อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

สวัสดีค่ะชั้น มิจิอิ โควมิ ในตอนนี้กำลังนั่งเรียนหยังสืออยู่ 

...ก  ริ๊  ง...

...ก  ริ๊  ง...

...ก  ริ๊  ง...

อะไรกันเสียงนี่ ได้ยินอีกแล้ว เสียงกระดิ่งนี้อีกแล้ว ได้ยินมาตั้งสามวันแล้ว หยุดซะทีเถอะ

"มิจิอิคุง เป็นอะไรมากรึเปล่า หน้าซีดเชียว"

"ไม่มีอะไรคะ อาจารย์"

"เหรอ"

หลังเลิกเรียน...

ชั้นไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี จริงสิอาจารย์คุโอมะน่าจะช่วยได้ แต่จะได้หาท่านคนเดียวก็ดูยังไงๆอยู่นะจริงสิชวนโออิคุงไป แต่ ลืมไปว่าโออิคุงเป็นหวัดไม่มาโรงเรียนนี่นา สุดท้ายชั้นก็ต้องบากหน้าไปพึ่งอีตาบ้ายูจนได้ ตอนนี้ตานั่นทำอะไรอยู่นะ ลองไปหาที่ชมรมดนตรีดีกว่า

นี่มันอะไนกานนนน!!!!!!!!

มีพวกผู้หญิงมากรี๊ดๆที่หน้าห้องชมรม แล้วแบบนี้ชั้นจะไปหาอีตาบ้ายูยังไง ถามว่าทำไมชั้นไม่โทรหาเพราะ ตานั่น ปิดเครื่องคะ เจริญจริง มีโทรศัพท์มือถือแต่ไม่เปิดเครื่อง

"อ้าว โควมิจัง มาหาคุจิยะเหรอ"อ๊ะ นั่นรุ่นพี่โอโนะนี่นา เป็นมือกลองใจดี

"อ่า ค่ะ ยูเค้าไม่อยู่เหรอค่ะ"

"จุ๊ๆ เห็นว่าวันนี้ไปชมรมเคนโด้ อย่าเอ็ดไปนะ เจ้านั่นมันไปหลบภัยชั่วคราว"

"คะๆ"

น่าสงสารแฮะเป็นนักร้องนำ เลยเนื้อหอม แต่ชั้นก็ต้องยอมรับว่ายูมีเสียงที่ไพเราะมาก จริงสิ อาจารย์คุโอมะน่าจะอยู่ที่ชมรมนี่นา

พอมาถึงชมรมเคนโด้ ในตอนนี้พวกในชมรมกำลังฝึกซ้อมอยู่ ขยันกันจัง อ๊ะ นั่น ยู 

"ยู"

"มีอะไรมิจิอิ"ตานี่!ไม่เคยคิดจะเรียกชื่อจริงของชั้นเลยรึไง นอกจากตอนที่อยู่ต่อหน้าพ่อแม่ชั้นน่ะ

"มีเรื่องให้ช่วย มาด้วยกันหน่อยสิ"

"คร้าบๆเจ้านาย"

เราสองคนมาที่หลังโรงเรียน

"มีธุระอะไร ก็พูดมามิจิอิ"

"คือ สามวันมานี้ชั้นได้ยินเสียงกระดิ่งมาสองสามวันแล้ว นายได้ยินไหมมันดังอีกแล้ว ชั้นคิดว่าอาจารย์คุโอมะน่าจะพอช่วยได้ เห็นว่าท่านชอบเรื่องอาถรรพ์น่ะนะ"

"อาจารย์คุโอมะ คงหลับอยู่ที่บ้านพักอาจารย์อีกตามเคยนั่นแหละ เดี๋ยวพาไปก็แล้วกัน ขอฝึกให้เสร็จก่อนเดี๋ยวโดนพวกรุ่นพี่เอ็ดเอา รอได้มั้ย มิจิอิ"

"อืม ทำไมนายไม่ยอมเรียกชื่อจริงของชั้นล่ะ"

"ไม่รู้สิ มันรู้สึกแบ๊วเกินล่ะมั้ง"

"แบ๊ว"

"อื้ม แล้วเจอกันหลังชมรมเลิก เธอทนได้นะ"

"จ้ะ"

พอชมรมเลิก ยูก็พาชั้นไปที่บ้านพักของอาจารย์ บ้านที่อยู่ในเขตโรงเรียน พอเปิดประตูเข้าไป

"กรี๊ดดด!/อุ้บ!"

"จะกรี๊ดหาอะไรยัยบ้า"

ชั้นเอามืออีตาบ้าออก"ก็มันตกใจนี่นา อะไรจะรกขนาดนี้"บ้านอาจารย์รกสุดๆเลย

"ก็นะ อาจารย์เค้าตัวคนเดียวนี่นา"

"เสียงอะไรน่ะ อ้าวคุจิยะ พาแฟนมาทำไม"อาจารย์คุโอมะเพิ่งตื่นใช่ไหมคะ

"ผม/หนูไม่ได้เป็นแฟนกันครับ/คะ"

"มีธุระอะไรล่ะทั้งสองคน มานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่นก่อนนะ"

พอมาถึงห้องนั่งเล่นชั้นจึงเล่าเรื่องที่ชั้นได้ยินเสียงกระดิ่งดังแว่วมาสามวันสามคืนให้อาจารย์คุโอมะฟัง

อาจารย์วัยใกล้เกษียญพยัก"อืม...พวกเธอรู้จักเรื่องsokushinbutsu ไหม มันเป็นเรื่องของการที่พระจะเปลี่ยนตัวเองเป็นมัมมี่ มีสามขั้นตอน ในขั้นแรก ผู้บำเพ็ญจะงดการทานเนื้อสัตว์ และเลือกทานผักผลไม้ในป่าที่ตนเองอยู่แทน พร้อมฝึกร่างกายต่างๆ เช่น นั่งบำเพ็ญกลางน้ำตกที่หนาวเย็นเป็นเวลา 1,000 วัน ขั้นที่สอง ผู้บำเพ็ญจะหยุดทานผักผลไม้หรือเมล็ดพืช แต่จะหันไปทานเปลือกไม้และรากไม้แทน นอกจากนี้จะหยุดฝึกตนและหันมานั่งวิปัสนากรรมฐาน 1,000 วัน

ขั้นที่สาม ผู้บำเพ็ญจะไปนั่งในถ้ำใต้ดินที่ขุดไว้พอดีกับตัวเองและทำการฝังตนเองทั้งเป็นโดยมีท่อไม้ไผ่โผล่ขึ้นมาเป็นที่สำหรับหายใจ และในแต่ละวันถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็จะสั่นกระดิ่งเพื่อให้ลูกศิษย์รู้หลังจากมรณภาพแล้วก็จะเก็บศพไว้ใต้ดิน 1,000 วัน แล้วจึงทำการขุดขึ้นมาสวมเสื้อผ้าแบบพระชั้นสูง และนำไปเคารพบูชา แต่ก็มีพระบางองค์น่าสงสาร ที่ยังคงถูกฝังอยู่ใต้ดิน บางทีการที่หนูมิจิอิได้ยินเสียงกระดิ่งดังมา อาจจะเกี่ยวกับ sokushinbutsu ก็ได้นะ ที่เมืองนี่เคยมีวัดเก่าอยู่แต่ที่ตอนนี้กลายเป็นป่ารกร้างแล้วล่ะนะ"

ยูถามทันทีเลย"ที่ๆอาจารย์บอก หมายถึง ป่าหลังหอที่ผมอยู่เหรอ"

"น่าจะนะ เราไปสำรวจดูดีไหม"

"ก็ดีครับอาจารย์"

"ดะ..เดี๋ยวสิไม่ถามความสมัครใจของหนูเลยเหรอ"

ทั้งศิษย์และอาจารย์สามัคคีตอบพร้อมกัน"ไม่จำเป็น"

แงงงงงงงงงงงง ช้านนนนกลัวผีน๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ตอนนี้เราสามคนอยู่ที่ป่าหลังหอพักที่ยูเช่าอยู่ น่ากลัวอ่ะ

"นี่มิจิอิ เธอจะกอดแขนชั้นทำไม"

"กะ..ก็ชั้นกลัวนี่ ขอกอดแขนหน่อยไม่ได้รึไง"

"ได้"

"พวกหนุ่มสาวนี่ดีจังเลยนะ"

"อาจารย์คะก็หนูกลัวนี่!"

"จ้าๆ เราเข้าไปกันเถอะ"

เวลานี่กำลังจะมืด อาจารย์และยูต้องถือไฟฉายกันคนละกระบอก โอ๊ยป่ารก อากาศก็ร้อน 

'ช่วยชั้นด้วย'เสียงใครน่ะ

..ก...ริ๊...ง...

เสียงกระดิ่งนั่นอีกแล้ว

"ชู่ว เงียบหน่อยมิจิอิ"ยูเดินจูงชั้นตรงเข้าไปในป่าเรื่อยๆตามหลังอาจารย์คุโอมะไป พวกเราสามคนเดินมาถึงต้นไม้ใหญ่ 

อาจารย์คุโอมะเริ่มหาที่มาของเสียง"เสียงมันมาจากทางนี้นี่นา"

ขาชั้นไปสะดุดอะไรบางอย่าง"ว๊าย!"

"มิจิอิ!"ยูเอามารับชั้นได้ทัน

"เด็กๆพวกเธอไม่เป็นอะไรนะ"

"ครับ อาจารย์"

"หืม นี่มันท่ออะไรน่ะ"

ชั้นมองไปที่ท่อนั้นมันทำมาจากไผ่นี่นา ที่มาของเสียงคือท่อนี่

"อาจารย์ครับลองขุดกันดูดีกว่า มิจิอิ เธอรอตรงนู้นก่อนไป"

"อื้ม"

สองศิษย์และอาจารย์ต่างช่วยกันขุดกันอย่างแข็งขัน และแล้วก็ขุดเจอกองใบหนึ่ง

ยูจึงเปิดดูสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นทำเอาเด็กสาวแทบสลบ สิ่งที่อยู่ในนั้นคือ มัมมี่พระ ในมือนั้นถือกระดิ่งอยู่ เด็กหนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำคาดเดา"สงสัย คงถูกฝังลืม พอลมพัดมาก็ทำให้เสียงกระดิ่งดัง"

โควมิถามทันที"ทำไมมีแต่ชั้นที่ได้ยินเสียงกระดิ่งล่ะ"

เด็กหนุ่มยิ้มน้อยๆ"ไม่รู้สิ สงสัยมัมมี่คชอบเธอล่ะมั้ง"

อาจารย์คุโอมะหันมาบอกศิษย์ทั้งสอง"คุจิยะคุงช่วยกันยกมัมมี่นี่ไปที่ศาลเจ้ากันเถอะ"

"ครับ"

พอสามลูกศิษย์อาจารย์นำมัมมี่ไปไว้ที่ศาลเจ้าชั่วคราวก่อนที่จะติดต่อให้ทางวัดมารับไป

พอเสร็จกิจ อาจารย์คุโอมะจึงแยกกันกลับบ้าน งานนี้ทั้งยูและโควมิจึงต้องกลับบ้านด้วยกัน

ระหว่างทาง ยูจึงหันมาถามเพื่อนสาว"มิจิอิ เธอยังได้ยินเสียงกระดิ่งอีกมั้ย"

"ไม่แล้วล่ะ น่าสงสารนะ พระรุปนั้นถุกฝังลืมมาตั้งกี่ปีแล้วก็ไม่รู้"

"ไปกินติมกันไหมชั้นเลี้ยงเอง"

"ก็ดี ไปกันเถอะ"