ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

        “กะ–กราวด้า… นี่มันอะไรกัน ใครเป็นตัวจริง?”
ราห์ซูร์ถามเสียงสั่น แต่ยังปล่อยให้กราวด้าหมายเลข 1 จับมือไว้เฉย ๆ ราวกับ ไม่รู้ตัวว่าเป็นดินล้วน ๆ
กราวด้าตัวจริงยืนกอดอก หน้าเรียบนิ่ง แต่สีแก้มเริ่มขึ้น
        “โอเค ราห์ซูร์ นี่คือกราวด้าหมายเลข 1 เธอจะช่วยฉันในการทำภารกิจต่อไป”
ราห์ซูร์หันไปคุยกับหุ่นแบบสุภาพสุดชีวิต
        “สวัสดีครับ กราวด้าหมายเลข 1… ฉันราห์ซูร์นะ”
และหุ่นนรกนั่น…ตอบกลับด้วยน้ำเสียง เหมือนตัวจริงไม่มีผิดเพี้ยน
        “สวัสดี ฉันกราวด้า คุณคงเป็นราห์ซูร์สินะ ถึงว่าหัวใจฉันจึงมีปฏิกิริยาแปลก ๆ…อาจเป็นความทรงจำก็ได้”
พูดจบ เธอจับมือเขาขึ้น— โน้มตัวลง— จมูกแตะหลังมือเขาเบา ๆ แบบสุภาพชน
        ราวด้า: “…?!!”
        ราห์ซูร์: “เดี๋ยว—?!?”
กราวด้าหมายเลข 1 พึมพำเสียงนิ่ง เหมือนกำลังบันทึกผลทดลอง
        “อืม… กลิ่นของนายก็มีผลต่อการเต้นของหัวใจเช่นกัน ต้องทดสอบเพิ่มเติม”
กราวด้าตัวจริงอ้าปากค้าง
ราห์ซูร์ก็อ้าปากค้าง
ทั้งคู่แข็งค้างเหมือนโดนใช้คาถาแช่แข็ง
แล้วเสียงระเบิดอารมณ์แรกในชีวิตของว่าที่ราชครูก็ดังขึ้น
        “หยุดทำแบบนั้นเดี๋ยวนี้!!!   และหยุดพูดอะไรแปลก ๆ ด้วย เจ้าหุ่นบ้า!!!!”
ราห์ซูร์ค่อย ๆ ดึงมือออกมาได้ในที่สุด
เหมือนดึงจากกรงเล็บอสูรเงา
        “ตายแน่ฉัน…” เขาคิดอย่างสิ้นหวัง “มีกราวด้า…สองคน…”
กราวด้าหมายเลข 1 ยังตอบหน้านิ่งเหมือนอ่านใบคะแนนสอบ
        “งั้นหรือคะ? รับทราบค่ะ”
กราวด้าตัวจริงพ่นลมหายใจออกแรงจนผมปลิว เหมือนมังกรพ่นไฟ เธอรวบสติกลับมา หมุนตัวหันหลังให้ทั้งสองเหมือนผู้บัญชาการทัพ
        “ฟังนะ ราห์ซูร์!”
เสียงเธอเด็ดขาดจนเขาสะดุ้ง
        “เนื่องจากนายเป็นอันตราย—
รนหาที่—
ควบคุมตัวเองไม่ได้—
และช่วยตัวเองก็ยังไม่ได้!”
        “เพราะฉะนั้น ฉันจำเป็นต้องจับตาดูนายนอย่างใกล้ชิด!”
เธอเดินสองก้าวไปถึงโต๊ะชา หยิบถ้วยขึ้นอย่างมีศักดิ์ศรีแล้วประกาศด้วยน้ำเสียงราชครูเวอร์ชั่นโกรธระดับสาม
        “ฉันจะใช้คาถาย้อนวัยให้ตัวเอง ไปสมัครเป็นทหารเพื่อคอยติดตามนายตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป และกราวด้าหมายเลข 1 จะอยู่ดูแลที่นี่แทนฉันในช่วงที่ฉันไม่อยู่เข้าใจไหม?”
ทั้งคู่เงียบราวไม่ตอบจนกราวด้าตัวจริงหมุนตัวกลับมาจะถามเขาว่าเข้าใจไหม—
แต่เธอเห็นภาพที่ทำให้สมองระเบิดเป็นเสียง ปั้ง! ในทันที
ที่บนเตียง
        ราห์ซูร์…กำลังนอนหนุนตักกราวด้าหมายเลข 1 ด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้มสุดชีวิต
ขณะที่หุ่นหมายเลข 1 ใช้ปลายผมของตัวเอง…ปั่นหูเขาเบา ๆ เหมือนกำลังกล่อมเด็กให้หลับ
        กราวด้าตัวจริง: “………………….”
โลกทั้งใบหยุดหายใจแล้ว—
        “ก๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากกกกกกกก!!!!
        หยุด–––เดี๋ยว–––นี้–––!!! เจ้าพวกบ้า!!!!!!!!!!”
เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่กราวด้า มอร์นไวน์ โมโหจน “หูชา” จริง ๆ ทั้งใบหน้าร้อนผ่าว ทั้งเสียงสั่น ทั้งออร่าความมืดลอยขึ้นรอบตัวราวกับจะเปิดสนามรบวงเวทชั้นสูงกลางห้องนั่งเล่น
ราห์ซูร์สะดุ้งดีดตัวลุกเหมือนโดนเวทระเบิด
กราวด้าหมายเลข 1 มองขึ้นช้า ๆ แล้วพูดนิ่ง ๆ
        “แค่อยากลองทำแบบในความทรงจำดูบ้าง”
        “หยุดพูดดดดดดดดด!!!!”
เสียงเธอดังก้องจนหนังสือบนชั้นสั่น
        “อ่า… ขอโทษนะกราวด้าตัวจริง ใจเย็นก่อนนะ”
ราห์ซูร์รีบยกมือขึ้น ยิ้มแหย ๆ พยายามถ่วงเวลาความตายที่เดินเข้ามาใกล้
        “ฉันประทับใจมากเลยนะ ที่คุณทำได้แบบนี้… นี่คุณใช้หลักการที่ฉันเล่าให้ฟังใช่ไหม? เรื่องสร้างร่างจำลอง ย้ายจิตไปยังร่างที่แข็งแรงกว่า”
เพื่อรอดชีวิต เขาต้องรวบรวมสติทั้งหมดไปที่การ “คุยเรื่องวิทยาการ”เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ทำให้กราวด้าใจเย็นได้
ราห์ซูร์หันกลับไปเริ่มตรวจสอบกราวด้าหมายเลข 1 เจ้าหุ่นก็ตอบสนองอย่างดีเยี่ยม ราวกับกำลัง “โชว์งาน” ให้ผู้ประเมินคุณภาพดู
ทันทีที่เห็นภาพนั้น กราวด้าตัวจริงที่กำลังหายใจแรง ๆ ก็เริ่มสงบลง เพราะเรื่องงานวิจัยเป็น “ยาสะกด” ของเธอโดยธรรมชาติ
        “ใช่…”
เธอถอนหายใจ และหยิบสมุดจดหนา ๆ ขึ้นมาเปิดหน้า
        “ฉันประยุกต์จากวิธีของนายขึ้นมาอีกที การสร้างร่างโคลนที่มีชีวิตจริง ๆ น่ะผิดหลักมนุษยธรรมโดยสิ้นเชิง แต่…”
เธอไล่นิ้วไปตามบันทึก แสงจากวงเวทวิจัยสะท้อนบนใบหน้าของเธออย่างมุ่งมั่น
        “แต่การสร้าง ความจิตเทียม และจำลองพฤติกรรมใส่เข้าไปด้วย… ตอนนี้ฉันก็เริ่มกังวลเรื่องมนุษยธรรมเหมือนกัน หลังจากเห็นกราวด้าหมายเลข 1 เริ่มมีความคิดเป็นของตัวเ—”
กราวด้าชะงัก เธอเงยหน้าแล้วเธอเห็น…
ราห์ซูร์กำลังใช้นิ้วแตะฟันของหุ่นกราวด้าหมายเลข 1 อย่างตั้งใจ
เจ้าหุ่นก็…อ้าปากกว้าง
ให้เขาสำรวจอย่างเต็มใจราวกับเป็นเครื่องมือทดลองในห้องแล็บ
ใบหน้าของกราวด้าตัวจริงขึ้นสีแดงเข้ม ไฟในตาเหมือนกำลังจะฆ่าสามอาณาจักรด้วยการจ้องอย่างเดียว
        ฟึ่บ!!
สมุดจดเล่มหนาถูกปาใส่หน้าราห์ซูร์เต็มแรงจนหน้าหงายไปข้างหลัง
        “หยุดสำรวจร่างกายของเจ้าหุ่นบ้านี่เดี๋ยวนี้!! ถ้าจะสำรวจ—มาที่ฉันนี่!!!!”
เสียงคำรามนั้นทำให้พื้นห้องสั่นเล็ก ๆ ราห์ซูร์รีบยกมือขึ้นยอมแพ้ทันที
        “ยอมแล้ว ๆ กราวด้า ฉันขอเถอะ หยุดแล้ว! หยุดแล้วจริง ๆ!”
เธอเดินเข้ามาใกล้มาก ใกล้จนเขาต้องกลืนน้ำลายเพราะระยะห่างนี้ ไม่ใช่ระยะของนักวิจัย แต่เป็นระยะของคนที่กำลังโกรธเพราะหึงแต่ไม่รู้ตัว
ในจังหวะที่อากาศเริ่มร้อน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียดทั้งหมด
กราวด้าหมายเลข 1 พูดนิ่ง ๆ
        “ฉันจะยกเตียงนี้ให้ ถ้าพวกคุณต้องการใช้ค่ะ”
        “………….”
ราห์ซูร์มองกราวด้าตัวจริงพร้อมคิดว่า
        “ฉันต้องตายคืนนี้แน่…”
กราวด้าตัวจริงถอนหายใจแรง ๆ ก่อนถอยออกมา พยายามรวบรวมสติและกลับเข้าสู่โหมดราชครูอีกครั้ง
        “พอ… พอแล้ว พวกนั้นมันเรื่องไร้สาระ”
เธอหลับตาหนึ่งที ปัดผมลวก ๆ เหมือนพยายามกดอารมณ์ทุกชนิดลงก้นสมอง
แล้วเธอเปิดตาขึ้น
สายตาเข้ม
นิ่ง
หนัก
ไม่ใช่กราวด้าที่เพิ่งโมโห แต่เป็นกราวด้า—ว่าที่ราชครู
        “ราห์ซูร์…”
เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่เหมือนมีพลังดึงใจเขาให้สงบในทันที
        “บอกฉันอีกครั้งได้ไหม — อนาคตที่นายจากมาเป็นยังไง?”
คราวนี้
ไม่ใช่คำถามเล่น
ไม่ใช่ความหึง
ไม่ใช่ความขัดเขิน
แต่เป็นเสียงของผู้แบกรับอาณาจักรและเป็นเสียงของ “ใครบางคนที่เป็นห่วงเขาจริง ๆ”
เธอมองเข้าไปในดวงตาเขา
รอคำตอบ
และราห์ซูร์…รู้ว่าเขาไม่สามารถโกหกเธอได้อีกต่อไป
ราห์ซูร์นิ่งไป สีหน้าเปลี่ยนจากความเขิน ความตลก ความอลเวงเมื่อครู่ กลายเป็นความว่างลึกแบบคนที่พกความจริงหนักเกินกว่าจะวางลงได้ง่าย ๆ
เขามองกราวด้าทั้งสอง ที่ตอนนี้ยืนนิ่ง—ไม่มีใครขยับ 
กราวด้าตัวจริงสีหน้าเรียบ แต่แววตาของเธอ…กำลังค่อย ๆ แข็งขึ้น ส่วนกราวด้าหมายเลข 1 ยังนิ่ง รอข้อมูลอย่าง “ระบบ AI ที่เงียบแต่คม”
ราห์ซูร์เอื้อมมือลูบหน้า ลมหายใจหนักจนเหมือนจะดึงอากาศของทั้งห้องไปด้วย
        “…ฉันควรบอก แต่…ไม่ใช่ทุกเรื่อง” เขาคิด
เสียงของราห์ซูร์เริ่มสั่น แต่เป็นการสั่นจากภายใน เหมือนมีอะไรดันขึ้นมาจากใต้ความทรงจำที่เจ็บที่สุด
        “ขอโทษนะกราวด้า… ที่ก่อนหน้านี้ฉันโกหกเธอ”
กราวด้าหมายเลข 1 กะพริบตาหนึ่งครั้ง เหมือนบันทึกข้อมูลใหม่เข้าสู่ระบบ
        “ฉันคิดว่า ถ้าย้อนกลับมา…ฉันจะเปลี่ยนทุกอย่างได้ แต่ที่ผ่านมา…ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย ไม่เลยสักอย่าง”
เขากลืนน้ำลาย เสียงแผ่วลงอย่างคนที่กำลังพูดเรื่องที่เจ็บเกินรับมือ
        “และฉันคิดว่า…สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมัน…อาจหลีกเลี่ยงไม่ได้”
บรรยากาศทั้งห้องเหมือนถูกปิดผนึก ทุกเสียงเงียบ แม้แต่พลังเวทในอากาศยังนิ่งสนิท
กราวด้าตัวจริงยังคงไม่พูด แต่ท่าทางของเธอบอกชัดเจนว่า
        ‘ฉันรับมือได้—พูดมาให้หมด’
ราห์ซูร์จึงพูดต่อ
        “ที่ที่ฉันจากมา… ทั้งสามอาณาจักรถูกทำลายจนไม่เหลืออะไรเลย อารยธรรมมนุษย์… พังทลายกลายเป็นศูนย์จริง ๆ”
คำว่า ศูนย์ ทำให้กราวด้าสะดุ้ง เธอไม่เคยคาดถึงว่าจะ “ทั้งหมด” ขนาดนั้น
กราวด้าหมายเลข 1 เอียงศีรษะเหมือนกำลังวิเคราะห์ตัวเลข
แต่กราวด้าตัวจริง—กำมือที่วางบนตักแน่นจนหลังมือขาวเผือด
ราห์ซูร์พูดต่อ น้ำเสียงเหมือนคนยืนอยู่ในซากไฟไหม้
        “ผู้นำคือ…ราชินีแห่งความมืด”
เขาเลี่ยงที่จะเอ่ยชื่อ “เอมิลี่” เพราะไม่อยากทำร้ายใคร
        “เธอนำขุนพลความมืดทั้งสี่และกองทัพนับแสน—บุกทั้งสามอาณาจักรพร้อมกัน”
เสียงกราวด้าเบา ดั่งคนคำนวณสงครามที่เป็นไปไม่ได้
        “บุกพร้อมกัน…สามอาณาจักร…ต้องใช้กองทัพที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์มากถึงจะทำได้…”
พูดจบ เธอก็หันกลับมามองเขา ด้วยสายตาที่อ่านข้อมูลระดับลึก
        “…นายรอดมาได้ยังไง? หนีมา?”
กราวด้าตัวจริงถามตรง ๆ แต่คำถามนั้นแฝงการวิเคราะห์ไว้มหาศาล
ข้อมูลที่เธอมี พฤติกรรมของเขา จิตสังหารที่เธอเคยเห็น พลังที่ผิดมนุษย์ของเขา ทั้งหมดมันพาไปสู่คำถามเดียว—
        “หรือจริง ๆ แล้วเขาคือผู้นำความมืด?”
แต่ติดอยู่เพียงอย่างเดียวคือคำว่า ราชินี ผู้นำต้องเป็น “ผู้หญิง”
จึงเกิดคำถามที่ไม่อ้อมค้อมแต่คมเหมือนใบมีด
        “นายแน่ใจไหม…ว่าผู้นำความมืดเป็นผู้หญิง?”
ราห์ซูร์ตอบทันทีจริงจังจนไม่มีช่องให้สงสัย
        “ใช่…เป็นผู้หญิง แต่ฉันไม่รู้จักเธอ”
คำว่า ไม่รู้จัก ทำให้กราวด้าขมวดคิ้ว เพราะมันลบสมมติฐานบางข้อออกไป แต่เพิ่มคำถามขึ้นมาอีกหลายข้อ กราวด้าตัวจริงเอนหลัง หายใจลึก ก่อนถามเสียงนิ่ง แต่หนักจนราห์ซูร์รู้สึกเหมือนโดนจ้องทะลุหัวใจ
        “ทุกคน…ตายหมดเลยหรือ?”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้สั่นแต่ออกมาเหมือนต้องใช้แรงใจทั้งหมดเพื่อจะถามให้ได้
เธอเริ่มนึกถึงชื่อทีละคน
ราชวงศ์
ราชครู
คาเรน
อิเรน
แนนซี่ในครัวที่สอนเธอทำขนม หรือแม้แต่เด็กฝึกเวท
        “ที่นายพูดว่า…ทุกคน มันหมายถึงทุกคนจริง ๆ ใช่ไหม?”
สายตาเธอคมแต่แฝงความหวาดกลัวชัดเจน
        “พูดความจริงมาเถอะหมดเวลาโกหกแล้วราห์ซูร์”
        “ใช่…”
ราห์ซูร์ตอบเบา ๆ แต่หนักดั่งหินพันตัน เสียงของเขาไม่ใช่เสียงของคนกำลังเล่าเรื่อง แต่เป็นเสียงของคนที่ยังติดอยู่ในความตายของอนาคตนั้น
        “มีคุณเพียงคนเดียว… ที่กำจัดสองในสี่ขุนพลมืดได้”
กราวด้าหรี่ตา ใจเต้นช้าลงอย่างประหลาด พยายามวิเคราะห์ แต่สมองเหมือนหยุดทำงาน
        “โอซิริส…และด็อปเปลแกงเกอร์…”
ราห์ซูร์พูดชื่อพวกมันด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเลือดไหลย้อนขึ้นคอ แล้วเขา…ลุกขึ้นเดินตรงไปหาเธอ 
เมื่อถึงตัวเขาจับมือเธอทั้งสองข้างบีบแน่น
ไม่ใช่ด้วยความรัก
แต่ด้วยความเจ็บลึกที่อยากแบ่งให้เธอรับรู้
        “และคุณ… ถูก ราชินีแห่งความมืด สังหารหลังจากนั้น”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ปักกลางอกกราวด้าเอง
ร่างเธอสะท้าน หายใจลำบาก แต่ยังฝืนฟังต่อ
        “ปีนั้น…”
ราห์ซูร์พูดช้า “ทั้งสามอาณาจักรเฉลิมฉลองให้คุณ…ตอนอายุห้าสิบราชครูกราวด้า—ผู้บุกเบิกเวทย์ชั้นละเอียดคนแรก ก่อนที สงครามจะเริ่ม…”
เขาเม้มปากเสียงสั่น
        “…ก่อนที่ทุกอย่างจะล่มสลาย”
กราวด้าชะงัก ดวงตาสีดำเข้มสั่นไหวครั้งแรกในชีวิต
—เธอตาย
—ตายเพราะต่อสู้เพื่อโลก
—แต่สุดท้ายโลกก็พังอยู่ดี
มันเป็นภาพที่เธอไม่เคย “จินตนาการว่าจะพ่ายแพ้” เลยแม้แต่วินาทีเดียว
        “ไม่…”
เธอส่ายหน้า
คำพูดติดคอ
        “เป็นไปไม่ได้… พวกเราแพ้? ทั้งหมด…แพ้?”
เธอพยายามดึงมือออก แต่ราห์ซูร์ไม่ปล่อย
ความคิดของเธอเริ่มวิ่งเชื่อมโยงข้อมูลทั้งหมดที่มีในหัว จิตสังหารของราห์ซูร์ พลังไร้ธาตุ รอยล่องเวทไม่มีธาตุที่แผ่ออกจากตัวเขา ความผิดปกติของเส้นเวลา สมการต้องห้าม พลังที่ไม่มีมนุษย์ควรมี ทั้งหมดบอกคำเดียว—
เขา…คือผู้นำความมืด
กราวด้าตัวจริงมองเขา ด้วยสายตาคมเหมือนใบมีด
        “สิ่งที่นายพูดทั้งหมด…มันชี้มาที่นาย!”
        “กราวด้า—”
        “นายมีพลังมากมายขนาดนี้”
เสียงเธอเริ่มเข้มขึ้น
        “นายสามารถย้อนเวลาได้ นั่นเป็นพลังในระดับเทพเจ้า มีแต่คนที่ยืมพลังความมืดเท่านั้นที่จะทำได้! นายโกหกเรื่อง ราชินี ใช่ไหม!? พูดออกมา! ปล่อยฉัน!”
เธอดึงมือแรงจนไหล่เขาสั่น กราวด้าหมายเลข 1 ลุกขึ้นยืนทันที ถอยหลังชิดกำแพง พร้อมเข้าสู่ “โหมดป้องกันเจ้าของ”
แต่ยังไม่กล้าขยับ เพราะนี่อาจเป็นเรื่องเหนือระดับที่เธอรับมือไม่ได้
ราห์ซูร์ส่ายหัว ดวงตาแดง เสียงขาดเป็นช่วง ๆ
        “ไม่…กราวด้า ไม่ใช่…!”
เธอยังคงดึงมือออก แต่เขาไม่ยอมให้หลุด
        “ฟังฉัน—ได้โปรดฟังก่อน!”
        “ปล่อย—!”
        “ไม่!!”
และในวินาทีนั้นเขาดึงมือเธอเต็มแรง—ดึงจนเธอเสียจังหวะ
ร่างของเธอล้มเข้าหาเขาและราห์ซูร์…
กอดเธอแน่น
แน่นแบบที่คนใกล้ตายคนหนึ่งจับสิ่งมีค่าชิ้นสุดท้ายในโลกไว้ไม่อยากปล่อยให้หายไปอีกครั้ง
กราวด้าเบิกตากว้าง
        “!!!”
ความใกล้ชิดนี้ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะเจ็บ เพราะกลัว เพราะสูญเสียมาเกินกว่าจะรับไหว เพราะเขากำลังสั่นทั้งร่าง
น้ำเสียงของเขาแตกละเอียด
        “ฉันเอง…ฉันคนเดียว…”
        “ฉันผู้เดียว…ที่ตามล้างบางพวกมัน”
เสียงเขาระเบิดออก เหมือนยับยั้งมานานเกินไป
        “ฉันแค้นที่เด็กกำพร้าทั้งหมดถูกฆ่า ฉันแค้นที่บ้านหลังเดียวในชีวิตฉันถูกเผา ฉันแค้นที่ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว!”
เขากัดฟัน มือกอดเธอแน่นขึ้นจนกราวด้ารู้สึกถึงแรงสั่นสะท้าน
        “ฉันฆ่าอะบิส…”
        “ฉันบดขยี้บาโฟเมต…”
        “ฉันหยุดลมหายใจของราชินีแห่งความมืด…”
        “ฉันฆ่าสาวกเป็นหมื่น ๆ…”
        “ฉัน…ทำลายลัทธิความมืดด้วยมือของตัวเอง!!”
เสียงเขาแตกไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะฝันร้ายทั้งชีวิตกำลังวิ่งสวนกลับมาทีละฉาก
        “อนาคตที่ฉันจากมา…ทุกฝ่าย…แพ้หมด และไม่มีอะไรเหลือให้หวังอีกแล้ว…”
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจสั่น ๆ ของราห์ซูร์ที่กอดเธออยู่อย่างหมดแรง
ราห์ซูร์ยังคงกอดเธอแน่น แน่นจนปลายเล็บฝังลงในเสื้อคลุมของกราวด้า เหมือนเด็กที่กลัวความมืด และเพิ่งรู้ว่าโลกที่อยู่ข้างหลังตัวเอง…ไม่มีเหลืออีกแล้ว
กราวด้าตัวจริงยืนนิ่ง รับแรงกอด เธอไม่ผลัก ไม่หลบ ไม่หนี…เพราะตอนนี้เธอเห็นแล้ว
ไม่ใช่แค่เรื่องราวแต่ จิตใจของเขา ทั้งหมด—เปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเธอ
เธอหลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจสั่นเพียงเล็กน้อย แต่ชัดเจนว่าไม่ใช่เพราะโกรธ
เธอยกมือขึ้น—ค่อย ๆ วางบนหลังเขา และโอบกอดตอบ
กอดของเธอมันคือกอดของ คนที่เพิ่งเข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เธอเอียงหน้า ใช้แก้มแตะข้างศีรษะเขาเบา ๆ
        “ราห์ซูร์…”
เสียงเธออ่อนลงจนเหมือนไม่ใช่กราวด้าที่โลกเคยรู้จัก
        “…ฉันเข้าใจนาย”
กราวด้ากระชับอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อยกอดเขาแน่นในแบบ “ฉันอยู่ตรงนี้กับนายแล้วนะ”
        “อย่ากังวลว่าอนาคตจะเปลี่ยนไม่ได้”
เธอพูดช้า ๆ แต่มั่นคงมาก เหมือนคาถาชั้นสูงที่ไม่มีทางย้อนกลับ
        “เพราะอย่างน้อย…สำหรับฉัน…มันเปลี่ยนไปแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้ราห์ซูร์ชะงักเหมือนมีบางอย่างคลายออกในอกเขาเหมือนความมืดที่เขาแบกมาเริ่มละลายหายไป
กราวด้ายิ้มมุมปากเบา ๆ เป็นรอยยิ้ม “ของกราวด้า” รอยยิ้มที่น้อยคนในชีวิตเธอจะเคยเห็น
มุมห้อง—
กราวด้าหมายเลข 1 ที่เฝ้ามองอยู่นิ่ง ๆ กะพริบตาหนึ่งครั้งไฟเวทในตาสีม่วงอ่อนสั่นวูบ
เธอพูดออกมาเบา ๆ และน่าแปลกใจว่าอบอุ่นเกินความเป็นหุ่น
        “ฉันเข้าใจค่ะ ตอนนี้หัวใจของท่านกราวด้าเปลี่ยนไปแล้วดังนั้น—อนาคตก็อาจเปลี่ยนได้เช่นกัน”
กราวด้าตัวจริงมองเจ้าหุ่นขี้ผึ้ง เธอไม่ปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยิ่ม 
เพราะ…มันคือความจริง