ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนจอมมาร

          หลังจากผ่านพ้นคืนอันแสนดุเดือดเผ็ดร้อนที่แก้วตารับอาสารองรับอารมณ์ดิบของจอมมารต้นกล้า ยอมสละตัวเองเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีและพรหมจรรย์ของเจ้าหญิงดวงจำปา...

ในขณะที่เจ้าหญิงดวงจำปากำลังนั่งแต่งเนื้อแต่งตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอก็เหลือบเห็นแก้วตาที่อาบน้ำชำระล้างร่างกายเสร็จเดินนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำ เจ้าหญิงจึงเอ่ยปากขอบคุณเพื่อนสนิทจากก้นบึ้งของหัวใจด้วยความจริงใจทันที

          ดวงจำปา: "แก้วตา... ข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก ๆ สำหรับเรื่องเมื่อคืนนี้เลยนะ ถ้าไม่ได้เจ้าช่วยไว้ ข้าคงต้องแย่และตกเป็นเมียไอ้จอมมารนั่นแน่ ๆ"

          แก้วตา: "โอย... ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะเจ้าหญิง ฉันยินดีทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเจ้าหญิงอยู่แล้วค่ะ"

          ดวงจำปา: "แต่ว่า... เจ้ายอมเสียความบริสุทธิ์ผุดผ่องเพื่อข้าเลยนะ เรื่องนี้มันสำคัญกับชีวิตผู้หญิงมากเลยนะแก... แล้วนี่เจ้า..."

แก้วตาโบกมือไปมาพลางทำหน้าเฉยชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          แก้วตา: "โอ๊ย! ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะเจ้าหญิง... คือจะบอกความจริงให้ฟังนะเพคะ ข้าเองก็ไม่ได้เป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอะไรนั่นมาตั้งนานนมข้ามศตวรรษแล้วล่ะค่ะ!"

เจ้าหญิงดวงจำปาสะดุ้งโหยง หันขวับมามองสาวใช้ตาถลนค้างด้วยความตกใจสุดขีด!

          ดวงจำปา: "เดี๋ยว!!! นี่แกเสร็จใครมาตั้งแต่เมื่อไหร่ซักทอดมาด่วนเลยนะย่ะ?!"

          แก้วตา: (ทำท่านึก นิ้วมือนับไล่เรียง) "อืม... จำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะว่าคนแรกคือใคร มันเยอะจัด... น่าจะเริ่มตั้งแต่ท่านจอมพล A, รองแม่ทัพ B มาดเท่, เสนาธิการ C, หัวหน้าพ่อครัวหลวง D, คนเลี้ยงม้า E, ช่างตีเหล็กกล้ามโต F ...เออ แล้วก็... องค์ราชาเพคะ..."

          พลึ่บ! พลั่ก! ตุ้บ! ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘องค์ราชา’ เจ้าหญิงดวงจำปาก็ฟิวส์ขาด เด้งตัวลุกขึ้นคว้าหมอนข้างเตียงพุ่งเข้าใส่ฟาดหัวฟาดตัวแก้วตาไม่ยั้งมือทันที!

          ดวงจำปา: "นี่แกฟาดพ่อกูเหรอ!!! อีเพื่อนชั่ว! อีเพื่อนเลววววว!!! "           

          แก้วตา: (หัวเราะร่าพลางยกแขนกันหมอน) "โอ๊ยยย เจ้าหญิง! 5555 เรื่องแบบนี้จะให้ข้าปฏิเสธได้ยังไงล่ะค๊า! ก็เสด็จพ่อของท่านน่ะตัวดีเลย เจ้าชู้ประตูดินเบอร์หนึ่งของอาณาจักรล่ะ!"

          แม้ดวงจำปาจะโกรธจนควันออกหู แต่เธอก็รู้ดีแก่ใจว่ามันคือเรื่องจริงอันแสนเจ็บปวด และในสถานการณ์ตกอับที่ปราสาทจอมมารตอนนี้ คงไม่มีอะไรมีความหมายให้ต้องคิดมากอีกแล้ว เจ้าหญิงทรุดตัวนั่งหมดแรงลงบนเก้าอี้ ปล่อยให้แก้วตาเข้ามาช่วยหวีผมแต่งตัวให้ตามปกติเหมือนทุกครั้ง...

หลายวันผ่านไป (สงครามกามสูตรแสก ๆ)

          เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวัน สถานการณ์ในปราสาทจอมมารกลับตาลปัตรกลายพันธุ์ไปไกลขีดสุด! จอมมารต้นกล้าบุกเข้าห้องนอนของเจ้าหญิงทุกค่ำคืนตามใบสั่งภารกิจ แต่ทว่าก็โดนยัยแก้วตาสาวใช้จอมรุกฆาตลากตัวไป ‘กินตับ’ จัดหนักตัดหน้าก่อนทุกครั้งไป!

          แถมหลัง ๆ มานี้ ดีกรีความกระสันของทั้งคู่เริ่มฉุดไม่อยู่ ไม่ใช่แค่ตอนกลางคืนแล้ว บัดนี้บางวันเจ้าต้นกล้ากับยัยแก้วตาถึงขั้นบรรเลงเพลงรักระเบิดเตียงสั่นกันตอนกลางวันแสก ๆ โชว์จะจะตา! จนเจ้าหญิงดวงจำปาได้แต่นั่งมองด้วยความเอือมระอาในความหน้าไม่อายของทั้งคู่

          แต่ทว่า... การที่ต้องมานั่งดูสดดูสดหนังสดระดับ 18+ ทุกวันบ่อย ๆ เข้า มันก็แอบไปกระตุ้นสัญชาตญาณความต้องการเบื้องลึกของเจ้าหญิงดวงจำปาให้พลุ่งพล่านไม่ต่างกัน! เธอนั่งเก็บกดอารมณ์เปลี่ยวเหงาไว้ในใจ แม้ใบหน้าที่มีตุ่มหนองปูดโปนจะแสดงสีหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ใครมองมาก็ดูออกทันทีเลยว่า ยัยเจ้าหญิงคนนี้กำลังอยู่ในโหมด ‘ไม่ปกติ’ อย่างแรง!

บ่ายวันหนึ่ง ณ ห้องนั่งเล่นปราสาท

          จอมมารต้นกล้า (ซึ่งตอนนี้เริ่มปรับตัวจนชินกับกลิ่นเน่าบูดและหน้าตาตุ่มปลาดุกชนเขื่อนของเธอขึ้นมาบ้างแล้ว) เดินเข้ามาทักทายเจ้าหญิงที่นั่งเหม่อลอยอยู่

          ต้นกล้า: "เจ้าหญิง... วันนี้ดูหน้าตาไม่สดชื่นแจ่มใสเลยว่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

          ดวงจำปา: (ถอนหายใจยาว เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่หันมาสบตาต้นกล้า) "...ข้าคิดถึงเจ้าชายอนาวิล..."

ต้นกล้าได้ยินคำนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางนึกย้อนไปในอดีต

          ต้นกล้า: "เอาจริง ๆ นะ... ตอนที่ท่านยังสวยปิ๊งไร้ตุ่มหนองเนี่ย ผมก็เห็นด้วยอยู่หรอกว่าพวกท่านสองคนเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แต่ก็นะ... ด้วยหน้าที่และภารกิจของจอมมารที่ผมต้องทำ มันช่วยไม่ได้จริง ๆ ว่ะ..." (ต้นกล้านิ่งเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะดีดนิ้วปิ๊งไอเดียแผนกวนโอ๊ยบางอย่างขึ้นมาได้) "...เอางี้ไหมล่ะ? ผมจะยอมใจดีพาท่านแอบไปหาเจ้าชายอนาวิลเอาไหม? แต่บอกไว้ก่อนนะว่าแอบไปดูหน้าเงียบ ๆ เท่านั้นนะ เราจะใช้เวทมนตร์พรางตัวหายตัวไปกัน"

          ดวงจำปา: (หันขวับมามองตาโตเท่าไข่ห่าน) "จริงเหรอ!!! ได้ไปแอบดู แค่ได้เจอหน้า ได้เห็นหน้ายอดรักของข้าอีกครั้งก็ยังดี ข้าคิดถึงเขาใจจะขาดอยู่แล้ว! แกจะพาข้าไปจริง ๆ ใช่ไหม ไม่ได้พูดเล่นหลอกให้อยากแล้วจากไปนะ?!"

          ต้นกล้า: "ระดับจอมมารต้นกล้าพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้วครับ! แค่ร่ายเวทหายตัวไป แล้วก็วาร์ปกลับมา ปราสาทจอมมารของเรามีของวิเศษขีดสุดซัพพอร์ตมากมาย ทำเรื่องแค่นี้ขี้ผงมาก!"

ว่าแล้ว จอมมารต้นกล้าก็ลุกขึ้นยืนพลางสะบัดผ้าคลุมสีดำทมิฬพรึ่บพรั่บทำเท่ระเบิดระเบ้อ ก่อนจะยื่นฝ่ามือหนาออกไปรอให้เจ้าหญิงดวงจำปาเข้ามาจับ

          ดวงจำปามองมือข้างนั้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเธอจะยอมร่วมมือกับจอมมาร แต่ความรักความคิดถึงมันค้ำคอ เธอจึงเอื้อมมืออวบอัดตุ่มปูดไปจับมือของเขาไว้แน่น... พริบตานั้น วงเวทแสงสีม่วงวาบขึ้นล้อมรอบตัวคนทั้งสอง ก่อนที่ร่างของจอมมารและเจ้าหญิงจะหายวับไปจากปราสาทจอมมารในทันที!

การแอบวาร์ปมาดูหน้าชายคนรักในครั้งนี้ของเจ้าหญิงดวงจำปา เปรียบเสมือน ‘ดาบสองคม’ ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...

          วงเวทแสงสีม่วงทมิฬคลายตัวออก จอมมารต้นกล้าและเจ้าหญิงดวงจำปาอยู่ใน ‘สภาวะพรางตัวโปร่งแสง’ ไม่มีมนุษย์หน้าไหนสามารถมองเห็นหรือได้กลิ่นเน่าบูดของเธอได้ ทั้งคู่ก้าวขาผ่านกำแพงหนาเข้ามาหยุดอยู่กลางห้องนอนสุดหรูของเจ้าชายอนาวิล ทว่า... ภาพเหตุการณ์สด ๆ ตรงหน้ากลับไม่ใช่ภาพเจ้าชายนอนตรอมใจระทมทุกข์น้ำตานองหน้าเพราะคิดถึงคู่หมั้นเลยสักนิด!

          แต่บัดนี้... เจ้าชายอนาวิลผู้สูงศักดิ์กำลังอยู่ในสภาพ ‘เปลือยกายร่อนจ้อน’ ถูกโซ่ตรวนและเชือกหนังมัดพันธนาการร่างกายไว้ในท่าทางพิศดารน่าเกลียดน่าชังขีดสุด! ทั่วทั้งตัวสวมใส่อุปกรณ์เครื่องหนังสุดล้ำสไตล์ SM เต็มยศ

          รอบเตียงมีสาวใช้หุ่นสะบึมในชุดหนังรัดรูปสีดำทมิฬ 2-3 คน กำลังผลัดกันส่งเสียงหัวเราะคิกคักสะใจ คนหนึ่งถือแส้หนังเส้นหนากระหน่ำฟาดลงบนก้นของเจ้าชายอย่างเมามันส์ อีกคนกำลังถือเทียนไขเล่มยักษ์เอียงองศาจงใจหยดน้ำตาเทียนร้อนฉ่าลงบนแผ่นหลังซ้ำ ๆ!

          เจ้าชายอนาวิล: (บิดตัวเร่า ๆ หน้าแดงก่ำ ตาเยิ้ม ส่งเสียงครางกระเส่าฟินขีดสุด) "โอ๊ยยยยยยยย!... แรงอีก!... ฟาดกระหน่ำลงมาอีกเลยอีหนู! ซี้ดดดด... ร้อนแรงเหลือเกินแม่เสือสาวของข้า! โชคดีชะมัดที่ไอ้จอมมารหน้าโง่นั่นมันบุกมาฉุดยัยเจ้าหญิงตุ่มปลาดุกนั่นไป! กูเลยได้มีเวลามาเปิดตารางคิวโดนแซ้ฟาดแบบเต็มคราบสักทีโว้ยยยย ฮ่า ๆ ๆ ๆ! อ๊าาาาส์!"

          ภาพบาดตาบาดใจและคำสารภาพสายดาร์กของคู่หมั้นหนุ่ม พุ่งเข้ากระแทกหน้าต่างดวงตาที่ไร้เปลือกตาของเจ้าหญิงดวงจำปาอย่างจัง! แต่ยังไม่ทันที่เจ้าหญิงจะทันได้กรีดร้องด้วยความช็อค... ดาเมจความอุบาทว์ตรงหน้าก็ส่งผลกระทบต่อจอมมารต้นกล้าก่อนเป็นคนแรก!

          ต้นกล้า: (ตาโต หน้าซีดเผือด เอามือกุมท้อง) "แอระ.....อู้ย เห็นก็เจ็บแล้ว   โอ้ย นั่นไข่หรอเนี้ย ไม่อยากเชื่อว่ามันจะยืดได้ขนาดนั้น.....    อุ๊บ!... อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! แหวะ... โว้ยยยยย!!! อ๊อกกกกกก!"

          พริบตานั้น จอมมารต้นกล้าก็โก่งคออ้วกพุ่งทะลักออกมาขนานใหญ่! และเนื่องจากพวกเขากำลังอยู่ในโหมดพรางตัวหายตัวอยู่ ‘มวลมหาอ้วกทิพย์โปร่งแสง’ จึงพุ่งแหวกอากาศลอยละล่องไปตกแหมะอยู่บนหัวของเจ้าชายอนาวิลและกลุ่มสาวใช้ชุดหนังโดยที่พวกนั้นไม่รู้ตัว มีเพียงความรู้สึกอุ่น ๆ เปียก ๆ ชวนสยองลอยอยู่บนบาล์มผม!

เจ้าหญิงดวงจำปาหันไปมองอ้วกของต้นกล้า สลับกับมองภาพคู่หมั้นสาย M ที่กำลังโดนเทียนหยดใส่หัวนมอย่างเริงร่า... วินาทีนั้น ความรัก ความผูกพัน ความคิดถึงใจจะขาดที่เธอเคยมีให้เจ้าชายอนาวิล... ได้ถูกทำลายย่อยยับดับสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา!

          ดวงจำปา: (ทำหน้านิ่งสนิท แววตาว่างเปล่าขีดสุด) "ท่านจอมมารต้นกล้า... พาข้ากลับปราสาทเถอะค่ะ... ไร้ข้อกังขาแล้วค่ะ!"

          หลังจากกลับมาจากการไปเยี่ยมชมห้องนอนของเจ้าชายสุดที่รัก และได้เบิกเนตรเห็นตัวตนที่แท้จริงอันแสนวิปริตหลุดโลกของเจ้าชายอนาวิลไปแล้ว... บัดนี้ เจ้าหญิงดวงจำปาก็ไม่มีความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูหรือสิ่งใดติดค้างในใจกับอดีตคู่หมั้นคนนั้นอีกต่อไป! ความเก็บกดตลอดหลายวันที่ผ่านมาได้ระเบิดออกกลายเป็นความต้องการอันแรงกล้า!

          ในขณะเดียวกัน แก้วตาสาวใช้จอมแสบที่กำลังนั่งฮัมเพลงถักเปียให้ทหารออร์คสาวอย่างสบายอารมณ์ ก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายชุลมุนวายป่วงของจอมมารต้นกล้าและเจ้าหญิงดวงจำปาดังลั่นสนั่นมาจากอีกฟากของโถงทางเดิน

          ต้นกล้า: "เดี๋ยวครับผม!... เดี๋ยว ๆ ๆ! ใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าหญิง! ผม... ผมยังไม่พร้อมมมม! "

          ดวงจำปา: "หุบปากซะไอ้จอมมาร! มานี่เดี๋ยวนี้เลยมึง!!! ข้าจะไม่ยอมทนเก็บกดอะไรอีกต่อไปแล้ว!!!!"

แก้วตารีบผละมือจากผมออร์คสาว ลุกเดินดุ่ม ๆ ไปแอบดูว่าเกิดอะไรขึ้น และภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือ เจ้าหญิงดวงจำปาร่างตุ่มปลาดุกชนเขื่อนกำลังฉุดกระชากลากแขนจอมมารต้นกล้าตรงดิ่งไปยังห้องนอนอย่างดุดันไม่เกรงใจใคร

          แก้วตา: "อุ๊ย... เกิดอะไรขึ้นกันเหรอเจ้าคะเจ้าหญิง? ฟัดอะไรกันแต่หัววันเลย"

          ดวงจำปา: (หันมาสั่งเสียงเข้ม) "มาก็ดีแล้วอีแก้วตา! มาช่วยกูจับตัวไอ้ต้นกล้าไว้หน่อยซิ!... คืนนี้ข้าจะเอามัน!!! ข้าจะเคลมจอมมารทำลายภารกิจมันเดี๋ยวนี้แหละ!"

          ต้นกล้า: (หน้าซีดน้ำตาคลอ พยายามยื้อตัวสุดชีวิต) "ไม่นะ!... ผมยังไม่พร้อมเลยโว้ยยย! แก้วตา! ช่วยข้าด้วย! ช่วยเจ้านายแกด้วยยยย!"

แก้วตายืนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่เพียงเสี้ยววินาที แต่เธอก็ไม่ได้สนใจสืบหาต้นสายปลายเหตุอะไรให้มากความ มุมปากสวยเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์สุดแสนจะกวนโอ๊ยขึ้นมาทันที!

          แก้วตา: "อ๋อ... เรื่องแค่นี้เองเหรอเพคะ? รอเดี๋ยวนะเจ้าคะเจ้าหญิง อิอิอิ..."

          ว่าแล้วยัยสาวใช้ตัวดีก็วิ่งโร่ไปหยิบเอาถุงผ้าหนาสีดำทมิฬใบเบ้อเริ่มพุ่งเข้าครอบหัวจอมมารต้นกล้าจนมืดมิด ก่อนจะกระโจนเข้าไปช่วยเจ้าหญิงดวงจำปาทั้งลากทั้งดันร่างของจอมมารหนุ่มเข้าห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว!

          ต้นกล้า: (เสียงอู้อี้อยู่ใต้ถุงดำ ดิ้นพราด ๆ) "อื้อหือ!... แก้วตา! แกจะทำอะไรเนี่ย?! ไม่นะโว้ย! ปล่อยกู๊! ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย!"

          แก้วตา: (หัวเราะร่าพลางกดตัวต้นกล้าลงกับเตียง) "อยู่นิ่ง ๆ สิคะท่านจอมมารขา... โอ๋ ๆ ๆ ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ไม่เป็นไรนะ... เดี๋ยวมันก็จบแล้วล่ะค่ะ แก้วตาจะคอยจับมือท่านไว้ตลอดเวลาเลยนะเจ้าคะ (แต่ให้เจ้าหญิงขึ้นขี่นะ 555)"

และในวันนั้นเอง... จอมมารต้นกล้าผู้เกรียงไกรแห่งแดนปีศาจ ก็ได้ตกเป็นของเจ้าหญิงดวงจำปาตุ่มปลาดุกชนเขื่อนไปเป็นที่เรียบร้อยโรงเรียนจีน... ท่ามกลางเสียงเชียร์และแรงสนับสนุนของยัยแก้วตาสาวใช้จอมแสบ!

          ภายหลังจาก "วันเสียเอกราช" อันแสนตราตรึงของจอมมารต้นกล้า... ทุก ๆ ค่ำคืนที่ผ่านพ้นไป เขาชะตาขาดต้องโดนรุมสองจากเจ้าหญิงดวงจำปาและแก้วตาสาวใช้สุดแซ่บอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนจนแทบไม่ได้พักผ่อน แม้ว่าในตอนแรกต้นกล้าจะสะอิดสะเอียนกลิ่นและหน้าตาของเจ้าหญิง แต่พอนานวันเข้าเขาก็เริ่มเกิดความเคยชิน และด้วยเนื้อแท้ที่เป็นคนดี (บวกความสงสาร) ต้นกล้าจึงเริ่มพยายามหาทางช่วยเหลือเธออย่างจริงจัง

          จอมมารหนุ่มยอมพลิกแผ่นดินค้นหาไอเทมและของวิเศษระดับตำนานเท่าที่พอจะหาได้เอามาประเคนให้เจ้าหญิง โดยมีลิชเฒ่าเสนาธิการโครงกระดูกคอยช่วยค้นหาคัมภีร์มหาเวทโบราณมาช่วยสะกดและเจือจางความรุนแรงของคำสาปเน่าบูดลงไปได้บ้าง

          จนกระทั่งในปัจจุบัน... ปาฏิหาริย์แห่งความเงี่-- เอ่อ ความพยายามก็เป็นผล! กลิ่นตัวอันเน่าเหม็นชวนอ้วกพุ่งของเจ้าหญิงดวงจำปาได้อันตรธานหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมรัญจวนใจของดอกลีลาวดีโชยเตะจมูกแทน ส่วนตุ่มหนองปูดโปนขรุขระตามเนื้อตัวก็ยุบตัวหายไปจนหมดสิ้น ทว่ายังคงทิ้งรอยแผลเป็นกระดำกระด่างเอาไว้ ทำให้เธอต้องสวมผ้าคลุมวิเศษเพื่อปกปิดอำพรางผิวกายไว้ตลอดเวลา

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าผีตายโหงถลนค้างของเธอก็ถูกสวมทับด้วยหน้ากากสีขาวสลายเวทมนตร์เพื่อคาดปิดบังบริเวณดวงตาเอาไว้ ส่งผลให้มนต์ดำคลายตัว ผิวหนังบริเวณจมูกและริมฝีปากของเธอกลับมาเนียนนุ่มเรียบเนียน ริมฝีปากอวบอิ่มเย้ายวนชวนฝันชวนจูบกลับคืนมาเด่นชัดเช่นเดิม!

          การเกี่ยวดองที่ไม่คาดคิด และจุดจบอาณาจักรสาย M

          เมื่อตาสว่างและได้ร่างใหม่ที่แซ่บกว่าเดิม เจ้าหญิงดวงจำปาจึงทิ้งความอ่อนแอไร้เดียงสาในอดีตไว้เบื้องหลัง เธอประกาศศักดาความสตรองด้วยการก้าวขึ้นแท่นราชินีคนใหม่ พร้อมประกาศแต่งงานอภิเษกสมรสกับจอมมารต้นกล้าอย่างเป็นทางการ!

          เธอยังใจเด็ดร่อนเทียบเชิญส่งไปให้ราชาและราชินีแห่งอาณาจักรอัลฟ่า (ซึ่งเป็นพ่อและแม่บังเกิดเกล้าของตนเอง) ให้มาร่วมงานวิวาห์ในแดนปีศาจ ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของประชากรมนุษย์ทั้งเมือง แต่เมื่อเห็นอิทธิฤทธิ์และความโหดของควีนคนใหม่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากคัดค้านเลยสักคนเดียว ขณะที่อาณาจักรเบต้าของไอ้เจ้าชายสาย M ได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงสงสัยว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น!

การเกี่ยวดองระหว่าง ‘มนุษย์’ และ ‘อสูร’ ที่เคยเป็นไปไม่ได้และไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิด บัดนี้ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว!

          เจ้าหญิงดวงจำปาเซ็นสัญญาสมรสและพันธมิตรกับจอมมารต้นกล้า ส่งผลให้อาณาจักรอัลฟ่าและแดนอสูรกลายเป็นทองแผ่นเดียวกันอย่างเป็นทางการ พันธสัญญาเวทมนตร์ตราขึ้นว่าจะไม่รบกันชั่วนิรันดร์ ซึ่งการปกครองแดนปีศาจมันง่ายกว่าที่คิดมาก เพราะสัญญาเวทของจอมมารคือคำสั่งเด็ดขาดขั้นสูงสุด อสูรน้อยใหญ่จึงไม่มีสิทธิ์คัดค้านเด็ดขาด ช่วงแรก ๆ ประชากรมนุษย์ฝั่งอัลฟ่าอาจจะหวาดกลัวปีศาจอยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความไว้เนื้อเชื่อใจและการไปมาหาสู่ระหว่างสองเผ่าพันธุ์ก็เริ่มเบ่งบานและเข้ากันได้ด้วยดีอย่างไม่น่าเชื่อ

          และในท้ายที่สุด... เมื่อความมั่นคงภายในเพียบพร้อม อาณาจักรอัลฟ่าและกองทัพแดนอสูรก็จับมือกันกรีฑาทัพบุกโจมตีอาณาจักรเบต้าเพื่อสั่งสอนไอ้เจ้าชายอนาวิลจอมวิปริต! กองทัพผสมมนุษย์-ปีศาจถล่มเมืองข้าศึกจนราบคาบ ทำให้อาณาจักรเบต้าพ่ายแพ้ย่อยยับและตกเป็นเมืองขึ้นตีตราประทับตราทาสในที่สุด! (สงสัยเจ้าชายอนาวิลคงฟินน่าดูที่โดนบุกถล่มเมือง 55)

ปิดม่านตำนานจอมมารยอดรัก

          หลังจากเสร็จสิ้นศึกสงครามอันยาวนาน จอมมารต้นกล้าก็ได้ใช้ชีวิตเสพสุขสมอุราอย่างเต็มคราบในฮาเร็มส่วนตัว เขามีความสุขบนเตียงกับเจ้าหญิงดวงจำปาร่างหน้ากากขาวสุดเอ็กซ์ และยัยแก้วตาสาวใช้สุดแสบจอมรุกคุมบังเหียนเป็นประจำทุกค่ำคืน (และกลางวันแสก ๆ บางวัน) แถมในบางวันที่เบื่อ ๆ ต้นกล้าก็ยังแอบแวะเวียนกลับไปหาความแปลกใหม่แปลกใจกับทหารออร์คสาวกล้ามโตอยู่เป็นระยะ ๆ เรียกได้ว่าใช้ชีวิตคุ้มค่าสมฐานะลูกผู้ชายสุด ๆ!

          ในวันที่กระแสคลื่นแห่งสงครามสงบลงอย่างถาวร มนุษย์และอสูรต่างอยู่ร่วมกันอย่างร่มเย็นเป็นสุข มีการตั้งโต๊ะค้าขายแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันอย่างเสรี...

          และเมื่อทุกอย่างขับเคลื่อนไปได้ด้วยดีตามภารกิจลุล่วงแล้ว... จอมมารต้นกล้าผู้พลิกชะตากรรมโลกบาล์ม ก็ได้หายตัวไปจากปราสาทจอมมารอย่างลึกลับ ละทิ้งบัลลังก์และฮาเร็มไว้เบื้องหลัง โดยไม่มีใครพบเห็นร่องรอยของเขาอีกเลยตลอดกาล... คงเหลือไว้เพียงตำนานเล่าขานสืบต่อกันมาถึงจอมมารหนุ่มผู้สู้ชีวิตและยอมพลีกายเสียเอกราชเพื่อความสงบสุขของโลก!

-- จบภาค --