจอมมารต้นกล้าที่แอบยืนมองอยู่ไกล ๆ ได้แต่นั่งทรุดเข่าเอามือกุมขมับคิดในใจว่า 'นี่กูไปลักพาตัวเชลย หรือกูไปเชิญเสด็จองค์ราชินีมาสถิตที่บ้านวะเนี่ย!?
 
 

ณ ทางเดินและห้องนอนรับรองในปราสาทจอมมาร
          จอมมารต้นกล้าเดินวนเวียนไปมารอบปราสาทไม่หยุดหย่อน สมองคิดไม่ตกว่าจะจัดการกับเรื่องวายป่วงนี้ยังไงดี ใจหนึ่งเขาก็เลือกที่จะไม่ทำและปล่อยเลยตามเลยก็ได้ แต่ทว่าคำว่า ‘ภารกิจพังอนาคตมนุษย์’ มันยังคงค้ำคอค้างคาอยู่ในหัว และเพื่อให้แผนการสมบูรณ์แบบขีดสุด... เขาต้อง ‘ซั่ม’ เจ้าหญิงดวงจำปา ต้องจัดหนักจัดเต็มซั่มแล้วซั่มเล่าจนกว่าเธอจะเลิกฝักใฝ่ถวิลหาไอ้เจ้าชายอนาวิลหน้าจืดนั่นให้ได้!
          ต้นกล้า: (ทุบกำแพงดังปัง บิลต์อารมณ์ดิบในใจ) "เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน! ขนาดเผ่าออร์คถึก ๆ ตูก็เคยลุยฟาดฟันเอาชนะมาแล้ว! นับประสาอะไรกับยัยผีหนองเดินได้คนนี้! คิดซะว่าเป็นอีกหนึ่งความท้าทายระดับบอสใหญ่ในชีวิตลูกผู้ชายแล้วกันโว้ย!!!"
เมื่อสัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นตัวและตัดสินใจเด็ดขาดได้แล้ว จอมมารต้นกล้าก็สาวเท้าบุกตรงไปยังห้องนอนของเจ้าหญิงทันที ประตูบานยักษ์ถูกถีบเปิดออกเสียงดังโครมใหญ่! พร้อมกับการปรากฏตัวของจอมมารหนุ่มที่พกพาความมุ่งมั่นและความดิบเถื่อนมาเต็มพิกัด!
          ต้นกล้า: "เจ้าหญิง!!! ข้ามาทวงสัญญาแล้ว! จงมอบความบริสุทธิ์ผุดผ่องของเจ้ามาให้ข้าเชยชมเดี๋ยวนี้!!!"
          แต่ทว่า... ภาพเหตุการณ์ภายในห้องกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด! เจ้าหญิงดวงจำปาและแก้วตาสาวใช้กำลังช่วยกันขะมักเขม้นผูกผ้าม่านผืนหนาต่อกันเป็นสายยาวดูก็รู้ทันทีเลยว่า ยัยสองคนนี้กำลังวางแผนจะโรยตัวหนีออกทางหน้าต่างปราสาทชัด ๆ!
เมื่อเห็นจอมมารพังประตูเข้ามา แก้วตาก็สะดุ้งโหยงรีบปล่อยมือจากผ้าม่านพลางโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวันทันที!
          แก้วตา: "ข้าเปล่านะคะท่านจอมมาร! ข้าไม่ได้อยากหนีเลย! เจ้าหญิงนั่นแหละสั่งให้ข้าทำ!"
          ดวงจำปา: "อ้าว!! อีแก้วตา!!! อีเพื่อนทรยศ! แกนั่นแหละเป็นคนออกความคิดเห็นเรื่องผูกผ้าม่านคนแรกเลยนะย่ะ!"
          แก้วตา: "อ้าว... ก็ท่านบอกเองไม่ใช่เหรอเพคะว่าอยากหนีจากไอ้หน้าตุ่มหลงตัวเองนี่ ข้าก็แค่เสนอทางเลือกให้เฉย ๆ เอง!"
          ต้นกล้า: (ยกมือขัดจังหวะห้ามทัพสงครามประสาท) "พอ ๆ ๆ! หยุดเถียงกันได้แล้วพวกเธอ! ไม่มีใครหน้าไหนจะได้ก้าวขาออกไปจากปราสาทนี้ทั้งนั้น! และตอนนี้... ผมตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว! เจ้าหญิงดวงจำปา... ขึ้นไปนอนรออยู่บนเตียงเดี๋ยวนี้!!!"
          ดวงจำปา: "ไม่!!! ไม่มีวันย่ะ! ไม่มีทางที่ข้าจะยอมให้แกทำเรื่องอัปยศอดสูชวนอ้วกแบบนั้นกับร่างกายอันสูงส่งของข้าแน่!!!"
ต้นกล้าไม่ฟังเสียงคัดค้าน เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมืออันอวบอัดของเธอยกขึ้นทันที
          ต้นกล้า: "ถ้าพูดดี ๆ ไม่ชอบ... คงต้องใช้กำลังหักหาญน้ำใจกันหน่อยแล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะเจ้าหญิง แต่ตอนนี้ท่านไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะ..."
          ดวงจำปา: "ว๊ายยย! แก!... แกกล้าดียังไงมาทำหยาบคายแบบนี้กับฉัน!? ไอ้จอมมารสารเลวชั่วช้า!..." (แม้จะส่งเสียงร้องแต่ดวงตากลมโตถลนค้างคู่ขนานของเธอก็จ้องสบตาเขาเขม็งแบบไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด)
 
ดาเมจทำลายล้างขีดสุด
          สายตาของจอมมารต้นกล้าและเจ้าหญิงดวงจำปาจ้องประสานกันนิ่งในระยะประชิด ชนิดที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร... ทว่าในวินาทีถัดมา จอมมารผู้เกรียงไกรกลับต้องเป็นฝ่ายสะบัดมือออกแล้วก้าวขาถอยหลังกรูด! ไม่ใช่เพราะเขายอมแพ้ต่อจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของเธอหรอกนะ... แต่เขาต้องรีบพุ่งตัวไปคว้าแจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่ใกล้ที่สุดมาโก่งคออ้วกพุ่งเลอะเทอะทะลักทลายทันที!
          ต้นกล้า: "อุ๊บ!... อ้วกกกกกกกกกก!!! แหวะ... โอ๊ย... ไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ... อ๊อกกกกกกกกกก!!!" (กลิ่นตัวเน่าบูดผสมภาพตุ่มหนองระยะ 5 เซนติเมตรทำลายระบบทางเดินอาหารสะอาดยับเยิน)
          ดวงจำปา: (กรีดร้องเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยว) "กรี๊ดดด! ไอ้เลวววว!!! แกกล้าดีทำเสียงอ้วกพุ่งต่อหน้าฉันงั้นเหรอย่ะ!!! มันหยามกันเกินไปแล้วนะ!"
          แม้จะรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจลึก ๆ แต่ดวงจำปาก็ทำอะไรไม่ได้ เธอรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายในตอนนี้ช่างน่ารังเกียจและสยดสยองเพียงใด แต่เธอก็เลือกที่จะแสร้งทำเป็นเข้มแข็งและหยิ่งผยองปกปิดความอ่อนแอเอาไว้ เพราะในใจส่วนลึกเธอยังคงคาดหวังว่า จะมีใครสักคนที่รักเธอจากใจจริง ๆ ไม่ใช่แค่เปลือกนอก... แต่บางที การที่มีใครสักคนแสดงความต้องการในตัวเธออย่างรุนแรงขนาดนี้ (แม้จะเป็นไอ้จอมมารหน้าอ้วกพุ่งคนนี้ก็ตาม) มันก็แอบทำให้รู้สึกดีแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน
หลังจากอ้วกจนหมดไส้หมดพุงและเช็ดปากเรียบร้อย ต้นกล้าก็พยายามตั้งหลักเรียกศักดิ์ศรีกลับคืนมาอีกครั้ง
          ต้นกล้า: "โอ๊ย... ร้ายกาจขีดสุด... ดาเมจกลิ่นสยองระดับพระกาฬเลยว่ะ!... แต่คิดว่าผมจะยอมแพ้เหรอ? ไม่มีทางย่ะ! เจ้าหญิง... คืนนี้เธอต้องเป็นของผมให้ได้!"
เขาสาวเท้าเดินหน้าลุยเข้าไปอีกครั้งราวกับนักรบเดนตายผู้ไม่ยอมสยบต่ออุปสรรคใด ๆ ทว่าในตอนนั้นเอง แก้วตาสาวใช้ร่างบางก็รีบกระโจนเข้ามากางแขนเอาตัวเข้าขวางหน้าเตียงไว้ทันที!
          แก้วตา: "หยุดนะ!!!... ถ้าแกคิดจะทำเรื่องลามกหยาบคายอะไรกับเจ้าหญิงของฉันล่ะก็... ข้ามศพยัยแก้วตาคนนี้ไปก่อนเถอะไอ้จอมมารบ้า!"
ดวงจำปาถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง จ้องมองสาวใช้คนสนิทที่เติบโตและเล่นกันมาตั้งแต่เยาว์วัยด้วยความตื้นตันใจอย่างถึงที่สุด เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเพื่อนคนนี้จะยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเธอขนาดนี้
          ดวงจำปา: "แก้วตา!... แกไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะมึง ข้าไม่ยอมหรอกนะถ้าเกิดแกต้องมาตายเพราะข้าน่ะ!..." แก้วตา: "เจ้าหญิง... ไม่เป็นไรเพคะ! ฉันจะไม่ยอมให้ไอ้โรคจิตนี่แตะต้องสัมผัสผิวตุ่มของเจ้าหญิงแม้แต่ปลายก้อยเด็ดขาด!"
แก้วตาสะบัดหน้าหันไปเผชิญหน้ากับต้นกล้าพลางยืดอกสู้ตาย
          แก้วตา: "ถ้าแกอยากจะระบายความใคร่หรือทำเรื่องลามกอะไรนักหนา... ก็มาลงที่ฉันนี่มา! ทำกับฉันแทนเจ้าหญิงเถอะ!"
ต้นกล้าชะงักกึก สายตาจับจ้องไปที่แก้วตา... สาวใช้รูปร่างหน้าตาสะสวย ผิวพรรณเนียนผุดผ่องไร้ที่ติ หน้าตาดีระดับท็อปไม่เป็นรองสาวงามในเมืองหลวง... จากนั้นเขาก็เหลือบไปมองเจ้าหญิงดวงจำปาที่มีตุ่มหนองปูดโปนตาถลนกลิ่นเหม็นสาบพิษ... เขาหันมองสลับซ้ายขวาเปรียบเทียบความแตกต่างอยู่ 2-3 รอบ ก่อนจะดีดนิ้วตัดสินใจได้ในทันที!
          ต้นกล้า: "เอาวะ!!! เรื่องเจ้าหญิงน่ะเอาไว้ทีหลังก็ยังไม่สาย!... มาเลยแม่สาวใช้ผู้เสียสละ แกชื่อแก้วตาใช่ไหม? ขึ้นเตียงด่วนเลยมึง!!! ในที่สุดปาฏิหาริย์ก็มีจริง กูมีมนุษย์ผู้หญิงจริง ๆ ตัวเป็น ๆ ให้ซั่มแล้วโว้ยยยยยยยยย!!!"
 
ศึกปกป้องเจ้าหญิง (ฉบับกลับตาปัด)
เมื่อการเจรจาตกลงผลประโยชน์ลงตัวอย่างราบรื่น จอมมารต้นกล้าก็เริ่มรัวเพลงรบระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานละเลงใส่สาวใช้แก้วตาอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนไร้ซึ่งความปรานีขีดสุด! โซฟาและเตียงสั่นสะท้านสะเทือนลั่นห้อง
โดยมีเจ้าหญิงดวงจำปานั่งกุมมือกุมหัวใจเต้นโครมครามอยู่ตรงขอบเตียงของตัวเอง จ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าตาไม่กระพริบ (ซึ่งจริง ๆ เธอก็กระพริบตาไม่ได้อยู่แล้วเพราะคำสาปทำลายเปลือกตาไปจนหมดสิ้น 555)
          ต้นกล้า: (เหงื่อท่วมกาย กระแทกกระทั้นจัดหนัก) "นี่แหนะ!! รับไปซะ! ความอัดอั้นและโกรธแค้นของผมทั้งหมด!"
          แก้วตา: (ตาเยิ้ม ส่งเสียงครางหลง) "โอ๊ยยยย!! คุณพระช่วย!... ใหญ่โตมโหฬารอะไรขนาดนี้เนี่ยท่านจอมมาร!!!"
          ต้นกล้า: "ในที่สุด!... ในที่สุดกูก็ได้สัมผัสเนื้อเนียน ๆ ของผู้หญิงจริง ๆ ซะทีโว้ย! ใช่เลย สัมผัสแบบนี้แหละผู้หญิงแท้ ๆ 100%!"
เจ้าหญิงดวงจำปาที่นั่งมองอยู่ข้าง ๆ เริ่มเกิดความหวาดกลัวและกังวลอย่างหนักชวนสับสน เธอเห็นเพื่อนรักอย่างแก้วตามีสีหน้าบิดเบี้ยวเนื้อตัวสั่นเทาราวกับกำลังเผชิญความทรมานแสนสาหัส
          ดวงจำปา: (คิดในใจ น้ำตาคลอ) "แก้วตา... แกช่างเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย แกยอมเสียสละร่างกายอันบริสุทธิ์เพื่อรองรับความอัปยศแทนฉันแท้ ๆ..."
          ต้นกล้า: "ยอดเยี่ยม!... ยอดเยี่ยมที่สุดเลยแก้วตาเอ๋ยยย!"
          แก้วตา: "อ๊าาา... ใช่ค่ะ... ซี้ดดด... แบบนั้นแหละค่ะท่านจอมมาร..."
ดวงจำปาที่นั่งจ้องอยู่เริ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัยครามครัน ใบหน้าไร้เดียงสาต่อเรื่องบนเตียงทำให้เธอตามสถานการณ์ไม่ทัน
          ดวงจำปา: (คิดในใจ) "เดี๋ยวคราวก่อนนะ... ยัยแก้วตามันจะเป็นอะไรไหมเนี่ย? แต่ทำไม... ทำไมเสียงร้องทรมานของมันฟังดูแปลก ๆ ชวนขนลุกพิกลว่ะ?"
          ต้นกล้า: "แก้วตา... แก้วตาสุดยอดมาก!..." แก้วตา: "แรงอีกค่ะ!... กระแทกแรง ๆ อีกเลยค่ะท่านจอมมารขารุกข้าเลยยย!!!"
 
ต้นกล้าเสร็จกิจจากแก้วตาแต่ยังพอมีแรงเหลือจึงหันไปหาเจ้าหญิงหน้าผีที่ตาโตเป็นไข่ห่าน มองอย่างตื่นเต้น
          ต้นกล้า : ถึงตาเธอแล้วเจ้าหญิงดวงจำปา
          แต่ไม่ทันจะลุก มือของแก้วตาก็คว้าแขนต้นกล้าไว้
          แก้วตา : อย่าแตะต้องเจ้าหญิง ข้ายังไหว
          ต้นกล้า : ...เอ่อ....ก็ได้ มา!!!
          (ต้นกล้าจัดกับแก้วตาอีกรอบ)
          ต้นกล้า : หมดหรือยัง!!
          แก้วตา : ยัง อีกรอบ!!!
          (ต้นกล้าจัดกับแก้วตาอีกรอบ)
          (และอีกรอบ)
          ...
 
          ดวงจำปา: (อ้าปากค้าง ตาถลนยิ่งกว่าเดิม) "เหยดดด... เดี๋ยวสิย่ะ! ทำไมดูไปดูมา อีแก้วตามันดูมีความสุขสมหวังเปี่ยมล้นขนาดนั้นล่ะเนี่ย!?"
          ความไม่เดียงสาต่อโลกีย์ของเจ้าหญิงดวงจำปาทำให้สมองปั่นป่วนงงงวยไปหมด ท่าทางกิริยาการตอบสนองอย่างเร่าร้อนของแก้วตาที่มีต่อจอมมารต้นกล้าในช่วงแรกก็พอจะเข้าใจได้ว่าเป็นการฝืนทนทรมาน... แต่ทว่า พอกิจกรรมดำเนินไปได้สักพัก ภาพตัดสลับกลายเปลี่ยนท่าผายปอดพลิกคว่ำพลิกหงาย จนตอนนี้กลายเป็น ยัยแก้วตาขึ้นไปนั่งโยกสะบัดคุมบังเหียนอยู่ข้างบน ร้องครางลั่นห้องอย่างสุขสมอารมณ์หมาย...
นั่นทำให้เจ้าหญิงดวงจำปาเกาหัวแกรก ๆ แล้วคิดในใจเบา ๆ ว่า... 'เออ... ดูทรงแล้ว กูก็คงไม่ต้องไปนั่งเป็นห่วงสวัสดิภาพชีวิตความเป็นอยู่ของมึงแล้วมั้งอีแก้วตา! '