ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนจอมมาร

           ต้นกล้าต้องหลบเลียแผลใจตัวเองอยู่หลายวัน (เน้นย้ำว่าเลียแผลใจจริง ๆ นะ ไม่ใช่อย่างอื่น!) กว่าสภาพจิตใจและสภาพร่างของน้องชายจะเริ่มกลับมาเป็นต้นกล้าคนเดิมอีกครั้ง

           วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งไขว่ห้างเล่นอยู่บนบัลลังก์จอมมารอันน่าเกรงขาม สัญชาตญาณความหื่นกะล่อนก็เริ่มกลับมาทำงานทันที

           ต้นกล้า: "ท่านลิชเฒ่า... มานี่หน่อยดิ๊ ผมพร้อมลุยแล้ว! ว่าแต่ในปราสาทเราเนี่ย มีพวก ‘ซัคคิวบัส’ บ้างไหม? คราวนี้ต้องสนุกแน่ ๆ หึ ๆ"

           ลิชเฒ่า: "ซัคคิวบัสงั้นหรือขอรับ? กองทัพเรามีมากมายเลยทีเดียว แต่ตอนนี้พวกนางถูกส่งไปประจำการที่แนวหน้าเกือบหมดแล้ว หากจะเรียกตัวกลับมาคงต้องใช้เวลาสักสองถึงสามวัน... อ้อ! แต่ยังพอมีเหลืออยู่ในปราสาทนี้อยู่บ้างนะขอรับ เป็นพวกที่คอยดูแลทำความสะอาด จะเรียกว่า ‘ซัคคิวบัสแม่บ้าน’ ก็ได้ แต่ว่า..."

ยังไม่ทันที่ลิชเฒ่าจะพูดจบ ต้นกล้าก็ตาโตเท่าไข่ห่าน หายใจแรงฟืดฟาดออกทางรูจมูกทันทีด้วยความฟิน!

           ต้นกล้า: "ซะ... ซะ... ซัคคิวบัสแม่บ้าน!!! แถมอยู่ใน ‘ชุดเมด’ ใช่ไหม!? เอามา! เอาพวกนางมาเดี๋ยวนี้เลยพี่!!!"

           ลิชเฒ่า: (ชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยถามย้ำ) "ท่านแน่ใจนะขอรับ? แต่พวกนาง..."

           ต้นกล้า: "เอามาเลยโว้ย! แค่คิดภาพซัคคิวบัสในชุดเมดฝรั่งเศสสุดเซ็กซี่ ผมก็น้องชายตั้งจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!!!"

           ลิชเฒ่า: (ถอนหายใจยาว ทั้ง ๆ ที่ร่างโครงกระดูกไม่มีปอด) "เฮ้อ... เอาตามใจท่านละกันขอรับ"

ไม่นานนัก ซัคคิวบัสแม่บ้านจำนวน 7 ตัว ก็เดินมาตั้งแถวเรียงหนึ่งต่อหน้าจอมมารต้นกล้า พวกนางแต่ละตัวหน้าแดงก่ำ บิดเนื้อบิดตัวไปมาด้วยความเอียงอายเหนียมอายสุด ๆ

           ซัคคิวบัสแม่บ้าน 1: "ตายแล้ว... ท่านราชามารเรียกใช้พวกเราหรือคะเนี่ย? เขินจังเลยค่ะ"

           ซัคคิวบัสแม่บ้าน 2: "ข้าเขินจะตายอยู่แล้ว ไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายมานานมากแล้วด้วย ต้องเจ็บแน่ ๆ เลย อู้ย... กลัวจังเลยค่ะท่านจอมมาร"

           ซัคคิวบัสแม่บ้านตัวอื่น ๆ: "อุ๊ย! แบบนี้มันช่วยปลุกไฟราคะในตัวพวกเราให้ลุกโชนขึ้นมาได้เลยนะ เนี่ย... คริ คริ คริ"

           ทุกอย่างเหมือนจะดูดีฟินระเบิด... แต่ทว่า!

           สีหน้าของต้นกล้าตอนนี้กลับซีดเผือด กลายเป็นความผิดหวังขั้นสุดถึงสุดที่สุด! เพราะซัคคิวบัสแม่บ้านที่ยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้านั้น... ทุกตัวแก่หง่อม หนังเหี่ยวหนังย่นยับเยินจนยานโตงเตงไปทุกส่วนสัด! พวกเธอแก่ชราจนต้องปลดประจำการจากแนวหน้า แล้วมาทำหน้าที่เป็นยายแก่แม่บ้านทำความสะอาดในปราสาทนี้แทน!

           ลิชเฒ่า: "แต่ละคนอายุเกิน 1,200 ปีแล้วขอรับ... ขอให้ท่านราชามารโปรดอย่ารุนแรงกับพวกนางนักนะขอรับ ไม่งั้นพวกนางอาจจะหัวใจวายตายคาเตียงได้"

           ต้นกล้า: "ไม่โว้ย!!! ไม่เอา!!! กลับไปเลย! กลับไปให้หมด!!!"

           ต้นกล้าแหกปากโวยวายรีบไล่พวกซัคคิวบัสรุ่นทวดกลับไป ท่ามกลางเสียงบ่นกระปอดกระแปดและเสียงพูดเหน็บแนมประชดประชันของพวกยายแก่ซัคคิวบัส ซึ่งความหมายรวม ๆ ก็คือ 'เสียดายจัง คืนนี้ไม่ได้โดนจอมมารจัดหนักเลย'

เมื่อฝันสลายไม่มีซัคคิวบัสสาว ๆ ให้เชยชม ต้นกล้าก็หันไปกวาดสายตามองรอบ ๆ ห้องโถงปราสาท ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ดันไปสะดุดเข้ากับแถวของทหารยามออร์คที่ยืนรักษาการณ์อยู่... แต่ทำไม! ทำไมทหารออร์คทุกตัวที่ยืนอยู่ตรงนี้ถึงกลายเป็น "ออร์คสาว" ทั้งหมดเลยวะเนี่ย!!!

           แถมหนึ่งในนั้น... ดันมีออร์คสาวผิวเขียวร่างกำยำตัวที่เคยขย่มเขาจนกระเจี๊ยวถลอกเมื่อวันก่อนยืนอยู่ด้วย! ยัยออร์คถึกตัวนั้นหันมาสบตาต้นกล้าพร้อมกับ "กะพริบตาปิ๊ง ๆ ส่งซิก" ให้ประหนึ่งว่า 'คืนนี้ต่อรอบสองกันเถอะจ๊ะผัวจ๋า'

ทำเอาต้นกล้าสะดุ้งโหยงตกใจจนเกือบตกบัลลังก์ด้วยความสยองขวัญขั้นสุด! เขารีบหนีบขาเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ส่วนน้องชายตัวน้อยในกางเกงถึงกับหดเหลือนิดเดียวลนลานด้วยความขยาดกลัว!

           ต้นกล้า: "ทะ... ท่านลิชเฒ่า!!! ทำไมทหารอารักขาในโถงนี้มันถึงมีแต่ออร์คหญิงวะครับ!!!"

           ลิชเฒ่า: (หันมาตอบด้วยใบหน้าโครงกระดูกนิ่ง ๆ หน้าตาเฉย) "ก็ข้าเห็นวันก่อนท่านเรียกใช้พวกนางอย่างดุดันดุร้าย ก็เลยคิดว่าจัดให้พวกนางมาอยู่ใกล้ ๆ มือท่านไว้ ท่านจะได้หยิบจับไปใช้งานบนเตียงได้สะดวก ๆ ไงขอรับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเรียกมาให้ยุ่งยาก... หึ ๆ"

ต้นกล้าได้ยินดังนั้นถึงกับตาเหลือก หน้ามืดคล้ายจะเป็นลมล้มพับลงตรงบัลลังก์จอมมารทันที!

           ในเมื่อความอัดอั้นกระสันอยากเริ่มลดน้อยถอยลงไปแล้ว จอมมารกะล่อนอย่างเขาจึงเริ่มกลับมาตั้งตาตั้งใจที่จะทำหน้าที่จอมมารอย่างจริงจังเสียที

           ต้นกล้า: "ไม่ไหว ๆ แบบนี้ไม่เอาแล้ว... นี่! ท่านลิชเฒ่า!!! ได้ยินว่าพวกแกเรียกผมมาที่นี่เพราะต้องการบุกยึดอาณาจักรมนุษย์ใช่ไหม? มาเลย!! ผมพร้อมแล้ว เตรียมจัดทัพ!!! ไปตีพวกมนุษย์ให้หายแค้นกันไปข้างหนึ่งเลยโว้ย!!!"

           ลิชเฒ่าเดินก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพระบัลลังก์ มันเคาะไม้เท้าเวทโบราณลงบนพื้นเบา ๆ ก่อนจะฉายภาพเวทมนตร์แผ่ขยายให้เห็นแผนที่แผ่นดินมหาทวีปทั้งหมด

           ลิชเฒ่า: "ท่านราชามารอย่าเพิ่งรีบร้อนเปิดศึกด่วนพรรค์นั้นเลยขอรับ ตอนนี้กองทัพอสูรของเรามีกำลังแข็งแกร่งที่สุดและสามารถเอาชนะพวกมนุษย์ได้ก็จริง แต่มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น... ทางทิศตะวันออกของทวีป มีอาณาจักรมนุษย์น้อยใหญ่ตั้งอยู่มากมาย และมี 2 อาณาจักรใหญ่ที่ทรงพลังที่สุดนามว่า ‘อัลฟ่า’ และ ‘เบต้า’ เดิมทีพวกมันเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมานาน ซึ่งเราสามารถบุกกำจัดทีละอาณาจักรได้ไม่ยากเย็นเลย ทว่า... หากพวกมันเกิดหันมาร่วมมือกันขึ้นมา มันจะดึงให้อาณาจักรน้อยใหญ่ที่เหลือเข้าร่วมเป็นพันธมิตรด้วยทั้งหมด ถ้าเป็นเช่นนั้น... การที่เราจะได้รับชัยชนะคงเป็นเรื่องยากยิ่งนักขอรับ"

           ต้นกล้านั่งฟังพลางทำหน้ามุ่ยบูดบึ้ง

           ต้นกล้า: "อ้อ... พอมีภัยคุกคามที่ใหญ่กว่าเข้ามา พวกแม่มก็เลยหันมาร่วมมือกันได้สินะ แบบนี้จะให้ทำไงดีล่ะ?" ลิชเฒ่า: "พวกเรายังคงมีโอกาสอยู่ขอรับ เพราะทั้งอาณาจักราอัลฟ่าและเบต้าต่างก็เป็นศัตรูกันมาช้านาน การจะให้พวกมันร่วมมือกันในเร็ววันย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย และพวกมันกำลังจะใช้วิธีที่รวดเร็วที่สุดในการผูกมิตรของสองอาณาจักร... นั่นคือ ‘งานอภิเษกสมรส’ ระหว่าง เจ้าชายอนาวิล แห่งอาณาจักรเบต้า และ เจ้าหญิงดวงจำปา แห่งอาณาจักรอัลฟ่าขอรับ"

           ภาพเวทมนตร์ของทั้งคู่ถูกฉายขึ้นมากลางอากาศ ทั้งเจ้าชายอนาวิลและเจ้าหญิงดวงจำปาต่างก็หล่อเหลา สวยสะคราญ และดูสง่างามสมฐานะจนต้นกล้าถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน

           ต้นกล้า: "โอ้ววว!!! สมเป็นเจ้าชายกับเจ้าหญิงจริง ๆ วะ เหมาะสมกันฉี่เล็ด พวกเขาดูเหมือนเกิดมาเพื่อคู่กันเลยดิวะเนี่ย!"

           ลิชเฒ่า: "ถูกต้องแล้วขอรับ หากงานอภิเษกสมรสครั้งนี้เกิดขึ้นสำเร็จ ไม่ใช่แค่อาณาจักรทั้งสองจะร่วมมือกัน แต่เป็นอาณาจักรมนุษย์ทั้งหมดที่จะหันมาร่วมใจกันทำสงครามล้างบางกับเรา! เพราะฉะนั้น... จะปล่อยให้งานแต่งนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด! หน้าที่ของท่านในตอนนี้คือ... ต้องบุกไปจับตัวเจ้าหญิงดวงจำปามา และทำเธอให้ตกเป็นของท่านซะ!"

ต้นกล้าสตันค้างงันไปราวสองวินาทีเต็ม

           ต้นกล้า: "เดี๋ยวนะ!... จะให้ผมไปทำเรื่องระยำแบบนั้นได้ไงวะ? พวกเขาดูเหมาะสมกันจะตายไป จะให้กูบุกไปพรากความรักของคนอื่นแบบไม่เต็มใจแบบนี้... ผมทำไม่ได้หรอกนะเว้ย! คนดี ๆ เขาไม่ทำกันหรอก!"

           ลิชเฒ่า: "แต่ท่านเป็นจอมมารนะขอรับ..... ลองดูรูปเจ้าหญิงชัด ๆ อีกทีสิขอรับ สวยสะเด็ดใช่ไหมล่ะ?"

ลิชเฒ่าแสยะยิ้มโครงกระดูกพลางขยายภาพใบหน้าและเรือนร่างอันงดงามของเจ้าหญิงดวงจำปาขึ้นมาจนเต็มตา ต้นกล้ามองจ้องภาพนั้นตาค้าง ตกตะลึงในความงามปานนางฟ้ามาจุติ หัวใจเริ่มเต้นโครมคราม

           ต้นกล้า: "โอย.... สวยจริงแม่ให้มา.... คะ... คือว่า.... ถ้าผมเป็นจอมมาร..... คง...."

           ลิชเฒ่า: (เอียงหูฟังทั้ง ๆ ที่ไม่มีใบหู) "หืมม์? ว่าไงนะขอรับท่านจอมมาร?"

           ต้นกล้า: "ผม... จะต้องไปจับตัวเจ้าหญิงมาใช่ไหมวะ?..." (หน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ)

           ลิชเฒ่า: "ใช่แล้วขอรับ..."

           ต้นกล้า: "แล้ว... ผมจะทำอะไรกับเธอก็ได้ใช่ไหม.... ใช่ไหมวะพี่!?" (เริ่มหายใจแรงฟืดฟาด)

           ลิชเฒ่า: "แน่นอนขอรับ... ถ้าจะให้พูดให้ชัดแจ้งแทงทะลุก็คือ... จัดการทำให้เธอตกเป็นของท่านบนเตียงซะให้สิ้นเรื่องสิ้นราว!"

           ต้นกล้า: "ตะ... ตะ... แต่ถ้าเธอไม่ยอมกูล่ะวะ?..." (เลือดกำเดาสีแดงสดเริ่มไหลซึมทะลักออกจากรูจมูก)

           ลิชเฒ่า: "งั้นท่านก็แค่แสดงให้เธอรู้... ว่าลีลาของท่านมันเด็ดดวงพวงสวรรค์ขนาดไหนก็แค่นั้นเองขอรับ... หึ ๆ ๆ"

           ต้นกล้า: "โอ... เค๊รรรรรรรรรรรร๊!!!!!!!!!!!!!! กูจะบุกไปจับเจ้าหญิงดวงจำปาเดี๋ยวนี้แหละ!!! ส่วนเรื่องจะทำไม่ทำ... ค่อยมาว่ากันทีหลังโว้ยยยยยยยย!!!"