อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

หลังจากที่เพื่อนซี้หัวชมพูปลุกขั้นมาให้เฝ้ายามต่อ โออินั้นอยู่ในสภาพงัวเงียสุดๆเช่นเดียวกับจันทร์ที่โดนพรานมิ่งปลุกขึ้นมาให้เฝ้ายาม 
เค้าบ่นกับตัวเอง"น่าเบื่อจัง"
จันทร์หันมาเตือน"โออิคุงอย่าพูดแบบนั้นนะ เดี๋ยวเจอดีหรอก"
"อะไรเหรอครับผมไม่เข้าใจ"
จันทร์เข้ามากระซิบ"ก็ผีไง"
หนุ่มหน้ามนหัวเราะเบาๆ"ผมไม่กลัวหรอก ถ้าจะมาก็มาเถอะ เราไม่ได้ทำอะไรให้เค้าเดือดร้อนนะครับ"
"เธอนี่ใจกล้าจังนะ"
"ไม่หรอกครับ ถ้าเราไม่มีเจตนาร้ายก็ไม่มีเหตุที่ต้องทำให้เรากลัวหรอกครับ เฝ้ายามต่อเถอะ"
จันทร์จึงผละไปเฝ้ายามอีกทาง
โออินั้นเหลือบไปเห็นร่างบอบบางของใครบางคนที่แอบมองตัวเค้า...ใครน่ะ...หนุ่มหน้ามนเดินไปที่พุ่มไม้
ก็พบเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอเป็นสาวผมดำยาวผิวกายดูสะอาดสะอ้าน แต่เสื้อผ้านั้นดูเก่าๆ โออินั้นไม่สามรถสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษได้เค้าตัดสินใจใช้ภาษามือในการสื่อสารแทน
'เธออยู่แถวนี้เหรอ'
เด็กสาวจึงใช้ภาษามือตอบกลับ'ใช่ ชั้นอยู่แถวนี้'
หนุ่มหน้ามนจึงใช้ภาษามือถามต่อ'ผมมีเรื่องอยากจะถาม'
'ว่ามาสิ ยินดีตอบ'
'เธอเคยเห็นคณะเดินทางที่มาเป็นกลุ่มๆผ่านมาบ้างไหม'
เด็กสาวพยักหน้าแทนคำตอบ และเด็กสาวก็ใช้ภาษามือขึ้นอีก'ชั้นเห็นในคณะนั้นถูกโจมตี มีหลายคนได้รับบาดที่แขนบ้างที่ขาบ้าง พวกเค้าถูกจับ'
พอเด็กสาวใช้ภาษามือจบ โออินั้นตกใจสุดขีด อาจารย์ของตนต้องได้รับบาดเจ็บแน่ หนุ่มหน้ามนรวบรวมสติใช้ภาษามือถาม'คณะเดินทางเข้าไปในป่านานรึยัง'
'เมื่อสามวันก่อน หลังจากที่พวกเค้ารักษาตัวหายแล้ว'
'ขอบคุณนะ บ้านเธออยู่ไหน'
'อยู่ในป่า ชั้นกลับเองได้ เธอไปพักเถอะ'
ไม่รู้เพราะอะไรโออิยอมกลับไปเฝ้ายามต่อแต่โดยดี โดยที่เค้ารู้สึกอยู่ตลอดแต่พอมองตาของเด็กสาวเค้ายอมทำตามที่เธอบอก
รุ่งเช้าวันต่อมา
คณะสำรวจของอาจารย์คุโอมะได้เจอเรื่องลี้ลับรบกวนแทบทั้งคืน พวกโจรจึงให้พักผ่อนโดยที่พวกโจรได้จับมัดมือไพล่หลัง และมัดเท้าไว้กันหนี ส่วนพวกตนนั้นก็หลับพักผ่อนเอาแรง
คุโอมะรอโอากาสนี้มานานแล้ว เค้ารีบนำมีดพับที่ตนซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาแล้วค่อยๆตัดเชือกที่มือและขาอย่างใจเย็นเพื่อที่จะหลบหนี
อีกด้าน
หลังจากทานมื้อเช้าแล้ว พรานมิ่งก็นำทั้งสี่แกะรอยตามหาคณะสำรวจ เส้นทางภายในป่าเทพธิดานั้นทำให้รถไม่สามารถแล่นเข้าไปได้ทั้งหมดจำต้องเดินเท้าเข้าไปในป่า พอเดินทางมาได้สักพัก
โออิจึงขอไปทำธุระส่วนตัวโดยที่ยูเองก็ไปด้วย ส่วนที่เหลือก็นั่งพักเอาแรง
หลังจากที่สองหนุ่มปลดทุกข์แล้วนั้นยูที่ล้างมือเสร็จเตรียมจะกลับเข้าไปที่กลุ่ม โออินั้นรีบดึงตัวเพื่อนซี้ไว้ก่อน
"มีอะไรโออิ"
"มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะยูคุง"
"ได้ แต่แกช่วยล้างมือและรูดซิบกางเกงด้วยน่าจะดี"จบคำหนุ่มหน้ามนรีบรูดซิบกางเกงพร้อมทั้งล้างมือเสร็จสรรพก็ลากเพื่อนซี้ไปคุยกันอีกมุม
เค้านำเศษผ้าที่เค้าเจอ มาให้ยูดู"ชั้นเจอเมื่อวาน ตอนที่หาฟืน"
ยูนำผ้าเช็ดหน้ามาพินิจ"ของอาจารย์นี่นา"
"นายรู้ได้ไง"
"ก็ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มีคำว่า มะ อยู่ต้องเป็นของอาจารย์แน่"
"และมีอีกเรื่องที่ชั้นรู้ คณะสำรวจของอาจารย์โดนโจมตี เดินทางนำพวกเราไปสามวันแล้ว"
ยูกอดอกพลางยิ้มเย็นๆ"ท่าทางจะมีคนมาบอกนายสินะ"
"นายรู้"
"เดาเอา"
โออิแทบจะหายท้องโครม "จะเดาเก่งไปมั้ย นายน่ะ"
ยูจึงเอ่ยต่อ"ขบวนเดินทางของอาจารย์ก็น่าจะมีคนเยอะ พวกนั้นน่าจะเดินทางได้ช้า พวกเราเดินทางไล่ทันแน่ เชื่อชั้นเถอะ"
หลังจากที่พักกันพอหายเหนื่อยก็เดินทางต่อ 
ไม่นาน...
พรานมิ่งก็พบบางสิ่ง"นี่มันขวดเหล้าสแตนเลสเนื้อดีขัดเงานี่นา"(ภาษาอังกฤษ)
ยูจึงเข้าไปดู"ขอดูหน่อยครับ"(ภาษาอังกฤษ) พอเด็กหนุ่มนำขวดเหล้าสแตนเลสมาดูก็รู้เลยว่ามันคือของอาจารย์คุโอมะเพราะว่านี่คือของขวัญที่ทุกคนในชมรมเคนโด้รวมเงินซื้อให้ในวันเกิด 
จันทร์จึงเอ่ยถามเป็นภาษาญี่ปุ่น เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมชมพูมีสีหน้าเครียด"ยูคุง มีอะไรเหรอ"
"นี่มันของอาจารย์คุโอมะครับ"แล้วเด็กหนุ่มหันมาเอ่ยกับพราน"พราน พบร่องรอยรึเปล่าครับ"(ภาษาอังกฤษ)
"พบ มันเป็นรอยเท้าที่จางมาก น่าจะสองสามวันมาแล้ว"(ภาษาอังกฤษ)
ยูจึงดึงพรานไปคุยกันไกลๆ พอเดินมาได้ไกลพอสมควรยูจึงเอ่ยขึ้น"พราน คณะของอาจารย์ผมโดนโจมตีแล้ว พรานคิดว่าจะตามขบวนนั้นทันไหมครับ"
พรานมิ่งรู้เลยว่าพวกเด็กหนุ่มหัวชมพูคงจะรู้ด้วยสัมผัสพิเศษแน่จึงคิดอยู่ครู่"เท่าที่ชั้นดู ในขบวนเดินทางของพวกนั้นก็ไม่ใช่น้อยๆคงจะเดินทางได้ช้าหน่อย ถ้าเราเร่งเดินทาง น่าจะหนึ่งวันแหละที่เราจะตามพวกนั้นพบ"(ภาษาอังกฤษ)
"ผมฝากพรานนำทางด้วยนะครับ"(ภาษาอังกฤษ)
"อื้มไปเถอะ ตอนนี้เราจะเสียเวลาไม่ได้แล้ว"(ภาษาอังกฤษ)
"ครับ"
หลังจากที่ยูกับพรานกลับเข้ามาที่ขบวนแล้วเดินทางต่อ
 
 
 
ยังมีต่อนะค่ะ ติดตามชมด้วยนะ