ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนทากสาว

          ภายในถ้ำเรืองแสงตกอยู่ในความเงียบงัน ทั้งคู่ต่างดูตั้งอกตั้งใจกับกิจกรรมตรงหน้าอย่างมาก ทว่าพอดูดไปได้สักพัก ดูเหมือนน้ำนมกะทิสดในเต้าจะมีปริมาณน้อยและไหลออกมาไม่ทันใจคนหิว ต้นกล้าจึงเริ่มใช้วิธีบีบนวดเค้นเต้าเต่งตึงคู่นั้นด้วยมือตัวเอง กระหน่ำสลับกับการดูดเน้นๆ ไปมาอย่างเมามัน
          ถึงตอนนี้... เดลล่าทากสาวสมองน้อยแทบไม่ทันตั้งตัว!
          เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติอันรุนแรงลึกลับที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกครั้งที่หยาดน้ำกะทิสดหอมหวานถูกริมฝีปากมนุษย์ดูดกลืนกิินไป ร่างกายท่อนบนของเธอจะถูกกระตุ้นอย่างหนักหน่วงราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตวาบเข้ามา แทนที่จะผลิตน้ำนมเพิ่มขึ้นตามกลไกปกติ... ระบบกายวิภาคของเธอกลับรวนเรไปหมด!
          ต่อมเมือกตามผิวเนื้อขาวเนียนกลับขับหยาดเมือกใสข้นออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเม็ดเหงื่อที่เหนียวเหนอะหนะ ทากสาวอ้าปากค้างกว้าง ดวงตาคู่สวยเริ่มพร่าเลือน ผิวท่อนบนกระตุกเบาๆ ร่างกายเกร็งทื่อทำอะไรไม่ถูกด้วยความเสียวสะท้านที่รุนแรงเกินกว่าสมองน้อยๆ จะรับไหว
เมื่อต้นกล้าสังเกตเห็นอาการผิดปกติปนแปลกประหลาดของเดลล่า เขาก็รีบถอนริมฝีปากออกทันทีด้วยความตกใจ
          "โอ้ย!! ไม่นะ... ฉันขอโทษ! คือแบบ... ใช่... สารอาหารของเธอคือนิพพาน มันหอมหวานอร่อยมากจนฉันลืมตัวบีบแรงไปหน่อย!"
เดลล่าไม่ตอบกลับ และดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินเสียงของเขาเลยด้วยซ้ำ ทากสาวอ้าปากค้างหวอ น้ำลายใสไหลยืดเยิ้มลงมาตามคาง นัยน์ตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทมืดมิดไร้แวว... ไร้ซึ่งความนึกคิดใดๆ อีกต่อไป
          "เดลล่า!!! เป็นอะไรไปน่ะ? เธอโดนช็อต? หรือว่าฉันทำอะไรผิดพลาดไปเนี่ย!!!"
          ถึงแม้จะตื่นตระหนก แต่สายตาของต้นกล้ากลับเหลือบไปเห็นหยาดเมือกใสข้นลื่นที่กำลังไหลบ่าชะโลมตามตัวของเธอ เมือกเหล่านั้นแปรเปลี่ยนกลิ่นกลายเป็น "กลิ่นน้ำตาลไหม้ (Caramel)" ที่หอมหวานจัด ยั่วยวนชวนให้ลิ้มลองชิมรสชาติขีดสุด... แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมาคิดเรื่องกินแล้ว! นักผจญภัยหนุ่มพยายามสะบัดหัวไล่ความเงี่-- ยงหิวกระหายออกไป แล้วยื่นมือเข้าไปจับแขนขาวๆ ของเธอเขย่าปลุกเบาๆ
          "เดลล่า... ตื่นสิ! ตั้งสติหน่อย เป็นอะไรไปน่ะ..."
แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขาออกแรงเขย่าตัวเธอเบาๆ นั้นเอง มือนุ่มนิ่มของเดลล่ากลับยื่นขวับมาหมับเข้าที่แผ่นหลังของเขา! เธอกอดรัดร่างของต้นกล้าไว้ด้วยแรงมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!
โครม!
          ต้นกล้าถูกพละกำลังอมนุษย์ผลักจนล้มหงายหลังลงกับพื้นถ้ำ และในวินาทีเดียวกันนั้น ขาท่อนล่างที่เป็นแผ่นเมือกหนา (เท้าทาก) ของเดลล่าก็เคลื่อนเข้าเหยียบกดทับลงบนท่อนขาของต้นกล้าทันที!
          น้ำหนักของทากสาวทั้งตัว รวมกับ "เปลือกหอยทาก" ขนาดใหญ่บนหลังของเธอนั้น... มันหนักหน่วงปานกระดองเหล็กกล้าและมีน้ำหนักทับถมราวกับเท้าวัวตัวใหญ่ๆ ตัวหนึ่งเลยทีเดียว!
          กล้ามเนื้อเท้าทากท่อนล่างของเธอเหนียวหนืดและยึดต้านขาล็อคสะโพกของต้นกล้าไว้กับพื้นดินอย่างแน่นหนา ก่อนที่ร่างท่อนบนอันเปลือยเปล่าเนียนนุ่มของเดลล่าจะค่อยๆ เคลื่อนตัว คลานต้วมเตี้ยมคืบคลานขึ้นมานั่งทับคร่อมร่างของเขามากขึ้นเรื่อยๆ... มากขึ้นเรื่อยๆ...
          นี่คือ "สัญชาตญาณดิบตามธรรมชาติของทากตัวเมีย" กายวิภาคและรูปทรงเนื้อท่อนล่างของพวกเธอ... ถูกสร้างมาเพื่อการจับตัวผู้กดตรึงให้ลงนอนราบกับพื้น เพื่อเตรียมพร้อมบรรเลงบทรักและสูบฉีดพลังงานอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด!
 
          "ดะ...เดลล่า!!!"
          เสียงร้องเตือนของต้นกล้าส่งไปไม่ถึงรับรู้ของเธออีกต่อไปแล้ว ในเวลานี้ทากสาวสมองน้อยได้กลายร่างเป็นเครื่องจักรสูบน้ำหวานเพศชายเต็มตัว ดวงตาคู่สวยของเธอมืดมิดไร้ชีวิตชีวา ทว่ามุมปากกลับเริ่มขยับยิ้มกว้างออกมาอย่างล่องลอยและหิวโหาย
"เดี๋ยวก่อน! ขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกยัยทากเอ๋อ! ฉันใส่กางเกงผ้าหนาอยู่แน่นหนานะโว้ย!" ต้นกล้าพยายามร้องขู่ข่มความกลัว (ถึงแม้ว่าส่วนกลางลำตัวของเขาจะเริ่มแข็งขืนตั้งชันตื่นตัวเต็มที่เพราะความหอมหวานแล้วก็ตาม แฮะๆ) "เธอไม่มีทางทะลวงเข้ามา...!!!"
          เกร็ดสารคดีหอยทากป่ามั่วซั่วฉบับเฉพาะตัวของ NOX:
รู้หรือไม่? ทากสาวสายพันธุ์นี้ไม่มีเท้าสำหรับใส่รองเท้าเหมือนมนุษย์ พวกเธอเคลื่อนที่และยึดเกาะด้วยแผ่นกล้ามเนื้อเยื่อหนาที่ทรงพลังมหาศาล แผ่นกล้ามเนื้อเท้าทากด้านล่างนี้มีความยืดหยุ่นและแข็งแกร่งขนาดที่บีบก้อนหินแหลมๆ บางก้อนให้แตกละเอียดได้ หรือแม้กระทั่งสามารถหยิบเขี่ยเสี้ยนไม้คมๆ ที่ตำเนื้อ แล้วลำเลียงมันส่งไปทิ้งนอกแผ่นเนื้อเยื่อได้อย่างง่ายดาย... นับประสาอะไรกับกางเกงผ้าฝ้ายเปื่อยๆ ของนักผจญภัยหนุ่มล่ะ? จบข่าว...
          "แว๊ก!!!!!!! มัน...มันใช้เท้าฉีกกางเกงของฉันขาดกระจุยเลยนี่หว่า!!!"
ต้นกล้าเบิกตาโพลงร้องเสียงหลง เมื่อกางเกงผ้าตัวเก่งถูกแผ่นเนื้อเยื่อหนาอันเหนียวหนืดและทรงพลังของทากสาวบดขยี้จนขาดวิ่นในพริบตา ร่างกายท่อนล่างของเขาถูกจับตรึงและกดทับจนจมลงไปในเนื้อนุ่มแฉะชุ่มยาวขึ้นมาถึงหน้าอกภายใต้ฝ่าเท้าทาก ส่วนข้อมือทั้งสองข้างของเขาก็ถูกเดลล่าใช้มือนุ่มกดยึดตรึงตรึงไว้เหนือหัวจนไร้ทางหนี
          "เดลล่า... อย่าทำแบบนี้... อย่า..."
ต้นกล้าครางประท้วงเสียงสั่น ทว่าเมื่อความอุ่นร้อนปนหยาดเมือกข้นคลักกลิ่นคาราเมลไหม้จากกล้ามเนื้อเบื้องล่างอันนุ่มนิ่มและทรงพลังของเธอ ค่อยๆ คืบคลานกลืนกินและบีบรัดส่วนแข็งขืนของเขาเข้าไปทีละน้อย... ประสาทรับรู้ของมนุษย์ก็เริ่มพังทลาย
          "......"
          "............"
          "มะ...มัน... มันฟินแปลกๆ แฮะ..."
จากเสียงร้องห้ามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางอืออาในลำคอเมื่อความเสียวซ่านแล่นริ้วเข้าสู่สมอง
          "มัน... เข้าไปลึกมาก... โอ้ยยยย... ดี... ดีชะมัดเลย... นวดตรงนั้นต่อไป... ใช่... ใช่แล้ว... ช่ายยยยยยยยยยย~"
ในที่สุด นักผจญภัยหนุ่มก็เลิกขัดขืนโดยสิ้นเชิง เขานอนแผ่หลาปล่อยตัวปล่อยใจให้เครื่องจักรทากสาวขย่มชำเราเค้นพลังงานอย่างมีความสุข ใบหน้าของต้นกล้าบิดเบี้ยวแปรเปลี่ยนมาเป็นยิ้มแหยๆ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว... สภาพเหมือนคนที่กำลังสบายตัวเนื้อตัวเบาสบายถึงขีดสุดในสปาขูดรีดวิญญาณ!
ในค่ำคืนอันเงียบสงัดภายในถ้ำเรืองแสง เสียงที่น่ากลัวและโหยหวนที่สุดกลับไม่ใช่เสียงหมาป่าหิวโหย หรือเสียงวิญญาณหลอนตามป่าช้า... แต่เป็นเสียงร้องเหนื่อยหอบขอชีวิตของนักผจญภัยหนุ่มที่กำลังถูกเครื่องจักรทากสาวสูบวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง!

รอบที่ 2: "เดลล่า!!! พอแล้วโว้ยยย! ขอพักก่อน!!! อ๊อก..."
รอบที่ 4: "อ้ากฮะ... อ้ากกกกกกกก...... ไม่ไหวแล้ว.... ขาขยับไม่ได้แล้ว...."
รอบที่ 6: "ใครก็ด้ายยยยย.... ช่วยที...... ถอนตัวออกไปที......"
รอบที่ 7: "ระบมไปหมดทั้งตัวแล้ว..... หยุดดูดซะที... อุ๊บ!!!" (คำประท้วงถูกตัดฉับเมื่อเต้าอวบอิ่มยื่นมากดทับ ยัดสารอาหารน้ำนมกะทิรสหวานละมุนเข้าปากจนเสียงสลายกลายเป็นเสียงครางอู้อี้)

 
          เมื่อแสงตะวันสาดส่องเข้ามาในถ้ำเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่...
          สรุปยอดรวมผลงานเมื่อคืน ทากสาวเดลล่าซัดไปเหนาะๆ 7 รอบครึ่ง! หลังจากอิ่มหนำสำราญกับน้ำเชื้อของมนุษย์ เธอก็นอนหลับขดตัวกลมดิบอยู่ในกระดองอันอบอุ่นอย่างสบายอารมณ์ โดยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิดว่าตัวเองได้ก่อคดีจำเลาอะไรลงไปบ้าง ปล่อยให้ร่างของต้นกล้านอนแผ่หลาแฉะชุ่มไปด้วยเมือก แขนขาแห้งเหี่ยวตากน้ำค้างจนถึงเช้าในสภาพวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง