ต้นกล้าผจญภัยตอน Act of God

2 วันผ่านไป...
       เยเลน่านั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องพักด้วยสายตาเหม่อลอย บนหน้าจอยังคงเล่นข่าวเหตุการณ์ถนนยุบสยองขวัญอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางกระแสความตื่นตระหนกของผู้คน
       “เหตุการณ์ถนนยุบทอดตัวเป็นแนวยาวในครั้งนี้ เกิดจากการสร้างอุโมงค์รถไฟใต้ดินที่โครงสร้างเกิดการร้าวและรวบตัวกะทันหัน ส่งผลให้ชั้นดินด้านบนทรุดตัวลงตามแนวเส้นทางขุดเจาะ...”
       นักวิชาการในทีวีกำลังอธิบายถึงสาเหตุอันน่าตกตะลึง ทว่ามันกลับเป็นเหตุผลที่สมบูรณ์แบบ พิสูจน์ได้ และเข้าใจง่ายสำหรับคนทั่วไป... แต่ไม่ใช่สำหรับเยเลน่า
       เธอยังคงรู้สึกผวาและขวัญเสียไม่หาย หากวันนั้นเธอยังคงออกวิ่งไล่ตามโจรไปโดยไม่หยุดชะงัก... ในวินาทีนั้น ร่างของเธอคงลงไปกองอยู่ตรงกึ่งกลางหลุมยุบพอดีอย่างไม่ต้องสงสัย
       “ไม่จริงน่า... มันจะเป็นไปได้ยังไง เหตุการณ์ใหญ่ขนาดนี้เพียงเพื่อจะกำจัดฉันคนเดียวเนี่ยนะ? มันบังเอิญเกินไปแล้ว...” เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ลึกๆ แล้ว กลับไม่สามารถสลัดความคิดที่ว่า 'เธอคือเป้าหมายในวันนั้น' ออกจากหัวได้เลย
       ไม่นานนัก สัญญาณติดต่อจากศูนย์ส่วนกลางก็ดังขึ้น เสียงของ Mother AI ดังแทรกความเงียบเข้ามา
       “เจ้าหน้าที่ JK07 (เยเลน่า)... ยินดีด้วยที่คุณยังมีชีวิตอยู่”
       “สวัสดี Mother... ใช่ ฉันก็ดีใจ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่า... ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้ว” เยเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสับสนและขาดความมั่นใจ
       “จนถึงตอนนี้ เจ้าหน้าที่ชุดที่ได้รับภารกิจร่วมกับคุณ... ถูกจำหน่ายไปแล้ว 4 คน” Mother แจ้งข่าวร้ายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่มันกลับทำให้หัวใจของเยเลน่ากระตุกวูบ ตกใจยิ่งกว่าเดิม
       “ไม่จริงน่า... นี่พวกเรากำลังสู้กับอะไรกันแน่ ดูยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นการลงมือที่จำเพาะเจาะจงขนาดนี้... แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคนมันชัดเจนเกินไป!”
       “จะว่าไป... คุณเป็นเจ้าหน้าที่คนแรกที่รอดชีวิตมาได้ นั่นแสดงว่าการคำนวณหรือแผนการของ 'บางอย่าง' ก็ยังคงมีข้อผิดพลาดอยู่” Mother พูดต่อ
       “รอดงั้นเหรอ... วันนั้นก่อนที่ฉันจะวิ่งไปถึงจุดที่ดินถล่ม มันเกิดอุบัติเหตุเล็กๆ ขัดจังหวะฉันไว้พอดี จะเรียกว่าเป็นโชคดีในโชคร้ายก็คงได้มั้ง...”
เยเลน่าก้มหน้าลง นึกถึงวินาทีที่เธอพุ่งชนแผงไข่ไก่ล้มลุกคลุกคลาน และหัวเข็มขัดดันไปเกี่ยวกับผ้ากันเปื้อนของพนักงานร้านสะดวกซื้อกวนเมืองคนนั้น...
       “ยังไงก็ตาม ระวังตัวด้วย... ฉันคาดการณ์ว่าพวกมันคงรับรู้ถึงตัวตนของคุณแล้ว และพวกมันไม่มีเหตุผลที่จะหยุดกวาดล้างปิดปากทุกคน หากมีข้อมูลเพิ่มเติม ฉันจะติดต่อกลับมาอีกครั้ง”
Mother ตัดสายไป ทิ้งให้ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมห้องพักของเยเลน่าอีกครั้ง
       “...”
       เยเลน่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นหยิบเสื้อโค้ตมาสวม แล้วเดินออกจากห้องพักไปอย่างไร้จุดหมาย
       เธอเดินทางไปยังจุดเกิดเหตุแผ่นดินทรุด ยืนเกาะขอบเชือกกั้นห้ามเข้า ทอดสายตามองลงไปในหลุมยักษ์อันมืดมิด... โดยที่แม้แต่ตัวเธอเอง ก็ยังตอบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเดินทางมาที่นี่ทำไม
 

 
เสียงที่เคยได้ยินและจำได้แม่นดังขึ้น ดึงเธอออกมาจากห้วงความคิด
       “มาจริงๆ ด้วย... คุณนางฟ้า ดีจังที่ได้เจออีก”
เยเลน่าหันไปมองเจ้าของเสียงที่ฟังทีไรก็ชวนให้หงุดหงิด ด้วยความรู้สึกแรกที่ไม่ค่อยประทับใจนัก
       “อ๋อ... นายเองเหรอ คนที่เข็นแผงไข่วันนั้น?”
       “ใช่ครับ ผมต้นกล้า พนักงานร้านสะดวกซื้อตรงหัวมุมนู้นแหละ ร้านถูกสั่งปิดเพราะอันตราย แต่ผมยังต้องมาขนของออกจากร้าน แถมต้องนั่งเฝ้าของอยู่อย่างนี้... โอทีก็ไม่ได้ เจ้านายหน้าเลือดสุดๆ เลย” เขาพูดไปเรื่อยเปื่อยโดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเยเลน่ากำลังฟังอยู่หรือเปล่า
       “จริงสิ... ผมขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณล้มจนเลอะเทอะในวันนั้น เอางี้ไหมครับ ให้ผมเลี้ยงกาแฟไถ่โทษสักแก้ว” ต้นกล้ายิ้มให้เธอด้วยท่าทางซื่อๆ จนดูโง่
ดูก็รู้ว่านี่มันมุกจีบสาวสุดเห่ย... พนักงานลูกจ้างร้านสะดวกซื้อกำลังพยายามจะจีบเธอเนี่ยนะ? ที่ผ่านมามีทั้งคนรวย คนหล่อ สายลับระดับท็อป เข้าหาเธอมากมายนับไม่ถ้วน เยเลน่าพยายามจะยิ้มรับตามมารยาทแต่ยิ้มไม่ออก ใบหน้าของเธอฉายแววเซ็งอย่างปิดไม่มิด
       “กาแฟ? อย่างนายนี่นะ...” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะทำท่าหันหลังเดินหนีตัดบทเพราะความรำคาญ
ต้นกล้าได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ พลางยกมือขึ้นเกาหัว ยอมรับสภาพว่ากินแห้วตามคาด... ทว่าในจังหวะนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเยเลน่า
ผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้... จริงๆ แล้วก็มีส่วนช่วยให้เธอรอดชีวิตมาได้ในวันนั้น อย่างน้อยเธอก็ควรจะตอบแทนเขาสักหน่อย เยเลน่าจึงหมุนตัวหันกลับไปหาเขาอีกครั้ง
       “อืม... นี่ วันนั้นถ้าไม่ชนกับนาย ฉันอาจจะตกลงไปข้างล่างนั่นแล้วก็ได้ เอางี้ละกัน... ฉันจะให้นายเลี้ยงก็ได้ แต่ฉันต้องเป็นคนเลือกร้าน ตกลงไหม? แล้วก็... ฉันชื่อ เยเลน่า”
ในใจของเยเลน่าตั้งใจจะแกล้งต้นกล้าเต็มที่ เธอจะพาเขาไปร้านอาหารสุดหรูราคาระดับพรีเมียม เอาให้หมอนี่ทำหน้าอึดอัดเหงื่อตกตอนเห็นราคา แล้วสุดท้ายเธอค่อยเป็นคนออกเงินจ่ายค่าอาหารทั้งหมดเอง ถือเป็นการเลี้ยงตอบแทนคำขอบคุณกลายๆ
       “ได้เลย! เลือกร้านได้เลยครับ ผมจ่ายเอง!” ต้นกล้าตอบรับทันทีอย่างกระตือรือร้น เขาหันไปโบกมือชี้ชวนให้ดูร้านรวงตามริมทาง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นร้านสตรีตฟู้ดราคาย่อมเยา ปริมาณเยอะตามประสาอาหารพื้นเมือง
เยเลน่ากวาดสายตามองตามมือที่ต้นกล้าชี้... เธอไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แต่ค่อยๆ ระบายรอยยิ้มอันแสนเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์ออกมา
ไม่นานนัก... ต้นกล้าก็เข้ามานั่งอยู่ในร้านอาหารสุดหรูบนชั้นสูงสุดของอาคารสูงเสียดฟ้าพร้อมวิวพาโนรามา ขนาดพนักงานเสิร์ฟในร้านยังแต่งกายเนี้ยบกริบยิ่งกว่าชุดที่เขาใส่เสียอีก
เยเลน่าแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อเห็นต้นกล้าหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดซึมออกมาเป็นเม็ดๆ เต็มหน้าผาก สภาพของเขาตอนนี้เหงื่อคงไหลโซมหลังเป็นทางไปแล้ว
       “คุก... คุณเยเลน่า... มันไม่... ดูเยอะเกินไปหน่อยเหรอครับ แบบว่า... เราเพิ่งจะรู้จักกันเองนะ... ผมว่าเราแค่เดินไปซื้อน้ำหวานร้านข้างล่างกินกันก็พอ... ดีไหมครับ?” ต้นกล้าพยายามหาทางรอดอย่างไร้ความหวัง
       “โถ... อะไรกัน ฉันนึกว่านายจะดีใจเสียอีกที่ฉันยอมให้โอกาสมานั่งกินดินเนอร์ด้วยแบบนี้น่ะ รู้ไหมว่าเคยมีคนยอมซื้อรถหรูให้ฉัน เพียงเพื่อจะได้มานั่งตรงที่นายนั่งอยู่ตอนนี้ด้วยซ้ำนะ” เยเลน่ายังคงส่งรอยยิ้มหยอกเย้า แกล้งกดดันเขาอย่างสนุกสนาน
       “...เหรอครับ... ผมดีใจจัง...” ต้นกล้าดึงเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดู และนั่นยิ่งทำให้ตาเขาแทบเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ
       ‘เงินเดือนเดือนนี้ของกูเหลืออยู่แค่หกพันกว่าบาท แต่ดูเมนูพวกนี้สิ... ป้าดดด! ข้าวผัดจานละ 1,200... ไก่น้ำแดง 1,400...’
เขามองรายการอาหารค้างอยู่อย่างนั้น ก่อนจะหันไปหาพนักงานรับออเดอร์แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
       “ผม... ขอน้ำเปล่าครับ...” (แค่น้ำแร่ขวดละ 450 กูจะบ้าตาย!)
เยเลน่าอมยิ้มกริ่มก่อนจะเริ่มเอ่ยสั่งเมนูอาหารระดับพรีเมียมอย่างคล่องแคล่ว โดยมีต้นกล้ารีบเปิดเมนูพลิกหาดูราคาตามรายการที่เธอสั่งทันที
       “ไวน์แดง... 3,500”
       “Caviar Imperial Beluga (ไข่ปลาคาร์เวีย เบลูก้า)... 25,000”
       “Foie Gras Poêlé (ตับห่านทอดกระทะราดซอสเบอร์รี)... 12,300”
       “Homard Bleu Rôti (กุ้งมังกรบลูลอบสเตอร์อบเนย)... 19,500”
       “Black Cod with Miso (ปลาหิมะซอสการ์นิชมิโซะ)... 11,125”
ต้นกล้าแทบจะน้ำลายฟูมปากตาเลือนลอย
       “คุณ... เยเลน่า... คือ... สั่งขนาดนั้น... ผมไม่ไหวหรอกครับ... ผมไม่มีเงินจ่ายขนาดนั้นจริงๆ...” เขายอมแพ้ชูมือประตูด้านข้างทันที เพราะรู้ดีว่ามันจะเลวร้ายกว่าเดิมมากถ้ากินเข้าไปแล้วไม่มีปัญญาจ่าย
เยเลน่าเห็นสีหน้าและท่าทางสติแตกของต้นกล้า ในที่สุดเธอก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวอีกต่อไป
       “ฮ่าๆๆ! ฉันขอโทษ... เสียมารยาทจริงๆ แต่มันอดไม่ได้นี่นา ดูหน้านายนายตอนนี้สิ ซีดเป็นไก่ต้มเลย”
       “ก็... ทั้งตัวผมเดือนนี้เหลือแค่หกพันกว่าบาทเองครับ ผมไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารแพงหูฉี่ขนาดนั้นหรอก” เขายอมรับออกมาตรงๆ ด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
       “ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่มีเงินจ่าย... มื้อนี้ฉันจ่ายเอง แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก” เยเลน่าพูดพลางสบตาเขา สายตาของเธอแฝงความหมายถึงความแตกต่างระหว่างโลกของเธอกับโลกของเขาอย่างชัดเจน
ทว่าต้นกล้ากลับไม่ได้มีความรู้สึกสำนึกหรือเจียมตัวแต่อย่างใด พอรู้ว่ารอดตาย เขากลับยิ้มแป้นและผ่อนคลายลงทันที
       “ว้าว! ดีจัง งั้นมื้อนี้ผมไม่เกรงใจนะครับ!”
       “นายนี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ หน้าด้านสุดๆ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่ามันแย่หรอกนะ” เยเลน่าถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอะไรนัก
เมื่ออาหารเริ่มจัดวางลงบนโต๊ะ ทั้งคู่ก็เริ่มลงมือรับประทานและพูดคุยกันอย่างออกรส ดูเหมือนทัศนคติการใช้ชีวิตแบบสบายๆ ไม่แบกรับโลกของต้นกล้า จะสร้างความสนใจให้เยเลน่าอยู่ไม่น้อย จนกระทั่งค่ำคืนนี้จบลง ทั้งสองจึงเตรียมตัวแยกย้ายกลับที่พัก
       “ผมอยู่แถวๆ ร้านสะดวกซื้อนั่นแหละนะ ถ้าคุณอยากเจอ” ต้นกล้าเอ่ยด้วยตาใสซื่อ ราวกับอยากให้เธอแวะมาหาอีก โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเยเลน่าอยู่นอกเหนือจากระดับที่คนอย่างเขาจะเอื้อมถึง
       “หึ...”
เยเลน่าส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่ใส่ใจคำพูดนั้น... เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เธอทำกับผู้ชายคนอื่นที่พยายามจะเข้ามาจีบเธอ