บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  110.27K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

33) 33 ไม่เหมือนเดิม

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“นันท์เดี๋ยวก่อนสินันท์อย่าไป”ภาณุที่รีบใส่เสื้อผ้าแล้วเห็นนันท์มานั่งริมน้ำเมื่อนันท์เห็นภาณุก็จะ
หนีแต่ภาณุรั้งไว้
 
 
 
 
 
 
 
“ปล่อยนันท์เถอะจ้ะ เดี๋ยวคุณเขมจะเสียใจเอา”นันท์พูดเมื่อภาณุกอดนันท์ไม่ปล่อย
 
 
 
 
 
“เขมเสียใจแล้วเธอไม่คิดว่าเธอจะไม่เสียใจเป็นเลยรึไง”ภาณุถาม
 
 
 
 
 
 
“นันท์จะไปเสียใจอะไรได้จ้ะ นันท์ไม่มีสิทธิ์ที่จะเสียใจ นันท์รู้ดีว่านันท์มาทีหลังคุณเขม ถูกอย่างที่
คุณเขมว่า คุณใหญ่กับคุณเขมรักกัน แต่งงานกันแล้วจะมีความสุขที่ไหนในบริเวณนี้ก็ได้”นันท์พูด
พลางสะอึกสะอื้นยิ่งทำให้ภาณุใจแป้ว ทำไมตอนนี้เขารู้สึกแย่ที่เห็นนันท์ร้องไห้แบบนี้ ไม่ชอบเลย
 
 
 
 
 
 
“ชั้นบอกแล้วไงว่าที่นี่คือที่ของเธอ เป็นที่ของเธอกับชั้นเท่านั้น คนอื่นไม่เกี่ยว”ภาณุพูด
 
 
 
 
 
 
 
“คุณเขมไม่ใช่คนอื่นนะจ้ะ คุณเขมคือเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง ย่อมมีสิทธิ์ในตัวคุณ
ใหญ่มากกว่า นันท์มันมีสิทธิ์ นันท์ว่านันท์ควรต้องไปจากที่นี่ นันท์จะกลับไปที่บ้านนอกอยู่กับพ่อ
กับแม่ ไม่ต้องห่วงนะจ้ะ นันท์จะดูแลลูกในท้องของคุณใหญ่เป็นอย่างดี”นันท์พูดทั้งน้ำตา
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่นะ ชั้นไม่ยอมให้เธอไปจากชั้น เธอเป็นของชั้น เป็นเมียชั้น ชั้นต้องดูแลเธอกับลูกสิ ชั้นไม่
ยอมให้คนที่ชั้นรักไปตกระกำลำบากแบบนั้นหรอก”ภาณุกลัวที่จะสูญเสียนันท์ไปก็โพล่งออกมาเขา
อยากให้นันท์อยู่กับเขา เขาไม่อยากให้นันท์ไปไหนกับใคร น่สินะอย่างที่ปลื้มบอก ว่าเขาคงรัก
นันท์เข้าแล้วซึ่งเป็นจังหวะเดียวที่เขริกามาได้ยิน
 
 
 
 
 
 
“คุณใหญ่ ฮือๆ”นันท์อึ้งและตื้นตันที่ภาณุหลุดคำว่ารักออกมา ทั้งคู่กอดกันเนิ่นนาน
 
 
 
 
 
 
“รักกันงั้นรึ แล้วชั้นล่ะ นังนันท์ นังมารหัวใจ”เขริกาพูดเมื่อมองทั้งคู่กอดกันด้วยความรักก็น้ำตา
ไหลออกมาอย่างแค้นใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ฟาง ฟางฟื้นแล้ว”โทโมะพูดเมื่อฟางลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆพบว่าเธอกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว
 
 
 
 
 
“เรื่องของป๊อปปี้กับคุณมีนไม่จริงใช่มั้ยพี่โทโมะ แก้ว”ฟางพูดออกมาเสียงสั่น
 
 
 
 
 
 
“มันเป็นความจริงฟาง”โทโมะพูดทำให้ฟางปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
“ทำไมป๊อปถึงทำแบบนี้ทำไมป๊อปต้องนอกใจฟางแบบนี้ด้วย”ฟางร้องไห้สะอึกสื้น
 
 
 
 
 
 
 
“อย่าร้องเลยนะคุณฟาง แก้วว่าเรื่องทุกอย่างมันต้องมีเงื่อนงำ”แก้วพูดแล้วคิดถึงภาพที่เธอเห็นมัน
คืออะไร เหมือนมีผู้หญิงอีกคนซ้อนมาจากตัวมีน ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
นะ
 
 
 
 
 
 
 
 
“คิดอะไรอยู่”โทโมะเดินมาหาแก้วที่นั่งคิดอะไรเงียบๆหลังจากเขาส่งฟางให้ย่าจำปาแล้ว
 
 
 
 
 
 
“แก้วคิดว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ คุณป๊อปที่รักคุณฟางนักหนาแบบนั้นทำไมถึง
นอกใจคุณฟางในเวลารวดเร็วแบบนี้ได้นะ”แก้วครุ่นคิด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ล่ะแก้ว ใหม่ๆก็รัก นานๆไปก็เบื่อ”พิมพูดเมื่อเดินเข้ามาเห็นแก้วกับโทโมะอยู่
ด้วยกันอีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
“แต่ผู้ชายอย่างป๊อปปี้ที่รักแค่ฟางคนเดียวทำไมถึงทำแบบนี้ได้ล่ะ”โทโมะเริ่มคล้อยตามแก้วแล้ว
พูด
 
 
 
 
 
 
 
“พิมไม่ทราบนะคะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเค้าเป็นของๆเราเราก็ต้องเอาเค้ากลับมาสิคะ เราจะยอมให้
คนอื่นมาแย่งของๆเราไปไม่ได้”พิมพูดแล้วคล้องแขนโทโมะแสดงความเป็นเจ้าของทำให้แก้ว
ชะงักก่อนจะเดินไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“อย่ามาจับตัวชั้น”เฟย์พูดเมื่อใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วเขื่อนที่ได้สติรีบมารั้งเธอ
 
 
 
 
 
 
“เฟย์ ผมขอโทษ”เขื่อนพูดอย่างสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำ เพราะตอนนั้นเฟย์คือจุดอ่อนทำให้เขาจิตใจ
อ่อนแอ ถูกเขริกามาเล่นงานได้ง่ายๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
เพี้ยะ เฟย์หันขวับมามองเขื่อนแล้วตบหน้าหัน
 
 
 
 
 
 
“ขอโทษแล้วมันกลับคืนมามั้ย ต่อไปนี้เราอย่าได้เจอกันอีกเลย ชั้นเกลียดคุณ”เฟย์พูดแล้วร้องไห้
วิ่งออกไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“เห้อ คู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วคลาดกัน นี่ชั้นช่วยขยับความสัมพันธ์ของนายกับแม่นั่นไวขึ้นต้อง
ขอบคุณชั้นนะ”มีนเดินออกมาจากห้องนอนแล้วพูดอย่างสะใจ ก่อนที่ป๊อปปี้จะเดินมากอดมีนจาก
ด้านหลัง
 
 
 
 
 
 
 
“ผู้หญิงแบบเธอมันเลวเกินบรรยายจริงๆ”เขื่อนมองป๊อปปี้ที่กอดมีนที่มีเขริกาซ้อนในร่างก็พูดออก
มา
 
 
 
 
 
 
 
“ผู้ชายคนนี้คือผู้ชายของย่าเขม นังนั่นมันหน้าด้านแย่งไปเอง ช่วยไม่ได้ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่ชั้น
กับย่าเขมจะมาทวงคืน”มีนพูดแล้วหันไปคลอเคลียกับป๊อปปี้ เขื่อนมองสภาพป๊อปปี้แล้วถอนหายใจ
 
 
 
 
 
 
“งั้นก็ขอให้อยู่ในวังวนกิเลสตัณหานี้ไปเถอะ ลาขาด”เขื่อนพูดแล้วเดินออกไปจากบ้านนี้ทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“โอ้โห นี่สำเร็จจริงๆด้วยหรอเนี่ย”กั้งที่พาโบว์กลับเข้ามาในบ้านมองป๊อปปี้กอดมีนก็พูดขึ้น
 
 
 
 
 
 
“แหงล่ะ ต่อไปถ้านายอยากได้แม่ฟางอะไรของนายนายก็จัดการได้เลยนะ”มีนพูด
 
 
 
 
 
 
“ฟาง”แวบหนึ่งในความคิดป๊อปปี้ชะงักคิดถึงฟางขึ้นมา
 
 
 
 
 
 
“ฟางอะไรกันคะใหญ่ ไม่มีแล้ว ต่อไปนี้จะมีแค่เขมกับใหญ่เท่านั้น”เขริกาตกใจที่ลึกลงไปภารุยัง
ไม่ลืมฟางก็รีบกระซิบข้างหู
 
 
 
 
 
 
“จริงสิ เขม ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”ภาณุพูดก่อนจะอุ้มมีนกลับเข้าไปในห้อง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“พรากคนรักไปจากกันแบบนี้มันไม่ยุติธรรมสงสารคุณฟางจริงๆ”โบว์พูดแล้วอดสงสารฟางไม่ได้
 
 
 
 
 
 
“เธอจะมาสนใจอะไรห้ะ อย่าทำตัวเป็นคนดีไปหน่อยเลยเพราะเธอเองมันก็เลวเหมือนกัน”กั้งพูด
แล้วคิดถึงอดีตชาติที่แล้วตัวเองที่เขริกาเอาให้ดู ว่าอดีตโบว์บีบเขาจนต้องเข้าคุกทำให้แม่เขาใน
ขาติก่อนที่ป่วยอยู่ต้องตรอมใจตายอย่างน่าอนาถ
 
 
 
 
 
 
 
 
“ถ้าอดีตโบว์เลวกับคุณกั้งมากก็ขอให้คุณกั้งแก้แค้นแค่โบว์ อย่าได้ไปพรากความรักใครมาอีกได้
มั้ยคะ มันเป็นบาป”โบว์นิ่งสักพักก่อนจะพูดแล้วสบตาคนตัวสูง กั้งชะงักมองหน้าโบว์ที่จ้องเขามา
 
 
 
 
 
 
 
 
“ได้ เธอเป็นคนร้องขอเองนะ”กั้งพูดจบก็อุ้มโบว์เข้าไปในห้องตัวเองทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ทานอะไรหน่อยเถอะนะคะคุณฟาง จะได้มีแรง”แก้วพูดแล้วเอาข้าวต้มมาให้ฟางที่นั่งจมอยู่กับ
เตียง
 
 
 
 
 
 
“นี่ป๊อปเค้าไม่กลับบ้านมาเลยหรอแก้ว”ฟางหันไปถามแก้ว แก้วอดสงสารฟางไม่ได้
 
 
 
 
 
“พวกเราพยายามโทรไปหาแล้ว แต่คุณป๊อปก็ปิดสายไปเลยค่ะ”แก้วพูด
 
 
 
 
 
 
“งั้นพาชั้นไปที่บ้านคุณมีนอีกครั้งได้มั้ย ชั้นอยากไปหาป๊อป”ฟางพูด
 
 
 
 
 
 
“ไม่ได้นะฟาง พี่ไม่ยอมให้ฟางไปที่นั่นอีกเด็ดขาด”โทโมะตกใจรีบเดินเข้ามาพูด
 
 
 
 
 
 
“พี่โทโมะ ฟางอยู่ไม่ได้หรอกนะถ้าไม่มีป๊อป ให้ฟางไปหาป๊อปเถอะนะ ฟางอยากรู้ว่านี่มันเกิด
อะไรขึ้นกันแน่ ทำไมป๊อปถึงเปลี่ยนไปแบบนี้เพียงแค่วันเดียว ให้ฟางได้พูดกับป๊อปเถอะนะ”ฟาง
พูดออกมาแล้วน้ำตาไหล เธอไม่เข้าใจ วันก่อนเธอกับป๊อปปี้ยังดีและสัญญาจะรักกันมีลูกกัน แต่
ทำไมเมื่อวานถึงได้เกิดเรื่องแบบนั้น
 
 
 
 
 
 
“ได้ ถ้าฟางจะไป พี่ไปด้วย พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายน้องสาวพี่เด็ดขาด”โทโมะพูดทำให้แก้ว
ทึ่งและรู้สึกประทับใจในตัวโทโมะไม่ได้ ที่แม้โทโมะจะเจ้าชู้แต่โทโมะก็รักฟางและเฟย์มาก สักพัก
ใหญ่ รถของโทโมะก็มาจอดที่บ้านของมีนอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
“คุณฟางแน่ใจนะคะว่าจะเข้าไป”แก้วถามเมื่อเห็นฟางนั่งนิ่งอยู่บนรถ
 
 
 
 
 
 
“อื้อ ชั้นจะไป ชั้นจะไปหาป๊อปปี้”ฟางพูดแล้วลงมาจากรถก่อนจะเดินไปตามหาป๊อปปี้ในบ้านมีน
 
 
 
 
 
 
“ว้าย ไม่เอาสิคะป๊อปขา อย่าแกล้งมีนแบบนี้สิ”เสียงวี้ดว้ายดังมาจากสระน้ำทำให้ฟาง โทโมะและ
แก้วต้องเดินไปตามเสียงแล้วชะงักเมื่อเห็นมีนหยอกล้อกับป๊อปปี้ในสระน้ำ ฟางกำมือแน่นเมื่อเห็น
ภาพป๊อปปี้กอดหอมมีน
 
 
 
 
 
 
“ป๊อป เรามีเรื่องต้องคุยกัน”ฟางที่ฝืนตัวเองให้เข้มแข็งพูดขึ้น
 
 
 
 
 
 
“ป๊อปคะ ฟางเค้ามาตามกลับบ้านน่ะค่ะ ป๊อปกลับไปเถอะนะคะ”มีนแสร้งทำหน้าเศร้าแล้วพูด
 
 
 
 
 
 
“ไม่ ป๊อปไม่อยากกลับ ป๊อปจะอยู่กับมีน อยู่กับมีนแล้วป๊อปมีความสุขที่สุด”ป๊อปปี้พูดทำให้ฟาง
น้ำตาซึม
 
 
 
 
 
 
 
 
“ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะคุณป๊อป เมียแต่งยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เกรงใจกันบ้างเถอะ”แก้วพูดอย่างเหลือ
อด
 
 
 
 
 
 
 
 
“นายควรจะขึ้นจากน้ำมาพูดกันให้รู้เรื่องซะว่าจะเอายังไง”โทโมะพูด ป๊อปปี้ชักสีหน้าหงุดหงิดก่อน
จะยอมขึ้นจากน้ำมาพร้อมกันกับมีนแล้วสวมเสื้อคลุมแล้วมายืนประจันหน้าฟาง แวบแรกเมื่อฟาง
สบสายตาเย็นชาของสามีก็ทำให้หัวใจของเธออ่อนแอเหลือเกิน
 
 
 
 
 
“มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาสิ”ป๊อปปี้พูดอย่างเฉยเมย
 
 
 
 
 
 
 
“ป๊อป ป๊อปกลับไปกับฟางได้มั้ย ป๊อปโกรธฟางเรื่องอะไร เรื่องกั้งใช่มั้ย ฟางขอโทษที่ไม่ฟังป๊อป
ที่ไม่ไว้หน้าป๊อป แต่ป๊อปกลับไปเถอะนะ ฟางทนไม่ได้ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีป๊อปอยู่ข้างๆกัน”ฟาง
จับมือขอร้องป๊อปปี้
 
 
 
 
 
 
 
“หน้าด้านคนเค้าไม่เอายังจะมาร้องขอ”มีนเบ้ปากว่า
 
 
 
 
 
“หุบปากนะ”แก้วหันขวับไปว่า
 
 
 
 
 
 
“อยากอยู่กับกั้งก็ให้อยู่แล้วไง ทำไม พอป๊อปทำบ้างกลับทนไม่ได้รึไง”ป๊อปปี้ว่า
 
 
 
 
 
 
“ป๊อป นี่ไม่ใช่ตัวป๊อปเลย ป๊อปเป็นอะไรทำไมป๊อปไม่เหมือนเดิม”ฟางน้ำตาไหลออกมาแล้วถาม
 
 
 
 
 
 
“ป๊อปก็เป็นของป๊อปแบบนี้ฟางเองต่างหากที่ไม่รู้จักป๊อปดีพอ”ป๊อปปี้หันมาตะคอกใส่ฟาง
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่ใช่ 7ปีที่เรารู้จักกันมาป๊อปไม่เคยเป็นแบบนี้ ฟางรู้จักป๊อปดี ป๊อปไม่เคยเป็นแบบนี้ กลับมาได้
มั้ยป๊อป กลับมาหาฟางเถอะนะฮือๆ”ฟางพูดแล้วกอดรั้งป๊อปปี้ไว้ เธอไม่อยากเสียเขาไปแบบนี้ ไม่
เอา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“โอ๊ย น่ารำคาญ ผู้ชายเค้าไม่เอายังมาเกาะแกะอีก”มีนโวยวายแล้วผลักฟางออกไปจากป๊อปปี้จน
ฟางล้ม
 
 
 
 
 
 
 
“ฟาง”เมื่อป๊อปปี้เห็นฟางล้มและเห็นน้ำตาของฟางใจของเขาก็หล่นวูบ เหมือนภาพที่นันท์ร้องไห้
อยู่นั้นฉายเข้ามาในหัวเเวบหนึ่ง
 
 
 
 
 
 
“ใหญ่จะไปสนใจมันทำไม ใหญ่ไม่รักเขมแล้วหรอ”เขริกากระซิบข้างหูป๊อปปี้เพื่อเตือนอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
“โอ๊ย”ป๊อปปี้เกิดอาการปวดหัวอย่างแรงแล้วรีบกุมขมับตัวเองทันที
 
 
 
 
 
 
 
“ป๊อป ป๊อปเป็นอะไรน่ะป๊อป เกิดอะไรขึ้น”ฟางรีบปาดน้ำตาแล้วไปดูอาการคนรัก
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่ต้องมายุ่ง”ป๊อปปี้ระเบิดอารมณ์แล้วเผลอสะบัดตัวฟางตกสระน้ำไป
 
 
 
 
ตู้ม
 
 
 
 
“ฟาง”โทโมะตกใจรีบลงไปช่วยฟางทันที“คุณป๊อป แก้วว่าคุณทำเกินไปแล้วนะคะ”แก้วว่าป๊อปปี้
 
 
 
 
 
 
“ฮือๆป๊อปปี้”ฟางร้องไห้ออกมาอีกครั้งเมื่อขึ้นจากน้ำพร้อมโทโมะก่อนจะเป็นลมไป
 
 
 
 
 
 
“ชั้นผิดหวังในตัวนายมากว่ะป๊อปปี้”โทโมะมองป๊อปปี้ที่มีมีนอยู่ข้างๆแล้วพูดออกมาก่อนจะอุ้มฟาง
ที่สลบไปแล้วเดินออกไปพร้อมแก้วทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ฟาง นันท์ โอ๊ย”ป๊อปปี้พูดออกมาอีกครั้งก่อนจะร้องออกมาเนื่องจากปวดหัวอย่างแรงแล้วเป็นลม
ฟุบไปริมสระน้ำ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ใหญ่ต้องเป็นของเขมคนเดียวเท่านั้น”เขริกาพูดแล้วลูบแก้มป๊อปปี้ที่สลบอยู่ก่อนจะยิ้มอย่างสะใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
ฝ่ายนี้เค้ามีผีเดี๋ยวตอนหน้าเดี๋ยวหาผีมาช่วยฟางให้ละกันนะ555555
 
 
 
งานนี้หัวใจทั้งคู่อ่อนแอเลยโดนครอบงำได้ง่ายๆ ต้องมีตัวช่วย
 
 
 

 
 
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านนิยายฟิคชั่นเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา