เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

แนะนำตัวละคร
ทีมแกะดำ
กรกรรณ กาลธารา ฉายา: แกะดำ 03 ความสามารถ การมองเห็น “จังหวะ / จุดอ่อน / ความผิดปกติ” อ่านสนามรบได้เหมือนภาพช้าลง ร่างกายปรับตัวจากประสบการณ์ต่อสู้ได้เร็วมาก ใช้พลังธรรมชาติผ่าน “ความตั้งใจ”
เมโลดี้ สกาเล็ต ชื่อเรียก: หนูแดง / แกะดำ 02 ฉายาในโลกใต้ดิน: เมโลดี้ เอ็มม่า  ร่างเล็ก (ร่างหลักที่อยู่กับแกะดำ) เด็กสาวตัวเล็ก สูงประมาณ 130 ซม. ร่างโต (เมโลดี้ เอ็มม่า) หญิงสาวอายุราว 28 ปี ผมสีแดงยาว รูปร่างสูงสง่า  ความสามารถ เส้นผมมีชีวิต️ พิษ การต่อสู้ระยะประชิด พลังรักษาตัวเอง
หมีดำ ชื่อเต็ม: ดรากอส เวลครอน รหัสทีม: แกะดำ 01 ชายร่างยักษ์ สูงประมาณ 230 ซม. ความสามารถ พละกำลังระดับสัตว์ประหลาด  สายป้องกันสมบูรณ์แบบ สะท้อนการโจมตี

เอลินเซีย วินเทรส ชื่อเล่น: น้ำแข็ง ฉายา: เจ้าหญิงน้ำแข็ง ความสามารถ️ พลังน้ำแข็ง

ทีม The Wing (โอรุวา)
ทาโฮมา (โอรุวา) โล่และขวาน/ทรงพลัง (ผู้เล่นหลัก)
ไนอาห์ (โอรุวา) หมาป่า/นักล่า (ผู้เล่นหลัก)
อายานี (โอรุวา) สายลม/ซัพพอร์ต (ผู้เล่นหลัก)
โอนักกา (โอรุวา) ม้าป่า/พุ่งทะลวง (ผู้สำรอง)
เซคานี (โอรุวา) เหยี่ยว/แม่นยำ (ผู้สำรอง

ทีมในกลุ่ม F
The Wing สมาคมชนเผ่าที่กระจายตัวอยู่แถวรอยต่อระหว่างอัลเทรัสกับออร์เดเรีย นักรบรับจ้างกองกำลังอิสระ
Iron Dogs ลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม “Steel Frontier League” อาณาจักรออร์เดเรีย
Eden Sphere สมาคมกีฬาอาณาจักรเอลดริน
Black sheep การค้าโลจิสติกส์และคาสิโน Velvetgroup อาณาจักรวอร์เกน

ผู้บรรยาย
เวลรา ราเชล ชาย ผู้บรรยายหลัก
มิล่า โนเวน หญิง นักวิเคราะห์ข้างสนาม

Velvet Group
โอโน วาเลสก้า เจ้าของ Velvet Group ผู้สนับสนุนหลักทีม แกะดำ
Velvet Fang คาสเซียน โรว์ ภาพลงตา
                 บรัสกา ดอร์น ปืนใหญ่แห่ง Velvet Cage
                 ลิเวีย เซนน์ ความเร็วและมีดคู่
 
 

 

ทาโฮมาเดินเข้ามาหยุดที่จุดกึ่งกลางสนาม ก่อนก้มลงมองลูกบอลที่วางอยู่ตรงหน้าจากนั้น—
ปึก!
โล่ขนาดมหึมาถูกกระแทกลงบนพื้นทันที บดบังลูกบอลจากสายตาของกรกรรณในเสี้ยววินาทีและเพียงแค่จังหวะนั้น…ลูกบอลก็หายเข้าไปอยู่ในมือของทาโฮมาเรียบร้อยแล้ว
เขาไม่ได้พุ่ง ไม่ได้เร่งเกม ไม่ได้แสดงท่าทีรีบร้อนแม้แต่นิดเดียว ทาโฮมาเพียงย่อตัวลงเล็กน้อย แล้วยกโล่ขึ้นบังร่างของตัวเองเอาไว้ราวกับว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
อีกด้านหนึ่ง ไนอาห์เริ่มเปลี่ยนร่างทันที กล้ามเนื้อทั่วร่างพองตัวขึ้น เสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบกร๊าบ ขนสีดำเข้มเริ่มปกคลุมตามแขนและแผ่นหลัง ร่างของเขาใหญ่ขึ้นอย่างชัดเจน จนดูคล้ายอสูรกึ่งมนุษย์เต็มตัว
อายานีเองก็ถอยออกไปเว้นระยะอย่างรวดเร็ว เธอเลือกตำแหน่งยิงที่สมบูรณ์แบบ ก่อนปล่อย “นกฮูกวิญญาณ” สองตัวบินขึ้นเหนือสนาม ดวงตาของมันเริ่มกวาดมองทุกการเคลื่อนไหวทันที
        “สามต่อหนึ่งครับรอบนี้!!!” เวลราตะโกนลั่นสนามตั้งแต่เกมยังแทบไม่เริ่ม
        “แกะดำหนึ่ง! The Wing สาม! แต่ผมขอพูดตรงนี้เลยนะครับ—” เขาชี้ลงไปทางกรกรรณทันที
        “นี่ไม่ใช่ครั้งแรก…ที่แกะดำเจอสถานการณ์แบบนี้!!!”
ฟิ้ววววว—
เสียงนกหวีดเริ่มการแข่งขันดังขึ้นทันทีและ The Wing…ก็เริ่มเคลื่อนที่ ไม่มีการเปลี่ยนตำแหน่ง ไม่มีแผนซับซ้อนไม่มีจังหวะหวือหวา
พวกเขาเพียง “เดินหน้า” ทีละก้าว… ทีละก้าว…
โล่ขนาดใหญ่ของทาโฮมาลอยเหนือพื้นเพียงคืบเดียว เคลื่อนเข้าหากรกรรณอย่างช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน อายานีง้างธนูค้างไว้ตลอดเวลา พร้อมยิงได้ทุกเมื่อ ขณะเดินตามหลังทาโฮมาอย่างแม่นยำ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่สมบูรณ์แบบจนแทบไม่มีช่องโหว่
ส่วนไนอาห์…กลับเดินสบาย ๆ วนซ้ายบ้าง ขวาบ้าง เหมือนสัตว์นักล่าที่ยังไม่คิดลงมือ ราวกับกำลังรอเวลาเท่านั้น
กรถอยช้า ๆ พลางจ้องแนวป้องกันตรงหน้าไม่กะพริบก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ
        “ลองของกันหน่อยไหม…หนูแดง” เด็กสาวยิ้มกว้างทันที
        “ได้เลย! หนูแดงพร้อมตบแล้ว~!!” 
เธอกอดล็อกตัวกรแน่นขึ้นทันทีทันใดนั้น…กรหยุดถอย เขาก้าวเท้าซ้ายลงพื้นแน่น ก่อนกำหมัดขวากล้ามเนื้อทั้งร่างเริ่มเกร็งจนเส้นเลือดปูดขึ้น
        “เสริมร่างกาย…เต็มร้อย” กรสูดลมหายใจเข้าลึก
        “มาดูกัน……ว่าฉันจะหยุดโล่นั่นได้ไหม”
        “นั่นอะไรครับ!?” เวลราตะโกนลั่น
        “กรกรรณ! แกะดำ 03! กำลังจะต่อยโล่ของทาโฮมา!!!” 
        “โอ๊ะ!? ปะทะตรง ๆ เลยเหรอคะ!?” มิล่ารีบโน้มตัวมองทันที “แบบนี้แทบไม่ต่างจากฆ่าตัวตายเลยนะ!”
        “ถ้าเป็นหมีดำ แกะดำ 01 ยังพอว่า แต่นี่คือกรกรรณนะคะ!!”
กรไม่ตอบอะไรอีกเขาพุ่งเข้าไปทันที
        “ย๊ากกกกกกกกก!!!!!”
        ตูมมมมมม!!!!!
หมัดขวาพุ่งเข้าปะทะโล่เต็มแรง เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั้งสนาม
        “ตึงงงงงงงง!!!!!!”
ทุกอย่างเงียบลงทันทีแม้แต่เสียงเชียร์ยังหายไปชั่วขณะ ทาโฮมาหยุดเดินทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ แรงกระแทกมหาศาลส่งผ่านเข้ามาถึงแขนทั้งข้างของเขา
        “แกะดำ 03 ชกได้แรงขนาดนี้เลยเหรอครับ!!!” เวลราพูดเสียงแทบแตก “เป็นไปได้ยังไง!?”
        “ที่ผ่านมาเขาเป็นสายใช้เทคนิคไม่ใช่เหรอครับ!?”
ทาโฮมายืนนิ่ง แม้ตัวเขาจะไม่ถอย โล่จะไม่แตกและแนวป้องกันจะยังอยู่ครบแต่เป็นครั้งแรก…ที่เขารู้สึกว่า
        “ไม่ปลอดภัย”
กรค่อย ๆ ดึงหมัดกลับช้า ๆ บนพื้นผิวโล่เหล็กหนานั้น…เกิดรอยบุ๋มเล็ก ๆ สองจุดตามแนวสันหมัดอย่างชัดเจน มันอาจเป็นเพียงรอยเล็กน้อยแต่สำหรับ The Wing แล้ว นั่นมากพอจะทำให้ “ความมั่นใจ” ของพวกเขาสั่นคลอนได้แล้ว 
        “เจ็บมือชะมัด…” กรกรรณกัดฟันแน่น พลางสะบัดมือขวาที่เริ่มช้ำจากแรงกระแทก “แต่ยังไหว…”
เขาก้าวเท้าพุ่งเข้าไปอีกครั้ง 
        “เอาไปอีก!!!!”
        ตูมมมม!!!
หมัดขวากระแทกใส่โล่ของทาโฮมาเต็มแรงอีกครั้ง
        “ตึงงงงงง!!!!”
โล่ยักษ์สั่นสะเทือนอย่างชัดเจนแต่—ทาโฮมายังยืนอยู่ ไม่มีการถอย ไม่มีการเสียหลัก แววตาของเขายังคงนิ่งเหมือนเดิมและในจังหวะนั้นเอง—ไนอาห์ก็พุ่งเข้ามาทันที ไม่ต้องมีคำสั่ง ไม่ต้องมีสัญญาณ
ร่างอสูรกึ่งมนุษย์กระโจนเข้าหากรอย่างดุร้าย กรงเล็บขนาดใหญ่ฟาดลงมาราวจะฉีกร่างเขาทั้งเป็น
กรยกแขนซ้ายขึ้นรับทันที เส้นผมของหนูแดงพุ่งเข้าพันแขนช่วยเสริมแรงป้องกัน
ปึกกก!!
แรงปะทะหนักจนพื้นแตกแต่กรยังต้านไว้ได้ ก่อนกระแทกสวนกลับเต็มแรง จนไนอาห์ต้องถอยกระโดดกลับออกไป
ทันใดนั้น—ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ลูกศรวิถีโค้งสามดอกพุ่งเข้ามาทันทีจากด้านหลังแนวโล่
กรหันกลับแทบไม่ทัน แขนขวายกขึ้นโดยสัญชาตญาณ ก่อนใช้หลังมือฟาดใส่ลูกศรทั้งหมด
เปรี้ยง!!
ลูกศรแตกกระจายกลางอากาศ แต่กรกลับชะงักไปทันที
        “…อะไร…”
ทั้งสนามเหมือนหยุดนิ่งชั่วขณะ The Wing เองก็ยังไม่รีบเข้าโจมตีต่อราวกับกำลังรอดูผลลัพธ์
กรค่อย ๆ มองมือขวาของตัวเองช้า ๆ
        “…มือ……ไม่รู้สึกอะไรเลย…”
        “โดนเข้าให้แล้วครับ!!!” เวลราร้องลั่นทันที “แกะดำ 03 รับลูกธนูของอายานีตรง ๆ แบบนั้น!!”
มิล่าสีหน้าเปลี่ยนทันที
        “แย่แล้วค่ะ! ลูกธนูของอายานีไม่ใช่แค่การโจมตีทางกายภาพ!”
        “มันโจมตีได้ทั้ง ‘ร่างกาย’ และ ‘วิญญาณ’ ค่ะ!” เธอก้มมองข้อมูลตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
        “การใช้มือเปล่าปัดโดยตรงแบบนั้น……เท่ากับวิญญาณบริเวณแขนถูกทำลายไปด้วยโดยตรงค่ะ!”
เวลราตาโตทันที
        “เดี๋ยวนะครับคุณมิล่า!? แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นกับแกะดำ 03!? เขาจะล้มเลยไหมครับ!?”
มิล่าส่ายหน้าทันที
        “ไม่ถึงขั้นนั้นค่ะ……แต่แขนข้างนั้นจะใช้งานไม่ได้ชั่วคราว”
        “อย่างน้อย…สิบถึงยี่สิบนาที” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วสนามทันที
อายานีแค่นหัวเราะเบา ๆ
        “ฮึ…จะปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว” เธอดึงสายธนูขึ้นอีกครั้ง “ยังไงพลังของลูกศรฉันก็ไม่ใช่ความลับอะไร”
กรพยายามกำมือขวาอีกครั้งแต่—นิ้วไม่ขยับ
        “…ขยับไม่ได้…” เขาเบิกตาเล็กน้อย “…เหมือนแขนหายไปเลย…”
และในจังหวะนั้นทาโฮมาก็เริ่มเดินอีกครั้ง ช้า ๆ มั่นคงเหมือนกำแพงที่ไม่มีวันหยุด
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
คราวนี้ลูกศรวิญญาณของอายานีถูกยิงออกมาเป็นชุดต่อเนื่องทันที ไม่มีช่องว่าง ไม่มีจังหวะพัก
        “กรมันมาแล้ว!!!”
หนูแดงตะโกนขึ้นทันที เส้นผมหลายสายพุ่งออกไปปัดลูกศรบางส่วนกลางอากาศ
ส่วนกร…ทำได้เพียงวิ่งหลบ ทั้งลูกศรของอายานี ทั้งการพุ่งไล่ของไนอาห์ เขาไม่มีโอกาสเข้าไปดันทาโฮมาอีกเลย The Wing เริ่มคุมเกมได้สมบูรณ์แบบและเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
        ห้านาที…
        สิบนาที…
        สิบห้านาที…
        ในที่สุด—
ทาโฮมาก็มาถึงแนวดอตของแกะดำโดยที่กรกรรณและหนูแดง…ยังตอบโต้อะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
        “พี่หมีดำ! เฝ้าทางซ้ายไว้!”
กรตะโกนขึ้นทันทีขณะวิ่งกลับเข้ามาในแนวป้องกัน
        “หนูแดงเฝ้ากลาง!”
        “ผมจะคุมดอตขวาเอง!!!”
        “โอเค”
หมีดำตอบสั้น ๆ ก่อนรีบเดินไปยืนประจำดอตฝั่งซ้ายตามคำสั่งทันที หนูแดงปลดสายรัดออกจากตัวกรอย่างรวดเร็ว ก่อนกระโดดไปยืนเฝ้าดอตกลางอย่างคล่องแคล่ว
ส่วนกร…ยืนคุมดอตขวาเพียงลำพัง แนวรับของแกะดำถูกแยกออกเป็นสามจุดทันทีแต่ในเวลาเดียวกัน—พวกเขาก็ถูก The Wing “ล้อม” อย่างสมบูรณ์เช่นกัน
ทาโฮมายืนคุมพื้นที่ระหว่างหมีดำกับหนูแดงเหมือนกำแพงเหล็ก ไนอาห์เริ่มเดินอ้อมช้า ๆ ไปยังด้านหลังแนวรับของแกะดำ ส่วนอายานี…ยืนเผชิญหน้ากับกรโดยตรง สายตาของเธอนิ่งราวกับนักล่าที่กำลังเล็งเหยื่อ 
ทาโฮมาพ่นลมหายใจเบา ๆ ก่อนพูดขึ้น
        “ไม่ได้อยากประมาทหรอกนะ…”
เขาค่อย ๆ ยกลูกบอลออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรกของเกม
ลูกบอลค่อย ๆ หลุดออกมาจากช่องเก็บด้านในโล่ ก่อนตกลงสู่มือขวาของเขาอย่างชำนาญ
        “…แต่พวกนายโดนต้อนง่ายกว่าที่คิด”
กรกำหมัดแน่นทันที 
ทาโฮมาเหลือบมองอายานีเพียงนิดเดียว
        “อายานี”
        “ทำแต้มจากฝั่งแกะดำ 03”
        “จุดนั้น…น่าจะง่ายที่สุด”
ฟึ่บ!
ทันทีที่พูดจบ ทาโฮมาก็โยนลูกบอลขึ้นสูงกลางอากาศ อายานียิ้มบาง ๆ ทันที
เธอยกคันธนูขึ้นแล้ว—ยิง
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ลูกศรจำนวนมหาศาลถูกยิงขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง
คนดูทั้งสนามเริ่มงุนงงทันที
        “เอ๊ะ!? อายานียิงลูกศรไม่หยุดเลยค่ะ!” มิล่าพูดด้วยความสับสน
        “เธอทำอะไรอยู่กันแน่!? ปกติไม่เคยเล่นแบบนี้เลยนะคะ!” ลูกศรทั้งหมดพุ่งขึ้นสูง ก่อนเริ่มแยกทิศทางกลางอากาศแล้วทันใดนั้น
ปึก! ปึก! ปึก!
ลูกศรแต่ละดอกเริ่ม “กระแทกลูกบอล” กลางอากาศ เปลี่ยนวิถีมันอย่างต่อเนื่อง เหมือนกำลังเล่นเกมดีดลูกเหล็กด้วยความเร็วสูง
ดวงตาของมิล่าเบิกกว้างทันที
        “เข้าใจแล้วค่ะ!!!”
        “เธอใช้ลูกศรควบคุมทิศทางของลูกบอล!!!”
        “ไม่ใช่แค่ควบคุม—”
        “ด้วยแรงยิงระดับนั้น อายานีสามารถ ‘ยิงลูกบอลทำคะแนน’ ได้เลยค่ะ!!!”
เสียงฮือฮาระเบิดขึ้นทั่วสนามทันที
ลูกบอลพุ่งเปลี่ยนทิศไปมาราวกับสิ่งมีชีวิต เร็ว คม และจับจังหวะแทบไม่ได้
กรจ้องมันนิ่ง แขนขวาของเขาเริ่มมีความรู้สึกกลับมาเล็กน้อย
        “…แขนขวา…” เขาค่อย ๆ ขยับนิ้วช้า ๆ “…เริ่มใช้ได้แล้ว”
แต่กรยังไม่รีบใช้มัน
        “…ยังไม่ถึงเวลา” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก “ต้องหาจังหวะสวนกลับก่อน…”
ลูกบอลพุ่งตรงเข้าดอตขวาทันทีแต่กรกลับพุ่งเข้าหามันก่อน
ตึงงงง!!
เขากระโดดใช้ “เท้า” เตะลูกบอลเปลี่ยนทิศกลางอากาศ เสียงคนดูดังลั่นทันที
        “ยังไหว…” กรลงพื้นพลางหอบเบา ๆ “…ฉันเห็นมันทั้งหมด…”
        “โอ้โห!!!” เวลราแทบตะโกนแตกไมค์ “แกะดำ 03 ที่ยังใช้แขนขวาไม่ได้!”
        “ตอนนี้ใช้ทั้งเท้า ทั้งมือซ้ายป้องกันแทนครับ!!! โอ้ววววว อายานียิงไม่เข้าเลยครับ!”
        “สายตาของแกะดำ 03 รอบนี้…เอาอยู่จริง ๆ ครับ!!!”
มิล่าเองก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นเช่นกัน
        “ใช่ค่ะ!   The Wing กดดันมาถึงหน้าดอตของแกะดำได้ก็จริง…”
        “แต่ยังทำคะแนนไม่ได้เลย!!” เธอกำหมัดแน่น
        “ตอนนี้ใครกดดันใครกันแน่…เริ่มตอบยากแล้วค่ะ!!!”
อีกด้านหนึ่ง ไนอาห์ยังคงเดินช้า ๆ สายตาของเขากวาดมองสนามทั้งหมดเงียบ ๆ
หมีดำ…ยังยืนนิ่งไม่ขยับ จ้องทาโฮมาอยู่ตลอดเวลา
ส่วนหนูแดง…กลับยืนนับนิ้วเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไนอาห์ค่อย ๆ ยิ้มออกมา
        “ดี…ฉันเริ่มเห็นแล้ว…” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
        “แกะดำ 03 เปิดช่องว่างหลายครั้งมาก”
เสียงกรงเล็บของเขาครูดพื้นเบา ๆ
        “ถ้ามีอีกครั้ง……ฉันจะจัดการให้มันปลิวออกนอกสนามไปเลย”
ไนอาห์เริ่มเดินอ้อมเข้าไปด้านหลังแนวดอตของแกะดำช้า ๆ ตรงด้านหลังของกร…ขณะที่ลูกบอลยังคงพุ่งไปมาจากแรงกระแทกของลูกศรอายานี เร็วเกินคาดเดาและเริ่มกดดันแนวป้องกันของแกะดำหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ไนอาห์เดินช้า ๆ ไปยังตำแหน่งที่เขาคิดว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับการปิดฉาก ดวงตาของอสูรร่างยักษ์จ้องกรกรรณไม่กะพริบเขารอเพียง “จังหวะเดียว” และในที่สุด…
จังหวะนั้นก็มาถึง กรกระโดดหมุนตัวเตะลูกบอลกลางอากาศด้วยท่าซัมเมอร์ซอลต์เต็มแรง ลูกบอลพุ่งเปลี่ยนทิศทันที ร่างของกรเริ่มพลิกกลับลงสู่พื้นและในเสี้ยววินาทีที่เท้าของเขากำลังจะแตะพื้น—
ไนอาห์ก็พุ่งออกไปทันที
        ตูมมม!!
พื้นสนามแตกกระจายจากแรงส่ง กรงเล็บขนาดมหึมากางออกเต็มแรง พร้อมจะตะปบร่างกรให้ปลิวออกนอกสนามในครั้งเดียวแต่—
แว้บหนึ่งที่ไนอาห์เห็น กรเงยหน้าขึ้นมองเขาสายตาคู่นั้น…
นิ่งเกินไป เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมา เหมือนอ่านทุกอย่างออกตั้งแต่ก่อนเริ่มขยับ ไนอาห์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีและทันใดนั้น—
วูบ!!
ภาพตรงหน้าหายไปเขารู้สึกเพียงแรงกระแทกมหาศาลที่กรามก่อนทุกอย่างจะมืดไปชั่วขณะ
 
 

ฟี้————————!!!
เสียงนกหวีดหมดเวลารอบแรกดังขึ้นไนอาห์รู้สึกตัวอีกที…เขาก็นอนอยู่ข้างสนามแล้ว โลกทั้งใบหมุนไปหมดจนแทบลุกไม่ขึ้น
        “เกิด…อะไรขึ้น…”
อายานีรีบวิ่งเข้ามาประคองทันที
        “ไม่เป็นไรใช่ไหมไนอาห์!? โชคดีที่หมดเวลาพอดี…”
ทาโฮมาเองก็เดินเข้ามาสมทบ แม้สีหน้าจะยังนิ่ง แต่แววตาจริงจังกว่าเดิมชัดเจน
        “เรายังไม่พลาด … แค่เสมอ” เขามองกลับไปทางกรกรรณ
        “ไม่ต้องห่วง รอบต่อไป…เราจะเปลี่ยนแผน” เสียงเชียร์ดังก้องไปทั่วสนามทันที
 
        “ไม่น่าเชื่อเลยค่ะ!!!” มิล่าหันไปมองจอภาพช้าขนาดใหญ่ที่กำลังฉายจังหวะปะทะเมื่อครู่
        “ช่วงท้ายรอบแรก The Wing ที่กำลังกดอยู่ดี ๆ……กลับโดนสวนกลางอากาศค่ะ!”
        “ใครจะไปคิดละครับ!” เวลราพูดพลางทำหน้าตกใจสุดชีวิต
        “เจ้าหนุ่มกรกรรณใช้แขนขวาได้แล้ว! แต่ดันแกล้งเก็บไว้ไม่ใช้ครับ!” ภาพช้าบนจอแสดงให้เห็นชัดเจน
จังหวะที่กรลงพื้น เขาเอียงตัวหลบกรงเล็บของไนอาห์เพียงเล็กน้อยก่อนสวนหมัดขวาเต็มแรงเข้ากรามแบบสมบูรณ์แบบ
        “โอ๊ยยยยยยย…” เวลราถึงกับจับกรามตัวเอง “ถ้าเป็นคนธรรมดาโดนแบบนี้…กรามคงแตกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้วครับ!!!”
 

ห้องพักทีมแกะดำ
อเล็กนั่งกอดอก สีหน้าดูหงุดหงิดกว่าปกติ
        “พิษใช้ไม่ได้…” เขาพึมพำเบา ๆ
        “เข้าใจล่ะ…ฉันก็สงสัยตั้งแต่แรกแล้วว่ามันแปลก ๆ”
หมีดำที่กำลังกินซาลาเปาอยู่เงียบ ๆ หันมาถามทันที
        “ให้ผมเดินกดดันด้วยไหมลูกพี่?”
อเล็กรีบส่ายหน้าทันที
        “ไม่ ๆ ๆ! นายแค่เฝ้าดอตก็พอ!” เขาชี้หน้าหมีดำอย่างจริงจัง “ฉันไม่อยากให้นายเสี่ยง!”
        “…ถ้านายผิดสัญญาขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่กว่านี้อีก” อเล็กยังไม่ยอมให้หมีดำออกบุกเพราะกลัวว่า ถ้าหมีดำเผลอใช้แรงเกินไปกับมนุษย์…เรื่องจะไม่จบแค่การแข่งขันแน่นอน
กรสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
        “ผมกับหนูแดงยังไหวครับ แค่ยังหาทางบุกไม่ได้” เขาหันไปมองเด็กสาวข้างตัว
        “พร้อมไหม หนูแดง” หนูแดงยิ้มทันที
        “โอเค~ไปลุยกันเลย!”
 
 

รอบที่ 2
The Wing ใช้แผนเดิมทันทีและมันยังคงได้ผล แกะดำถูกกดกลับเข้าสู่สภาพเดิมอีกครั้ง หมีดำ หนูแดง และกรกรรณ ทั้งหมดต้องถอยกลับไปเฝ้าดอตของตัวเอง แต่คราวนี้…
อายานีเริ่มควบคุมลูกบอลให้โจมตี “สองดอตพร้อมกัน” ทั้งดอตกลางและดอตขวา ลูกบอลพุ่งกระแทกโล่ของทาโฮมา ก่อนสะท้อนเปลี่ยนมุมไปหาไนอาห์ จากนั้นไนอาห์ก็ตบส่งกลับด้วยแรงมหาศาล รูปแบบการเคลื่อนที่ของลูกบอลเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ เร็วจนแทบตามไม่ทัน
ในที่สุดหนูแดงก็กระโดดใช้เส้นผมหลายสายดักลูกบอลไว้ได้สำเร็จ
        “ดีมากหนูแดง!!!”
กรรีบพุ่งเข้าไปทันที
        “ส่งมา!!!”
        แต่—
        “ลืมอะไรไปหรือเปล่า?” อายานียิ้ม
        ฟิ้ว!!
ลูกศรหนึ่งดอกเปลี่ยนวิถีกลางอากาศเล็กน้อย มันไม่ได้พุ่งหาลูกบอลแต่—
        พุ่งใส่ “หน้าหนูแดง” โดยตรง
        ปั้งงงง!!!!
หนูแดงโดนเต็มหน้า ร่างเล็ก ๆ กระเด็นลอยกลางอากาศ ก่อนตกลงพื้นเหมือนลูกนกปีกหัก
        “ไม่!!!” เวลราตะโกนลั่นสนาม “หนูแดงโดนยิงแสกหน้าเต็ม ๆ ครับ!!!”
        “โดนจัง ๆ แบบนี้…จิตหลุดได้เลยไม่ใช่เหรอครับ!?”
เสียงคนดูร้องเฮดังทั่วสนามทันทีและในจังหวะเดียวกันไนอาห์ก็พุ่งเข้าชนกรทันที
        ตูมมมม!!!
ทั้งคู่ปะทะกันเต็มแรงแต่ครั้งนี้…กรเป็นฝ่ายกระเด็น ไนอาห์คว้าลูกบอลได้ก่อนทันทีแล้วฟาดใส่ดอตกลางเต็มแรง
        ตู้มมมมม!!!!!
เปลวไฟของดอตแตกกระจายทันที เสียงเชียร์ระเบิดลั่นสนาม
        “The Wing คือของจริงค่ะ!!!” มิล่าตะโกนจนเสียงสั่น “พวกเขาทำคะแนนแรกได้สำเร็จ!”
        “ในที่สุด…พวกเขาก็กดแกะดำจนได้!!!”
กรรีบวิ่งเข้าไปหาหนูแดงทันที ร่างเล็กของเธอนอนนิ่งอยู่บนพื้นสนาม ดวงตาปิดสนิท ยังไม่ได้สติ
        “หนูแดง!”
กรคุกเข่าลงเขย่าตัวเธอเบา ๆ แต่ไม่มีการตอบสนอง หมีดำเดินเข้ามาดูเงียบ ๆ ก่อนพูดขึ้น
        “แบบนี้แย่เลยนะ…” เขาเกาศีรษะช้า ๆ “แต่ก็ดีเหมือนกัน ให้เธอได้หลับพักสักหน่อย”
กรถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่ได้คิดจะปลุกหนูแดงจริงจังนักเพราะดูแล้วเธอไม่ได้บาดเจ็บหนักแค่ “หลับไป” เท่านั้น
เด็กหนุ่มหันหลังให้หมีดำทันที “พี่หมีช่วยติดเธอไว้กับหลังผมทีครับ…” 
        “แล้วก็รวบผมเธอเก็บไว้ด้วย”
        “ฮ่า ๆ ได้สิ” หมีดำหัวเราะเบา ๆ ขณะช่วยจัดตัวหนูแดงขึ้นหลังกรอย่างระมัดระวัง
        “ทำแบบนี้แล้วดูเหมือนพ่อลูกอ่อนเลยนะ”
กรหน้าแดงนิด ๆ แต่ไม่ได้เถียงอะไร
หมีดำรวบผมสีขาวของหนูแดงม้วนเก็บไว้เรียบร้อย เพื่อไม่ให้ลากพื้นสนาม
กรค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง สายตาของเขากลับมาจริงจังเหมือนเดิม
        “ยังไม่จบ……เรายังมีโอกาส” เขาเดินกลับไปกลางสนามเพื่อเก็บลูกบอลอีกครั้ง
ทาโฮมายกโล่ขึ้นทันทีเมื่อเห็นแบบนั้น
        “ยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูถูกอีกต่อไปแต่เป็นการเตือนจริง ๆ
        “นายคนเดียว…ไม่มีทางทำแต้มได้หรอก แกะดำ”
กรสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
        “ใช่…แต่อย่างน้อย รอบนี้…” เขาก้มมองสนามอีกครั้ง
        “…ฉันจะไม่ให้เสียแต้มเพิ่มอีก”
ดวงตาของกรเริ่มไล่อ่านทุกการเคลื่อนไหวในสนามอย่างรวดเร็ว
        “ไนอาห์…ต้นคอและกรามเจ็บหนักแน่ แค่เขาไม่แสดงอาการ”
กรกำมือแน่นขึ้น
        “ถ้าอัดเข้าเต็ม ๆ อีกครั้ง…ล้มได้แน่” แต่สีหน้าเขากลับยังไม่คลายความกังวล
        “ปัญหาคืออายานี…เธอโจมตีระยะไกลเร็วเกินไป……ฉันจะทำยังไงดี…”
        ฟี้————————!!!
เสียงนกหวีดเริ่มรอบดังขึ้นอีกครั้ง กรกอดลูกบอลไว้แน่น ก่อนรีบหลบการโจมตีทันที The Wing ยังคงใช้แผนเดิม
อายานียิงกดดันต่อเนื่อง ทาโฮมาเดินคุมพื้นที่ ไนอาห์พุ่งโจมตีทันทีที่เห็นช่องว่าง
ส่วนกร…ทำได้เพียงถอย ถอย… แล้วก็ถอย…จนกลับมาถึงกลางสนามอีกครั้งและในที่สุด—
รอบที่ 2 ก็หมดเวลาลง
 

กรค่อย ๆ วางหนูแดงลงบนม้านั่งพัก
        “หนูแดง…” เขาเขย่าตัวเธอเบา ๆ แต่เด็กสาวยังไม่ตื่น
หมีดำมองอยู่ข้าง ๆ ก่อนพูดขึ้น
        “ดูเหมือนจะหลับยาวเลยนะ”
        “เอาไงดี”
อเล็กที่ยืนกอดอกเงียบมานาน จู่ ๆ ก็พูดขึ้น
        “เป่าปาก”
กรสะดุ้งทันที
        “เป่าปาก!? ไม่! ผมไม่ทำหรอกครับ!”
อเล็กขมวดคิ้วทันที
        “ใครใช้ให้แกเป่า?” เขาชี้ตัวเอง
        “ฉันจะเป่าเอง”
พูดจบ อเล็กก็เดินตรงเข้าไปหาหนูแดงทันทีและแทบจะในเสี้ยววินาทีนั้นเอง—
ปั้ก!!!
หมัดเล็ก ๆ ของหนูแดงพุ่งเข้าหน้าอเล็กเต็มแรงจนเขาหงายหลังทันที
        “อ้ากกก!!!” อเล็กกุมหน้าร้องลั่น “เจ็บนะโว้ย!!!”
หนูแดงสะดุ้งตื่นทันที ก่อนรีบไต่หนีขึ้นไปเกาะหลังกรอย่างหวาดระแวง
        “แกนั่นแหละ!! อย่าเข้ามาใกล้เค้านะ!!”
กรหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งใจ
        “อะ…รู้สึกตัวแล้วใช่ไหม หนูแดง ยังสู้ไหวไหม?”
หนูแดงกระพริบตาปริบ ๆ
        “ไหวสิ…แต่เกิดอะไรขึ้นกับเค้า…” เธอลูบหน้าตัวเองเบา ๆ “เมื่อกี้มันมืดไปหมดเลย…”
กรถอนหายใจเบา ๆ
        “ก็โดนลูกศรของอายานีแสกหน้าเต็ม ๆ น่ะสิ”
        “แล้วตอนนี้……เราโดนนำไป 1 คะแนนแล้วด้วย”
หนูแดงนิ่งไปหนึ่งวินาทีก่อนค่อย ๆ กำหมัดแน่น
        “หนอย…เค้าไม่ยอม…” เธอลุกขึ้นทันที “ต้องเอาคืนให้ได้!!! หนูแดงไม่ยอมมมม!!!”
เด็กสาวคว้าขวดน้ำขึ้นมากระดกทีเดียวเกือบหมด ก่อนวิ่งพรวดลงสนามทันที
        “เดี๋ยว!!”
กรรีบเอื้อมมือจะเรียกแต่สุดท้ายก็ถอนหายใจยอมแพ้
        “…อ่า โอเค”
เขาหันไปมองหมีดำ
        “พี่หมีดำ ฝากแนวหลังด้วยนะครับ”
        “โอเค” หมีดำยกนิ้วโป้งให้ ก่อนเดินตามลงสนามไปอย่างสบาย ๆ
เหลือเพียงอเล็กที่ยืนอยู่คนเดียวในห้องพัก เขากะพริบตาปริบ ๆ
        “…เดี๋ยวนะมีใครรู้แล้วเหรอว่าจะแก้เกมยังไง?”
แต่ตอนนั้น—ไม่มีใครอยู่ฟังเขาแล้ว
 
 
 

         “ก่อนหมดเวลารอบที่ 2 บอลอยู่กับแกะดำ 03 ครับ!”
เวลราพูดขึ้นทันที เมื่อทั้งสองทีมเดินกลับลงมาประจำตำแหน่งอีกครั้ง
        “และตอนนี้…ทีมแกะดำจะเป็นฝ่ายบุกครับ!!!”
เสียงเชียร์เริ่มดังขึ้นอีกระลอก
กรสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนหันไปพูดกับหนูแดง
        “หนูแดง…”
        “รอบนี้เราจะบุกกัน”
        “ลุยได้เลย ไม่ต้องรอ”
หนูแดงเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปาก
        “…อืม”
        ฟี้————————!!!
เสียงนกหวีดเริ่มรอบดังขึ้นทันทีและครั้งนี้…มันไม่เหมือนเดิม กรไม่ได้ให้หนูแดงขึ้นหลังอีกแล้ว ส่วนหนูแดงเองก็ไม่ได้พูดเรื่องจะขี่หลังเหมือนทุกครั้ง ทันทีที่เกมเริ่ม—
        “เค้าจะเอาคืน!!!!” หนูแดงพุ่งออกไปทันที ร่างเล็กวิ่งอ้อมแนวโล่ของทาโฮมาอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าหาอายานีทันที
ทาโฮมาเหลือบมองเพียงเล็กน้อยแต่ไม่ขยับตามเพราะหน้าที่ของเขา…คือหยุด “กรกรรณ” เท่านั้น
        “ไนอาห์” ทาโฮมาพูดเสียงเรียบโดยยังไม่ละสายตาจากกร
        “ฝากคุ้มกันอายานีด้วย”
        “โอเค” ไนอาห์ยิ้มกว้างทันที
        “งั้นเก็บแกะดำ 02 ก่อนเลยก็แล้วกัน”
ตูมมม!! ร่างยักษ์พุ่งออกไปทันที
        “โอ้ววววว!!! เอาแล้วครับ!!!” เวลราแทบลุกจากเก้าอี้ “แกะดำปล่อยหนูแดงวิ่งอิสระแล้วครับ!!!”
        “มาดูกันว่าครั้งนี้ หนูแดงจะสามารถแผลงฤทธิ์ต่อหน้า The Wing ได้หรือไม่!!!”
หนูแดงพุ่งหลบซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว เส้นผมหลายสายแทงลงพื้นช่วยเปลี่ยนทิศทางร่างกายอย่างคล่องแคล่ว
อายานีขมวดคิ้วทันที
        “ชิ……ยัยเด็กขาสั้น”
        ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
        ลูกศรถูกยิงใส่ต่อเนื่องทันที
        แต่—ไม่โดนเลย หนูแดงวิ่งหลบได้ทั้งหมดราวกับเดาทิศทางออกล่วงหน้า อีกด้านหนึ่งของสนาม—
        ตึงงงง!!!!
        เสียงหมัดของกรกระแทกใส่โล่อีกครั้ง
        ตึงงงง!!!
        แล้วอีกครั้ง
        ตึงงงงง!!!!
        แล้วก็อีกครั้ง
แรงกระแทกดังสะท้อนไปทั่วสนามจนคนดูเริ่มเงียบลงทีละน้อย ทาโฮมายังคงยืนรับเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้…เหงื่อเริ่มไหลลงจากขมับของเขาชัดเจน
        “เปล่าประโยชน์…” เขาพูดเสียงต่ำ “มีแต่กระดูกนายที่จะหักเท่านั้น”
กรไม่ได้ตอบทันที หมัดทั้งสองข้างของเขาแตกจนเลือดไหลแล้วแต่เขายังไม่หยุด
เขาจ้องผ่านโล่ตรงหน้า ราวกับมองทะลุเข้าไปข้างในได้จริง ๆ
        “…ไม่ใช่ผมหรอก ที่่กำลังแย่…” กรพูดขึ้นช้า ๆ สายตาของเขานิ่งขึ้น
        “แต่เป็นคุณต่างหาก”
ทาโฮมาชะงักไปนิดเดียว 
กรก้มตัวลงทันทีแล้วพุ่งถีบเข้าใส่โล่เต็มแรง
        ตูมมมมม!!!!!
แรงกระแทกดังสนั่นไปทั้งสนาม ทาโฮมายังคงไม่ถอย ไม่เสียหลัก ไม่ล้มแต่—โล่เริ่มสั่นและครั้งนี้…แม้แต่คนดูยังมองออก แขนซ้ายที่อยู่หลังโล่นั้น…กำลังสั่นจริง ๆ 
        “เอาไปอีก!!!” กรคำรามลั่น ก่อนพุ่งถีบใส่โล่ของทาโฮมาอีกครั้ง
        ปั้งงง!!! 
        แล้วอีกครั้ง
        ปั้งงง!!!
        ปั้งงงง!!!
แรงถีบต่อเนื่องหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนทาโฮมาเริ่มถอยทีละก้าวเป็นครั้งแรก โล่เหล็กขนาดมหึมาเริ่มยุบเป็นรอยแทบทั้งใบ
        “โอ้โห!!!” เวลราตะโกนลั่นสนาม
        “กรกรรณกำลังกดทาโฮมาได้ครับ!!! แรงถีบนั่นมันอะไรกันครับเนี่ย!?” อายานีเริ่มสีหน้าเปลี่ยนทันที
        “ไนอาห์!” เธอตะโกนลั่น
        “ไปช่วยทาโฮมาเดี๋ยวนี้!!!” ไนอาห์รีบหันกลับทันทีแต่—
        “ไม่ให้ตั้งตัวหรอก!!!” กรพุ่งกระแทกทั้งร่างใส่โล่ของทาโฮมาจากด้านซ้ายเต็มแรง
        ตูมมม!!!
ก่อนใช้จังหวะนั้นดีดส่งลูกบอลทะลุช่องว่างไปข้างหน้า
        “หนูแดง!!!”
        “ตอนนี้แหละ!!!”
ฟุบ!!!
ลูกบอลพุ่งผ่านไนอาห์ที่หันกลับไม่ทัน เข้าสู่เส้นผมของหนูแดงอย่างแม่นยำ เด็กสาวคว้าบอลไว้ทันที
ก่อนตะโกนลั่นสนามด้วยเสียงสดใส
        “หนูแดงวิ่งงงงงงงงง!!!”
        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!!!” เวลราหัวเราะจนแทบสำลัก “เธอเป็นเด็กจริง ๆ ใช่ไหมครับเนี่ย!?”
        “ทั้งที่ข้อมูลเขียนว่าอายุยี่สิบแปดนะครับ!”
        “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!!!” มิล่าลุกขึ้นจากเก้าอี้แบบไม่รู้ตัว “แต่ตอนนี้หนูแดงพุ่งใส่อายานีแบบไม่กลัวเลยค่ะ!!!”
        “หนึ่งต่อหนึ่งแบบนี้ อายานีจะเอาอยู่ไหมคะ!!!!”
        “อายานี!!” ทาโฮมาหลุดเสียสมาธิไปเพียงเสี้ยววินาทีและนั่น—ก็เพียงพอแล้ว
        “ตอนนี้แหละ!!!”
กรกรรณหมุนตัวเต็มแรง ก่อนใช้ “ส้นเท้า” ฟาดเข้าใส่โล่เหล็กของทาโฮมา
        กึ่งงงงง!!!!
เสียงเหล็กกระแทกเหล็กดังสนั่นไปทั่วสนาม รองเท้าของกรเสริมส้นเหล็กไว้โดยเฉพาะ แรงกระแทกมหาศาลสั่นทะลุผ่านโล่เข้าไปโดยตรง
แขนซ้ายของทาโฮมาแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดปูด ความเจ็บปวดแล่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างก่อนเขาจะทรุดลงกระแทกโล่กับพื้นเต็มแรง
ตูมมมม!!!
พื้นสนามแตกร้าวทันที
        “อั่ก…!!!”
ไนอาห์ชะงักไปทันที เขาลังเลว่าจะช่วยใครก่อน ระหว่าง—ทาโฮมาหรืออายานี แต่ในเสี้ยววินาทีที่เสียจังหวะนั้น—กรกรรณก็พุ่งเข้ามาแล้ว
ฟึ่บ!!
กรรวบขาของไนอาห์ทันที ก่อนอัดหมัดเต็มแรงเข้าใส่ท้อง
ตู้มมม!!!
ร่างอสูรของไนอาห์ยังแข็งแกร่งพอจะดูดซับแรงกระแทกไว้ได้ เขาฝืนยืนรับหมัดนั้นเอาไว้ ก่อนตบสวนใส่กรเต็มแรง
ปั้งงงง!!!
กรกระเด็นกระแทกพื้นจนแตกเป็นรอยร้าว
แต่—
เขายังลุกขึ้นมาอีกครั้งและพุ่งเข้าแลกหมัดกับไนอาห์ตรง ๆ แบบไม่ถอย
อีกด้านหนึ่งของสนาม—หนูแดงกำลังพุ่งตรงไปยังดอตกลางของ The Wing เส้นผมหลายสายฟาดปัดลูกธนูของอายานีอย่างต่อเนื่อง
        “ไม่!!!”
อายานีตะโกนลั่น พลางวิ่งอ้อมไปด้านหลังดอตของตัวเอง
        “ฝันไปเถอะว่าจะทำแต้มได้!!!!”
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ลูกธนูยังถูกยิงออกมาไม่หยุดแม้กำลังวิ่งอยู่
หนูแดงกัดฟันแน่น
        “ต้องไปให้ถึง…ลูกบอลต้องถึงดอต…” 
เธอรู้ดีว่า “ปา” ไม่ได้ เพราะทันทีที่ลูกบอลลอยออกจากมือ อายานีจะยิงเปลี่ยนวิถีทันที ดังนั้นเธอจำเป็นต้อง “พาบอลเข้าไปเอง”
        แต่—
        ฟึ่บ!
เส้นผมของหนูแดงปัดลูกธนูพลาดไปหนึ่งดอก
        ปั้งงงง!!!
ลูกศรพุ่งเข้ากระแทกหัวเข่าเธอเต็มแรง
        “อ๊ะ…!!!”
หนูแดงล้มไถลไปกับพื้นทันที ลูกบอลเกือบหลุดจากมือ
        “โอ้ววววว!!!”
เวลราตะโกนลั่น
        “ฝูงลูกธนูของอายานีสกัดความแสบของหนูแดงได้ครับ!!!”
        “หนูแดงล้มหน้าไถลไปแล้ว! เสียจังหวะไปหมดเลยครับ! แล้วดูเหมือนขาจะเจ็บหนักด้วย!!! แกะดำโดนดักทุกทางเลยค่ะ!”
มิล่าพูดเร็วแทบไม่ทันหายใจ
        “รอบนี้ The Wing คุมเกมได้ดีมากจริง ๆ! ตอนนี้พวกเขานำอยู่หนึ่งแต้ม และ…”
เธอมองนาฬิกาการแข่งขัน
        “…และ…”
        “เวลาหมดแล้วค่ะ!!!”
        ฟี้————————!!! เสียงนกหวีดดังขึ้นทั่วสนาม
 
        “จบรอบที่ 3 ลงแล้วค่ะ!!!”