ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนจอมมาร

          ณ ใจกลางอาณาจักรแห่งอสูร ปราสาทจอมมารตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้า รายล้อมด้วยแผ่นดินแตกระแหงลึกลงไปเป็นหินหลอมเหลวสีแดงวาบ ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ไร้ต้นไม้ ไร้แมลง มีเพียงเหล่าอสูรน้อยใหญ่ที่ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยก๊าซพิษและความร้อนระอุ กำแพงหินออบซิเดียนถูกสร้างขึ้นอย่างแข็งแกร่งแน่นหนา ดูแล้วไม่อาจถูกบุกทำลายลงได้เลย

เกือบทุกอย่างสมบูรณ์แบบ... แต่ยังไม่ทั้งหมด เหลือเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เผ่าอสูรสมบูรณ์แบบและพร้อมจะกรีฑาทัพยึดครองโลกใบนี้

นั่นก็คือ... ราชามาร

          ลิชเฒ่า ผู้นำสูงสุดของเหล่าอสูร ผู้เปิดประตูนรก ผู้วางแผน และผู้บุกเบิก ร่างกายของมันมีแต่โครงกระดูกขาวโพลนในชุดผ้าคลุมสีม่วงดำดูสูงศักดิ์ กำลังตรวจสอบขั้นตอนสุดท้ายในพิธีกรรมอัญเชิญจอมมาร ซึ่งเหล่าสาวกปีศาจได้จัดวางของวิเศษ เขียนวงเวทย์ และเตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมสรรพตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

          เหลือเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น... อัญเชิญจอมมารลงมาเพื่อนำทัพอสูรบุกกวาดล้างพวกมนุษย์เป็นครั้งสุดท้าย!

          ลิชเฒ่าเริ่มร่ายเวทมนตร์โบราณ อานุภาพเวทมนตร์สีม่วงล่องลอยราวละอองฝุ่นในอากาศ ท้องฟ้าเบื้องบนก่อตัวเป็นเมฆดำหมุนวนเป็นวงกลมเหนือยอดปราสาท ราวกับกำลังขานรับผู้มาเยือนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ มนต์หลายบทถูกสวดพร้อมกันโดยเหล่าสาวกปีศาจเสียงดังก้องกังวาน

          ไม่มี... ไม่มีมนุษย์หน้าไหนอาจหาญเข้ามาในแดนอสูร ไม่มีเทพองค์ใดลงมาขัดขวาง บทสวดดำเนินไปจนสิ้นสุด ทันใดนั้น แสงสีดำทมิฬพุ่งทะลักลงมาจากท้องฟ้า แผ่ขยายออกจนทุกอย่างมืดมิดสนิท ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ที่ใจกลางแท่นบูชา ปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตร่างหนึ่ง ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเงาดำทะมึน ลิชเฒ่าจ้องมองไปด้วยสายตาเป็นประกาย... ทุกอย่างสำเร็จลุล่วงแล้ว!

          ลิชเฒ่า: "อัญเชิญท่านจอมมารสำเร็จแล้ว!!!" ต้นกล้า: "ไงนะ?... เมื่อกี้ใครว่าจอมมารอะไรนะ? แล้วนี่ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย?"

          ต้นกล้าที่ยืนอยู่กลางแท่นบูชาพูดพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้ามึนงงขีดสุด สภาพท่อนล่างยังมีเศษหนังเสือป่าพันพ่วงไข่ไว้ลวม ๆ พร้อมคราบเมือกทากสาวกลิ่นคาราเมลโชยหอมฟุ้ง

          ต้นกล้า: "เพิ่งจะลงจากเขาพวกทากมาสด ๆ ร้อน ๆ แล้วอยู่ ๆ มาโผล่ตรงนี้ได้ไงเนี้ย? กางเกงกูก็ไม่ได้ใส่!"

          ลิชเฒ่า: (คุกเข่าอย่างนอบน้อม) "ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรของเรา... หรืออาจจะเป็นของท่าน... ท่านจอมมาร"

          ต้นกล้า: "จอมมาร? ผมหรอ? ไม่ ๆๆๆ ผมเป็นมนุษย์!"

          ลิชเฒ่า: "ท่านคือจอมมารขอรับ"

          ต้นกล้า: "ผมเป็นมนุษย์โว้ย!"

          ลิชเฒ่า: "ท่านคือจอมมาร..."

          ต้นกล้า: "มนุษย์!"

          ลิชเฒ่า: "จอมมาร..."

         ...

          ลิชเฒ่าหยุดชะงักและถอยกลับไปเปิดตำราโบราณพลิกอ่านอย่างเคร่งเครียด พยายามอย่างยิ่งที่จะหาสาเหตุของความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เพราะไม่ว่าจะพยายามหลอกตัวเองยังไง สิ่งมีชีวิตที่ถูกอัญเชิญมาอยู่ตรงหน้านี้ก็ไม่มีเค้าลาง บารมี หรือกลิ่นอายความน่าเกรงขามของจอมมารแม้แต่น้อย ดูยังไงมันก็เป็นแค่ไอ้มนุษย์ (ต้นกล้า) หน้ากะล่อนคนหนึ่งชัด ๆ!

          แต่ทว่า... ไม่ว่าจะตรวจสอบวงเวทย์หรือขั้นตอนจุดไหนก็ไม่มีข้อผิดพลาดเลยสักนิด เมื่อหมดหนทาง ลิชเฒ่าจึงต้องหันกลับไปสู่แผนการเดิม... นั่นคือการยัดเยียดความเป็นจอมมารให้ไอ้หนุ่มตรงหน้า!

          ลิชเฒ่า: "ก็ได้... ท่านคือมนุษย์ แต่ในเมื่อพิธีกรรมไม่ผิดพลาด ดังนั้น ท่านย่อมมีคุณสมบัติที่จะเป็นจอมมารได้อย่างแน่นอนขอรับ!"

          ต้นกล้า: "ไม่เอาโว้ย! ผมไม่ต้องการเป็นจอมมารหรอก... จริง ๆ ผมอยากเป็นผู้กล้ามากกว่านะ เท่กว่าเยอะ!"

          ลิชเฒ่าหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาโครงกระดูกทอแสงวับ ก่อนจะเอ่ยปากพูดหว่านล้อมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

          ลิชเฒ่า: "ท่านไม่อยากเป็นจอมมารจริง ๆ หรือขอรับ? ลองคิดดูดี ๆ สิ... ถ้าท่านยอมรับตำแหน่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกมืดจะตกเป็นของท่านทันที..."

          ลิชเฒ่าก้มศีรษะโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมผายมือออกด้านข้าง พอต้นกล้าได้ยินคำว่า "ทุกอย่างจะตกเป็นของท่าน" สัญชาตญาณความโลภและความกะล่อนก็เริ่มทำงาน หูผึ่งขึ้นมาทันที!

          ต้นกล้า: "ทุกอย่างเหรอ?... แล้วมันคืออะไรมั่งล่ะ พูดให้ชัด ๆ หน่อยสิ!"

          ลิชเฒ่า: "เมื่อท่านเป็นจอมมาร ท่านย่อมสามารถใช้อำนาจทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง คำสั่งของท่านคือสิทธิ์ขาดที่ทุกคนต้องทำตามโดยไม่มีเงื่อนไข!"

          ต้นกล้า: "เอาจริงดิ!? งั้นตอนนี้ผมขอทองสักถุงได้ไหมล่ะ? มีป่ะ? อยากได้เอาไปซื้อของกินดี ๆ อร่อย ๆ กินซะหน่อย หึหึ..."

          ลิชเฒ่าหัวเราะหึ ๆ ในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะเคาะไม้เท้าเวทโบราณลงบนพื้นเสียงดัง ตึง!

          ฟุ่บ!

          วงเวทย์แสงสีม่วงหมุนวนพาร่างของทั้งคู่เทเลพอร์ตมาโผล่ที่ห้องเก็บมหาสมบัติใต้ดินทันที เมื่อมาถึง ลิชเฒ่าก็ผายมือให้ต้นกล้าดูสิ่งก่อสร้างตระการตาตรงหน้า มันคือกองทองคำ แก้วแหวนเงินทอง และเพชรนิลจินดามหาศาลที่กองสูงท่วมหัวจนมองไม่เห็นผนังห้องเก็บสมบัติ! แถมบนยอดกองทองนั้นยังมีมังกรยักษ์ตัวหนาเนิ่นนอนหลับสนิทกรนฟี้ ๆ อยู่ด้วย

          ลิชเฒ่า: "นี่คือสมบัติของทุกเผ่าพันธุ์ที่เราไปตีและยึดมาได้ มหาศาลจนไม่มีความจำเป็นต้องใช้เลยด้วยซ้ำ... แต่นับจากนี้ไป ทั้งหมดนี่เป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียวขอรับ"

          ต้นกล้า: "โอ้วววววววววววว!!!! เป็นจอมมารรรรรร มันรวยขนาดนี้เลยหรอออออ!?"

ต้นกล้าอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน จ้องมองประกายสีทองระยิบระยับตรงหน้าด้วยความฟินน้ำลายสอ ความคิดที่จะเป็นผู้กล้ากู้โลกปลิวหายไปกับสายลมทันที!

          ต้นกล้า: "ซื้อ! ซื้อทุกอย่างเลยโว้ย!!! ช่างหัวมนุษย์แม่มแล้ว!!! กูจะเป็นจอมมารรรรรร!!!"

          ลิชเฒ่า: "แล้วท่านยังต้องการอะไรอย่างอื่นอีกไหมขอรับ?" ต้นกล้า: "อาหาร!!! ของกินอร่อย ๆ มีไหม? พวกเจ้าเป็นอสูร แต่หวังว่าจะมีอะไรดี ๆ ให้กูกินด้วยนะ"

          ลิชเฒ่าหัวเราะหึ ๆ ในลำคอเช่นเดิม ก่อนจะเคาะไม้เท้าเวทโบราณลงบนพื้นเสียงดังอีกครั้ง... ตึง!

          ฟุ่บ! 

          ทั้งคู่วาร์ปมาโผล่ยังห้องอาหารอันกว้างใหญ่โอ่อ่า ต้นกล้าถูกจัดให้นั่งที่หัวโต๊ะยาว ซึ่งบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมหาศาล ทั้งเนื้อสัตว์อบน้ำผึ้ง ผลไม้สด ขนมปังกรอบนอกนุ่มใน และเมนูเลิศรสอื่น ๆ ที่ถูกรังสรรค์ขึ้นมาราวกับโต๊ะเสวยขององค์ราชามนุษย์

          ต้นกล้า: "โอ้ยแม่เจ้า! นี่มันอะไรกันเนี่ย!? เวทมนตร์ใช่ไหม? กินแล้วจะตายไหมวะ? หรือว่ามันเป็นของปลอมกันแน่?" (พูดไปน้ำลายก็สอไหลยืดหยดติ๋ง ๆ)

          ลิชเฒ่า: "ใช่แล้วขอรับ มันเกิดจากเวทมนตร์ พวกเราเผ่าอสูรไม่จำเป็นต้องกินอาหารเพื่อประทังชีวิต แต่พวกเราสามารถเสกมันขึ้นมาได้... ท่านไม่ลองชิมดูหน่อยหรือ? เพลิดเพลินกับอาหารให้อิ่มหนำสำราญไปเถอะ... ท่านจอมมาร"

          ต้นกล้า: (รีบกระโดดขึ้นเก้าอี้แล้วหยิบเนื้อเข้าปาก) "อื้มมมม! อร่อยดีแฮะ!"

          เขาเริ่มสวาปามอาหารตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง กินอย่างตะกละตะกลามโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป ลิชเฒ่ายืนมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจและเฝ้ารออย่างใจเย็นจนกระทั่งต้นกล้ากินจนอิ่มแปร้พุงกาง

          ต้นกล้า: "คุณลิชเฒ่า... มีห้องนอนนอนไหมเนี่ย? คนเรากินอิ่มแล้วมันก็ต้องหาที่นอนสิวะ"

          ลิชเฒ่า: "ข้าจะพาท่านไปยังห้องบรรทมของท่านเองขอรับ อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้หรอก"

          ลิชเฒ่าโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินนำออกจากห้องอาหาร โดยมีต้นกล้าเดินเตาะแตะตามหลังมาอย่างอารมณ์ดีสุด ๆ เพราะตอนนี้ทั้งท้องอิ่ม แถมยังมีขุมสมบัติทองคำร่ำรวยล้นฟ้า

          ทว่า... ระหว่างทางเดินที่ทอดยาวไปยังห้องนอน สายตาของต้นกล้าเหลือบไปเห็นกลุ่ม "ทหารออร์ค" ยืนเฝ้ายามอยู่กลุ่มหนึ่ง ด้วยสัญชาตญาณเก่าทำเอาเขาถึงกับสะดุ้งโหยง กระโดดเกาะหลังคว้าผ้าคลุมของลิชเฒ่าไว้แน่นอย่างลืมตัว เพราะปกติแล้วมนุษย์ธรรมดาถ้าเจอออร์คเฝ้ายามคงโดนขวานจามหัวแบะไปแล้ว!

          ลิชเฒ่า: "..............."

          ต้นกล้า: "แหะ ๆ... โทษทีพี่ พอดีผมยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่น่ะ..."

          เหล่าทหารออร์คในชุดเกราะเหล็กพากันยืนตรงทำความเคารพท่านจอมมารคนใหม่อย่างพร้อมเพรียง ต้นกล้าค่อย ๆ ปล่อยมือจากลิชเฒ่าแล้วมองดูพวกมันผ่าน ๆ แต่สายตากลับดันไปสะดุ้งสะดุดเข้ากับ "ทหารออร์คสาว" ที่ยืนปะปนอยู่ในกลุ่มยาม

          พวกเธอไม่ได้ตัวล่ำบึกกล้ามน่ากลัวเหมือนออร์คตัวผู้ แต่รูปร่างดูเพรียวกระชับ มีส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวและหน้าอกหน้าใจที่เด่นชัด หน้าท้องแบนราบมีมัดกล้ามจาง ๆ ไร้ไขมันส่วนเกิน เรียกว่าหุ่นดีระดับสปอร์ตเกิร์ลเลยก็ว่าได้!

          ต้นกล้า: "วะ... ว้าว... นั่นออร์คสาวหรอเนี่ย? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยแฮะ..." (จ้องตาเป็นมัน น้ำลายสออีกรอบ)

          ลิชเฒ่า: "อ้อ ใช่แล้วขอรับ ทหารออร์คขึ้นชื่อเรื่องความถึกทนและดุร้าย เหมาะทั้งเป็นกองหน้าและยามรักษาการณ์... ว่าแต่ ท่านจอมมารสนใจออร์คสาวงั้นหรือขอรับ?"

          ต้นกล้า: "ปะ... เปล่าซะหน่อย! ผมแค่... ไม่เคยเห็น และไม่รู้เลยว่าพวกเธอจะรูปร่างดีขนาดนี้... อะ... แฮ่ม! อื้ม ดูแข็งแรงดีนะ..." (พยายามเก๊กขรึมรักษาท่าทีไม่ให้ความหื่นกระเจิง)

มีหรือที่ลิชเฒ่าผู้เจนโลกจะไม่รู้ มันมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงสันดานดิบของต้นกล้า ลิชเฒ่าค่อย ๆ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสุดเจ้าเล่ห์

          ลิชเฒ่า: "ท่านคือจอมมารผู้มีอำนาจสูงสุดในดินแดนนี้... จะทำอะไร... ก็ไม่ผิดกฎทั้งนั้นแหละขอรับ... หึ ๆ"

ต้นกล้าหันขวับมาเหลือบมองหน้าลิชเฒ่าตาโต... ก่อนที่ภาพจะตัดไป!

ณ ห้องบรรทมของจอมมาร

ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! เอี๊ยด... เอี๊ยด... เอี๊ยด! 

          เสียงเตียงไม้โบราณสั่นไหวและโยกคลอนอย่างรุนแรงยาวนานต่อเนื่องชนิดไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นสลับกับเสียงหอบหายใจและเสียงร้องโหยหวนด้วยความสยิวปนทรมานแสนสาหัส ซึ่งกิจกรรมบนเตียงทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นระหว่างจอมมารต้นกล้า กับทหารออร์คสาวร่างกำยำ!

          ร่างผิวสีเขียวเนียนแน่น แข็งแรง และเต็มไปด้วยพละกำลังของออร์คสาวอยู่ด้านบน เธอขึ้นคร่อมควบขย่มร่างจอมมารต้นกล้าอย่างไร้ความปรานีต่อเนื่องยาวนานกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม! และเสียงร้องโหยหวนโอดครวญที่ดังระงมอยู่นั้น... ไม่ใช่เสียงของออร์คสาว แต่เป็นเสียงของต้นกล้าเอง!

          ต้นกล้า: "พอแล้ว!!! ยอมแล้วคร้าบบบ! โอ้ยยยยย! ตัวกูช้ำบวมเขียวไปหมดแล้วจ้าโย้ยยยย! YoY... ข้างในน้องสาวเธอสากอย่างกับกระดาษทรายเบอร์หยาบ! แสบกระเจี๊ยวจนจะถลอกหมดแล้วจ้า! พอแล้วววววว!!! "

          ออร์คสาวไม่ฟังคำทัดทานใด ๆ ทั้งสิ้น สัญชาตญาณความถึกทนของเธอมันพลุ่งพล่าน เธอขย่มบดขยี้สะโพกเข้าใส่ไม่หยุดยั้ง และจะไม่หยุดจนกว่าอารมณ์รักอันดุเดือดของเธอจะสงบลง!

เมื่อสงครามรักสงบศึก

          จอมมารต้นกล้านอนแผ่หลา จมดิ่งลงไปในเตียงขนนกหนานุ่มในสภาพแห้งเหี่ยว ไร้เรี่ยวแรง ราวกับโดนสูบวิญญาณจนหมดตัว น้องชายตัวน้อยของเขาบวมเป่งอักเสบแดงก่ำจากการใช้งานผิดประเภท (และผิดขนาดอย่างรุนแรง)

          ส่วนออร์คสาวสุดถึก ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเกราะเหล็กมาสวมใส่หน้าตาเฉย และเดินออกจากห้องบรรทมไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา... ทิ้งไว้เพียงซากจอมมารสู้ชีวิตที่กำลังนอนน้ำตาไหลรินด้วยความเข็ดขยาด!