เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

      บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่กรกรรณกำลังฝึกตามคำสั่งของครูฝึกอเล็กอย่างเคร่งเครียด สายตาเขาเหลือบไปเห็นหนูแดงเดินโซเซผ่านไป

ร่างเล็ก ๆ ดูอ่อนแรง ผมยุ่งเล็กน้อย สีหน้าซีด…เหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน เธอคลานขึ้นบันไดไปชั้นสองอย่างช้า ๆ ก่อนจะหายลับไป

กรขมวดคิ้วทันที

      “…เกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

เขารีบเดินไปหาครูฝึกอเล็กและพบว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งคัดแยกกองขยะอยู่หลังบ้าน เขาชะงักไปเล็กน้อย

      “…นี่ถึงขั้นแยกขยะขายแล้วเหรอ…”

ความคิดแวบขึ้นในหัว ก่อนจะสลัดทิ้งแล้วรีบเข้าเรื่อง

      “ครูฝึกครับ…หนูแดงดูไม่ดีเลย เธอเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เกี่ยวกับผมหรือเรื่องงานไหม…ผมเป็นห่วงเธอ”

อเล็กเงยหน้าขึ้นมองแบบงง ๆ

      “อ้าว…ไม่ดีหรือไง เธอไม่มากวนนายแล้วนะ” เขาเอียงหัวนิด ๆ

      “…หรือว่า…นอกจากน้ำแข็งแล้ว นายยังอยากให้หนูแดงอยู่ข้าง ๆ ด้วย?” อเล็กทำหน้าครุ่นคิดจริงจัง 

      “ฉันไม่เข้าใจหนุ่ม ๆ เลยจริง ๆ”

      “ไม่ใช่นะครับ!” กรสวนทันที “ผมเป็นเพื่อนร่วมทีม เห็นเธอไม่สบายก็ต้องเป็นห่วงสิครับ มันเรื่องปกติ”

อเล็กพยักหน้าช้า ๆ เหมือนเข้าใจ…แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

      “ไม่ต้องกังวลหรอก หนูแดงแค่ไปรับงาน หาเงินมาจ่ายค่ารักษาของนาย…แล้วก็ค่าเสียหายอื่น ๆ”

เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนเสริมเบา ๆ

      “…โดยเฉพาะค่าผ้าห่ม”

กรสะดุ้งทันที

      “เดี๋ยวนะครับ…อย่าบอกนะว่า ที่แยกขยะนี่ก็……เพราะผมงั้นเหรอ?”

      “พี่หมีดำก็ไปรับงานเหมือนกันใช่ไหมครับ”

      “เฮ้ ๆ อย่าเข้าใจผิดสิ” อเล็กโบกมือ “ค่ารักษานายมันแค่ส่วนหนึ่ง” เขาชี้ไปทางบ้าน

      “หลัก ๆ คือ…เราต้องซื้อตู้เย็นใหม่ ของเก่ามันพัง”

กรเงียบไปเล็กน้อย…แต่ยังไม่คลายกังวล

      “แล้วหนูแดงล่ะครับ…เด็กแบบนั้น…ไปทำงานกลางคืนมันผิดกฎหมายนะครับ”

อเล็กถอนหายใจเบา ๆ

      “ฉันไม่ได้บังคับนะ เธอเลือกเอง จริง ๆ ฉันห้ามแล้วด้วยซ้ำ”

เขาหยิบท่อ PVC ขึ้นมาเคาะหัวตัวเองเบา ๆ เหมือนกำลังคิด

      “เห็นว่าไปทำในสิ่งที่ชอบ…เพราะไม่ได้ทำมาตั้งแต่มาอยู่กับฉัน”

กรยังคงไม่สบายใจ

      “…แต่สุดท้ายก็เพื่อหาเงินมาจ่ายค่ารักษาผมใช่ไหมครับ แบบนี้ผมอยู่เฉยไม่ได้ ผมจะช่วยหาเงินอีกแรง”

      “งั้นเหรอ” อเล็กยักไหล่ “ก็ตามใจนาย” เขาหยุด ก่อนพูดต่อเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

      “ถ้างั้น…ไปดูเธอหน่อยก็ดี”

กรเงยหน้าทันที

      “เธอทำงานอยู่ที่สถานบันเทิงกลางคืนชื่อ… เวลเวทเคจ (Velvet Cage)”

อเล็กพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

      “ที่นั่นมีทุกอย่างที่เงินซื้อได้ เหล้า ยา…ผู้หญิง” เขาหัวเราะเบา ๆ

      “ฉันแค่ไม่อยากได้ยินว่า ลูกค้าคนไหนตายเพราะพิษของเธอก็พอ”

      “ถ้าฉันมีเงินนะ… …ก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน อิอิ” เขาหันไปพึมพำคนเดียวเหมือนกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ

แต่—กรกรรณไม่ได้ฟังส่วนหลังเลย คำพูดก่อนหน้านั้น…วนซ้ำอยู่ในหัวเขา

      “มีทุกอย่างที่เงินซื้อได้…ผู้หญิง…หนูแดง…ไปทำอะไรที่นั่น”

      “…ไม่จริง…” สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที

      “ไม่จริง!!!” 

เขาพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้ออเล็กโดยไม่รู้ตัว

      “หนูแดงยังเด็กนะครับ!!! ไปที่แบบนั้นไม่ได้!!!” อเล็กตาลายทันที

      “ทะ—เธอ—อายุ…ยี่สิบแปดแล้ว…”

เขาพูดติด ๆ ขัด ๆ

      “เป็นพี่นาย…สามปีเลยนะ…”

      “…อุ๊บ…จะอ้วก…”

      “แล้วทำไม…จะทำไม่ได้…”

กรกรรณหยุดเขย่าคอเสื้ออเล็ก ก่อนจะหยุดคิด ตลอด 2–3 วันที่ผ่านมาหนูแดงดูนอนไม่เต็มอิ่มจริง ๆ สีหน้าซีดโทรมลงชัดเจน ช่วงใกล้รุ่ง เธอมักปีนขึ้นมานอนข้าง ๆ เขาเหมือนเพิ่งกลับมาจากที่ไหนสักแห่ง

และทุกครั้ง—จะมีกลิ่นหอมติดตัวเธอ กลิ่นสบู่ที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นแชมพูราคาแพงที่อเล็กไม่มีทางซื้อมาใช้ในบ้านพักแห่งนี้

      “…เวลเวทเคจ…อยู่ที่ไหนเหรอครับ”

ทุกครั้งที่กรพูดมือเขาจะเผลอเขย่าอเล็กไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

      “ทะ…ที่อยู่…อยู่ในนามบัตร…ในกระเป๋าเสื้อฉัน…ปล่อยฉันก่อนได้ไหม…จะตายอยู่แล้ว…”

อเล็กพยายามแกะมือกรออก

กรกรรณล้วงเอานามบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อของอเล็กก่อนจะปล่อยอีกฝ่ายทรุดลงไปกองกับพื้นโดยไม่สนใจ

เขารีบอ่านมันทันทีแล้วเดินกลับเข้าบ้าน ตรงไปยังคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวของบ้านพัก เขานั่งลงเปิดค้นหาข้อมูลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลทางการระบุว่า

      “Velvet Cage” เป็นอาคารขนาด 5 ชั้น มีความบันเทิงครบวงจร คาสิโน คลับ บาร์ แหล่งช็อปปิ้ง โรงภาพยนตร์

เป็นแหล่งรวมของเศรษฐีกระเป๋าหนัก นักธุรกิจสีเทาและเหล่าไฮโซแบดบอยของเมือง

แต่—ข้อมูลที่ไม่เป็นทางการในกระทู้ไร้แหล่งอ้างอิง กลับพูดถึงอีกด้านหนึ่ง การซื้อขายสิ่งเสพติด ของผิดกฎหมาย
และ—“บริการพิเศษ” ทั้งชายและหญิงอย่างโจ่งแจ้ง

กรกรรณรู้สึกเหมือนหัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพของหนูแดงผุดขึ้นมาในหัว ร่างเล็กเหมือนเด็กของเธอ…และโลกแบบนั้น—ย่อมมีคนที่ “ชอบเด็ก” 

      “ไม่…ไม่จริง…”

      “ไม่จริง!!!”

      “หนูแดงไปทำงานที่ชอบงั้นเหรอ…”

      “…โธ่เว้ย…”

      “…ถ้าเธอชอบแบบนั้นจริง ๆ…ฉันจะไปเป็นห่วงทำไม…”

กรกรรณเติบโตมาในครอบครัวที่เพียบพร้อมในโลกที่สะอาดและเป็นระเบียบ เขาไม่เคยสนใจและไม่เคยเข้าใจโลกแบบนี้เลยและนั่นยิ่งทำให้เขา “รับไม่ได้”

ที่หนูแดง…ที่เขาเห็นอยู่ทุกวันอาจเป็น “คนแบบนั้น” ในที่สุด—

      “…วันนี้ฉันจะไปดูด้วยตัวเอง…จะแอบตามหนูแดงไปที่นั่น”

 

      “ดี!!!” เสียงของอเล็กดังขึ้นข้างหูทันที

 

      “ว๊ากกกก!!! ครูฝึก ตกใจหมดเลย!”

      “อย่างที่บอก” อเล็กพูดสบาย ๆ 

      “ไปดูเธอก็ดี” เขายิ้มบาง ๆ

      “อย่าให้เธอเผลอฆ่าใครเข้าล่ะ…ฉันห่วงเรื่องนั้นมากกว่า”

พูดจบเขาก็เดินออกไป…กลับไปแยกขยะต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

---

 

คืนนั้น

      กรกรรณแอบตามหนูแดงที่แต่งตัวธรรมดาออกจากบ้านพัก แต่ “ธรรมดา” ในคืนนี้…ต่างออกไป ชุดเดรสทรงเดิมของเธอถูกเปลี่ยนเป็นผ้าเนื้อดี สีขาวสะอาดตาพอดีตัวอย่างไม่น่าเชื่อ

ผมสีขาวยาวของเธอถูกรวบ ม้วน และจัดทรงอย่างประณีต ภาพนั้น…ทำให้หัวใจของกรเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

ต่างจากเขา—กางเกงยีนส์ที่ยืมมาจากครูฝึกอเล็กกับเสื้อเชิ้ตตัวหลวม ๆ ใส่ได้…แค่ “เกือบพอดี”

เขาแอบขึ้นรถประจำทางตามเธอไปโดยไม่ให้เธอรู้ตัวจนกระทั่ง—ปลายทาง “Velvet Cage” แสงไฟยามค่ำคืนสาดส่องตัวอาคารสว่างจ้า ฉูดฉาด และหรูหราเกินจริง

มันไม่ใช่แค่สถานบันเทิงแต่มันคือสถานที่ที่บอกชัดเจนว่า—“เจ้าของที่นี่…ไม่ธรรมดา” หน้าทางเข้า
การ์ด 4–5 คนยืนตรวจตราอย่างเข้มงวด ทั้งตรวจอาวุธ ทั้งสแกนสายตาคนที่จะเข้าไปข้างใน 

กรกลืนน้ำลายและในจังหวะนั้น—เขาเห็นหนูแดงเธอไม่ได้เดินเข้าทางด้านหน้า แต่เลี้ยวอ้อมไปด้านหลังเข้าไปยังประตูที่มีป้ายเขียนว่า “เฉพาะผู้เกี่ยวข้อง” 

กรชะงัก “…เข้าไม่ได้…” เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าทางด้านหน้าแทน พยายามทำตัวเหมือนลูกค้าทั่วไป ก้าว…หนึ่งก้าว 

      “หยุด!”

เสียงเข้มดังขึ้นทันที การ์ดคนหนึ่งยกมือขึ้นขวาง

      “ขอดูบัตรประจำตัวครับ” กรสะดุ้งเล็กน้อย

      “อะ…เดี๋ยวนะครับ…” เขาเริ่มล้วงหาบัตรหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ 

ปัญหาคือ—เขาไม่มีบัตรประชาชนของวอร์เกนมีเพียง…

      “นะ…นี่ครับ…”

เขายื่นบัตรทหารออกไปอย่างลังเล

      “…ผมมีแค่นี้” การ์ดรับไปแล้วจ้องมันนิ่งสายตาจริงจังเกินเหตุ

วินาทีผ่านไป…

สองวินาที…

กรเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหายไป

      “…คุณคือ”

การ์ดเงยหน้าขึ้นแววตาเปลี่ยนทันที

      “แกะดำ 03 จริง ๆ เหรอครับ!?”

      “อะ…เอ่อ…ใช่ครับ…” กรตอบอย่างงง ๆ

      “…มีอะไรหรือเปล่าครับ…ผมเข้าไปได้ไหม” ความกังวลเริ่มก่อตัวเพราะประสบการณ์ในค่ายทหาร

      “แกะดำ” ไม่เคยได้รับการต้อนรับดี ๆ เลย

มีแต่—ขยะ น้ำเสีย หรือไข่เน่า

      “รอสักครู่นะครับ”

การ์ดพูดก่อนจะเดินไปคุยกับเพื่อนอีกคน ทั้งคู่กระซิบกันเบา ๆ แล้วหันมามองเขาเป็นระยะ

ยิ่งทำให้กรใจแป๋วลงเรื่อย ๆ

      “…ฉันควรหนีไหม…” แต่บัตรยังอยู่กับพวกเขาไปไหนไม่ได้

ไม่นานการ์ดคนนั้นก็เดินกลับมาพร้อมเพื่อนอีกสองคน 

กรยืนตัวแข็งเหงื่อเริ่มซึมออกมาตรงรักแร้

      “…ตายแล้ว……เกิดอะไรขึ้น……ฉันจะโดนอะไรไหมเนี่ย…”

เขาพยายามฝืนยิ้มให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ในหัว—

มีแต่คำเดียว

      “ซวยแล้ว…”

การ์ดสามคนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้ากรยืนเรียงกันเหมือน “กำแพงมนุษย์” ขนาดใหญ่ คนตรงกลางเอ่ยขึ้น

      “พวกเราขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ” พร้อมยื่นบัตรคืนให้เขา กรรับบัตรมาอย่างงง ๆ

      “ครับ…ได้ครับ…แต่ทำไมเหรอครับ…”

      “ตอนนี้มีคลิปจากกล้องวงจรปิดหลุดไปอยู่ในเว็บใต้ดินครับ” การ์ดคนหนึ่งพูดด้วยแววตาตื่นเต้น

      “ตอนที่คุณยืนรับแส้ของวิสเปอร์ได้แบบไม่ล้มเลย” เขาหัวเราะเบา ๆ

      “สำหรับการ์ดอย่างพวกเรา…มันโคตรเจ๋งเลยครับ” กรกรรณเริ่มคลายความกดดันลงเล็กน้อย

เขายืนถ่ายรูปกับพวกการ์ดอยู่พักหนึ่งกว่าจะผ่านประตูเข้ามาได้หัวใจเขายังเต้นแรงไม่หยุด

      “…รอดสักที”

      “…นึกว่าจะโดนไล่ซะแล้ว…”

      “เฮ้อ…”

เขาถอนหายใจยาว หลังจากตั้งสติได้กรก็มองไปรอบ ๆ

ที่นี่—กว้างใหญ่เกินคาด สว่างจ้าแทบเหมือนกลางวันผู้คนเดินกันขวักไขว่ เสียงดังวุ่นวาย

      “…จะไปหาเจอได้ยังไง…”

เขาพึมพำกับตัวเอง สายตาเหลือบไปเห็น “จุดประชาสัมพันธ์” เล็ก ๆ จึงตัดสินใจเดินเข้าไป

      “ขอโทษครับ… ที่นี่มีคนชื่อ เมโลดี้ สกาเล็ต ไหมครับ”

เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนเสริม

      “เอ่อ…ชื่อเล่นว่า หนูแดง”

สายตาเต็มไปด้วยความหวัง พนักงานต้อนรับหญิงเงยหน้าขึ้นมองสีหน้ารำคาญชัดเจน สายตากวาดมองกรตั้งแต่หัวจรดเท้า

      “ไม่มี ไม่รู้” ตอบสั้น ห้วน “พนักงานที่นี่มีเป็นพันคน จะมาตามหาแฟนหรือไง”

เธอเอนหลังพิงเก้าอี้

      “ถ้าจะเที่ยว ชั้น 3 ขึ้นไป แต่ถ้าจะมาหาคน…ฉันว่าอย่าขึ้นไปจะดีกว่า”

กรหน้าเจื่อนลงทันทีแต่ในใจ—เขากลับมั่นใจมากขึ้น

      “หนูแดง…ต้องอยู่ข้างบนแน่” เขาลังเลควรขึ้นไปในฐานะลูกค้า…ดีไหมหรือควรหยุดแค่นี้

ในขณะที่เขายังยืนนิ่งไม่ขยับพนักงานหญิงก็เรียกเขาอีกครั้ง

      “เฮ่ บอย” กรหันกลับทันที

      “ฉันจำได้แล้ว…นายตามหาเมโลดี้ใช่ไหม?”

      “ใช่ครับ!” น้ำเสียงเขาดีขึ้นทันที

พนักงานหญิงชี้ไปที่กลางโถงโปสเตอร์ขนาดใหญ่แขวนเด่นอยู่ สะดุดตา ผู้หญิงผมแดงในชุดคาบาเรต์สีแดงกำมะหยี่ยืนอยู่กลางภาพ สวย…ร้อนแรง…สมบูรณ์แบบ เป็นความสวยที่ทำให้ทั้งโถงต้องหยุดมอง

      “นั่นไง เมโลดี้” เธอยิ้มมุมปาก “แต่ชื่อจริงคือ เมโลดี้ เอ็มม่า ไม่ใช่หนูแดงนะ”

      “ฮ่าฮ่าฮ่า”

เสียงหัวเราะดังขึ้น พนักงานอีกคนเสริมทันที

      “โอ๊ย ใช่ ๆ ไอ้หนุ่ม แกคงรู้จักเธอ… …แต่เธอไม่รู้จักแกหรอก!” ทั้งคู่หัวเราะกันลั่น

กรไม่ทนฟังอีกต่อไปเขาหันหลัง เดินหนีทันที ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวและ—

เขาตัดสินใจขึ้นไปชั้น 3

 

 

---

ชั้น 3

เป็นเลานจ์หรูระดับสูง แสงไฟสลัว เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งในอากาศ แขกนั่งกระจายตามโต๊ะพร้อมหญิงสาวที่แต่งตัวสวยสะดุดตา

ตรงกลาง—เวทีดนตรีสด นักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงช้า ๆ คลอไปกับบรรยากาศยามค่ำคืน ชวนให้หลงใหลอย่างไม่รู้ตัว

พนักงานต้อนรับชายเดินเข้ามาประกบกรทันที สายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ต่างจากชั้นล่าง

      “รับอะไรดีครับ”

น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความดูถูกบาง ๆ

      “วันนี้เรามี Whitecrest”

      “หรือจะเป็น Noir Étoile ดีครับ”

กรนิ่งไป เขารู้จักชื่อพวกนี้ดีและรู้ด้วย—ว่ามันแพงแค่ไหน เงินในกระเป๋าเขาแม้แต่น้ำเปล่าที่นี่…ยังซื้อไม่ไหว

ความรู้สึกบางอย่างชัดเจนขึ้นทันที

      “ที่นี่…ไม่ต้อนรับฉัน”

สายตาเขากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นทางขึ้นไปชั้นบนอีกชั้นแต่นั่น—ไม่ใช่ที่ของเขา

      “ไม่เป็นไรครับ” เขาพูดเบา ๆ

      “ผมจะไปแล้ว” กรหันหลัง เดินออกมาลงกลับมาชั้น 1 และหยุดอยู่ที่โถงคาสิโน เขาเดินวนไปมาโดยไม่รู้จะไปไหน

กรยังคงเครียด ทั้งเรื่องหนูแดง ทั้งเรื่องตัวเอง…ทำไมเขาต้องเข้าไปยุ่งกับเรื่องแบบนี้ด้วย เขาควรกลับ ควรออกไปจากที่นี่ ในความคิดของเขาสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยอบายมุข เต็มไปด้วยสิ่งเสื่อมทรามและเขา—

      “ไม่ชอบมันเลยจริง ๆ”

 

กรเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายใจลอย สับสน ก่อนจะหยุดลงโดยไม่รู้ตัว 

ตรงหน้า—โต๊ะรูเล็ต (Roulette) เสียงลูกเหล็กกระทบขอบวงล้อดัง แกร๊ก…แกร๊ก…วนซ้ำเหมือนความคิดในหัวเขาและในจังหวะนั้น—

      “เฮ้ย!! ไอ้ขอทาน!! มานี่” เสียงหนึ่งตะโกนเรียก

กรสะดุ้ง

      “ใคร…ผมหรือครับ” เขาชี้เข้าหาตัวเอง

ในขณะที่คนรอบโต๊ะทั้งหมดหันมามองเขาพร้อมกัน

      “เออ! เอ็งนั่นแหละ! เข้ามา เดี๋ยวนี้เลย!”

ฝูงชนรอบโต๊ะถอยออกเป็นทางโดยพร้อมเพรียง เหมือนกำแพงที่เปิดออกให้เขาเดินเข้าไป

กรก้าวเข้าไปช้า ๆ ตรงหน้าเขา—ชายชราสองคนนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะ

ฝั่งหนึ่งชายหนุ่มสามคนยืนอยู่ด้านหลัง ท่าทางแข็งกร้าวเหมือนการ์ดส่วนตัว

อีกฝั่งมีเพียงชายสองคนยืนประกบสงบนิ่ง…แต่กดดันกว่า

      “แก…” เสียงหยาบดังขึ้น 

      “ต้องเป็นคนหมุนวงล้อ แล้วก็ปล่อยลูกเหล็กในรอบนี้”

      “ให้ท่านไอเอ็น เข้าใจไหม”

กรขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายชราฝั่งซ้ายหยิบชิปมาวางตรงหน้าเขา

เหรียญพนันมูลค่า 20,000

      “ฉันชื่อ โอโน” เขาพูดเรียบ ๆ “ส่วนคนนั้น…ไอเอ็น”

เขาพยักหน้าไปอีกฝั่ง

      “เรากำลังพนันกันอยู่ ช่วยเป็นคนกลางให้หน่อย”

      “ผม…โยนไม่เป็นนะครับ” กรตอบตามตรง

      “ดี” เสียงอีกฝั่งตอบทันที “งั้นก็แค่หมุน แล้ววางลูกเหล็กก็พอ” ไอเอ็นพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท 

กรลังเลเล็กน้อยก่อนจะหยิบลูกเหล็กขึ้นมา

      “…อยากได้เลขไหนไหมครับ” 

คำถามนั้น—ทำให้ทั้งโต๊ะนิ่งไปชั่วขณะก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้น

ทั้งคนดู

ทั้งนักพนัน

      “งั้นฉันเอา 13” โอโนพูดขึ้น “เลขเดียวก็พอ”

      “ได้ ถ้าไอ้หนุ่มนั่นโยนเข้านะ” ไอเอ็นหัวเราะเบา ๆ “งั้นข้า…เลขคู่ทั้งหมด”

กรไม่ตอบอะไร เขาวางลูกเหล็กไว้ในมือแล้วหมุนวงล้ออย่างเรียบ ๆ สายตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย ภาพบางอย่าง…ปรากฏขึ้น จังหวะ แรงหมุน ตำแหน่งตก

ทั้งหมด—ชัดเจนราวกับ “เห็นล่วงหน้า” เขารู้ว่าถ้าวางตรงไหนลูกเหล็กจะไปจบที่ช่องใด

      “…”

เขาเลือกแล้ว เลข 13 กรปล่อยลูกเหล็กลงไปอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหยิบชิปที่โอโนวางไว้แล้วหันหลังเดินออกจากโต๊ะทันที ไม่มีใครสนใจเขาอีก

ทุกสายตา—จับจ้องอยู่ที่วงล้อ ลูกเหล็กกระทบขอบ

แกร๊ก…แกร๊ก…แกร๊ก…

มันชะลอลง กระเด้งผ่าน

      7…

      9…

      12…

ก่อนจะ—ตกลง

      “13”

เสียงกระทบเบา ๆ

แต่ทั้งโต๊ะ—เงียบสนิท ชั่วขณะก่อนทุกคนจะเงยหน้าขึ้นมองหาชายคนเดิมแต่เขาหายไปแล้ว

โอโนกวักมือเรียกลูกน้องเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบสั่งเบา ๆ

      “ไปหามา…ว่าไอ้หนุ่มนั่นเป็นใคร” แล้วเขาก็เอนตัวกลับหันไปมองไอเอ็น

      “เงินพนันรอบนี้…ข้ายกให้มัน” ไอเอ็นยิ้มมุมปาก

      “เอาสิ…น่าสนุกดี”

เขาพูดจบก็ผลักชิปทั้งหมดที่ลงไว้ในรอบนี้กระจายไปตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

 

---

หลังจากเหตุการณ์ที่โต๊ะรูเล็ตกรกรรณเดินออกจาก Velvet Cage

เขาอ้อมไปนั่งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ข้างอาคาร ตรงทางเข้า “เฉพาะพนักงาน” ทางเดียวกับที่หนูแดงเดินเข้าไปก่อนหน้านี้

เขาเข้าไปไม่ได้สิ่งเดียวที่ทำได้คือนั่งรอและหวังว่าเธอจะเดินออกมาเมื่อสถานบันเทิงปิด

 

---

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน

หลังเที่ยงคืนอากาศเริ่มหนาวลงหิมะค่อย ๆ โปรยลงมาเงียบงัน…และเย็นยะเยือก กรไม่เคยเจอหิมะ บ้านเกิดของเขาไม่มีฤดูนี้แต่ที่นี่—

ความหนาวกัดลึกลงไปถึงกระดูก มันไม่เหมือนพลังของ “คุณน้ำแข็ง” ที่สงบ นิ่ง และสบาย นี่คือความหนาว…ที่ไร้ความปรานี

เขานั่งอยู่ตรงนั้นข้างกองวัสดุเก่าที่ถูกทิ้งไว้ เฝ้ามองผู้คนที่ทยอยออกมา

บางคนเมา

บางคนเดินเป็นกลุ่ม

บางคนพากันกลับเป็นคู่

แต่ไม่มีหนูแดง

ตีสอง ยังไม่มี ความคิดเริ่มกัดกินเขา

      “นานเกินไปแล้ว…”

      “ถูกใช้งานจนดึกขนาดนั้นเลยเหรอ…”

เขาถอนหายใจยาวทำได้แค่นั้นจริง ๆ

จนกระทั่ง—ตีสาม ในที่สุดเธอก็ออกมา หนูแดงหยุดอยู่ตรงทางออก สายตาเธอเบิกเล็กน้อยเมื่อเห็นกรกรรณ
นั่งอยู่ตรงนั้น ตัวสั่น เหนื่อยล้า เหมือนจะหลับ…แต่ก็ยังฝืนตาเอาไว้

เขาเงยหน้าขึ้น ดีใจ แต่ในเวลาเดียวกันก็เจ็บภาพของเธอ…

เหมือนเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ ไออุ่นจาง ๆ ยังติดอยู่บนผิว กลิ่นสบู่หอมบาง ๆ ลอยมา เส้นผมถูกเป่าแห้ง
แล้วรวบไว้อย่างเรียบร้อย ชุดของเธอ—ดูออกว่าถูกถอดพับไว้แล้วใส่กลับอย่างเร่งรีบ มีเสื้อแขนยาวตัวใหญ่คลุมทับซึ่งไม่ใช่ของเธอแน่นอน

      “…หนูแดง…”

กรพูดออกมาเบา ๆ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อคำพูดมันติดอยู่ในคอสุดท้าย—

      “…เหนื่อยไหม”

หนูแดงยังคงนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ไม่สบตาเขา

      “เหนื่อยสิ…เหนื่อยมากเลย” เธอพูดเบา ๆ “…แต่ก็ดี” 

      “หนูแดง…หยุดทำแบบนี้ได้ไหม” กรถามออกไปตรง ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

หนูแดงถอยหลังไปครึ่งก้าวลังเลเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัว

      “ไม่ได้หรอก”

      “…ขอโทษนะ” เธอหลบตา

      “ถึงเป็นนายขอ…ก็เถอะ”

      “…คงทำไม่ได้”

เธอหยุดหายใจนิดหนึ่ง

      “ฉันทำสัญญาไปแล้ว   อีกแค่วันเดียว…พรุ่งนี้ก็จบ ถ้าหยุดตอนนี้…จะไม่ได้อะไรเลย…แถมยังโดนปรับอีก”

เสียงเธอแผ่วลง

      “…เราจะเดือดร้อนกันหมด”

 

กรเงียบ อย่างน้อยมันมี “จุดจบ” อีกแค่วันเดียว เขากำหมัดแน่นแต่ก็รู้ดี—ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้

      “…ฉันช่วยอะไรได้บ้างไหม” เขาถามเบา ๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

หนูแดงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดู…พอใจ เธอถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่แล้วโยนทิ้งลงข้างทางอย่างไม่สนใจ

      “ได้สิ” เธอพูดง่าย ๆ

      “นายมาก็ดีแล้ว” เธอก้าวเข้ามาใกล้

      “แบกฉันกลับบ้านพักหน่อย”

      “เดี๋ยว…เสื้อนั่นจะทิ้งเหรอ” กรถามทันที ทั้งตกใจทั้งเสียดาย

      “ใช่สิ” เธอตอบสบาย ๆ “ของลูกค้าที่ลืมไว้”

      “คืนนี้มันหนาว เลยหยิบมาใส่เดินกลับ” เธอยักไหล่นิดหนึ่ง “…แต่ตอนนี้มีนายแล้ว ไม่ต้องใช้มันแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้กรนิ่งไปสีหน้าเขาแทบพัง หนูแดงสังเกตเห็นทันที

      “…เป็นอะไรเนี่ยแค่เสื้อลูกค้าเองนะอย่าไปเสียดายเลย สกปรกจะตาย”

กรพยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไรอีก ไม่คิดอะไรอีก เขาหันหลังให้เธอแล้วคุกเข่าลงเล็กน้อยเหมือนทุกครั้ง

หนูแดงปีนขึ้นไปบนหลังเขากอดเขาไว้หลวม ๆ เหมือนเคย

 

 

---

 

      ระหว่างทางเดินกลับ

หิมะยังคงโปรยลงมาเงียบ ๆ ทับรอยเท้าที่เพิ่งเหยียบผ่าน

      “ดึกขนาดนี้ไม่มีรถประจำทางแล้ว” กรพูดขึ้นเบา ๆ ระหว่างก้าวไปช้า ๆ

      “ทำไมไม่เรียกแท็กซี่กลับล่ะ มันอันตราย…แล้วก็ไกลนะ”

หนูแดงหัวเราะในลำคอเบา ๆ

      “ฉันไม่มีค่ารถหรอก ปกติก็วิ่งกลับอยู่แล้ว” เธอขยับตัวเล็กน้อยบนหลังเขา

      “แล้วอีกอย่าง…อเล็กก็พูดเองนี่ …แถวนี้ ฉันนี่แหละอันตรายที่สุด” 

เสียงหัวเราะของเธอเบา…แต่แผ่วก่อนจะถามขึ้นเหมือนเดิม

      “แล้ววันนี้…มาหาฉันทำไม …เป็นห่วงเหรอ”

      กรตอบทันที “ใช่ เป็นห่วง” น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น

      “เป็นห่วงมากด้วย”

      “เธอทำงานกลางคืน…กลับดึกขนาดนี้”

      “ต่อให้มีอาวุธ เธอก็ยังเป็นผู้หญิง…ตัวเล็ก”

      เขาหยุดไปนิดหนึ่ง

      “…แล้วเธอก็ทำเพื่อฉันด้วย…ใช่ไหม” เสียงประโยคสุดท้าย…อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ปกติแล้วหนูแดงคงจะตอบสวนหรือไม่ก็แกล้งเขาแต่ครั้งนี้—

ไม่มี

มีแค่ความเงียบท่ามกลางหิมะที่ยังคงร่วงลงมาและทางเดินที่ว่างเปล่า เส้นผมของเธอค่อย ๆ คลายออก
พันรอบไหล่เขาหลวม ๆ เหมือนบางสิ่งที่ช่วยกันความหนาว

      “…หนูแดง หลับแล้วเหรอ” กรถามขึ้นเบา ๆ เพราะเธอไม่พูดอะไรอีกเลย

      “…เป็นห่วงเค้าจริง ๆ เหรอ”

เสียงของเธอดังขึ้นแผ่วมากพร้อมกับซบหน้าลงบนไหล่เขาเหมือนเด็กคนหนึ่ง…ที่อ่อนแรง

กรยังไม่เข้าใจคิดเพียงว่ามันคงเป็น “อีกแบบ” ของเธอ

      “…ใช่สิ” เขาตอบ “เราก็เป็นทีมเดียวกันนี่” เขายิ้มเล็กน้อยมองไปข้างหน้า

      “หลังของนาย…อุ่นจัง” หนูแดงกอดคอเขาแน่นขึ้นซุกหน้าเข้าไปลึกจนแทบไม่เห็นอะไรนอกจากดวงตาดวงตาที่ลอย…ไร้จุดหมาย

กรเงียบเขาเริ่มรู้สึกได้ถึงบางอย่างในน้ำเสียงนั้น

      “ถ้าเค้าสูงขึ้น…”

      “นายจะยังอุ้มเค้าไหม”

      “….” ไม่มีคำตอบ กรไม่ได้ตอบ

      “ถ้าเค้าเป็นผู้ใหญ่…”

      “…นายจะมองเค้าไหม”

      “….” ไม่มีคำตอบเช่นเคย

      “ถ้าเค้ายิ้มสวยกว่าเธอคนนั้น…”

      “…นายจะ…”

      “….”

      กรยังคงเงียบ

เขาไม่อยากตอบ 

ไม่อยากทำร้ายใคร

มือที่ประสานกันอยู่ด้านหลังกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

      “น้ำแข็ง…” หนูแดงพูดช้า ๆ

      “มีพ่อ…มีเพื่อน…”

      “มีคนรุมรัก…”

      “และมีคนที่เธอรัก…”

เสียงเธอสะดุดเหมือนจะหยุดแต่ก็ยังฝืนพูดต่อด้วยเสียงที่เริ่มสั่น

      “แต่ฉัน…”

      “…ไม่มีอะไรเลย…”

เธอหยุดหายใจไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

      “…แม้แต่หลังที่อบอุ่นนี้…”

      “…ก็ยังไม่ใช่ของฉัน”

กรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

      “ไม่ใช่นะ…” เขารีบพูด

      “ผมอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอคอยดูแลพิษ…”

      “จำได้ไหม เพราะงั้น—”

      “ไม่ใช่หรอก” หนูแดงขัดขึ้นทันทีเสียงเบา…แต่ชัด

      “ความจริง…”เธอเงียบไปเหมือนต้องรวบรวมแรงทั้งหมด

      “…พิษของนาย…”

เสียงเธอสั่น

      “…ฉันรักษาหายไปนานแล้ว”

กรชะงักก้าวเท้าหยุดไปชั่วขณะ

      “ที่ฉันไม่บอก…” เธอสะอื้นเบา ๆ

      “…เพราะการได้นอนกอดนาย…”

      “…มันเหมือนบ้าน”

      “ที่เดียว…ที่ฉันสงบได้”

      “ที่เดียว…ที่ฉันไม่ฝันร้าย”

เสียงเธอเบาลงเรื่อย ๆ

แทบจะหายไปกับหิมะ

      “…ที่เดียว…”

      “…ที่ฉันเหลืออยู่ในโลกนี้”

      ...

      ...

      ..

      .

หลังจากประโยคนั้นหนูแดง…ไม่พูดอะไรอีก

กรกรรณเองก็เช่นกัน เขาเงียบ พูดอะไรไม่ออก ความคิดในหัวว่างเปล่าแต่หัวใจ—กลับหนักอึ้ง

หัวใจของเขา…มีเพียงหนึ่งเดียวและเขาได้มอบมันให้ “น้ำแข็ง” ไปแล้วทั้งดวงไม่มีอะไรเหลือให้แบ่งให้ใครอีก

แต่สิ่งที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่ความรักมันคือ—ความเจ็บปวดและความสงสารที่เขาไม่สามารถตอบรับเธอได้

เสียงหายใจของหนูแดงค่อย ๆ เบาลง สม่ำเสมอ เธอหลับแล้ว เส้นผมสีขาวของเธอคลี่ตัวลงตามธรรมชาติ เกล็ดหิมะเล็ก ๆ เกาะอยู่ตามเส้นผมสะท้อนแสงจาง ๆ งดงามอย่างเงียบงัน

กรยังคงเดินต่อไปโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า—บ้านพัก…มาถึงตั้งแต่เมื่อไร

เขาก้าวขึ้นไปชั้นสอง หมีดำนอนหลับอยู่บนเตียงของตัวเองแล้ว ลมหายใจหนัก ๆ ดังสม่ำเสมอ 

ทุกอย่าง…เงียบ

กรเดินไปที่เตียงของตัวเอง ค่อย ๆ นั่งลงแล้วค่อย ๆ วางหนูแดงลงอย่างระมัดระวัง มือของเขาปัดเศษหิมะออกจากเส้นผมของเธอ จากเสื้อผ้า จากแก้มที่เย็นเฉียบ เบามาก เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป

เขาลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะกลับมานอนลงข้าง ๆ เขากอดเธอไว้ ให้ความอบอุ่นเหมือนที่เธอเคยขอ และในที่สุดเขาก็หลับไปโดยที่ในใจ—ยังคงหนักอึ้งเหมือนเดิม