อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

โออิพากย์

แค่ก แค่ก สวัสดีครับผมโออิ โอ๊ย...เป็นไข้หวัดนอนอยู่บ้านมาสองสามวันเเล้วครับ ช่วงอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยผมจะเป็นอย่างนี้ประจำเลย เมื่อสามวันก่อนผมดันลืมหยิบร่มไปพอขากลับฝนตกตอนที่ผมกำลังกลับบ้าน เปียกเลยคร้าบงานนี้ พอมาโรงเรียนอีกวันผมมีไข้ต้องให้ยูคุงเพื่อนผมพามาส่งบ้าน ผมน่ะมีเพื่อนเยอะผิดกับยูคุงนะครับความจริงยูคุงเค้าก็มีคนอยากจะคบหาสมาคมด้วยแต่เจ้าตัวไม่ค่อยชอบยุ่งใคร ชอบอยู่คนเดียว แต่เค้าก็พึ่งพาได้ในยามคับขัน เค้าไม่ค่อยยิ้มนักหน้านิ่งเป็นปลาตายผิดกับผมนะที่่ยิ้มเสมอ เท่าที่ผมรู้ว่าเพื่อนคนนี้ เค้าเป็นคนมีปัญหาทางครอบครัว พ่อเสียไปตั้งแต่เด็กส่วนแม่ก็แต่งงานใหม่ ส่วนครอบครัวของผมนั้นอบอุ่นและรักกันดีครับ พ่อของผมเปิดร้านขนมญี่ปุ่นแม่ของผมเป็นครูสอนชงชา ผมมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งชื่อ ชิเมรุ โอคิโตะเค้าไปเรียนที่เยอรมัน นานๆจะกลับบ้านสักที ผมกับพี่ชายอายุห่างกันตั้งห้าปี ตอนเด็กๆนะผมเห็นพี่ชายเป็นสัตว์ประหลาดมีครั้งหนึ่งที่ผมเป็นไข้หนักจนผมตาลาย พอดีพี่ชายแวะมาหาที่บ้านตอนนั้นพี่ชายของผมก้มหน้ามาดูอาการผม ในตอนนั้นผมกำลังตื่นอยู่ สายตาของผมนั้นแทนที่จะเห็นพี่ชายกลับกลายมาเป็นอสูรกายหน้าตาน่าเกลียด ผมร้องลั่น จนพ่อแม่รีบขึ้นมาดูอาการ 

ตอนนี้ก็มืดเเล้ว

...ใครกำลังขึ้นมาน่ะ... เสียงฝีเท้าดังขึ้น แบบนี้ผมกล้าพูดเต็มปากเลยว่าผมกลัว..กลัวจริงๆ 

"ปัง!"สิ่งที่เปิดประตูมา เป็นสัตว์ประหลาดสองตัว

"แกเป็นอะไรมากปล๊าว?โออิ"ทำไมไอ้สัตว์ประหลานนั่นมันรู้จักชื่อโผมด้วย!!

"โออิคุง หน้าซีดจัง"เอ๊ะ เสียงคุ้นๆนะ

"ตัวร้อนจี๋เลยนะ ไปหาหมอดีกว่ามั้ย"หัวชมพูๆสวมหมวกไหมพรมสีดำๆหน้าตาเหมือนปลาตายนี่

"ยูคุง"

"เออน่ะน่ะเซ่ ชั้นกับมิจิอิมาเยี่ยมแกไง แกลาป่วยไปสามวัน ไม่ให้เป็นห่วงได้ไงวะ"แค่ชั้นรู้ว่าแกห่วงก็ดีใจแล้วว่ะเพื่อน

"โออิคุง หน้าซีขนาดนี้ไปโรง'บาลเถอะ"โควมิจัง เป็นห่วงผม ผมก็รู้สึกดีมากแล้วครับ...

"ไม่เป็นไรหรอก ชั้นเป็นอย่างนี้ประจำแหละ"

หากแต่ทั้งคู่ยังยืนยันคำเดิม

สองหนุ่มสาวพูดพร้อมกัน"ไปโรงพยาบาลซะ!!"

"ไม่อาวววว!!โผมไม่ปายโรงพยาบาล"

"โออิ ที่เพื่อนพุดมาก็ถูกนะ ปกติลูกก็ป่วยไม่เกินสองวันนะ นี่ก็ปาไปสามวันจะสี่วันอยู่แล้วนะลูก"

"แม่! แม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่คร้าบ! ไม่ไปสอนนักเรียนเหรอ!"

"แม่กับเพื่อนแกพูดถูก ขืนแกยังนอนซมแบบนี้ก็แย่เเน่"

"พ่อ! พ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ปิดร้านแล้วเหรอคร้าบ!"

"แกอย่าหัวดื้อนักสิ โออิ!"

"พี่!พี่คร้าบ พี่กลับจากต่างประเทศเมื่อไหร่ ไม่มีใครฟังผมพูดเลยรึไง!!"

และแล้วสุดท้ายผมก็ต้องอยู่โรงพยาบาลจนได้ หลังจากที่หมอตรวจก็สรุปว่าผมเป็นไข้หวัดขั้นรุนแรงต้องนอนโรง'บาลสามคืน ตอนนี้ผมพักที่ห้องคนป่วยรวมครับ

"เอาน่าโออิ ชั้นมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยนะ ไม่ต้องห่วงอะไรหรอก"ดูเพื่อนผมยังมีหน้ามาอ่านหนังสืออีก ครอบครัวผมก็ใจร้ายส่งลูกชายที่น่ารักมานอนที่โรงพยาบาลได้ แต่ก็ยังดีที่ส่งเพื่อนมาอยู่ด้วย

ไรเตอร์พากย์(เอง)

"อ้าว ชิเมรุคุง ป่วยเป็นอะไรน่ะ"อาจารย์คุโอมะที่บังเอิญนอนอยู่เตียงข้างๆทักทายสองศิษย์

"อาจารย์คุโอมะ ป่วยเป็นอะไรเหรอครับ"ยูถามอาจารย์

"ลำไส้อักเสบน่ะ ดื่มหนักไปหน่อย"

สองลูกศิษย์คิดแบบเดียวกัน...สมควร เล่นดื่มหนักๆอย่างนั้น...

อาจารย์คุโอมะนึกบางอย่างจึงเริ่มเล่าเรื่อง"เออ นี่ทั้งสองคน รู้รึเปล่าว่าที่นี่เคยมีคดีฆ่าหมกศพด้วยนะ"

"เอ๋ เรื่องใหม่เลยนะครับอาจารย์"ยูละจากการอ่านหนังสือหันมาคุยกับอาจารย์

"ก็ไม่เชิงนะ เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน แม่บ้านที่มาทำความสะอาดได้มาทำความสะอาดในห้องดับจิต แต่ดันซุ่มซ่ามไปชนเข้ากับโหลกรดเข้าให้"

โออิกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากใจหนึ่งก็นึกกลัวอีกใจก็อยากฟัง

อาจารย์วัยใกล้เกษียญยังคงเล่าต่อ"ขวดโหลมันแตกก็พบเนื้อเหลวๆปนน้ำเหลือและก็เลือด ตำรวจมาตรวจสอบก็พบว่าเป็นศพที่ถูกละลายด้วยกรด แถมในห้องดับจิตเองก็ยังมีขวดโหลบรรจุศพทีถูกกรดละลายมากมายสิบกว่าโหล ผ่านมาสามปีก็ไม่มีใครจับฆาตกรได้"

หนุ่มหัวชมพูถอดหมวกไหมพรมแล้วถามด้วยความอยากรู้"เหยื่อส่วนใหญ่มีลักษณะยังไงครับอาจารย์"

"ทุกศพที่ทางโรงพยาบาลที่ตรวจDNAแล้วเป็นคนป่วยของโรงพยาบาลแห่งนี้ ทุกคนเป็นเด็กนักเรียนของเอ-มง"

หนุ่มหน้ามนในชุดคนป่วยถามบ้าง"ชายหรือหญิงครับ อาจารย์"

"ทั้งสองเพศนั่นแหละแต่ผู้เคราะห์ร้ายทุกรายจะเป็นคนที่หน้าตาดี ผิวขาวเนียนรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวแค่ปะบ่าอืม...จะว่าไปก็ตรงกับลักษณะของชิเมรุกับคุจิยะเลยนะ"

สองศิษย์สะดุ้งเล็กน้อย แต่หนุ่มหน้ามนในชุดคนป่วยหน้าซีดเผือก จนผู้เป็นเพื่อนต้องตบบ่าปลอบ"เอาน่าๆ อย่าคิดมาก"

"ใช่ อย่าคิดมาก มันก็แค่เรื่องไร้สาระเท่านั้น"

สามศิษย์อาจารย์หันไปทางเดียวกัน

อาจารย์คุโอมะทักทายชายหนุ่มท่าทางสำอางในชุดกาวน์สีขาวยาว"อ้าว ทาโร่คุง ไม่ได้เจอกันนานนะ"

เด็กหนุ่มผมชมพูถามอาจารย์ทันที"อาจารย์ครับ รู้จักกับคุณหมอคนนี้ด้วยเหรอครับ"

"จะไม่ให้รู้จักได้ยังไง ทาโร่คุงเค้าเคยเป็นอาจารย์วิทยาศาสตร์ที่เอ-มงนะ"

"ยินดีได้รู้จักนะชั้น โคโรกุ ทาโร่ ทั้งสองคน พวกเธอสองคนชื่อ..."

"ผมชื่อชิเมรุ โออิครับ"

"ผมชื่อคุจิยะ ยู"

หมอทาโร่ยิ้มแย้มพลางชม"พวกเธอสองคนหน้าตาดีใช่ย่อย ท่าทางสาวกรี๊ดตรึมน่าดู"

"แฮะๆๆ ผมน่ะไม่เท่าไหร่หรอกครับแต่ยูคุงเนี่ยแหละสาวๆกรี๊ดลั่น"

"งั้นชิเมรุคุงชั้นขอตรวจอาการเธอเพิ่มนะ"

คุณหมอหนุ่มตรวจอาการหนุ่มน้อยหน้ามน โดยเพื่อนผมชมพูจ้องเขม้ง

ยูเปลี่ยนสีหน้าพลางถาม"คุณทาโร่เป็นหมอมากี่ปีครับ"

"ห้าปีแล้วล่ะ ถามทำไมรึ คุจิยะคุงอยากเป็นหมอเหรอ"

"นิดหน่อยครับ ว่าแต่คุณหมอมีงานอดิเรกอะไรเหรอครับ"

"สะสมหุ่นยนต์น่ะ ชั้นชอบมากๆเลยนะ ว่าแต่คุจิยะคุงถามทำไมเหรอ"

"ก็แค่อย่างรู้ว่าคุณหมอเก่งๆอย่างคุณมีงานอดิเรกอะไรก็เท่านั้นแหละครับ และที่สำคัญผมเห็นจี้มือถือรูปหุ่นยนต์อยู่น่ะครับ"

"เหรอ นั่น่ะคือความชอบส่วนตัวน่ะครับ"พอคุณหมอตรวจเสร็จ"โออิคุงก็พักผ่อนให้มากๆนะสามวันเดี๋ยวก็หายแล้ว"

พอคุณหมอเจ้าสำอางไปแล้ว โออิเข้าไปกระซิบข้างหูเพื่อนซี้"นายเป็นอะไรไป"

คนถูกถามเอ่ยเสียงแผ่ว"ชั้นไม่ค่อยไว้ใจเจ้านั่น"

"เหรอ"

"นายเองก็ระวังก็แล้วกันนะ อาจารย์ครับ อ้าว!"เด็กหนุ่มผมชมพูหันไปหาอาจารย์ชมรมก็พบว่าหลับไปแล้ว"หลับไวจัง"

อีกด้าน

ในเงามืดมีร่างๆหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้น่วมในมือถือแก้วเหล้ากำลังพึมพัม"หึ หึ หึ เจอแล้ว เจอแล้ว คอลเล็คชั่นที่น่าสะสมของชั้น"ร่างนั้นกระดกเหล้าพลางมองเอกสารที่มีรูปเด็กหนุ่มหน้ามน"ยังมีเวลาอีกสามวันนะ หึ หึ หึ ชิเมรุ โออิ "