ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนทากสาว

             "อื่ยยยยยย..... งืมมมม~"

ทากสาวส่งเสียงครางบิดขี้เกียจตาใสแป๋ว ดวงตากลับมากลมโตเลื่อนลอยตามสไตล์สมองน้อยเหมือนเดิม

             "ทำไมวันนี้รู้สึกดีจังเลยอ่า... ร่างกายมันแน่นๆ แปลกๆ กระดองมันเล็กลง หรือว่าเราอ้วนขึ้นกันน้า....."

เดลล่าค่อยๆ คลายตัวคลานต้วมเตี้ยมออกจากกระดองหอย ผิวพรรณท่อนบนของเธอดูดปลั่งมีน้ำมีนวลขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอคลานดุ๊กดิ๊กไปหยับต้นมอสเขียวๆ แถวนั้นเคี้ยวกรุบๆ กินอย่างหิวโหยด้วยความตะกละ โดยไม่ได้หันมาสนใจซากของต้นกล้าที่นอนตาโหลอยู่ข้างๆ เลยสักนิด

             "อ้า......." เสียงต้นกล้าครางแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากนรก เขาพยายามใช้นิ้วมืออันสั่นเทายกขึ้นเพื่อบอกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

เดลล่าหันขวับมามองหนวดสั่นหยักๆ

             "อ้าว! มนุษย์... เป็นอะไรไปน่ะค๊า? ทำไมหน้าตาซูบซีดแก้มตอบขนาดนั้นล่ะ? กินสารอาหารจากนมของหนูเพิ่มไหมจ๊ะ? ดูนายน่าจะหิวนะค๊า" เดลล่าพยายามแอ่นอกอวบอิ่มที่เริ่มมีน้ำกะทิใสๆ ซึมเยิ้มยื่นเข้าไปใกล้หน้าของเขาด้วยความหวังดี

             ต้นกล้าเบิกตาโพลง ขนลุกซู่ รีบใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหดคอหนีพัลวัน

             "ไม่... ไม่เป็นไร... ฉันมีเสบียงของกินส่วนตัว..... ไม่ใช่ตอนนี้.... ฉันยัง... ยังไม่อยากตายยย..... จ๊ะยัยหนู....."

             หลังจากตั้งหลักและรวบรวมสติสัมปชัญญะกลับมาได้ ต้นกล้าก็พยายามฟื้นฟูสภาพร่างกายอันทรุดโทรมของตัวเองอย่างเร่งด่วน เขารีบเด็ดสมุนไพรป่าและผลไม้ป่าที่มีสรรพคุณช่วยเสริมกำลังวังชาเคี้ยวกินตามทางไปตลอดแนวป่า

             ร่างกายภายในน่ะไม่เท่าไหร่... แต่สิ่งที่แย่และวิกฤตที่สุดในชีวิตลูกผู้ชายของเขาตอนนี้ก็คือ... เสื้อท่อนบนยังมีอยู่ครบ แต่ท่อนล่างกลับโล่งโจ้งเปลือยเปล่าไม่มีกางเกงเหลือเลยสักชิ้น! ทว่าดันมีรองเท้าบูทยาวใส่ค้างไว้อยู่ข้างล่างซะงั้น! (เอ่อ... อย่าพยายามจินตนาการภาพตามเลยครับ มันอุบาทว์สายตามาก)

             การเดินโทงเทงท้าลมป่าแบบนี้ ทำให้ท่อนล่างอันขาวผ่องของเขากลายเป็นเป้าโจมตีชั้นดีของเหล่ายุงและแมลงกินเลือดเจ้าถิ่นทันที!

• ยุงป่า: "เฮ้ยพวกเรา! นั่นมันของหายากเนื้อนุ่มพรีเมียมชัดๆ! ล้อมมันไว้... จู่โจมทีเผลอตรงเป้าหมายหลักเลย!!!"
• เหลือบไร: "อย่าน้อยหน้าพวกยุงโว้ย! พวกเราบุกทะลวงส่วนท้ายขบวนพร้อมกันเลย ย่าห์!!!"

             แปะ!!!!

            เสียงฝ่ามือหนาตบเข้าที่พวงสวรรค์ของตัวเองอย่างแรงจนหน้าเขียว

            ต้นกล้า: "โอ้ยยยย!! โดนกัดเข้าอีกตุ่มแล้ว! เจ็บและคันฉี่จะราดนะโว้ยยย!!!"

การพาทากน้อยกลับคืนสู่ยอดเขานั้น... ดูท่าจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากและปัญญาอ่อนกว่าที่เขาคิดไว้ตอนแรกเยอะเลยทีเดียวหละ

            ต้นกล้า: "เดลล่า... เมื่อคืนนี้เธอจำอะไรได้บ้างไหม?" (เขาแกล้งลองเชิงถาม)

            เดลล่า: "จำไม่ได้เลยอ่าค๊า... แต่... เหมือนมันจะลางๆ อยู่นะ"

            ทากสาวพูดพลางยกเนื้อเยื่อส่วนเท้าทากของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะก้มลงสำรวจดูอวัยวะสืบพันธุ์ของตัวเอง แล้วหันไปจ้องมอง "แท่งตรงกลาง" ที่ห้อยโตงเตงอยู่ของต้นกล้าด้วยความสงสัยระคนจับผิด

            เดลล่า: "เหมือนเมื่อคืนนี้นายแอบทำมิดีมิร้ายอะไรฉันใช่ไหมค๊า?..... มันรู้สึกเจ็บๆ ช้ำๆ หน่วงๆ แฉะๆ ตอนตื่นนอนเนี่ย... ของมนุษย์อย่างนายนี่คงจะทั้งใหญ่และยาวกว่าพวกทากตัวผู้หน้าผีพวกนั้นมากเลยสินะรู้ไหม? ครั้งนี้หนูจะยกโทษให้ก่อนก็ได้ แต่วันหลังถ้าอยากจะทำ... ขอกันดีๆ หน่อยเถอะค๊า ไม่งั้นหนูจะโกรธจริงๆ ด้วยนะ!"

            เดลล่าสะบัดบ๊อบหันไปทำหน้าดุดันขู่ฝ่อ (แต่ตาใสแป๋วสมองกลวงเหมือนเดิม) ใส่ต้นกล้า

            ต้นกล้า: "อะ... เอางี้เลยเหรอวะ!?..... (ซุบซิบกระซิบกับตัวเอง: ปัดโธ่เอ๋ย! ใครกันแน่วะที่โดนกระทำชำเราจนวิญญาณแทบหลุดน่ะ...) เออๆ ก็ได้... ครั้งต่อไปฉันจะระวังและขอก่อนแล้วกันนะ..."

            ระหว่างทางเดินขึ้นเขา ทั้งคู่เจอนักล่าและสัตว์อสูรป่าโผล่มาทักทายบ้าง แต่ต้นกล้าก็ยังพอมีฝีมือชักดาบขับไล่พวกมันไปได้ไม่ยากเย็นนัก จนกระทั่งขบวนคลานต้วมเตี้ยมเริ่มก้าวเข้าสู่ "พื้นที่ตีนเขา" ซึ่งมีแหล่งน้ำใต้ดินและบ่อน้ำป่าไหลผ่าน...

ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด ณ แหล่งน้ำตีนเขา ต้นกล้ารีบดื่มน้ำประทังชีวิตและตักเก็บน้ำใส่กระติกคู่กายจนเต็มเปี่ยม จากนั้นเขาก็เริ่มหาซากสัตว์ป่าแถวนั้นมาเลาะเอาผืนหนัง ล้างน้ำให้สะอาด แล้วจัดการนำมาพันห่อหุ้มท่อนล่างของตัวเองไว้เพื่อเป็นเกราะกำบัง... ปกป้องพวงไข่สวรรค์จากฝูงยุงร้ายป่าคอนกรีต!

            ตอนแรกเขาคิดจะทำที่พักบนต้นไม้สูงเพื่อความปลอดภัย แต่พอมองเดลล่าที่นอนต้วมเตี้ยมอยู่สักพักก็รู้ว่ายัยทากสมองน้อยนี่ขึ้นต้นไม้ไม่ได้แน่ เขาจึงตัดสินใจนอนบนพื้นดินและก่อกองไฟขึ้นมาแทน แม้การก่อไฟกลางป่าจะอันตรายและดึงดูดสัตว์ร้ายตัวอื่น แต่เขาแน่ใจในสัญชาตญาณตัวเองว่าจะรู้ตัวตื่นขึ้นมาปกป้องเดลล่าได้ทัน

            "ฝันดีนะเจ้าตัวขด" ต้นกล้าพึมพำ พยายามไม่ทำอะไรแปลกๆ ไปกระตุ้นสัญชาตญาณติดสัดของเดลล่าอีก

            เดลล่า: "จ้าาา~ ฝันดีนะมนุษย์... แต่ถ้าคืนนี้นายจะแอบ 'กิน' หนูล่ะก็ อย่าแอบทำเงียบๆ นะค๊า บอกกันก่อนด้วยล่ะ"

ทากสาวพูดเจื้อยแจ้วพลางหดหัวและเนื้อนุ่มกลับเข้ากระดองจนเงียบเสียงไป ต้นกล้าใช้ไม้เขี่ยเปลือกหอยของเธอเบาๆ เพื่อเช็กให้ชัวร์ว่าเธอหลับสนิทแล้ว เมื่อไม่มีการตอบรับใดๆ เขาจึงเริ่มสบายใจ เอนหลังนอนลงบนพื้นข้างกองไฟแล้วหลับไปในที่สุด...

            ผีอำ? ไม่ใช่! มหกรรมขย่มแบบดุดันไม่เกรงใจใคร

แต่หลังจากหลับไปได้ไม่นาน... ความรู้สึกอึดอัดพลันแล่นริ้วเข้ามาในโสตประสาท ผีอำงั้นเหรอ!? ไม่ใช่!! กลิ่นหอมหวานฉ่ำรุนแรงอบอวลแบบนี้มัน... ไม่นะ!!!!!!!!!!!

            โดยไม่มีการตั้งตัวหรือสัญญาณเตือนใดๆ ร่างของต้นกล้าถูกจับกดทับลงกับพื้นถาวรไปเรียบร้อยแล้ว! รอบนี้มันหนักหน่วงหนาแน่นกว่าเดิม กลิ่นคาราเมลไหม้หอมหวานกว่าเดิม หยาดน้ำนมกะทิสดสดหยดเยิ้มทะลักออกมาจากอกคู่โตโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงบีบคั้นเลยสักนิด จุกนมเต่งตึงถูกอัดกระแทกเข้าเต็มปากจนเขาไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือ และความนุ่มนวลอันเหนียวหนืดเบื้องล่างก็เข้าโอบล้อมบีบรัดแกนกายแข็งขืนของเขาอีกครั้ง

แม้จิตใต้สำนึกจะรู้ว่านี่มันโหดร้ายและวิปริตเกินไป... แต่ร่างกายมนุษย์กลับทรยศ มันรู้สึกดีจนหยุดตัวเองไม่ได้!

            ต้นกล้า: "อุ๊บ... อื้อออ... เดลล่า..... เธอมันกินมูมมามไม่เคยพอเลยใช่ไหมเนี่ย!?" (เขาครางอู้อี้ในปาก)

            เดลล่า: "จ๋า...าาาาา~" เสียงหวานหยดย้อยโต้ตอบกลับมาอย่างออดอ้อนน่าขนลุก "ใหญ่จังเลยอ่า... ลึกจนเจ็บไปหมดแล้วนะค๊า... มนุษย์ขา...... อ้าาาาา~"

ร่างท่อนล่างของนักผจญภัยหนุ่มถูกกลืนกินเข้าไปจนสุดทาง และครั้งนี้มันแน่นตึงและบีบนวดกล้ามเนื้อตอดรัดอย่างตะกละตะกลาม ตัวเธอขยับสะโพกทากดันขึ้นลงอย่างรุนแรงจนต้นกล้าต้องเกร็งหน้าท้องตาม เพราะศึกรอบนี้มันดุดันคนละเรื่องกับเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ทั้งหอมหวาน อร่อย และเสียวซ่านจนสมองขาวโพลน

            ทากสาวเหนือร่างเกร็งกระตุกตัวอย่างรุนแรง เธอสั่นสะท้านก่อนจะปลดปล่อยหยาดเมือกใสข้นมหาศาลทะลักออกมาจนเจิ่งนองท่วมพื้นดิน ความแฉะชุ่มลื่นไหลไปดับกองไฟข้างๆ จนมอดดับหายไปครึ่งหนึ่ง!

            ต้นกล้า: "แฮ่ก... แฮ่ก... เดลล่า... ทำไมคืนนี้เธอถึงเป็นแบบนี้เนี่ย.... มันรุนแรงป่าเถื่อนเกินไปแล้วนะ... เธอ...."

นักผจญภัยหนุ่มนอนหอบหายใจรวยริน พลางพยายามหันหน้าไปมองทางกองไฟที่เหลือแสงริบหรี่ แต่แล้ว... เหงื่อกาฬพลันไหลซึมเต็มแผ่นหลังจนหน้าซีดเผือด!

            เพราะท่ามกลางแสงไฟสลัวริบหรี่ตรงมุมมืด... ร่างของ เดลล่า ทากสาวตาใสที่เขาพาเดินทางมาด้วยตลอดทั้งวัน กำลังนอนหลับปุ๋ยขดตัวกลมดิบอยู่ในกระดองหอยอย่างมีความสุขและไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลยสักนิด!

            ต้นกล้าขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ความฟินมลายหายไปกลายเป็นความสยองขวัญสั่นประสาท...

(เฮ้ย... ถ้าเดลล่าตัวจริงนอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงโน้น... แล้วยัยทากสาวสมองน้อยผิวชมพูจัดที่เพิ่งจะขย่มตูจนน้ำกะทิท่วมดับไฟไปครึ่งกองตัวนี้... แกเป็นใครกันแน่วะเนี่ย!!!? T-T)