ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

กำแพงเมืองยามเย็น

ลมเย็นอ่อน ๆ พัดผ่านกำแพงเมือง กลิ่นหญ้าและฝุ่นอบอุ่นจากแสงอาทิตย์กำลังลาหายไปช้า ๆ บนกำแพงสูงนั้น…

ร่างของชายสองคนดูเหมือนรูปสลักที่ถูกลืมไว้ แซร์ค นั่งพิงกำแพง ชันเข่าข้างหนึ่ง ลมหายใจยังไม่เข้าที่ดีนักหลังจาก ลากราห์ซูร์ทั้งตัว ขึ้นมา

วนราห์ซูร์…นั่งตัวงอ คอตก แขนห้อยลงสองข้าง เหมือนหุ่นที่เส้นเชือกถูกตัดจนหมด ดวงตาเหม่อมองพื้นที่ไม่มีอะไรอยู่ตรงหน้า

แซร์คจ้องพระอาทิตย์ที่กำลังจะตก สีทองส้มทอดยาวบนเส้นขอบฟ้า งามจนแม้แต่ทหารที่เคยผ่านศึกก็ต้องหยุดมอง 

แต่ตอนนี้—มันไม่มีความหมายอะไรกับคนข้าง ๆ เขาเลย “โทษทีนะเพื่อน…” เสียงแซร์คทุ้มต่ำ ไม่รีบร้อน
เหมือนกลัวว่าเสียงดังไปจะทำราห์ซูร์แตกละเอียด

        “ฉันไม่คิดว่ามันจะแย่ขนาดนี้…”

เขาถอนหายใจออกยาว

        “ของแบบนี้… ไม่เจอกับตัว ไม่มีทางรู้เลย หวะ…”

ไม่มีคำตอบ ราห์ซูร์ยังคงนิ่ง นิ่งจนเหมือนไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ ไม่อยู่ในโลกเดียวกัน

แซร์คเหลือบมองเพื่อน ดวงตาราห์ซูร์เหม่อจนเหมือนกำลังมองผ่านพระอาทิตย์ตกไปยังอนาคตที่ไม่มีอยู่จริง แซร์คเกาศีรษะเบา ๆ พยายามใช้เสียงพูดคุย เหมือนคนอยู่เวรยามที่ต้องพูดเองตอบเองเพื่อไม่ให้หลับตาย

        “สาวชื่อฮิวเดอร์ก็น่ารักนะ…”

เขาพูดเรื่อย ๆ เหมือนคุยกับลม ราห์ซูร์ไม่ขยับ 

แซร์คเลิกคิ้ว 

        “อื้ม…”

เขายกมือป้องปากทำท่าจะกระซิบ แต่เสียงดังพอให้ได้ยิน

        “ท่านกราวด้าก็น่ารักนะ~~~”

คราวนี้ราห์ซูร์ขยับจริง ไม่มาก — แค่เปลือกตากระตุกเบา ๆ เหมือนสัญชาตญาณกำลังเรียกสติ

แซร์คทำหน้า “โอ๊ะ?”

มุมปากยกขึ้นนิด ๆ แบบคนเริ่มเห็นความหวัง

        “…อื้ม พอมีลุ้น”

เขาพึมพำกับตัวเอง

ลมพัดผ่านอีกครั้ง ตะวันลาลับ สีฟ้าค่ำย้อมผืนฟ้าจนเย็นเฉียบ แซร์คลุกขึ้น เดินไปยืนข้างหลังเพื่อน จับไหล่ราห์ซูร์ทั้งสองข้าง เหมือนคนเตรียมจะพาเด็กล้มหัวใจแตกกลับบ้าน เขาก้มลงให้ระดับสายตาใกล้ราห์ซูร์ที่สุด พูดช้า ๆ

        “กลับบ้านกันเพื่อน… วันนี้พอแล้ว”

ไม่มีจุดไหนในตัวราห์ซูร์ตอบสนอง นอกจากความว่างเปล่าที่หนักกว่าเดิมอีกเล็กน้อย แซร์คถอนหายใจครั้งสุดท้าย แล้ว…พาดราห์ซูร์ขึ้นบ่า เหมือนหิ้วถุงทรายใบใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ปีนลงกำแพงเมืองที่สูงชัน ภายใต้ฟ้าเย็นที่เริ่มไร้แสง เขาพึมพำระหว่างทางลง

        “หวังว่าจะมีใคร… ช่วยแกได้บ้างนะเพื่อน”

 

ห้องพักของกราวด้า (ก่อนสามทุ่มเล็กน้อย)

ในอีกมุมหนึ่งของวาเลเธีย ชั้นบนสุดของอาคารสภาเวท แสงเทียนสีม่วงอ่อนไหวเบา ๆ บนโต๊ะยาว กราวด้า มอร์นไวน์ นั่งตรงหน้าแก้วชา โต๊ะเรียบกริบ หนังสือพื้นฐานเวทชั้นละเอียดวางซ้อนกันห้าหกเล่มพักหลังนี้ เธอ เลิกทำขนม ไปแล้วกลับมาโฟกัสงานวิจัยเต็มที่เพราะสมการเวทย์ของราห์ซูร์…มันคือต้นแบบที่เธอไม่อาจมองข้ามได้อีกต่อไป

คืนนี้ก็เช่นกัน เมื่อทุกอย่างจัดเรียบร้อยเธอวางมือบนแก้วชาหลับตาเชื่อมจิตไปยังชายที่เธอต้องการคุยด้วยทุกคืน

        “…ราห์ซูร์ พร้อมไหม?”

เสียงเรียกภายในจิตสงบและมั่นคง ปกติราห์ซูร์ตอบทันทีหรือไม่ก็โวยวายเล็กน้อยหรือบอกว่า “รอแป๊บ ยังแต่งตัวอยู่” อะไรสักอย่างที่ทำให้เธอรู้ว่าเขา ยังเป็นเขา

แต่วันนี้—ความเงียบ ลึก และเย็น เหมือนเจอมิติสูญญากาศ กราวด้าลืมตาขึ้นทันทีขมวดคิ้วกระแสเวทในห้องสั่นแผ่ว ๆ เธอเรียกอีกครั้งคราวนี้เข้มขึ้น

        “ราห์ซูร์? ตอบหน่อย… มีใครอยู่ในหัวโล่ง ๆ ตรงนั้นไหม?”

เงียบไปหลายวินาที เหมือนโลกไม่ยอมส่งสัญญาณกลับมา

แล้ว—

        “อื่ม…” เสียงตอบเบา… เบามาก เหมือนคนที่กำลังจมน้ำลึกจนเหลือแค่ฟองอากาศสุดท้าย

กราวด้าเผลอหันซ้าย–ขวามองเหมือนสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดหรือมีใครเลียนเสียงราห์ซูร์

        “ราห์ซูร์… เป็นอะไรหรือไม่?”

เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้เรียบแต่ความกังวลซ่อนอยู่ในประโยคจนปิดไม่มิดแล้ว

        “ไม่”

เขาตอบกลับด้วยเสียงแบบเดิม สั้น แผ่ว หมดแรง …และไม่ใช่ราห์ซูร์แบบที่เธอรู้จักเลย

กราวด้าเริ่มลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะ ไหล่ตึง ดวงตาหรี่แคบลงอย่างอันตราย เพราะสายสัมพันธ์แบบ “เชื่อมจิต” นั้น เธอรู้ได้ทันทีว่า—

        เขาต้องมีอะไรไม่ปกติสักอย่าง

        “เดี๋ยวก่อนนะ… นี่มันไม่ปกติ”

 

 

กราวด้าถอนเชื่อมต่อในพริบตาเหมือนคนชักมือออกจากเปลวไฟโดยไม่ตั้งใจ หัวใจเธอเต้นหนึ่งจังหวะ…แรงกว่าปกติ ใบหน้ายังคงเรียบเฉยแต่ปลายนิ้วสั่นวูบหนึ่ง—พอให้รู้ว่าเธอตกใจจริง

        “…นี่มันไม่ปกติแน่”

เธอก้าวเร็วไปที่โต๊ะอีกฝั่งหยิบสมุดบันทึกเล่มหนา—สมุดที่เธอใช้จด “สิ่งสำคัญที่สุด” ในงานวิจัยทั้งหมดของเธอ เปิดหน้าว่างด้วยท่าทางที่เนี้ยบแต่รีบเร่ง

ปากกาขนนกสัมผัสลงบนกระดาษ เธอเขียนบรรทัดแรกทันที

        ‘ราห์ซูร์โกรธอะไรฉัน?’

จากนั้นนิ้วเรียวยาวแตะริมฝีปากเบา ๆ สายตาเหม่อไปไกล…เหมือนนักวิจัยกำลังไล่รอยรั่วของสมการซับซ้อนข้อแรกถูกจรดลงแทบจะทันที

        1. เขาโกรธเพราะฉันมองเขาเหมือน “แหล่งข้อมูล”?

เธอหยุดคิดหนึ่งวินาที “…ขนาดสัตว์ทดลองยังต้องดูแลสุขภาพจิต” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
“มนุษย์ก็น่าจะต้อง…มากกว่า นิดหน่อย?” แต่ยังไม่พอ 

เธอเขียนต่อ

        2. เขาไม่ชอบที่ถูกฉัน ‘กระชาก’ มาด้วยคาถาจองจำทาส?

กราวด้าขมวดคิ้วน้อย ๆ “บางทีฉันควร…เรียกเขาลงบนเตียงแทนพื้นพรม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบจริงจัง
เหมือนกำลังวางแผนทดลองวิธีใหม่ หยุดคิดอีกที

แล้วเขียนข้อถัดมา

        3. เขาโกรธเพราะฉันไม่ทำขนมให้หลัง ๆ นี้?

ปากกาหยุด—ไม่ขยับห้าวินาที เพราะนี่คือข้อที่เธอ “มั่นใจที่สุด” “…เขาน่าจะชอบกินของฉันจริง ๆ”
เธอบ่นเบา ๆ เหมือนนักวิจัยที่เพิ่งค้นพบตัวแปรสำคัญในการทดลอง

เธอปิดปากกาลง สูดลมหายใจลึกพยายามจัดเรียงคำพูดในหัวเพื่อเตรียมจะคุยกับราห์ซูร์…โดยที่เธอยังไม่รู้เลยว่าเขาโกรธเรื่องอะไรกันแน่ แต่เธอตั้งใจแล้วว่าเธอจะทำให้เขาหายโกรธให้ได้…ไม่ว่าต้นเหตุจะมาจากอะไรก็ตาม

เธอเริ่มเชื่มจิตกับราห์ซูร์อีกครั้งและเริ่มพูดในสิ่งที่เธอคิดว่าจะสามารถทำให้ราห์ซูร์กลับมาเป็นปกติได้

 

        “ราห์ซูร์…ฟังฉันก่อน ถ้าฉันทำให้นายรู้สึกว่าฉันมองนายเป็นแค่แหล่งข้อมูล…ฉันขอโทษ นั่นไม่ใช่ความตั้งใจของฉันเลยนายสำคัญกว่านั้นสำหรับฉัน

แล้วเรื่องคาถาจองจำ…ถ้ามันทำให้นายอึดอัด ฉันจะปรับวิธีเรียก ฉันรู้ว่ามันแรงไป ฉันควรระวังมากกว่านี้
ต่อไป…ฉันจะไม่ให้ร่างนายกระแทกพื้นอีก ฉันจะเตรียมเตียงไว้ให้ก็ได้

และ…เรื่องขนม ถ้านายคิดถึงมันฉันจะทำให้นายกินอีกก็ได้… ถ้าการที่ฉันหยุดทำมัน…ทำให้นายไม่พอใจ ฉันจะเริ่มทำอีกราห์ซูร์…ฉันอยากให้นายพูด นายไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”

 

        คำว่า "ฉันจะทำให้นายกิน" เพิ่งหลุดจากปากกราวด้าไม่กี่วินาที ราห์ซูร์ก็กระตุกเหมือนโดนปลายมีดแตะเส้นประสาท ราวกับสติที่หลุดลอยอยู่ไกล… ดึงกลับเข้าร่างเขานิดเดียว

        “ขนม? ไม่พอแล้ว… อิ่มแล้ว”

เขาตอบทันที โดยไม่ทันรู้ว่าคำพูดนี้หลุดออกมาจริง กราวด้าหรี่ตาน้อย ๆ จับสัญญาณชีพจิตของเขาได้ว่ามันขยับ

แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำพูดเรื่องขนมนัก เธอสนใจว่าเขา ตอบกลับ มากกว่า เพียงเท่านั้น… ความกังวลในอกของเธอลดระดับลงเกือบครึ่ง

        “ไม่เอาขนม?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง “โชคดีของนาย วันนี้ฉันไม่ได้ทำมัน”

แล้วเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที แตกต่างจากคำว่าโชคดีในประโยคก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

        “แล้วนายเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมนาย… ดูเหมือนซากศพเดินได้แบบนี้”

ราห์ซูร์เงียบไปหนึ่งจังหวะ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เหม่อจนไม่เหลือเรี่ยวแรงหลอกใครได้เลย

        “ไม่… ไม่มีอะไร”

เขาตอบอย่างคนที่หมดไฟทั้งกายและใจ

        “วันนี้… ฉันไม่ไหวจริง ๆ…”

น้ำเสียงนั้น… ทำกราวด้าหยุดนิ่งไปทันทีเหมือนโดนล็อกเวลาโดยไม่ต้องใช้เวทย์

มันไม่ใช่เสียงโกหก ไม่ใช่เสียงงอแง แต่เป็นเสียงของคนที่ถลำเข้าไปในความเจ็บปวดลึกมากจนเรียกตัวเองกลับไม่ได้

กราวด้าหายใจเข้าเงียบ ๆ ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด

        “ได้… วันนี้ฉันจะให้นายพัก”

เธอพูดเรียบ ๆ แต่มั่นคง

ไม่รอคำตอบ เธอ ตัดการเชื่อมจิตทันที ปล่อยให้ราห์ซูร์หลับไปในความมืดของตัวเอง

ภายในห้องของกราวด้า โต๊ะน้ำชาที่เธอเตรียมไว้สองที่… แต่วันนี้ว่างเปล่า เธอนั่งลงที่หนึ่งในเก้าอี้นั้น
หลังตรงสง่างามเหมือนเดิมแต่หัวใจ… ไม่สงบเหมือนใบหน้าที่เธอแสดงออก

        “อาการแบบนั้น… ไม่ปกติแน่”

เธอพึมพำเบา ๆ

ความคิดหมุนวนอย่างรวดเร็ว เหมือนกำลังตรวจหาจุดผิดในวงเวท 7 ชั้นที่เขียนด้วยเลือดตนเอง

ในที่สุด เธอผลุนผลันลุกขึ้นหยิบเครื่องมือสื่อสารเวทย์และเชื่อมสายหาหนึ่งในคนที่เธอ ไว้วางใจที่สุด ไม่นาน เสียงหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้น

        “สวัสดีท่านอาจารย์กราวด้า มีอะไรด่วนหรือไม่?” — อิเรน วาเลน, พ่อของแซร์ค และหัวหน้าหน่วยข่าวลับของวาเลเธีย

กราวด้าโค้งศีรษะแผ่ว ๆ ด้วยความเคารพ แม้เขาจะมองไม่เห็น แต่เป็นมารยาทที่มากับสัญชาตญาณของผู้มีเหตุผล

        “ขอโทษที่รบกวนตอนดึกค่ะ

ฉันอยากคุยกับแซร์ค… ตอนนี้เลย เรื่องราห์ซูร์ วันนี้เขาดูไม่ปกติอย่างมากและมัน… สำคัญ”

น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงแรงกดดันที่ปิดไม่มิด เหมือนสัญญาณเตือนของเวทมืดที่กำลังจะระเบิด อิเรนไม่ถามเพิ่มแม้แต่คำเดียว ไม่ชะลอ ไม่ถ่วงเวลา เพราะเขาเข้าใจว่าเมื่อนักวิจัยอย่างกราวด้าออกปากว่า “สำคัญ”
แปลว่ามันใกล้ระดับภัยพิบัติ

        “ได้ครับท่านอาจารย์กราวด้า ผมจะให้แซร์คติดต่อกลับทันที”

สัญญาณตัดในทันทีตามนิสัยของคนทำงานเงาที่ไม่เสียเวลาแม้เสี้ยววินาที

กราวด้าวางอุปกรณ์ลงสูดลมหายใจลึกมือวางบนเข่าตัวเองอย่างเผลอ ๆ 

เธอไม่ใช่คนที่วิตกง่ายแต่คืนนี้…หัวใจเธอไม่สงบเลยจริง ๆ

 

ไม่นาน เครื่องมือเวทก็สั่นเบา ๆ แสงสีน้ำเงินเรืองขึ้นเป็นสัญญาณของสายเรียกเข้า เมื่อเธอกดรับเสียงของแซร์คดังขึ้น แต่เบามากเหมือนเขากำลังแอบอยู่ในที่ที่ไม่ควรใช้มัน

        “สวัสดีครับท่านกราวด้า…”

น้ำเสียงตื่นเต้นปนเกรงใจ

        “ผมยินดีมากเลยครับที่ท่านให้ติดต่อมาคืนนี้ราห์ซูร์… มีปัญหาแล้วครับ”

คำว่า “ปัญหา” ทำให้กราวด้าตาแคบลง

เวทบนฝ่ามือเริ่มสั่นเบา ๆ

        “ฉันรู้… และฉันต้องการความจริง บอกมา—เกิดอะไรขึ้นกับเขา”

แซร์คกลืนน้ำลายมองซ้าย–ขวาอีกครั้งก่อนจะพูดราวกับสารภาพบาปให้พระอาจารย์ฟัง

        “วันนี้… พวกเราเข้าไปเก็บขยะในวังชั้นในครับ ผม… ตั้งใจพาราห์ซูร์เข้าไปตามหาสาวผมแดงคนนั้นแล้วเรื่องมันก็… บานปลาย”

จากนั้น แซร์คเล่าทุกอย่าง

ทุกคำที่เอมิลี่พูด

ทุกการกระชากผม

ทุกน้ำตา

ทุกคำเหยียด

ทุกสายตาหมดหวังที่เขาเห็นในเพื่อนของเขา

กราวด้าฟัง… แล้วกำมือแน่นขึ้นทุกทีจนข้อนิ้วขาวซีดแต่อารมณ์เธอไม่ระเบิดออกเพราะสมองเธอคำนวณเหตุผลอย่างว่องไว

เธอโกรธคาเรน — แน่นอน

แต่เธอรู้คาเรนดีเขาคือทหารที่ซื่อสัตย์ที่สุดดังนั้น…เขาต้องมีเหตุผลของเขา

เธอไม่เอาเวลามาเสียกับการคาดเดาของเขาตอนนี้มีสิ่งสำคัญกว่า

ราห์ซูร์

เมื่อแซร์คเล่าจบ เสียงเขาเบาลงจนแทบกลายเป็นลมหายใจ

        “…ท่านกราวด้า โปรดช่วยราห์ซูร์ด้วย มีแต่ท่าน…ที่ทำได้” (ในหัวแซร์ค: เยียวยาหัวใจเขา! ให้ความรักเขา! ดึงเขากลับมาด้วยความรักของท่าน)

กราวด้าตอบอย่างไม่ลังเล

        “ไม่ต้องห่วง… ฉันจะรับผิดชอบเขาเอง”

น้ำเสียงกราวด้ามั่นคงและเยือกเย็น ไม่ใช่คำปลอบ แต่เป็นคำประกาศของจอมเวทย์ผู้มั่นใจในสมองของตัวเองในหัวเธอคือ

        “ฉันจะใช้เหตุผล เวทมนตร์ และทุกสมการที่มี เยียวยาเขาให้ได้”

สัญญาณตัดลงห้องเงียบสนิท กราวด้ายืนขึ้นช้า ๆ สายตาจริงจัง เหมือนหญิงสาวที่เตรียมจะปะทะกับหายนะระดับทวีป