ต้นกล้าผจญภัยตอน Act of God

       เธอยกเลิกภารกิจเดิมชั่วคราว แล้วเริ่มลงมืออ่านข้อมูลมหาศาล ทั้งรายงานเหตุการณ์แปลกๆ ทั่วโลก ทั้งรายละเอียดการตายของเจ้าหน้าที่ทั้งสองคน ซึ่งแทบไม่ได้เบาะแสอะไรเลย องค์กรก่อการร้ายที่น่าสงสัยจากแค่ 1 แห่ง เพิ่มขึ้นเป็น 3 แห่ง ยิ่งขุดก็ยิ่งทำให้เธอมืดแปดด้าน แถมเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่รับภารกิจเดียวกับเธอคือใครบ้างก็ไม่อาจรู้ได้ ทำไมทุกอย่างถึงถูกปิดเป็นความลับขั้นสูงสุดขนาดนี้

       เยเลน่าตัดสินใจติดต่อไปหาคนรู้จักภายนอกองค์กรตำรวจโลกเพื่อหาข่าวเพิ่ม

       “ภารกิจแบบนั้นเหรอ? แปลกจัง... ไม่รู้จะเกี่ยวกันไหมนะ แต่ฉันได้ยินมาว่ามีเจ้าหน้าที่ระดับท็อปอย่างน้อย 8 คน ที่อยู่ๆ ก็ยกเลิกภารกิจที่ทำอยู่แล้วหายเงียบไปเลย ไม่รู้ว่าจะเอามาเทียบเคียงกันได้ไหม” สายข่าวคนแรกของเยเลน่าให้ข้อมูล

       “ความเชื่อมโยงเหรอ? แผนก่อการร้ายมันมีอยู่ทุกวันนั่นแหละ มันก็โยงถึงกันหมดได้ทั้งนั้น... อะไรนะ? ประเทศ G ขายทองคำมากกว่าครึ่งคลัง? แล้วภูเขาไฟระเบิดจนเกิดเกาะใหม่ใกล้ๆ ประเทศ S เนี่ยนะ? มันจะไปเชื่อมโยงกันได้ยังไง” สายข่าวคนที่สองเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ

       ข้อมูลที่ Mother AI ให้มา ดูอย่างไรก็ไม่มีทางเชื่อมโยงกันได้เลยสักนิด เยเลน่าที่พยายามอ่านและตรวจสอบจนหัวหมุน เริ่มคัดค้านข้อสมมติฐานนี้ในใจ... มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย Mother แค่คิดมากไปเอง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแค่อุบัติเหตุแน่นอน ไม่ได้มีอันตรายลึกลับอะไรเลย หรือต่อให้มี มันก็ไม่ได้ร้ายแรงพอจะก่อสงครามได้สักนิด

       ในที่สุด... ด้วยความหงุดหงิดและความสิ้นหวัง เธอจึงตัดสินใจละทิ้งข้อสมมติฐานของ AI แล้วย้อนกลับไปเพ่งเล็งองค์กรผู้ก่อการร้าย คราสนี เครสต์ อีกครั้ง!

       “บางที... ถ้าฉันรู้ว่าแพนโดร่าคืออะไร มันอาจจะเป็นคำตอบให้กับเรื่องแปลกๆ พวกนี้ก็ได้”

       เยเลน่าคิดในใจพลางก้าวเท้าเดินไปตามถนนคนเดินยามค่ำคืนที่ประดับประดาด้วยแสงไฟสวยงาม เธอหยุดลงตรงหน้าร้านขายผลไม้ร้านหนึ่ง ทำทีเป็นเลือกซื้อผลไม้อย่างใจเย็น ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเธอไม่ใช่ผลไม้ตรงหน้า แต่เป็นอาคารสำนักงานฝั่งตรงข้าม ที่เธอสืบจนรู้แน่ชัดแล้วว่ามีเอกสารสำคัญเกี่ยวกับพวกเครสต์ซุกซ่อนอยู่

       มันอยู่ในอาคารนั้นแล้ว... และเธอจะไม่ยอมเสียเวลานั่งรออีกต่อไป คืนนี้เธอจะฉกเอกสารชิ้นนั้นมาครอบครอง เหมือนทุกภารกิจที่ผ่านมา ซึ่งเธอไม่เคยทำพลาดแม้แต่ครั้งเดียว

       เมื่อสบโอกาส เยเลน่าก็ลอบเข้ามาภายในอาคารได้อย่างง่ายดาย สายข่าวของเธอรายงานตำแหน่งได้อย่างแม่นยำ ซองเอกสารสีน้ำตาลที่คาดว่าเป็น 'คีย์' สำหรับเปิดกล่องแพนโดร่า ซุกซ่อนอยู่ในตู้เซฟของห้องทำงานชั้นบนสุด

       “ตู้เซฟแบบนี้น่ะเหรอ... หวานหมูชัดๆ”

       เยเลน่าใช้เวลาเพียงไม่นานก็ปลดล็อกตู้เซฟที่แสนจะธรรมดาลงได้ ภายในมีซองเอกสารสีน้ำตาลบรรจุบางสิ่งที่มีน้ำหนักพอสมควรเอาไว้ แม้จะไม่มีเวลาเปิดออกดู แต่เธอก็รีบเก็บมันเข้าตัวแล้วลอบออกจากอาคารทันที

       ทุกอย่างดูง่ายดาย... ง่ายดายจนน่าประหลาด แม้ในใจจะแอบคิดแบบนั้น แต่เธอ ก็ปักใจเชื่อว่าเป็นเพราะฝีมือการทำงานของตัวเองที่พัฒนาเฉียบคมขึ้น

       ขณะกำลังเดินอยู่บนถนนเพื่อมุ่งหน้ากลับที่พัก เยเลน่าหนีบซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ใต้แขนอย่างแนบเนียนเป็นธรรมชาติ ทว่าในจังหวะนั้นเอง วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งกำลังเดินหยอกล้อเล่นกันสวนทางมา และมีคนหนึ่งถูกเพื่อนผลักจนเสียหลักเซพุ่งตรงมาทางเธอ

       เยเลน่ามองเห็นทุกอย่างล่วงหน้า... สำหรับเจ้าหน้าที่ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างชาญสนาม การจะหลบ ปะทะ หรือดันตัวกลับ เธอทำได้สบายทั้งหมด แต่เยเลน่าเลือกที่จะยอมรับแรงกระแทกจากชายหนุ่มคนนั้น เพื่อให้ดูเหมือนหญิงสาวธรรมดาทั่วไป

       ตึง!!

       “อะ... ขอโทษครับ!” ชายหนุ่มรีบหันมาเอ่ยขอโทษแทบจะทันที

       ทว่ายังไม่ทันที่เยเลน่าจะได้เอ่ยปากตอบ ซองน้ำตาลที่เธอหนีบไว้ใต้แขนกลับถูกมือดีฉกคว้าออกไปอย่างแรง! วัยรุ่นกลุ่มนั้นกระจายตัววิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็วชนิดไม่คิดชีวิต

       “เดี๋ยว!!”

       เยเลน่าสบถพร้อมออกวิ่งไล่ตามไปทันที ทว่าพวกมันกลับแตกฮือแยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง และที่สำคัญคือเธอไม่รู้ว่าซองเอกสารอยู่ในมือของใคร เยเลน่าจึงตัดสินใจพุ่งเป้าวิ่งไล่ล่าคนที่อยู่ตรงหน้าเธอแบบไม่คลาดสายตา

       “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”

        เกิดการวิ่งไล่ล่าขึ้นกลางเมืองใหญ่!

       ชายหนุ่มที่ถูกเยเลน่าไล่ตามนั้นดูอย่างไรก็ไม่ใช่โจรวิ่งราวธรรมดา ทั้งทักษะการเคลื่อนไหว ความอึด และจังหวะการหลบหลีกผู้คนรวมถึงรถราบนท้องถนนล้วนผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

       “ไอ้พวกนี้... ไม่ใช่โจรวิ่งราวธรรมดาแน่!” เยเลน่าพยายามก้าวเท้ากัดฟันไล่ตามไปติดๆ เธอไม่มีทางปล่อยให้มันสลัดหลุดไปได้เด็ดขาด

       “ของไม่ได้อยู่กับกู! ตามมาก็ไร้ประโยชน์!!” โจรหนุ่มหันกลับมาตะโกนใส่เพื่อตัดสมาธิ แม้จะเสียจังหวะไปชั่วครู่ แต่เยเลน่าก็ต้องการจับตัวมันมาสอบปากคำให้ได้

       “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะจับแกมาเค้นคอจนต้องร้องขอชีวิตเลยคอยดู!”

       “หยุดให้โง่เหรอ!”

เจ้าโจรเร่งความเร็วขึ้นอีกขั้น มันพุ่งไปถึงสี่แยกไฟแดงแล้ววิ่งฝ่ากระแสรถยนต์ที่กำลังแล่นไปมาบนท้องถนนอย่างไม่กลัวตาย

       “แย่แล้ว... ถ้ามันข้ามถนนไปได้ เราตามไม่ทันแน่” เยเลน่าคิดในใจพลางใส่เกียร์หมา พุ่งตัวด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ร่างกายจะทำได้

       ทว่าในจังหวะนั้นเอง... รถเข็นแผงไข่ไก่ที่ซ้อนสูงเท่าหัวกลับถูกเข็นออกจากร้านตรงหัวมุมถนนพอดี! เยเลน่าในยามนี้เบรกไม่ทัน จะเบี่ยงหลบก็ไม่ได้ จึงพุ่งชนเข้าใส่แผงไข่เต็มแรง ส่งผลให้ตัวเธอไถลไปกระแทกเข้ากับชายคนเข็นแผงไข่จนล้มลงกลิ้งไปกับพื้นด้วยกันทั้งคู่!

       ตึง! พลั่ก!

ถนนอยู่อีกแค่ไม่กี่ก้าวตรงหน้า เจ้าโจรข้ามไปถึงฝั่งนู้นแล้วแต่ก็ยังพอมีจังหวะสปีดตามทัน เยเลน่ารีบยันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่กลับถูกกระชากกลับลงไปอีกครั้ง เพราะหัวเข็มขัดของเธอไปเกี่ยวเข้ากับสายผ้ากันเปื้อนของพนักงานคนนั้นอย่างประจวบเหมาะ บวกกับคนที่พื้นลื่นเมือกไปด้วยไข่ไก่ที่แตกกระจาย ทำให้เธอเสียหลักล้มก้นกระแทกพื้นหมดท่า

       “โอ๊ย!!”

       เธอมองตามหลังเจ้าโจรที่วิ่งหายลับไปในฝูงชนโดยไม่หันกลับมามองอีก ความโกรธพุ่งขึ้นสูงปรี๊ดจนแทบระเบิด เธอไม่น่าพลาดมาชนแผงไข่ล้มไร้สาระแบบนี้เลย!

       ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น กลับทำให้ความโกรธของเธอถดถอยหายไป แทนที่ด้วยความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!

       ถนนสายหลักตรงหน้า... จู่ๆ ก็พังทลายและทรุดตัวลงกลายเป็นหลุมยักษ์ยาวตลอดแนวถนน ลึกลงไปกว่า 20 เมตร!

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโกลาหล รถยนต์หลายคัน เสาไฟจราจร ทางเท้า และถนนทั้งเส้น จมหายไปในหลุมยักษ์ต่อหน้าต่อตาภายในเสี้ยววินาที! รวมไปถึง... ฝั่งถนนที่เจ้าโจรวิ่งข้ามไปเมื่อครู่นี้ด้วย!

       “กะ... กะ... อะไรกันเนี่ย...”

       เยเลน่าและพนักงานหนุ่มที่นอนล้มทับกันอยู่นั้น เกือบตกไปในหลุมยุบ เพราะตำแหน่งที่พวกเขาล้มลงอยู่ตรงริมขอบดินที่ทรุดพอดี! โชคดีมหาศาลที่แผ่นดินตรงนี้ไม่ทรุดเพิ่ม เยเลน่าเกร็งไปทั้งตัวด้วยความกลัวที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อความตายเฉียดผ่านไปเพียงไม่กี่นิ้ว

ทว่า... เสียงของชายหนุ่มที่นอนอยู่ใต้ร่างเธอ กลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยสักนิด

       “นะ... นางฟ้า... สวัสดีครับนางฟ้า ผมชื่อ ต้นกล้า ครับ... ยินดีที่ได้รู้จักครับ!”

       “...”

       เยเลน่าก้มลงมองหน้าชายหนุ่มด้านล่าง ความกลัวจากภัยพิบัติยังไม่ทันหายดี แต่ความหงุดหงิดระดักสูงสุดก็พุ่งขึ้นมาแทนที่ เธอสบถอย่างหัวเสีย กระชากเข็มขัดตัวเองออกจากการเกี่ยวผูกอย่างแรง แล้วยันตัวลุกขึ้นยืนในสภาพเนื้อตัวเลอะเทอะไปด้วยคราบไข่ไก่ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินหนีออกจากตรงนั้นทันที!