อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

โควมิพากย์

สวัสดีค่ะ ชั้นมิจิอิ โควมิ  กำลังไปเยี่ยมเพื่อนร่วมห้อง ตรงกับวันหยุดพอดีเลยอบเค้กชาเขียวให้โออิซะหน่อย ส่วนยูก็อบเค้กช็อคโกแลตที่ไม่หวานอย่างที่ตานั่นชอบ ฮิ ฮิ ฮิ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าโออิคุง กลัวโรงพยาบาล ถึงขนาดต้องให้ยูมาอยู่เป็นเพื่อน ตลกจริงๆ 

...กลิ่นอะไรน่ะ...

ชั้นหันไปหาที่มาของกลิ่นคือคนที่เดินสวนทางกับชั้นเมื่อกี้ มาจากคนที่น่าจะเป็นหมอคนนั้นเหรอ คุณหมอท่าทางสำอางและสุขุมคนนั้นมีกลิ่นแปลกๆแฮะ ช่างเถอะไปเยี่ยมโออิคุงดีกว่า

.........

"ขอบคุณนะ โควมิจังไม่น่าต้องลำบากเลย"

"ไม่หรอกจ้ะ โออิคุงป่วยทั้งทีนี่นา"

พอหันไปหาอีตาบ้ายู กำลังสวาปามเค้กไม่พูดไม่จาเลย กะจะกินอย่างเดียวรึไงนะ

ไรเตอร์พากย์

หนุ่มหน้ามนหันมาบ่นใส่เพื่อนซี้"นายไม่ชมโควมิจังเหรอ"

"ชมทำไม ขนมของยัยนี่ก็อร่อยดี ขี้เกียจชม"

หนุ่มหน้ามนส่ายหน้าบ่น"นายนี่มัน ซึนจริงๆ"...เกิดแต่งกับโควมิจังขึ้นมา ไม่อยากจะคิดเลย...

"ว่าไงนะ โออิ"

"ปล่าวๆไม่มีอะไร"

หนุ่มผมชมพูยังคงกินเค้กช็อคโกแลตโดยไม่พูดอะไร โออิกินเค้กก่อนจะถาม"ปกติยูคุงไม่ค่อยชอบของหวานนี่นา"

โควมิกอดอก"ชั้นลดน้ำตาลไปตั้งเยอะนะ เพราะตานี่ไม่ค่อยชอบของหวาน เจอของหวานน่ะส่ายหน้าทันที"

"รู้ดีจังนะโควมิจัง สมแล้วที่เป็นแฟนกันน่ะ"

สองคนที่ถูกพาดพิงปฏิเสธลั่น"เราสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย!"

หนุ่มผมชมพูกระชากคอเสื้อคนป่วย"โออิ หากแกยังทำตัวปากหมดอายุแบบนี้อีกล่ะก็ ชั้นจะกลับบ้าน"

ยังไม่ทันที่หนุ่มหน้ามนจะพูด พยาบาลสาวใหญ่ดุ"นี่พวกเธอเงียบๆกันหน่อยนี่โรงพยาบาลนะ"

"ขอโทษคร้าบ/ค่า"

หนุ่มผมชมพูปล่อยคอเสื้อเพื่อนแล้วบ่น"โดนดุเพราะนายคนเดียวนะเจ้าบ้า"

"โทดทีๆ ไม่ล้อทั้งสองคนแล้วจ้า ฮ่ะๆ"

เด็กสาวผมดำยาวสังเกตว่าสีหน้าของคนป่วยในตอนนี้ดูแย่มาก"โออิคุง มีหน้าดูแย่มากเลยนะ"

"นั่นสิ ตั้งแต่นายฉีดยาแล้วนะ รู้สึกว่านายจะเป็นหนักกว่าเดิมอีก"

"ก็ชั้นบอกแล้วไง ว่าอยู่บ้านน่ะดีแล้ว"

"ถึงเวลาตรวจแล้วนะโออิคุง"

พอคุณหมอวัยกลางคนมาตรวจร่างกาย 

ยูจึงถาม"คุณหมอครับอาการเพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง"

"แย่ลงนะ แปลกปกติถ้าฉีดยาแล้วอาการน่าจะดีขึ้นนะ"คุณหมอผู้อาวุโสวิเคราะห์"ขอดูอาการอีกสักวันสองวันก็แล้วกันนะ"

"เซ็งเลย"คนป่วยล้มตัวนอนลงด้วยอารมณ์หงุดหงิด

ในใจของหนุ่มหัวชมพูนั้นคิด...ชักสังหรณ์ใจไม่ดีเลย..."เดี๋ยวชั้นมานะมิจิอิ อยู่เป็นเพื่อนโออิไปก่อนก็แล้วกัน"

"อ่าจ้ะ"

อีกด้าน

"หึ หึ หึ สาวน้อยผมยาวคนนั้นก็น่ารักดีนี่นา งานนี้ได้คอลเล็คชั่นทีเดียวสองชิ้นเชียวรึ โชคดีจริงๆ ปัญหาอย่างเดียวคงเป็นเจ้าเด็กหน้าปลาตายนั่นสินะ"

ทางด้านยูที่ตอนนี้กำลังแอบเข้ามาในห้องเก็บเอกสาร เหมือนทุกสิ่งเป็นใจให้เค้าสามารถเข้าไปในห้องเก็บแฟ้มประวัติในโรงพยาบาลได้ เด็กหนุ่มจึงเริ่มลงมือหาสิ่งที่ตนต้องการ

กลับมาทางโออิและโควมินั้น โออิเห็นว่านี่ก็เย็นแล้ว"โควมิจังกลับบ้านเถอะนะ เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน"

"โออิคุงอยู่คนเดียว ไม่เป็นไรเหรอ ถึงที่นี่จะเป็นห้องรวมแต่ไม่ค่อยมีคนเลย"เด็กสาวมองดูห้องผู้ป่วยรวม ตอนนี้มีคนนอนอยู่ไม่กี่คนเอง นับคนได้เลย มีไม่ถึงสิบคน 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเป็นผู้ชายนะ โควมิจังเป็นผู้หญิงนะ ยูคุงเค้ามีธุระอะไรของเค้านะ"

"ช่างตาบ้านั่นเถอะ งั้นชั้นกลับล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่นะ โออิคุง"

"ครับ"

เด็กสาวเดินออกจากห้องผู้ป่วยรวม ทางเดินที่จะออกจากโรงพยาบาลนั้นเปลี่ยวเหลือนเกิน เธอบ่นเบาๆ"รู้งี้ ขอให้อีตาบ้ายูไปส่งดีกว่า อื้อ!ๆๆ"ร่างบางโดนมือปริศนาโปะยาสลบ บุคคลปริศนายิ้มน้อยๆ"เสร็จไปหนึ่ง เหลืออีกหนึ่ง"

ร่างของ มิจิอิ โควมิถูกอุ้มไปเสียแล้ว 

ทางด้านคุจิยะ ยูที่ตอนนี้อ่านเอกสารอยู่ ก็สัมผัสบางอย่างได้"โควมิ..โออิ บ้าจริง หาเรื่องเดือดร้อนอีกจนได้"หนุ่มหัวชมพูวิ่งออกจากห้องเก็บเอกสารทันที

ทางด้านโออิกำลังอ่านหนังสือ

"ได้เวลาฉีดยาแล้วนะโออิคุง"

"อ่า ครับคุณหมอทาโร่"

โออิไม่นึกระแวงยอมให้ฉีดยาอย่างว่าง่าย ไม่นานเด็กหนุ่มก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา คนฉีดแสยะยิ้มก่อนจะอุ้มเอาเด็กหนุ่มออกไปจากห้องพัก โดยที่ไม่มีใครสังเกตเพราะคนป่วยนั้นหลับหมดแล้ว

อาจารย์คุโอมะ ที่กำลังเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยรวม สังเกตเห็นว่าลูกศิษย์ของตนถูกอุ้มออกจากห้องไปไกลแล้ว"ชิเมรุนี่นา ตาฝาดรึเปล่านะ"

"อาจารย์ครับ!"

"อ้าว ยูคุงมีอะไรเหรอ"

"อาจารย์ครับโทรเเจ้งตำรวจเลยครับ โออิกับโควมิกำลังแย่"

"หะ..เหรอ เมื่อกี้ชั้นตาฝาดรึเปล่านะ เมื่อกี้เห็นโออิคุงถูกอุ้มไปแล้ว"

"ผมตามไปช่วยสองคนนั่นก่อนนะ"

"อืม เดี๋ยวชั้นโทรหาตำรวจให้นะ"

หนุ่มหัวชมพูรีบไล่ตามไปทันที

โควมิพากย์

"ที่นี่"ตอนนี้ชั้นอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ "โอ๊ย! นี่เราโดนมัดอยู่เหรอ"

"ฟื้นแล้วเหรอ คอลเล็คชั่นของชั้น"คนๆนั้นคือ คุณหมอที่เราเดินสวนทางกันเมื่อตอนบ่ายนี่นา

"คอลเล็คชั่นอะไร คุณหมายถึงชั้นเหรอ"

ชายหนุ่มสวมแว่นในชุดกาวน์สีขาวแสยะยิ้ม"ใช่เลย ทั้งเธอและหนุ่มหน้ามนคนนั้น"

ชั้นหันไปทางซ้ายก็พบโออิคุงในสภาพโดนมัดไว้"นี่แกทำอะไรโออิคุงน่ะ"

"ชั้นน่ะ อุตส่าห์สับเปลี่ยนยาของเจ้าเด็กนั่นและวางยาคนไข้คนอื่น แต่สวมรอยเป็นน้องชายฝาแฝดแล้วเข้าไปฉีดยาสลบมันไง"

ชั้นรวบรวมความกล้าถาม"แกต้องการอะไรจากพวกเรา"

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างจิตๆ"คิก คิก คิก พูดตรงๆนะ ชั้นอยากจะเอาพวกเธอสองคนมาใส่ขวดโหลมาเป็นคอลเล็คชั่นของชั้นไง ชั้นน่ะเสียคอลเล็คชั่นไปตั้งเยอะ เมื่อสามปีก่อน"

ในตอนนี้ชั้นรู้สึกสะอิดสะเอียนคนๆนี้จริงๆ บ้าจริงทำไมชั้นต้องนึกถึงเค้านะ...ยู ช่วยด้วย...มาช่วยพวกเราที...

ไรเตอร์พากย์

ฆาตกรหนุ่มเข้าไปเชยคางสาวสวยผมดำที่ถูกมัดมือไพล่หลัง"เห็นหน้าเธอแล้วนึกถึง ผู้หญิงคนแรกที่หักอกชั้น ตอนที่ชั้นเรียนอยู่ที่เอ-มง ม.ต้น ส่วนเจ้าเด็กที่ชื่อโออินั่นช่างเหมือนกับรุ่นพี่ที่ชั้นเคยปลื้มเลยนะ"

"โครม!!!"

"อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องผู้หญิงคนนั้นนะโว้ย!"เด็กหนุ่มผมชมพูพุ่งเข้ามา

ชายหนุ่มนั้นจิกผมเด็กสาวขึ้นพลางเอามีดมาจ่อที่คอ"อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นแฟนแกตายแน่"

ยูยิ้มน้อยๆ"แกเนี่ยเข้าใจเล่นนะ ขอถามหน่อยสิทำไมแกต้องลงทุนสับเปลี่ยนยาของเพื่อนของชั้นด้วย"

"หึ!ก็เจ้านี่มันอยู่ชมรมเคนโด้ ร่างกายแข็งแรงดี มันอาจจะขัดขืนชั้น ชั้นก็ต้องลงทุนหน่อย ไอ้เด็กเจ้าปัญหา"

"เหรอ น่าเสียดายนะ เพราะนายคาดการณ์ผิดไปหน่อย"

"อะไรนะ"

คนที่คิดว่าสลบอยู่กลับยืนอยู่ด้านหลัง"นี่แก อ๊ะ เฮ้ย!"เมื่อคนร้ายเผลอ เด็กหนุ่มหัวชมพูจึงเอาบิดมือข้างที่ถือมีด ส่วนหนุ่มหน้ามนก็รีบดึงตัวเพื่อนสาวออกมา

"โออิคุงไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วทำไม ถึงแก้มัดเชือกได้ล่ะ"

"พอดีผมพกมีดสั้นไว้น่ะครับ ไม่นึกว่าจะได้ใช้มันตอนนี้"

ในตอนนี้ฆาตกรโรคจิตถูกเด็กหนุ่มหัวชมพูจับทุ่มและล็อคแขนเอาไว้แล้ว"เดี๋ยวตำรวจคงจะมาแล้ว เตรียมใช้กรรมในคุกได้เลย"

"ขอบใจนะยูคุง ถ้านายไม่มาช่วยชั้นคงแย่"

ไม่นานตำรวจก็มารวบตัวฆาตกรไป ความจริงจึงปรากฏ ว่าฆาตกรคือพี่ชายฝาแฝดของหมอทาโร่ ชื่อ โคโรกุ โคทาโร่ ในตอนนี้ยูจำต้องไปให้ปากคำกับตำรวจเช่นเดียวกับโออิและโควมิเพราะอยู่ในเหตุการณ์ และหมอทาโร่เองก็ต้องไปด้วย

ยูหันไปหาหมอทาโร่ที่นั่งรถมาด้วย"ขอโทษนะครับคุณหมอทาโร่ ที่ผมสงสัยคุณน่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกพ่อนักสืบ พี่ชายชั้นทำผิดจริงนี่นา เมื่อมีอาการทางจิตด้วย นึกว่ารักษาหายตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วนะ"

"เหรอครับ แย่จัง"

โออิพากย์

สามวันต่อมา ข่าวของคุณหมอโคทาโร่ดังสุดๆ น่าสงสารนะ ตอนนี้ผมเองก็หายดีแล้ว ยาที่หมอโรคจิตนั่นแอบสับเปลี่ยนให้ผมน่ะ เพิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นเชื้อโรค เลยทำให้ผมอาการหนักกว่าเดิม แต่เท่าที่ได้ยินคุณหมอโคทาโร่หลังจากเข้าคุกไปได้สามวันก็ช็อคตายคาคุกน่ะนะส่วนสาเหตุก็ไม่มีใครทราบได้ สภาพศพเหมือนตกใจสุดขีด ผมว่านะแบบนี้ก็อาจจะดีก็ได้ วันนี้ผมก็กลับมาพักผ่อนที่บ้านแล้วพรุ่งนี้คงไปเรียนได้ตามปกติ งานนี้ผมคงแย่ถ้าไม่มีเพื่อนอย่างยูคุงน่ะนะ เค้าพึ่งได้เสมอเลย แต่ถึงยังงั้นผมก็ยังกลัวโรงพยาบาลอยู่ดี