ต้นกล้าผจญภัย (Drama) ตอนศิลปิน-ศิลปะ

          มิโซระยังคงจำยอมทนทำงานที่ Studio Mebuki ต่อไป ทว่าในยามเที่ยงของบางวัน เธอเลือกจะเดินไปยังบริเวณที่เคยพบต้นกล้า เธอยังคงเห็นเขาสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิม ร่างกายมอมแมมและส่งกลิ่นสกปรก แต่มิโซระก็ยังคงนำอาหารมาแบ่งปันให้เขาเสมอ บางวันเธอนั่งพูดคุยกับเขาโดยไม่เกรงกลัว หรือรู้สึกอับอายสายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความฉงน
          "นี่ลุง ไม่ลองไปหางานทำบ้างเหรอคะ?" เธอเอ่ยถาม
          "ลองแล้ว แต่ฉันไม่มีหลักฐานอะไรติดตัวเลย บัตรประชาชนก็ไม่มี ไม่มีร้านไหนกล้ารับฉันทำงานหรอก" ต้นกล้ากัดซาลาเปาพลางตอบด้วยสีหน้าชินชา
          "แบบนี้แย่เลยนะ... แล้วลุงมาจากไหนเหรอคะ? เป็นคนกรุง ตกอับ หรือมาจากต่างจังหวัดล่ะ?"
          "ฉันไม่ใช่คนที่นี่หรอก... แต่บอกไปเธอก็ไม่เข้าใจเอาเป็นว่าติดอยู่ที่นี่แหละ ฮ่าๆๆ" เขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี
          "ดีจังเลยนะ... ลุงดูไม่กังวล ไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลย ทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรแท้ๆ" มิโซระทอดสายตามองไปยังผู้คนที่เดินขวักไขว่บนท้องถนน
"หึ ถ้าเธอไม่กลัวความตาย ปล่อยวางและสนุกไปกับทุกเรื่อง ไม่มีคนให้ต้องห่วง ไม่กลัวความลำบาก เธอก็อาจจะทำได้เหมือนกัน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทว่าเป็นคำตอบที่ฟังดูตรงไปตรงมาจนกำปั้นทุบดิน
          "ลุงพูดเหมือนพระเลยนะ น้อยคนที่จะปลงได้ขนาดนั้น" มิโซระถอนหายใจยาว "ฉันทำไม่ได้หรอก..."
นับตั้งแต่วันนั้น ลุงต้นกล้าได้กลายเป็นที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียวของเธอ ท่ามกลางฝันร้ายใน Studio Mebuki มิโซระยอมก้มหน้ารับใช้และทำตามคำสั่งอันมิชอบของคนพวกนั้น เพียงเพื่อแลกกับการปกปิดเรื่องราวทั้งหมดไม่ให้ไดซุเกะรับรู้
ทว่าวันที่ฝันร้ายแตกสลายก็มาถึง... เมื่อภรรยาของอาจารย์ทาคาชิโระบุกมาอาละวาดถึงสตูดิโอ เธอตะโกนก่นด่าและถามหาหญิงสาวทุกคน เพราะเธอได้เห็นคลิปวิดีโอฉาวจำนวนมากที่ถูกบันทึกเก็บไว้—คลิปการมั่วสุมอันเน่าเหม็นและไร้ศีลธรรม
          มิโซระแทบหมดสติอยู่ตรงนั้นเมื่อถูกด่าประจานอย่างรุนแรง อาจารย์ทาคาชิโระ ชินจิ และเรนจิ ต่างยืนนิ่งเงียบ ไม่มีใครก้าวออกมาปกป้องหรือยืดอกรับผิดชอบแม้แต่คนเดียว มิโซระไม่อาจรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับอายาเมะ แต่สำหรับตัวเธอแล้ว โลกทั้งใบได้พังทลายลงในวินาทีที่ภรรยาของอาจารย์ทาคาชิโระ บังคับให้เธอส่งคลิปน่าอายนี้ไปให้แฟนหนุ่มของเธอ มิเช่นนั้น เธอจะส่งคลิปนี้ประจานให้ทุกคนที่มิโซระรู้จัก ทั้งลุง ป้า และครอบครัวของไดซุเกะ เพื่อให้เธอไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป
          มิโซระจำใจกดส่งคลิปให้ไดซุเกะต่อหน้าทุกคน เธอถูกไล่ออกในวันนั้นทันทีตามคำสั่งของภรรยาอาจารย์ทาคาชิโระ โดยไม่มีใครกล้าเอ่ยปากคัดค้าน
เวลาสองทุ่มตรง มิโซระยืนอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำอันเงียบสงบ เธอกดโทรศัพท์หาไดซุเกะเป็นครั้งแรกหลังจากส่งคลิปไป ปลายสายรับสายแทบจะทันที
          "มิโซระ เธอโทรมาก็ดีแล้ว..." ไดซุเกะเอ่ยขึ้น แต่ถูกมิโซระพูดแทรกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าทว่าจริงจัง
          "ไดซุเกะ... ฟังฉันก่อนได้ไหม? ขอฉันอธิบายได้ไหม..." มิโซระนิ่งเงียบเพื่อรอคอยคำตอบ
          "ฉันเห็นมามากพอแล้ว! และมันทุเรศเกินกว่าจะรับได้... ไม่ต้องกลับมาอีก!" น้ำเสียงปลายสายเต็มไปด้วยความเย็นชา หงุดหงิด ก่อนจะตัดสายทิ้งไปทันที... บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอด เพื่อจะได้สลัดเธอทิ้งไปหาคนใหม่ที่ดีกว่า รวยกว่า และคู่ควรมากกว่า
 
          มิโซระไม่ได้หวังจะขอโอกาสกลับไป... เธอเพียงแค่อยากอธิบาย บอกเล่าความจริงก่อนจะจากไป แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นอีกแล้ว ไม่เหลืออะไรให้อยึดติด ไม่มีความหวัง และไม่มีอนาคต เด็กสาวโยนโทรศัพท์ทิ้งลงสู่แม่น้ำอย่างเย็นชา สายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดมิดที่มีดาวส่องแสงริบหรี่ ก่อนจะปีนข้ามราวสะพาน และทิ้งตัวลงสู่กระแสน้ำเบื้องล่าง เพื่อให้สายน้ำช่วยกลืนกินเธอไปจากความทรมานนี้
          ร่างของเธอดิ่งลงสู่ความลึกใต้น้ำ ความหนาวเย็นแทรกซึมลึกเข้าถึงกระดูก ทรมานจนไม่อาจจินตนาการ ทุกอย่างมืดมนลงทุกที...
ทว่า... ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตก็แล่นเข้ามา
          เธอไม่ได้กลัวการไม่ถูกรัก ไม่ได้กลัวการเสียชื่อเสียง แต่สิ่งที่กลัวที่สุดในวินาทีนี้คือ ความตาย... เธอไม่อยากตาย!
          ในวินาทีนั้นเอง สัญชาตญาณสั่งให้เธอกระเสือกกระสนทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ พยายามลอยคอและว่ายเข้าหาฝั่ง ทว่าฝั่งอยู่ที่ใดกัน? รอบกายมืดแปดด้าน มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากสะพานใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป เธอพยายามว่าย ว่าย และว่าย จนกระทั่งเรี่ยวแรงทั้งหมดสูญสิ้น... ก่อนที่สติจะดับวูบ มือหนาอันแข็งแรงก็ยื่นเข้ามาดึงร่างของเธอไว้ ดิ้นรนพาเธอรอดพ้นจากการจมน้ำ... มิโซระจำสัมผัสและใบหน้านั้นได้ดี—ลุงต้นกล้ากำลังกระเสือกกระสนลากเธอขึ้นสู่ฝั่งอย่างสุดกำลัง!
....
          “แค่กๆๆๆ...!”
เสียงไอหนักๆ และเสียงสำรอกเอาน้ำออกจากปอดของคนทั้งสองดังระงมขึ้นหลังจากพ้นผิวน้ำ ทั้งคู่พยายามสูดอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย
          “บ้าเอ้ย...! เกือบตายไปด้วยแล้วนะรู้ไหม?” ต้นกล้าโวยวายขึ้นมา เสียงของเขาไม่ได้ฟังดูดุร้าย แต่เต็มไปด้วยความฉุนเฉียวแกมระอา
มิโซระไม่ได้ตอบอะไร เธอนอนหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตายพลางหลับตาปี๋... ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะลากให้คนทั้งคู่สลบไสลไปจนกระทั่งรุ่งเช้า
 
          เมื่อแสงแดดสาดส่องลงมา มิโซระเริ่มรู้สึกตัวและขยับกาย เสื้อผ้าเปียกชุ่มและสกปรกไปด้วยคราบโคลนตม ข้างๆ เธอคือลุงต้นกล้าที่นอนหลับอยู่นิ่งๆ ในสภาพที่ไม่ต่างกันนัก
          “ลุง... ลุงตายหรือยัง?” เธอใช้นิ้วเขย่าตัวเขาแล้วเอ่ยถามด้วยความส่งสัยและเป็นห่วง
          “ตายแล้วมั้ง... ใช่ ฉันคือซอมบี้จมน้ำ...” แม้จะยังมึนและงัวเงีย แต่ต้นกล้าก็ยังคงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงยียวนตามเคย
          “ดีจัง... ลุงปลอดภัย...” มิโซระยันกายขึ้นนั่งนิ่งหลังจากรู้ว่าเขาไม่เป็นไร ทว่าเมื่อสติกลับมาครบบริบูรณ์ เธอกลับไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อ ได้แต่นั่งนิ่งๆ และปล่อยให้ความหดหู่เข้ากัดกินหัวใจอีกครั้ง
          “นี่... เมื่อคืนตั้งใจกระโดดลงน้ำ หรือแค่มือปืนลื่นตกน้ำกันแน่?” ต้นกล้าดันตัวลุกขึ้นยืน พลางก้มมองสภาพเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนและชื้นแฉะของตัวเอง
          “ฉัน... ตั้งใจ... เพราะตอนนี้ชีวิตฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว... ไม่มีบ้าน... ไม่มีงาน... ไม่มีเงิน...”
คำพูดขาดสะบั้นลงแค่นั้น มิโซระฟุบหน้าลงกับเข่าของตัวเองแล้วปล่อยโฮออกมา “ไม่... ไม่รู้จะไปไหนแล้ว...”
          “อะไรกัน? แค่นั้นเธอก็คิดจะจบชีวิตแล้วเหรอ? เธอนี่แปลกคนจริงๆ” ต้นกล้ายืนมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความเวทนาสงสาร
          “ทำไมลุงพูดเหมือนมันไม่สำคัญเลยล่ะ!!” มิโซระเงยหน้าขึ้นมาระเบิดอารมณ์ ใส่เขา เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้วนะ! ถูกถ่ายภาพลามก... ถูกไล่ออกจากบ้าน... ไล่ออกจากงาน... อับอาย กลายเป็นขยะสังคมไปแล้ว!”
ทว่าต้นกล้ากลับยังคงนิ่งเฉย เขาไม่ตอบโต้ ไม่แสดงอาการตกใจ ราวกับเสียงก่นด่านั้นเป็นเพียงลมพัดผ่าน เขาทำเพียงแค่ยืนมองและตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูดอย่างเงียบเชียบ
          “ฉัน... ไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว... ฉัน... ฉันอยากตาย...” เธอร้องไห้โฮออกมาอีกรอบ ร่างกายสั่นเทาจนน่าสงสาร
ท่าทางนั้นทำให้ต้นกล้าค่อยๆ ทอดตัวนั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้เอ่ยปากปลอบประโลม แต่ทำเพียงแค่นั่งรอ... รอให้เธอได้ระบายหยาดน้ำตาและอารมณ์ทั้งหมดออกมา รอจนกว่าจิตใจของเธอจะค่อยๆ สงบลง
และก็เป็นจริงตามที่เขาคิด เพียงไม่นาน เสียงร้องไห้ของมิโซระก็ค่อยๆ แผ่วลง เธอปาดน้ำตาแล้วหันมามองชายตรงหน้าด้วยความสงสัย
          “ลุง... แล้วลุงไม่ไปไหนเหรอ? นั่งอยู่ตรงนี้ทำไม?” เธอถามขึ้น ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นและดีใจที่มีใครสักคนยอมนั่งอยู่ข้างๆ และรับฟังเธอ
          “ก็... ไม่มีอะไรนี่นา” ต้นกล้าพูดขึ้นพร้อมกับไหวไหล่ “ฉันว่าง... ฉันไม่รีบไปไหนหรอก เพราะไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกัน”
          “งั้นเหรอ... เหมือนกันเลยนะ” มิโซระเงียบไปชั่วครู่ นัยน์ตาที่เคยสิ้นหวังเริ่มปรากฏความคิดบางอย่าง
          “ลุง... ฉันคงกลายเป็นคนไร้บ้านเหมือนลุงแล้วล่ะ... และฉันก็ยังไม่อยากจบชีวิตลงจริงๆ ช่วยฉันได้ไหม? สอนการใช้ชีวิตแบบลุงให้ฉันหน่อยได้ไหม?” มิโซระเอ่ยถามออกไปอย่างคนไร้ทางเลือก
          “หึหึ... คิดแบบนั้นได้ไง หนูน้อย?” ต้นกล้าหัวเราะในคอ พลางเงยหน้ามองฟ้า “เธอยังสาวยังสวยนะ ฉันว่าถ้าเธอไปลองสมัครงานดูหลายๆ ที่ เธอต้องได้งานแน่ๆ แล้วก็กลับเข้าสู่โลกของเธอได้ไม่ยากหรอก”
          “ความจริงฉันก็ทำได้... มันง่ายจะตายไป” มิโซระพึมพำกับตัวเอง
ทว่าคำว่า “ระบบ” “โลก” หรือ “สังคม” ที่แล่นเข้ามาในหัว กลับทำให้เธอนึกขยะแขยงจนไม่อยากกลับไปจุดนั้นอีกแล้ว เธอไม่อยากกลับไปเป็นเหยื่อและทรมานแบบนั้นอีก
          “ไม่ไหวแล้ว... ฉันทรมานกับมันจริงๆ หลังจากนี้ฉันคิดว่าจะขอใช้ชีวิตที่เหลือแบบลุงดูบ้าง... เป็นคนบ้า ไม่แคร์สายตาใคร แล้วก็จากไปเงียบๆ”
          “เดี๋ยวๆ ฉันไม่ได้บ้านะ...และฉันก็ไม่ได้ไม่แคร์สายตาใครขนาดนั่น เธอเห็นฉันเดินแก้ผ้าตามตลาดหรือไง” ต้นกล้าแย้งทันที
ทำเอามิโซระหัวเราะเบาๆ
          “หนูไม่ได้ตั้งใจว่าลุงนะ ขอโทษ”
น้ำเสียงของมิโซระเริ่มเรียบสงบ... เป็นความสงบของคนที่ปล่อยวางและพร้อมจะก้าวเข้าสู่บทใหม่ของชีวิต