อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ทางด้านอาจารย์คุโอมะนั้นได้รีบใช้มีดสั้นแก้เชือกที่มัดมือมัดเท้าอย่างใจเย็น เพราะในตอนนี้คนในคณะสำรวจและกลุ่มโจรนั้นหลับสนิท ตัวเค้านั้นนอนน้อยจนชินเสียแล้ว พอแก้มัดมือมัดเท้าได้แล้ว อาจารย์วัยใกล้เกษียณก็ค่อยๆเดินหนีออกไปอย่างเงียบๆโดยไม่ให้ใครรู้ 

ร่างใหญ่ของอาจารย์วัยใกล้เกษียณเดินหนีอย่างโซซัดโซเซเพราะความเหนื่อยอ่อน เรี่ยวแรงนั้นแทบไม่เหลือ หากแต่เค้าต้องหนีไปให้ไกลที่สุด เพื่อจะนำคนมาช่วยเหลือพวกที่โดนจับไว้

เวลาเที่ยงๆคณะสำรวจและพวกโจรได้ลืมตาตื่นขึ้นก็พบว่าคนนำทางได้หายไปเสียแล้ว

หัวหน้าโจรตวาดถาม"เจ้าคุโอมะหายไปไหน!!"

คณะสำรวจที่เหลือได้แต่ส่ายหน้าเพราะว่าพวกตนเองก็เพิ่งตื่นมาเหมือนกัน หนึ่งในนั้นตอบ"พวกเราจะไปรู้ได้ยังไง พวกเราเองก็หลับอยู่เหมือนกัน"

หัวหน้าโจรเลยหันไปหาพราน สิงห์ พรานที่นำทางคณะสำรวจซึ่งตอนนี้โดนมัดมือเท้าไว้อยู่

"แกนำนำทางพวกเราไปหาไอ้แก่นั่น"

พรานสิงห์ไม่สามารถปฏิเสธได้ หลังจากที่ทานอาหารพอมีแรงแล้ว พรานสิงห์จำใจต้องนำทางกลุ่มโจรห้าคนที่ตามคุมตนไว้ ส่วนกลุ่มที่เหลือโดนคุมตัวไว้ที่แห่งนั้นก่อน

ทางด้านอาจารย์คุโอมะที่ไม่มีข้าวและน้ำตกถึงท้องตั้งแต่หนีมา เรี่ยวแรงที่มีเริ่มหมดลง

...ทางนี้...มาทางนี้...เสียงประหลาดได้ดังมาจากถ้ำแห่งหนึ่ง...มาพักที่นี่เถอะ...อาจารย์วัยใกล้เกษียณไม่รอช้าเดินหลบเข้าไปในถ้ำก่อนจะล้มตัวนอนอย่างหมดแรง

ทางด้านพวกยูที่ตอนนี้ต้องเร่งฝีเท้าในการตามขบวนเดินทางของอาจารย์ 

ยูนั้นมองไปที่เพื่อนสาวที่เดินจูงมือกับโออิ โควมิมีสีหน้าอิดโรยเพราะเธอเป็นผู้หญิงไม่เคยชินกับการบุกป่าผ่าดงแบบนี้ เค้าจึงตัดสินใจเข้าไปช้อนตัวเพื่อนสาวขึ้น ทำเอาทุกคนทำตาโต

โออิจึงถาม"เอ่อ...ยูคุงไม่หนักเหรอ"

"ไม่เดินทางต่อเถอะ"

โควมิหน้าขึ้นสี"ยูวางชั้นลงเถอะ"

"เธอไม่ไหวแล้ว เราต้องเร่งเดินทาง ขืนปล่อยให้เธอเดินเองจะช้าหกล้มปล่าวๆ"ว่าจบก็หันไปเอ่ยกับเพื่อนซี้หน้ามน"ส่วนนายไม่ต้องคิดเยอะ ชั้นอุ้มยัยนี่ไปจะไวกว่า"แล้วหันไปพูดกับพรานมิ่ง"พรานเองก็อย่าคิดว่าผมหึงหวงยัยนี่ด้วย"(ภาษาอังกฤษ)

พรานมิ่งอดขำไม่ได้ 

สักพัก

เวลานี้ก็เที่ยงแล้ว...การเดินทางนั้นเร็วขึ้นจริง ยูไม่มีทีท่าจะเหนื่อยเลย จนคนอื่นต้องแปลกใจ ไม่นึกเลยว่าเด็กหนุ่มร่างผอมคนนี้จะสามารถอุ้มเด็กผู้หญิงในอ้อมแขนแล้วยังสามารถเดินทางต่อโดยไม่เหนื่อยไม่หอบเลยสักนิด

...มาทางนี้ มาทางนี้...โควมิได้ยินเสียงประหลาดจึงสะกิดเพื่อนชายที่อุ้มตน"ยูๆ ชั้นได้ยินเสียงนะ"

"เหรอ ทางไหนล่ะ"

เด็กสาวชี้ไปที่ถ้ำที่มีพุ่มไม้บังอยู่

ยูจึงหันไปคุยกับพรานมิ่ง"พรานผมว่า เราลองไปดูในถ้ำนั้นหน่อยได้ไหมครับ"(ภาษาอังกฤษ)

"จะดีเหรอ"(ภาษาอังกฤษ)

ยูจึงวางเพื่อนสาวลงแล้วตรงเข้าไปในถ้ำก็พบร่างๆหนึ่งที่นอนแน่นิ่ง"อาจารย์ๆ"เด็กหนุ่มหัวชมพูพยายามเขย่าตัวอาจารย์เพื่อเรียกสติ

โออิได้ยินเสียงเพื่อนตะโกนก็รีบตามเข้ามาในถ้ำตามมาด้วยโควมิ จันทร์และพรานมิ่ง

อาจารย์วัยใกล้เกษียณค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ"นะ..น้ำ"

โออิรีบเปิดกระติกน้ำแล้วค่อยๆป้อนให้อาจารย์โดยมียูคอยประคองให้อาจารย์นั่ง

พอได้ดื่มน้ำทำให้อาจารย์คุโอมะก็ค่อยมีเรี่ยวแรง"ขอบใจมากนะ ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอพวกเธออีก"

จันทร์จึงเอ่ยถามอาจารย์คุโอมะ"อาจารย์ครับ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ"

"ขอชั้นกินอะไรหน่อยได้ไหม ตอนนี้ชั้นหิวมากเหลือเกิน"

"อ่า ครับ"

โควมิจึงนำเสบียงที่เหลือคือข้าวและนกย่างมาให้อาจารย์คุโอมะ

พอกินอาหารจนอิ่ม อาจารย์คุโอมะจึงได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังโดยที่พรานมิ่งขอไปเฝ้าระวังข้างนอก

อาจารย์คุโอมะสูดลมหายใจทีหนึ่งแล้วเล่า"เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพวกเราเดินทางมถึงปากทางป่าแห่งนี้ เราถูกกลุ่มโจรนั่นโจมตี ในตอนนั้นพวกเราแทบทุกคน พวกนั้นต้องการให้พวกเราเดินทางไปที่ปราสาทเทพธิดา พวกมันจึงไว้ชีวิตของพวกเราทุกคนเพราะชั้นขอไว้ ในคณะเดินทางของพวกเรามีสองคนที่ทรยศ"

จันทร์รีบถาม"ใครเหรอครับ"

"บุญทัน กับ แสงเพชร"

จันทร์ตกใจมาก"จริงเหรอครับ"

"ใช่"

"แล้วตอนนี้พวกที่เหลือล่ะครับ"

"คงโดนจับกุมอยู่"

จันทร์กลุ้มใจ"จะทำไงดี"

ยูจึงเสนอ"ผมว่าเรารีบตามไปช่วยจะดีกว่านะครับ"

โออิโวย"ยูคุงเรามีกันแค่ห้าหกคนนะ"

โควมิสนับสนุน"จริงด้วย"

ยูยักไหล่"เราก็ลอบเข้าไปช่วยสิ ถ้ารวมกับคนอีกสิบคนเราน่าจะได้เปรียบนะ อีกอย่างขืนช้าพวกโจรอาจจะฆ่าคณะสำรวจก็ได้"

อาจารย์คุโอมะพยักหน้า"มันก็จริง"

แล้วจู่ๆพรานมิ่งก็วิ่งเข้ามา"มีคนกำลังมาทางนี้"(ภาษาอังกฤษ)

ยูจึงเอ่ยถาม"พวกที่ตามมามีกี่คน"(ภาษาอังกฤษ)

"หกคน"(ภาษาอังกฤษ)

"พอรับมือไหว พรานช่วยอยู่คุ้มกันคนที่เหลือด้วยนะครับ"(ภาษาอังกฤษ)"ไปโออิ"

"อื้ม"

สองหนุ่มออกจากถ้ำไปด้วยกัน

ทั้งยูและโออิหยิบมีดเดินป่าออกมา สองหนุ่มซุ่มดูในพุ่มไม้ไม่ต่างจากเสือที่จ้องมองเหยื่อ

พอได้จังหวะสองหนุ่มก็เข้าจู่โจมตีโจร โดยที่พรานสิงห์ที่โดนบังคับให้ตามมาช่วยสู้ด้วย

กลุ่มโจรห้าคนโดนยูจับปลดอาวุธและมัดมือติดกับต้นไม้ พรานสิงห์รู้เลยว่าสองหนุ่มที่มาช่วยตนนั้นเป็นชาวต่างชาติเค้าจึงใช้ภาษาอังกฤษเป็นสื่อกลาง"ขอบใจพวกเธอมากนะ ว่าแต่พวกเธอคือใคร"(ภาษาอังกฤษ)

ยูจึงแนะนำตัว"ผมคุจิยะ ยู และนี่ ชิเมรุ โออิ เราสองเดินป่ามาตามหาอาจารย์แล้วคุณคือ"(ภาษาอังกฤษ)

"ชั้นชื่อสิงห์ เป็นพรานนำทางให้คณะสำรวจขององค์กรเอกชน"(ภาษาอังกฤษ)

ยูจึงถามต่อ"แล้วคุณโดนจับมา"(ภาษาอังกฤษ)

"ใช่ชั้น โดนบังคับให้ตามแกะรอยหา อาจารย์คุโอมะ เค้าหลบหนีไปได้"(ภาษาอังกฤษ)

"ตอนนี้อาจารย์อยู่กับพวกผมแล้วครับ"(ภาษาอังกฤษ)แล้วหันมาบอกกับโออิ"โออิ นายไปบอกให้ทุกคนมาที่นี่เถอะ"

"ได้"

ยังมีต่อนะค่ะ เดี๋ยวจะจบแล้ว