เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ
เขียนโดย 
NoxTypeG
วันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2569 เวลา 13.35 น.
แก้ไขเมื่อ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2569 23.31 น. โดย เจ้าของนิยาย
17) งานพิเศษของหนูแดง 2
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความเช้าวันใหม่ กรกรรณลุกขึ้นตามเวลาฝึกร่างกายยังขยับได้ตามปกติแต่สีหน้า—ไม่สดชื่นเหมือนเดิม
หนูแดงยังคงหลับอยู่บนเตียง นิ่ง…เงียบ…เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน กรมองเธอเพียงครู่เดียวก่อนจะหันหลัง
เดินออกไป
ลานหลังบ้านที่เขาใช้ฝึกเป็นประจำเช้านี้มีคนอยู่ก่อนแล้ว หมีดำ กำลังยืนยืดเส้นอยู่
“สวัสดีครับพี่หมีดำ” กรทักเบา ๆ
“ไม่เคยเห็นพี่ทำอะไรแบบนี้เลย…”
เขามองสำรวจอีกฝ่าย
“…ผอมลงหรือเปล่าครับ”
“ก็งานมันใช้แรงเยอะน่ะสิ” หมีดำตอบพลางดัดตัว “ช่วงนี้ยกของหนักตลอด เส้นมันตึงหมดแล้ว”
เขายังไม่หันมามองกรด้วยซ้ำ
กรเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้น
“…พี่รู้จักหนูแดงมาก่อนไหมครับ”
หมีดำหยุดทันทีแล้วหันมามองเขาสายตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“เรื่องของหนูแดง…” เขาพูดช้า ๆ “…ให้เธอเล่าเองจะดีกว่า ฉันบอกได้แค่ว่า”
“เธอเป็นคนของ ‘ที่ปรึกษาพิเศษพลัส’”
เขาหยุดนิดหนึ่ง
“แล้วพลัส…ก็มาขอให้ครูฝึกอเล็กช่วยดูแลต่อ”
พูดจบเขาก็หันกลับไปยืดเส้นต่อเหมือนเดิม
กรพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบ “ชิป” ออกมา
ชิปจากโต๊ะรูเล็ตเมื่อคืน
“อืม…”
เขาหมุนมันเล่นในมือ
“เห็นว่าอันนี้…แลกเงินได้ตั้ง 20,000 นะครับ” เขาเหล่มองหมีดำ
“…สนไหม”
หมีดำหันกลับมาทันทียิ้มกว้าง
“โอ้ววว น้องรัก!” เขาเดินเข้ามาใกล้ทันที
“มาทางนี้ ๆ ไปที่คอมกันดีกว่า พี่จะเล่าให้ฟังแบบละเอียดเลย”
เขาพูดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“พอดีพี่ก็เป็นห่วงหนูแดงเหมือนกัน …กรจะได้เข้าใจเธอมากขึ้นไง”
“ขอบคุณครับ” กรตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินตามไปแม้ในใจ— ยังหนักเหมือนเดิม
หมีดำนั่งลงหน้าเครื่องคอมกดเปิดไฟล์เก่า ๆ ขึ้นมา
“ชื่อจริงของเธอ…” เขาหันมายิ้ม
“…เมโลดี้ สกาเล็ต”เขาเว้นจังหวะก่อนลากเสียงยาว
“หรือที่เรารู้จักกันในนาม—หนูแดงงงงงง”
“…เอาแบบธรรมดาก็พอครับพี่” กรพูดเรียบ ๆ สีหน้าไร้อารมณ์
“แฮะ ๆ โอเค ๆ” หมีดำหัวเราะแห้ง ๆ
ก่อนจะหันกลับไปที่หน้าจอแล้วเปิด “ข่าวเก่า” ขึ้นมา
“ครั้งหนึ่ง…หนูแดงเคยเป็นฆาตกรต่อเนื่อง” หมีดำพูดขึ้นเรียบ ๆ
“…โรคจิต โหด และอันตรายที่สุดคนหนึ่งของอาณาจักรน็อกเทีย”
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้นข่าวเก่า ๆ ถูกเปิดเรียงต่อกัน คดีฆาตกรรมหลายคดี ภาพสถานที่เกิดเหตุ
รายชื่อผู้เสียชีวิต ทั้งหมด—เชื่อมโยงไปที่ชื่อเดียว
“เมโลดี้ สกาเล็ต เธอถูกประกาศ ‘จับตาย’” หมีดำเล่าต่อ
“แต่ไม่มีใครทำสำเร็จ…และไม่มีใครฆ่าเธอได้” เขาเลื่อนภาพไปอีกชุด
“จนกระทั่ง ‘ที่ปรึกษาพลัส’ เห็นพลังของเธอ เลยพยายามเกลี้ยกล่อม…ให้เธอยอมอยู่ใต้คำสั่ง จากนั้น…”
เขาหยุดนิดหนึ่ง
“หนูแดงก็กลายเป็นมือสังหารของพลัส อันดับหนึ่งของวอร์เกน…ไม่มีใครเทียบได้”
กรนิ่ง
“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นต่อครับ…ทำไมเธอมาอยู่นี่...” เขาถามเบา ๆ
หมีดำหัวเราะแห้ง ๆ
“ตอนที่เธอ ‘มั่นใจเกินไป’ น่ะสิ” เขาเอนหลัง
“เธอวางแผนจะไปฆ่า ‘โรฮาน’”
“โรฮาน!?” กรหลุดเสียงดังทันที “หัวหน้าของ 7 ผู้พิทักษ์ของอาณาจักรน็อกเทียน่ะเหรอครับ!?”
“…บ้าไปแล้ว”
“อ้อ ใช่” หมีดำยักไหล่ “เรื่องนี้เป็นความลับนะ รู้กันไม่กี่คน”
เขายิ้มบาง ๆ “พอดีฉันอยู่ในปฏิบัติการวันนั้นด้วย…แต่วงนอกนะ”
“ผมรู้ครับ…” กรพูดเร็วขึ้น “นั่นมันโรฮานนะครับ…คนที่ถูกขนานนามว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลก เขาแทบจะไม่ใช่มนุษย์แล้ว…ไม่มีทางสำเร็จแน่นอน”
“ก็ใช่ไง” หมีดำพยักหน้า “ไม่สำเร็จ”
“ไม่ว่าเธอจะทำยังไง ใช้พิษอะไร…มากแค่ไหน ก็แตะมันไม่ได้เลย” เขาเกาหัวเบา ๆ
“…แล้วทุกอย่างก็พัง” ห้องเงียบลงเล็กน้อย
“สุดท้าย…ที่ปรึกษาพลัสเลยฝากเธอไว้กับครูฝึกอเล็ก ในนาม…แกะดำ 02”
กรยังคงนิ่ง ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ
“…ไม่น่าเชื่อเลยครับ เธอ…ไม่เหมือนฆาตกรโรคจิตเลย”
ภาพเมื่อคืน…ผุดขึ้นมาในหัว เสียงนั้น คำพูดนั้น แผ่นหลังที่กอดเขาไว้
“ไม่รู้สิ” หมีดำตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันมามองเขา “…แต่ฉันว่า ตั้งแต่นายมานั่นแหละ”
กรเงยหน้าขึ้น
“ก่อนหน้านี้…” หมีดำพูดต่อ “ฉันแทบไม่ได้คุยกับเธอเลย”เขาหัวเราะเบา ๆ
“…พูดตรง ๆ นะ ตอนหนูแดงมาแรกๆ ถ้ามีโอกาส…เธอจะฆ่าฉันทันทีเลยล่ะ” เขามองกรนิ่ง ๆ ก่อนถามขึ้น
“ว่าไง เมื่อวานไปเจออะไรดี ๆ มาหรือไง”
กรหยุดคิด ชั่วครู่ ก่อนจะหยิบชิปออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะ
“ผม…” เขาพูดช้า ๆ “…เจอคนที่ผมปล่อยมือไม่ได้ครับ”
หมีดำชะงักไปเล็กน้อยสายตาที่มองกร—เปลี่ยนไป
“อืม…” เขาพยักหน้าเบา ๆ
“…ดี”
จากนั้น—เขาก็หยิบชิปขึ้นมาอย่างเนียน ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากบ้าน
“ไปล่ะ” เขายกมือโบกเหนือหัว
“แล้วเจอกัน”
บ่ายแก่ ๆ
หนูแดงเดินขยี้ตาลงมาหาของกินตามปกติ ผมเธอยุ่งนิด ๆ สีหน้ายังงัวเงีย แต่พอเธอมองไปที่ลานหลังบ้าน—ก็เห็นกรกำลังฝึกร่างกายอยู่ จริงจัง เงียบ เหมือนทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ
หนูแดงหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะ…ย่อง เงียบกริบ รอยยิ้มแสยะผุดขึ้นที่มุมปาก พอได้จังหวะ เธอก็กระโจนออกจากประตูพุ่งเข้าไปเกาะหลังเขาเส้นผมสีขาวยืดยาวพุ่งออกไปพันร่างเขาแน่น
ตามปกติ—กรต้องตกใจ ดิ้น แล้วพยายามแกะเธอออกแต่ครั้งนี้—ไม่ใช่
กรยืนนิ่งก่อนจะหันกลับมายิ้มบาง ๆ
“ไง หนูแดง…ตื่นแล้วเหรอ”
“…”
หนูแดงนิ่งไปก่อนจะเหี่ยวลงทันที ผมที่รัดเขาอยู่คลายออกตกลงอย่างหมดแรง เธอกระโดดลงพื้นแล้วคลานวนรอบตัวเขาอย่างระแวง
“จับได้แล้ว!!”
“ไอ้ตัวปลอม!!”
“กรตัวจริงอยู่ไหน!!!”
“เปล่านะ หนูแดง…ฉันนี่แหละ” เขายิ้มให้ อบอุ่นเกินไป
“อ้ากกกก!!” หนูแดงร้องลั่น
“ตาฉัน! แสบตา! แสบตาาาา!!” เธอกลิ้งไปมากับพื้นไม่สนใจเลยว่าชุดจะเลอะ
“หนูแดง อย่าเล่นน่า” กรพูดเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ผมมีเรื่องอยากให้ช่วย…ก่อนเธอไปทำงานวันนี้”
หนูแดงชะงักแล้วค่อย ๆ ถอย สายตาระแวงหนักกว่าเดิม
“อะไร…นายจะมาไม้ไหน…” เธอคลานวนอีกครั้ง
“อ๋อออ…รู้วิธีรับมือฉันแล้วใช่ไหม…” เธอหรี่ตา
“อย่าคิดนะว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะเขินจนไม่กล้ากอดนาย”
“เป็นคู่ซ้อมให้ฉันได้ไหม”
“!!!” หนูแดงหยุดทันที
“อย่างน้อย…เราก็อยู่ทีมเดียวกัน” กรพูดต่ออย่างเรียบ ๆ
“ถ้าเรารู้จังหวะกันดีขึ้น…เราจะช่วยกันได้ดีขึ้น” เขามองเธอ “เหมือนตอนทดสอบครั้งที่ 31 ไง”
เงียบ
แล้วจู่ ๆ หนูแดงก็ร้องไห้อย่างไม่สวยเลยก่อนจะพุ่งเข้ากอดกรทันที
กรไม่หนี ไม่ผลัก เขาแค่ยืนนิ่งปล่อยให้เธอกอดจนกระทั่ง—เธอหยุดเอง
“…นายนี่มัน…”
เธอพูดเสียงแผ่วก่อนจะหันหน้าหนีเช็ดน้ำตาลวก ๆ
“…ก็ได้”
เธอถอยออกไปตั้งหลัก
“ฉันดุนะ นายไหวแน่เหรอ”
“ได้” กรยิ้มเล็กน้อย “แค่อย่าฆ่าฉันก็พอ”
…เวลาผ่านไป…
อเล็กกลับมาถึงบ้านพักเขาเดินหาทีมแกะดำก่อนจะเดินมาถึงลานฝึกหลังบ้านแล้ว—ก็ต้องอ้าปากค้าง
“อ้าวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!”
“โอ้ยยย ครูฝึกครับ!! หูจะแตกแล้ว!!” กรรีบยกมืออุดหู
แต่หนูแดง—ไม่
เส้นผมของเธอพุ่งออกไป
“ฉึก!”
ปักเข้าที่ขมับอเล็กร่างเขาทรุดลงทันที
“หนวกหู” หนูแดงพูดเรียบ ๆ ก่อนจะหยุดซ้อมแล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน
“วันนี้วันสุดท้ายแล้ว…ฉันไม่อยากไปสาย”
กรรีบคว้าข้อมือเธอไว้
“หนูแดง” เขาพูดเบา ๆ แต่ชัด
“ถ้ามันเป็นสิ่งที่เธอชอบ…ฉันจะไม่ห้าม แต่ฉันอยากให้รู้ว่า…”
เขาหยุดนิดหนึ่ง
“…ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร…ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว”
หนูแดงนิ่ง มองเขางงนิด ๆ ตกใจนิด ๆ ก่อนจะยิ้มยิ้มแบบเดิมเจ้าเล่ห์
“งั้นเหรอ…” เธอเอียงหัว
“งั้นคืนนี้……ฉันจะให้นายดู ‘ตัวตนของฉัน’ดูให้ชัด ๆ เลย”
“ได้” กรตอบทันที “แต่ฉันจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้น”
“หึ…” หนูแดงหัวเราะเบา ๆ
“…นายนี่มันบ้าจริง ๆ”
เธอยิ้มก่อนจะเดินเข้าบ้านเตรียมตัวสำหรับคืนนี้
ช่วงหัวค่ำ
กรและหนูแดงนั่งรถสาธารณะมาด้วยกัน เธอยื่นบัตรกิฟต์วอเชอร์ให้เขา 1 ใบ
“นั่งรอที่ชั้น 3 แล้วฉันจะไปหา”
น้ำเสียงเธอเรียบง่ายเหมือนเป็นเรื่องปกติ
กรกรรณยังคงคิดมาก แม้ว่าคืนนี้จะเป็น “คืนสุดท้าย” แต่เขา—ไม่อยากให้ใครสักคนได้ “ซื้อเวลา” ของเธอ
“…ฉันอยากซื้อเวลาของหนูแดงทั้งหมดคืนนี้” เขาพูดออกมาตรง ๆ “…แต่คงไม่มีเงินพอ”
หนูแดงหัวเราะออกมาจริง ๆ
“ซื้อเวลา?” เธอส่ายหน้า
“นายพูดอะไรเพ้อเจ้อ ทำไม่ได้หรอก” เธอหรี่ตามองเขา “นายจ้างไม่ยอมอยู่แล้ว”
ก่อนจะพูดตัดบท
“นายแค่นั่งรอ ฉันจะไปหาเอง”
เธอชี้นิ้วใส่เขา
“แล้วก็—ห้ามก่อเรื่อง เข้าใจไหม …ฉันไม่อยากมีปัญหา” ไม่มีพื้นที่ให้เถียง
เมื่อมาถึง Velvet Cage
ทั้งคู่ลงจากรถหนูแดงแยกตัวทันทีเดินอ้อมไปทางด้านหลังเหมือนเดิม
กรเดินเข้าทางด้านหน้าและเหมือนเดิม—การ์ดจำเขาได้
“พี่ชาย! เมื่อวานไปทำอะไรมาเนี่ย”การ์ดคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น
“เสี่ยโอโนถึงกับถามหาเลยนะ เหมือนจะมีรางวัลให้ด้วย”
กรขมวดคิ้ว “…ผมจำไม่ได้ครับ” เขาตอบตามจริง
“ขอโทษนะครับ จำไม่ได้จริง ๆ”
“โอเค ๆ ครับพี่ชาย” การ์ดหัวเราะก่อนจะถอยทางให้
“เชิญครับ!”
กรไม่สนใจอะไรอีกเขารีบเดินขึ้นไปชั้น 3
ชั้น 3
ยังคงเหมือนเดิม แสงสลัว เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้ง เขายื่นบัตรกิฟต์วอเชอร์ให้พนักงานคนเดิม
“อันนี้…ใช้ได้ไหมครับ”
พนักงานรับไปดูก่อนจะพยักหน้าแล้วพาเขาไปนั่ง โต๊ะด้านในสุดใกล้ประตูทางเข้าด้านหลัง มุมอับสายตา มองเห็นเวทีเพียงด้านข้าง ไม่ใช่ที่นั่งที่ดีแต่—เหมาะกับคนที่ไม่อยากเป็นจุดสนใจ
กรนั่งลง โล่งขึ้นเล็กน้อย พนักงานวางน้ำเปล่าหนึ่งแก้วแล้วเดินจากไปไม่ถามอะไรอีก
เวลาผ่านไป หนึ่งชั่วโมง แขกเริ่มแน่นแทบทุกโต๊ะเต็ม
ผู้ชาย—ดูมีเงิน
ผู้หญิง—ดูแพง
เสียงหัวเราะเบา ๆ บางโต๊ะเริ่มแนบชิดกันไม่สนสายตารอบข้าง
กรมองไปเรื่อย ๆ สายตาคอยหา…หนูแดง
เขาได้แต่หวังเงียบ ๆ ว่า—จะไม่เห็นเธอนั่งอยู่กับใครสักคนในโต๊ะพวกนั้น
“…ถ้าเห็นจริง ๆ…”
เขาไม่กล้าคิดต่อ แต่โชคดีเขายังไม่เห็นเธอ
สุดท้าย—เขาทนไม่ไหวยกมือเรียกพนักงาน
“ขอโทษครับ…” เขาพูดตะกุกตะกัก
“…คือผม…ไม่เคยมาแบบนี้”
“…ผมอยากจะ…หา…ผู้หญิงสักคน…”
“…แบบที่ต้อง…จ่ายเงิน…”
พนักงานเข้าใจทันที
“ที่นี่เรียกว่า ‘ดูแลพิเศษ’ ครับ”
“ต้องการแบบนั้นใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ!” กรรีบตอบ
“เธอชื่อ เมโลดี้ สกาเล็ต ตัวเล็ก ๆ แต่อายุ 28 แล้วครับ ผมขาว…ยาว…” เขาพยายามอธิบายให้ชัดที่สุด
พนักงานชะงักสีหน้าลำบากใจ
“เมโลดี้ สกาเล็ต…?” เขาทวนชื่อ
“ที่นี่มี ‘เมโลดี้’ อยู่ 2 คนครับ แต่ไม่รวม ‘เมโลดี้ เอ็มม่า’ ที่เป็นนักร้อง”
“แล้วก็…” เขามองกร “…ไม่มีใครรูปร่างแบบที่คุณพูดเลย”
“ที่นี่ไม่มีผู้หญิงผมสีขาว…หรือรูปร่างเล็กแบบนั้น”
กรนิ่งไป
ตอนนั้นเอง—เขาเริ่มเข้าใจหนูแดง…ใช้ชื่ออื่นไม่มีทางหาเจอเขาพยักหน้าเบา ๆ
“เข้าใจแล้วครับ…”
พนักงานเดินจากไป กรเอนตัวพิงเก้าอี้มองเวทีจากมุมด้านข้าง
สุดท้าย—สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ “รอ” และหวังว่า—คืนนี้เธอจะมาหาเขา
ไม่ใช่ไปนั่งอยู่ข้างใคร
ไม่นานวงดนตรีสดก็บรรเลงจบลงเสียงเครื่องดนตรีค่อย ๆ เงียบหายแทนที่ด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยความคาดหวังก่อนที่—เสียงผู้ประกาศจะดังขึ้นผ่านไมโครโฟน
“ต่อไป…”
“ขอเชิญพบกับ…เธอ”
“ผู้ที่ทุกคนรอคอย…”
“ดวงดาวที่เจิดจรัส…”
“ความงามที่หาที่เปรียบไม่ได้”
“เสียงร้องที่ทรงพลัง…”
“และเสน่ห์ที่มัดใจ…ทุกสายตา”
เสียงหยุดไปชั่วขณะก่อนจะประกาศชื่อ
“เมโลดี้…เอ็มม่า”
เสียงดนตรีเริ่มขึ้นอีกครั้ง ช้า…นุ่ม…ลึก เหมือนคลื่นที่ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ความรู้สึกแล้วเสียงร้อง—
ก็ดังขึ้น บาง หวาน แต่ทรงพลัง
ลอยผ่านลำโพงแทรกเข้าไปในความเงียบของผู้ฟังจนทั้งห้อง…นิ่งลง
เธอยังไม่ปรากฏตัวแต่แค่ “เสียง” ก็ทำให้ทุกคนหยุดหายใจไปชั่วขณะ
แล้ว—เธอก็เดินออกมา
ช้า
มั่นใจ
ทุกก้าวราวกับควบคุมจังหวะของทั้งห้องไว้ในมือ
กรเงยหน้ามองแล้ว—เขาก็หยุดนิ่ง
ผู้หญิงบนเวที สวมชุดคาบาเรต์สีแดงกำมะหยี่แนบลำตัวผ้าสะท้อนแสงไฟเวทีเป็นประกายลึกเหมือนเปลวไฟ ถุงมือยาวสีเดียวกันคลุมตั้งแต่ปลายนิ้วจนถึงต้นแขน ขนนกสีแดงเข้มพันรอบคอพลิ้วไหวทุกครั้งที่เธอขยับ
เส้นผมสีแดงทับทิมถูกจัดทรงอย่างประณีตดวงตาคมแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างไร้ที่ติ ริมฝีปากสีแดงเข้ม
เผยอเล็กน้อยขณะขับร้อง
รูปร่างของเธอ—สมบูรณ์แบบ ทุกสัดส่วนโค้งเว้าอย่างพอดี สง่างามและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน
แสงไฟสาดลงมาที่เธอราวกับทั้งเวทีถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เธอยืนอยู่ตรงนั้นเพียงคนเดียวและทั้งห้อง—ไม่มีใครละสายตาได้
กรมองเธอ นิ่ง ไม่กระพริบตา
“ไม่ใช่…”
ในหัวเขาปฏิเสธทันที
“ไม่ใช่หนูแดง…แน่นอน”
เอ็มม่าขับร้องเพลงอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ฝืน
ไม่ผ่อน
แต่กลับสะกดทั้งเลานจ์ให้เงียบลงได้อย่างน่าประหลาด
เธอค่อย ๆ เดินลงจากเวที
ช้า
มั่นใจ
มือหนึ่งถือไมโครโฟนยังคงขับร้องต่อเนื่อง
อีกมือ—
ลากผ่านขอบโต๊ะของลูกค้า ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ไล่ขึ้นตามแขนจากไหล่ข้างหนึ่ง…ไปอีกข้างหนึ่งก่อนจะปล่อย เธอหยุดตรงอีกโต๊ะ สบตาลูกค้าโดยตรงเสียงเพลงยังไหลไปเรื่อย ๆ ลูกค้าคนหนึ่งอ้าปากค้าง เอ็มม่ายิ้มบาง ๆ ใช้นิ้วแตะ…แล้วดันปากเขาให้ปิดลงเบา ๆ
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นรอบ ๆ แต่ไม่มีใครละสายตาได้
เธอหมุนตัวช้า ๆ ผมสีแดงสะบัดพลิ้วตามจังหวะก่อนจะ—หันมาทางด้านข้างของเวทีสบตากับกรกรรณ
เธอยิ้มและในจังหวะนั้น—เสียงร้อง “หายไป” เนื้อเพลงขาดช่วงเพียงเสี้ยววินาทีแต่ดนตรี—ยังคงบรรเลงต่อ
เธอหมุนตัวกลับร้องเพลงต่อทันทีไม่มีสะดุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
กรกรรณนิ่ง หัวใจเต้นแรงแค่สายตาเมื่อครู่—ก็เหมือนมีบางอย่าง “ดึง” เขาเข้าไปในเสี้ยววินาทีนั้น เขาลืมทุกอย่าง
ทั้งหนูแดง
ทั้งน้ำแข็ง
“เธอ…มีพลังอะไรบางอย่าง”
เขารีบหลบสายตา
“ถ้ามองนานกว่านั้น…คงไม่ดีแน่”
โชคดี—เธอไม่ได้สนใจเขานาน การแสดงดำเนินต่อ
หนึ่งเพลง
สองเพลง
สามเพลง
ยาวนาน
ทรงพลัง
และไร้ร่องรอยของความเหนื่อยล้า
ก่อนที่เธอจะโค้งเล็กน้อยแล้วเดินกลับเข้าไปหลังเวที
เสียงปรบมือดังขึ้นแต่สำหรับกร—ทุกอย่างเงียบ
ไม่มีหนูแดง
ไม่มีใครมาหาเขา
ไม่มีใครนั่งที่โต๊ะนี้
“แล้วเธอไปไหน…”
หรือว่า—เธออยู่ “ข้างบน” ความคิดนั้นทำให้เขาเจ็บขึ้นมาทันที
เขานั่งนิ่งปล่อยให้ความคิดกัดกินแล้ว—ประตูด้านหลังโต๊ะเขาก็เปิดออก เงาหนึ่งทอดยาวเข้ามา
เมโลดี้ เอ็มม่า
เธอเดินออกมา เงียบ ช้า มั่นคง ตรงมาที่โต๊ะของเขา
ก่อนจะ—นั่งลงที่เก้าอี้ว่างตรงหน้า มองเขาและยิ้ม
กรนิ่งสมองว่างเปล่า “โต๊ะนี้…เป็นของเธอ?”
“ขะ…ขอโทษนะครับ” เขารีบลุกขึ้นทันที “ผมไม่รู้ว่าเป็นโต๊ะของคุณ”
“เดี๋ยวผมลุกให้ครับ”
เอ็มม่ามองเขาสีหน้าสงสัยเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอมยิ้ม
“นายจำฉันไม่ได้…ก็ไม่แปลกหรอก” เธอพูดเบา ๆ
“แต่นั่งก่อนเถอะ”
กรลังเลก่อนจะค่อย ๆ นั่งลง
“คุณคือเมโลดี้ เอ็มม่าใช่ไหมครับ…” เขาพูดเสียงเบา
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” สายตาหลบเล็กน้อยไม่กล้าสบตาเธอ
เอ็มม่ากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่
“นี่…” เธอเอียงหัวเล็กน้อย
“…เค้าสูงไหม”
หัวใจกรกระตุก ประโยคนั้น—เขาจำได้ชัดเจน เมื่อคืนบนแผ่นหลังของเขา เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เอ็มม่ามองเขาก่อนจะพูดต่อ
“…ตอนนี้เค้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
“นาย…ก็ยังไม่มองเค้าอยู่ดีใช่ไหม”
กรมองเธอตรง ๆ ดวงตาเบิกกว้างหายใจติดขัด
“ไม่ใช่…”
“หรือว่า…”
ภาพเมื่อคืน
เสียงเมื่อคืน
สัมผัสเมื่อคืน
ทุกอย่าง—ซ้อนทับกับผู้หญิงตรงหน้า
“…แล้วเค้ายิ้ม…”
เสียงเธอเบาลงหลบตานิดหนึ่ง
แก้มขึ้นสีจาง ๆ
“…สวยกว่าเธอคนนั้นไหม”
ความเงียบปกคลุมทั้งโต๊ะ
กรหายใจไม่ทั่วท้องตรงหน้าเขา—ไม่ใช่แค่เมโลดี้ เอ็มม่า
แต่คือ—
“หนูแดง”
แม้เธอจะบอกว่าเธอคือ “หนูแดง” แต่คนตรงหน้าที่นั่งอยู่—
ไม่ใช่เลย
ทั้งกิริยา ทั้งท่าทาง ทั้งแววตา
ถ้าจะบอกว่าเธอคือ สายลับ มือสังหาร ฆาตกร หรือศิลปิน “ใช่” ทุกอย่างยกเว้น—
หนูแดง
มีเพียงสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอคือคนเดิม คือ
“ความทรงจำ”
“เป็นอะไร นิ่งไปเลยนะ” เธอเอียงหัวเล็กน้อย “ฉันไง…หนูแดง”
ปลายนิ้วของเธอยกขึ้นปัดผมสีแดงทับทิมไปทัดหลังหู ท่าทางนิ่ง แต่แผ่เสน่ห์ร้อนแรงออกมาโดยไม่ต้องพยายาม
“หนูแดง…” กรพูดช้า ๆ
“เธอ…จริง ๆ เหรอ” เขาหายใจลึก
“ที่เธอบอกว่ามีอีกร่าง…ว่าอายุ 28…”
“…ฉันคิดว่าเธอพูดเล่น” เขาหัวเราะแห้ง ๆ
“โทษที…ฉันแค่…สติแตกไปหน่อย”
หนูแดงไม่ตอบทันที
“มีเวลาอีก 20 นาที” เธอพูดเรียบ ๆ
“ฉันต้องขึ้นร้องอีกรอบ”
“ก็วนแบบนี้…ไปจนถึงตีสอง”
เธอขยับนั่งให้สง่าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้พนักงานที่นำเครื่องดื่มมาวาง
“วันนี้…วันสุดท้ายแล้ว” เธอมองเขา
“…ฉันจะหยุด ตามที่นายต้องการ”
กรนิ่งไปก่อนจะพูดขึ้น
“…ฉันไม่เข้าใจ เธอทำงานอะไรกันแน่” เขาขมวดคิ้ว
“คือ…ฉันเข้าใจผิดใช่ไหม …เธอไม่ได้ทำงานแบบ…ดูแลใครเป็นพิเศษ”
“…หรือบริการแบบนั้น ใช่ไหม”
หนูแดงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“โฮ๊ะ…” เธอยิ้มมุมปาก
“กร…กรกรรณ…นี่นายคิดว่าฉันหาเงินด้วยวิธีนั้นจริง ๆ เหรอ”
เธอเงียบลงเล็กน้อยสายตาอ่อนลง
“…แต่ถ้าจำเป็นจริง ๆ ฉันก็อาจทำ”
คำตอบนั้น—นิ่ง แต่หนัก
“ฉันไม่สนใจหรอกนะ……ว่าจะถูกมองแบบไหน”
รอยยิ้มของเธอจางลงก่อนที่แววตาจะลอยออกไปไกล
“ก่อนที่ฉันจะมาอยู่กับอเล็ก…” เธอพูดเบาลง
“…ฉัน—”
“หนูแดง” กรเรียกแทรกขึ้นมาทันที เขามองเธอจริงจัง
“ไม่เป็นไร ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรมาก่อน”
“ตอนนี้เธอคือหนูแดง”
“คือแกะดำ 02”
“คือรุ่นพี่ของผม”
เขาหยุดนิดหนึ่ง
“…และเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว”
หนูแดงเงียบเธอเหลือบมองเขาอีกครั้ง ช้า ๆ
มือของเธอค่อย ๆ ยกขึ้น เอื้อมไปหาเขา
ใกล้จนแทบสัมผัสได้
แต่—
เธอหยุด
แล้วดึงมือกลับ
“…ขอบคุณ”
เสียงเธอสั่นเล็กน้อย
ก่อนจะลุกขึ้นหันหลังให้และเดินกลับไปทางเวที
ช่วงเวลาที่เหลือ
กรนั่งดูหนูแดง…ร้องเพลง เพลงแล้วเพลงเล่า บางเพลงเหมือนสะท้อนความรู้สึกของพวกเขาโดยไม่ต้องเอ่ยชื่อใคร
บางครั้ง—สายตาของทั้งคู่ก็บรรจบกันแต่ไม่มีความหวาน ไม่มีความเขิน มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ แล้วก็ผ่านไป
หนูแดงในตอนนี้
“เมโลดี้ สกาเล็ต”
ในร่างผู้ใหญ่
เธอ…สวยกว่า
สง่ากว่า
สมบูรณ์แบบกว่า
แต่—
กลับ “ไกลกว่า”
เหมือนมีบางอย่างกั้นไว้แตะต้องไม่ได้เข้าถึงไม่ได้
กรควรจะโล่งใจควรจะดีใจด้วยซ้ำแต่—ในใจเขากลับมี “ความเสียดาย” บางอย่างเกิดขึ้นเงียบ ๆ
หลังเพลงสุดท้ายจบลง เสียงปรบมือดังก้องก่อนจะค่อย ๆ จางหาย ไม่นานเธอก็กลับมาที่โต๊ะ
“ฉันร้องเป็นไง” เธอถามเรียบ ๆ
“ดีครับ…” กรตอบทันที
“…ดีมากเลย”
เงียบ
“นี่นายทำหน้าแบบนั้นตั้งแต่เห็นตัวจริงของฉันแล้วนะ…” เธอเอียงหัวเล็กน้อย
“…ไง”
“…เสียดายขึ้นมาหรือไง”
“อะ…มะ…ไม่…” กรพูดไม่ทันจบ
“โอเค” เธอตัดบทลุกขึ้นทันที “นายลงไปรอข้างล่างที่เดิมนะเดี๋ยวเค้าไปเก็บของก่อน”
เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง
“…วันนี้คงไม่เปลี่ยนเป็นตัวเล็กแล้ว…ไม่อาบน้ำ…เดินกลับแบบนี้เลย”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินกลับเข้าไปด้านหลังเลานจ์ทันที
ค่ำคืนหิมะยังคงตก ถนนเงียบสงัด
มีเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งสองเหยียบลงบนหิมะดังเป็นจังหวะ กรและหนูแดงเดินเยื้องกันเล็กน้อย ไม่มีใครขี่หลังใคร ไม่มีใครแตะต้องกัน
ลมหายใจทั้งคู่กลายเป็นไอจาง ๆ ในอากาศ
เงียบ
จนกระทั่ง—
“อยากบอกอะไรไหม” หนูแดงพูดขึ้น
“ผม…” กรหยุด “…ไม่รู้ครับ”
เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างฝืน ๆ
“เมื่อวานผมสัญญากับตัวเอง……ว่าจะไม่ปล่อยให้เธอโดดเดี่ยว” เขาหยุดอีกครั้ง
“…แต่วันนี้…” เขาพูดต่อไม่ได้
“คิดอกุศลกับฉัน” หนูแดงพูดแทรก ตรง และแรง
“…นั่นแหละคำตอบ”
“อึก…” กรชะงักใจหล่นวูบ
“แย่จังเลยเนอะ” เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อยเอียงคอมองเขายิ้มมุมปาก
“…เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นคนใจง่าย”
“…ใช่ไหม”
“พอเถอะ หนูแดง…” กรพูดเสียงแผ่ว
“…ผม…”
คำพูดติดค้างเขาไม่รู้จะอธิบายยังไง
หนูแดงในร่างเด็กจะกอดเขาจะตรงไปตรงมาแต่หนูแดงในตอนนี้—กลับ “เล่นกับหัวใจเขา”
จนปวดร้าว
แล้วจู่ ๆ เธอก็หยุด หมุนตัวกระโดดมาขวางหน้าเขา
ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน
“ให้โอกาสอีกครั้ง”
เธอพูด จริงจัง
“…ทิ้งน้ำแข็ง”
“…แล้วมาคบกับฉัน”
สายตาเธอไม่หลบ
ไม่เล่น
ไม่แกล้ง
“ฉันจะยอมทุกอย่าง”
“เป็นทุกอย่าง”
“ให้ทุกอย่างที่นายต้องการ”
“…แค่เลือกฉัน”
……..
……..
กรหลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะพูด
“…ผมขอโทษ” คำเดียวแต่ชัด เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอตรง ๆ
“ผมเลือกน้ำแข็ง” ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ไม่มีข้อแก้ตัว
หนูแดงนิ่ง
วินาทีหนึ่ง
สองวินาที
ก่อนที่เธอจะหลบตา
“นั่นสินะ…ฉันน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว”
น้ำเสียงเธอเบาลง
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา
เธอยกมือขึ้นลวก ๆ ก้มหน้าพยายามเช็ดมันออก
กรกรรณตกใจรีบก้าวเข้าไปหาเธอทันทีภาพตรงหน้า—
หนูแดง…ร้องไห้
เขารู้สึกเจ็บแปลบในอกมือที่สั่นเล็กน้อยยกขึ้นวางลงบนไหล่ของเธออย่างระวัง
“หนูแดง…ฉัน…” เขาดึงเธอเข้ามากอด
เบา
ลังเล
เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
แต่—
ไหล่ของเธอสั่น
แล้ว—
เธอก็เงยหน้าขึ้น หัวเราะ
“ฮ่า…ฮ่า ฮ่า!”
กรชะงัก
“ดูสิตาบ้า…” เธอหัวเราะไม่หยุด “หลงเชื่อซะสนิทใจเลยใช่ไหม”
หนูแดงผลักตัวเองออกจากอ้อมกอดเขา เช็ดน้ำตาลวก ๆ แต่รอยยิ้มกลับสดใสขึ้น
“นายมันหน้าโง่” เธอชี้หน้าเขา
“คอยดูเถอะ…ฉันจะทำให้นายตกนรกทั้งเป็นเลย” เสียงเธอสดใส ร่าเริง เหมือนเดิม
เธอแลบลิ้นใส่เขา ก่อนจะหันหลังเดินนำออกไป
“เดี๋ยวสิ!” กรรีบเดินตาม
เขามองแผ่นหลังของเธอ ท่าทางการเดิน มั่นคง เข้มแข็ง มากกว่าที่เขาคิดไว้
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเขาอีกครั้ง
“…งั้นคืนนี้” เขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปเดินข้างเธอ
“ตอนที่เธอนอนเตียงฉัน……ห้ามคืนร่างเด็ก” เขาหันไปยิ้ม
“กล้าไหม”
“ฮ๊ะ!?” หนูแดงหันขวับทันที
“นี่นายกล้าท้าฉันเหรอ!” เธอกระแทกไหล่เขาเต็มแรงจนกรเซไปเกือบล้ม
“ไก่อ่อนอย่างนาย…” เธอแสยะยิ้ม
“…แค่ฉันเป่าหูใส่ครั้งเดียว นายก็ไปไม่เป็นแล้ว”
“เธอคิดว่าเธอทำเป็นคนเดียวหรือไง…” กรสวนกลับทันที
“หุบปากไปเลย!”
“….”
เสียงเถียงกันค่อย ๆ ห่างออกไป
บนถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะ
ก่อนจะกลายเป็น—
เสียงหัวเราะ
ที่ลอยไปกับสายลมหนาว
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ
