อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

"เมื่อยี่สิบปีก่อน...ในโรงเรียนเอ-มงมีเรื่องเล่าอยู่เรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับ ตลับแป้งพับ เรื่องมีอยู่ว่า มีนักเรียนหญิงสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน คนหนึ่งหน้าตาสะสวยมาจากตระกูลผู้ดี อีกคนหน้าตาธรรมดามาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาก อยู่มาวันหนึ่ง เด็กสาวฐานะปานกลางก็ได้ตลับแป้งฝังพลอยจากพ่อแม่เป็นของขวัญวันเกิด เธอเอามาอวดเพื่อนสนิท ถึงแม้ลูกคุณหนูจะยินดีหากแต่ในใจนั้นกลับริษยาหล่อนจึงนำตลับแป้งไปซ่อน พอเพื่อนสาวเจ้าของตลับแป้งพยายามหาตลับแป้งแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จึงตัดสินใจกระโดดตึกฆ่าตัวตาย ต่อมาในตอนกลางคืนยามที่ตรวจโรงเรียนก็มักจะเจอวิญญาณของเด็กสาวคนนั้นมาหาตลับแป้งพับเสมอๆจนไม่มีใครกล้ามาสมัครเป็นยามตอนกลางคืน การตรวจโรงเรียนตอนกลางคืนเลยต้องเป็นภาระของพวกครูไง เอิ๊ก!"
"อาจารย์ครับ เล่าเรื่องผีๆอีกแล้วไม่เบื่อรึไง"เด็กหนุ่มผมชมพูสวมหมวกไหมพรมในชุดไปรเวทธรรมดากำลังนอนเล่นที่บ้านพักของอาจารย์ ในตอนนี้มีอาจารย์คุโอมะ ตัวเค้ายู และเพื่อนซี้หน้ามน โออิ ที่ตอนนี้โดนอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมลากมาอยู่เป็นเพื่อน อาจารย์คุโอมะนั้นดื่มเหล้าอย่างสบายอารมณ์ 
"แล้วทำไมพวกผมต้องมาอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ด้วยเนี่ย-_-;;;"โออิหนุ่มหน้ามนถาม
คนถูกถามตอบมาอย่างไม่อายปาก"ก็ ช้านกลัวผีนี่นา"
สองหนุ่มหงายท้องทันที"อะโธ่ ตรงไปปล่าว'จารย์"
ยูถามทันที"แล้วทำไม อาจารย์ไม่แลกเวรกับอาจารย์คนอื่นล่ะครับ"
"คนอื่นก็แลกเวรกับชั้นมา ชั้นแลกกับใครไม่ได้"
โออิส่ายหัว"กรรมจริงจริ๊ง โรงเรียนผีเยอะ"
ไม่ทันไรผู้เป็นอาจารย์ก็ล้มตึงทันทีเพราะฤทธิ์เหล้า"ฝากทั้งสองคน ตรวจโรงเรียนแทนชั้นด้วย"
ยูเอ่ยอย่างรู้ทัน"ว่าแล้วเชียวที่โทรเรียกพวกเรามา อยากให้ตรวจโรงเรียนแทน เห็นพวกเราเป็นเบ๊รึไงนะ"
โออิบ่น"พรุ่งนี้หยุดดีกว่า นายว่าไง"
"ก็ดี พักบ้าง"
ว่าแล้วสองเพื่อนซี้ก็ช่วยกันปูฟูกแล้วพยุงร่างอันเทอะทะของอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมวัยใกล้เกษียญไปนอนบนฟูกแล้วห่มผ้าให้
ทั้งยูและโออิถือไฟฉายกันคนละกระบอกแล้วเดินตรวจรอบๆโรงเรียน
พอมาถึงสวน สองหนุ่มก็เห็นเงาที่ทำลับๆล่อๆ ...เฮ้ย!อะไรวะ ทำไมโรงเรียนมีแต่ผี ผีและก็ผี...
สองหนุ่มทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไป
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!"
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!"
สองหนุ่มตั้งสติ เจ้าของเงาคือกลุ่มชมรมคหกรรม
"อะไรเนี่ย มิจิอิพวกเธอมาทำอะไรดึกๆที่นี่"
เด็กสาวผมดำยาวโต้กลับ"พวกนายล่ะมาทำอะไร"
โออิบ่น"มาตรวจโรงเรียนแทนอาจารย์คุโอมะ ครับ อาจารย์เค้าเมาเล้าจนเดินตรวจไม่ไหวพวกผมเลยต้องมาแทน แล้วพวกโควมิจังมาทำไมครับ ดึกๆมันอันตรายนะ"
"มาเล่นเกมส์ทดสอบความกล้า"
ยูบ่น"เข้าใจหาที่ทดสอบนะ กลับบ้านได้แล้ว หรืออยากเจอผีซะก่อนถึงจะกลับ"
สาวพูดอย่างไม่พอใจ"ก็ได้ กลับก็กลับ"
พอสาวๆสะบัดก้นกลับบ้านแล้ว สองหนุ่มจึงเดินตรวจต่อ พอเดินไปตรวจที่สนามกีฬาโรงเรียนก็เห็นเงาของผู้หญิง ยูจึงบ่น"นี่ดึกมากแล้วนะ ยังไม่กลับบ้านอีก อยากผีก่อนรึไง"
เด็กสาวผมเปียสีดำในเครื่องแบบเอ-มงหันมาบอกพลางน้ำตาซึม"ชั้นหาของไม่เจอ มันเป็นของสำคัญมาก หาาทั่วโรงเรียนแล้วยังไม่เจอ ฮึก"
โออิเสนอทางออกให้"เดี๋ยวพวกผมช่วยหาดีไหมครับ ช่วยๆกันเดี๋ยวก็เจอ ใช่มั้ยยูคุง"
"ก็ได้ แต่หาเจอแล้วเธอต้องกลับบ้านนะ"
"คะ"
โออิถาม"ของที่คุณตามหาคืออะไรครับ"
"ตลับแป้งพับคะ"
สองหนุ่มจึงช่วยกันส่องหาตามพุ่มไม้
ยูนึกถึงเรื่องที่อาจารย์คุโอมะเล่าให้ฟัง...พวกผู้หญิงจะเอาของไปซ่อนไว้ไหนนะ...
เด็กหนุ่มจึงกอดอกพลางใช้ความคิด"ไปหาที่ด่านฟ้าดีไหม ชั้นว่าน่าจะอยู่ที่นั่น"
"เอ๋!"สองคนที่เหลืองุนงง
"ไปเหอะน่า"
ยูเดินนำทั้งสองไปยังดานฟ้าตึกห้า"เท่าที่ชั้นเดา ของๆเธอน่าจะอยู่ที่ตึกห้านะ"
"ทำไมค่ะ"
"น่าๆเดี๋ยวก็รู้เองแหละครับ"
พอมาถึงยูก็อธิบาย"ตึกนี้เป็นตึกเก่า ตึกเดียวที่ยังไม่ถูกรื้อ ของๆคุณน่าจะอยู่ที่นี้นะ"
เท้าของยูก็ไปสะดุดบางสิ่ง นั่นคือ พื้นกระเบื้องที่เหมือนมีบางสิ่งฝังไว้อยู่
"เจอแล้วเหรอยูคุง"โออิหันมาถาม
ยูนำสิ่งที่อยู่ใต้พื้นกระเบื้องออกมา"มิน่า หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ"ก่อนจะยื่นตลับแป้งพับฝังพลอยคืนให้หญิงสาว"สบายใจได้แล้วนะครับ"
"ไม่"หญิงสาวคนนั้นปฏิเสธ"ชั้นจะจัดการนังนั่นก่อน ชั้นถึงจะไป"
โออิกล่อม"ผมว่าใจเย็นๆก่อนเถอะ"
"พวกแกสองคนจะไปรู้อะไร ชั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่นังนั่นมันฆ่าชั้น มันผลักชั้นตกตึก"
ยูห้ามเพื่อนทันที"ห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ให้พวกเค้าจัดการเองเถอะ ถ้าคุณล้างแค้นแล้วสบายใจก็ทำเถอะ"
วิญญาณสาวก็หายไป ยูจึงชวนเพื่อน"ไปตรวจโรงเรียนต่อเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รูผลแล้ว"
"พรุ่งนี้?หมายความว่ายังไงยูคุง"
"เถอะน่าาา เชื่อชั้น ไปได้แล้ว"
วันต่อมา
ข่าวพาดหัวหนังสือพิมพ์วันนี้คือ ' ดับอนาถเจ้าแม่เงินกู้หน้าเลือด ตกตึก ' 
เพราะเมื่อคืนต้องทำหน้าที่ตรวจโรงเรียนแทนอาจารย์คุโอมะ ทั้งโออิและยูจำใจต้องค้างที่บ้านพักอาจารย์ โออิอ่านหนังสือพิมพ์ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนซี้ที่ตอนนี้กำลังทานขนมปังที่ซื้อมาเมื่อคืนแล้วถาม"นายรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้"
ยูยิ้มน้อยๆ"สำหรับฆาตกรในวัยเด็กแล้วมาเป็นเจ้าแม่เงินกู้หน้าเลือดที่ทำให้ลูกหนี้ฆ่าตัวตายใช้หนี้มามากมายอย่างนั้น ก็ยังไม่สาสมหรอกนะ นายว่ามั้ย"
"ชั้นรู้สึกไม่ดีเลย"
ยูบ่น"ถ้าเราไปสู้กับวิญญาณอาฆาต พวกเราเนี่ยแหละจะเดี้ยง ช่างเถอะน่า อย่าคิดมาก"
"อืม"แต่ในใจของโออินั้นคิด...แบบนี้ดีแล้วเหรอ...
 
 
เม้นด้วยนะจ๊ะ