ABnormal
7.0
เขียนโดย api3api
วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 เวลา 21.06 น.
9 บท
3 วิจารณ์
13.40K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2556 23.00 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น
2) เรื่องบ้าๆยังมีต่อไป
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ"เธอจะคิดยังไงถ้าฉันเบื่อพวกตัวผู้"
เธอพูดอย่างเรียบง่ายแต่ฉันนี่สิไม่ชินกับคำพวกนี้เอาเสียเลย
"เอ้าทำงง ก็พวกมันสิคิดกับพวกเรายังไง ผู้หญิงเป็นได้ก็แค่ตัวระบายอารมณ์ มีไว้สืบพันธุ์ ส่วนพวกผู้ชายก็ลอยชายสบายใจ จริงป่ะ"
ฉันยิ้มไม่ออกอีกด้านเจ้าหญิงของฉันทำใมมืดมนอย่างนี้
"ฉันไปล่ะ"
นั่นคือคำแรกที่ได้โต้เถียงเธอ
"ถ้าเรื่องบุหรี่จะเชิญไปบอกใครฉันยินดี แต่เรื่องนี้คงไม่ทำให้ฉันโดนไล่ออก"
ฉันพูดตัดบทอย่างรุนแรง คงจะเป็นอย่างนั้นลองมีใครมาบังคับคุณด้วยเรื่งที่เขากุมความเหนือกว่า มันไม่มีความสุขหรอกใช่ใหม
เธอทำหน้าแปลกอีกแต่ก็ยังหันมายิ้มด้วยใบหน้าที่สะสวย พร้อมที่จะทำให้ใครต่อใครใจละลาย
"นั่นสิ ฉันก็คิดว่ามันอ่อนและคงมัดเธอไม่อยู่แน่ๆล่ะ แต่เธอก็ยังเชื่อฟังฉันนี่
น่ะ ฉันรู้ล่ะ เธออยากเป็นเพื่อนกับฉันสินะ ถ้าเธอตอบว่าใช่ ฉันก็จะพร้อมเฉลยความในใจของฉันให้เธอฟัง"
ฉันเดินหนีโดยไม่ฟังต่อเหมือนที่ฉันทำกับเอก ฉันจะรู้สึกสะใจถ้าเธอคนนั้นทำหน้างงเอ๋อกินเหมือนหมอนั่น
แต่เธอยิ้มนะ เธอยิ้ม?
ฉันยืนนิ่งทำสีหน้าราบเรียบ แต่ในใจกระวนกระวายเหลือเกิน ทำใม
"ทำใม...ทำใมถึงยิ้มล่ะ.."
ฉันพูดอย่างแผ่วเบา ส่วนเธอยิ้มอย่างผู้มีชัย
"เธอมันโรคจิต เธอมันชอบฟินกับคนที่เธอทำให้ปวดร้าวใช่ใหมล่ะ"
พังแล้ว ทลายลงแล้ว ฉันแพ้ ใช่ฉันเป็นอย่างนั้น และฉันก็จำได้แล้วเธอนั่นแหละคือเป้าหมายสูงสุดที่ฉันอยากเห็น
"ฉันก็ไม่ปกตินะ ฉันมีสองด้าน ฉันก็อยากระบายเหมือนที่เธอหมั่นเขียนบันทึกนั่นประจำ ฉันอยากมีเพื่อน"
สุดาไม่ได้ทำหน้าเศร้าสร้อยไม่ได้ทำหน้าผู้มีชัยแต่ทำหน้าเหมือนกับฉันเหมือนที่เคยทำ เจ็บปวด
เจ็บปวดเหรอ ใช่ ตอนนั้นพงษ์รู้ความลับฉันเรื่องบันทึก
ฉันเจ็บปวด แต่ฉันชนะฉันสะใจ และฉันรู้สึกเสียอารมณ์ที่สุดาไม่แสดงออกอย่างนั้น
"และจะเป็นอย่างไรถ้าเรื่องในบันทึกของเธอมันรับรู้ถึงคนอื่นๆ"
ฉันตกใจและในสิ่งที่ฉันกลัวนั่นคือเธอยกบันทึกนั่นขึ้นมา บันทึกที่รวมทุกสิ่งอย่างและน่าอาย กับสายตาที่ทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างถ้าไม่ได้อย่างใจ ใช่ฉันหมั่นเขียนบันทึกลงในนั้น ทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ ในตอนนี้ ฉันเกลียดวิชาภาษาไทยที่ทำให้ฉันรู้จักบันทึก เกลียดทุกคนที่ทำให้บันทึกจดเรื่องที่ไม่ชอบไว้มากมาย เกลียดมากๆที่โลกอีกด้านของฉันจะอยู่ในมือของคนสวยแต่ร้ายกาจ
"เอ้าทีนี้ คำร้องขอคำแรกคือ ไปสารภาพรักกับพวก ร.ด. ทำได้ใช่ใหม....."
เธอพูดอย่างเรียบง่ายแต่ฉันนี่สิไม่ชินกับคำพวกนี้เอาเสียเลย
"เอ้าทำงง ก็พวกมันสิคิดกับพวกเรายังไง ผู้หญิงเป็นได้ก็แค่ตัวระบายอารมณ์ มีไว้สืบพันธุ์ ส่วนพวกผู้ชายก็ลอยชายสบายใจ จริงป่ะ"
ฉันยิ้มไม่ออกอีกด้านเจ้าหญิงของฉันทำใมมืดมนอย่างนี้
"ฉันไปล่ะ"
นั่นคือคำแรกที่ได้โต้เถียงเธอ
"ถ้าเรื่องบุหรี่จะเชิญไปบอกใครฉันยินดี แต่เรื่องนี้คงไม่ทำให้ฉันโดนไล่ออก"
ฉันพูดตัดบทอย่างรุนแรง คงจะเป็นอย่างนั้นลองมีใครมาบังคับคุณด้วยเรื่งที่เขากุมความเหนือกว่า มันไม่มีความสุขหรอกใช่ใหม
เธอทำหน้าแปลกอีกแต่ก็ยังหันมายิ้มด้วยใบหน้าที่สะสวย พร้อมที่จะทำให้ใครต่อใครใจละลาย
"นั่นสิ ฉันก็คิดว่ามันอ่อนและคงมัดเธอไม่อยู่แน่ๆล่ะ แต่เธอก็ยังเชื่อฟังฉันนี่
น่ะ ฉันรู้ล่ะ เธออยากเป็นเพื่อนกับฉันสินะ ถ้าเธอตอบว่าใช่ ฉันก็จะพร้อมเฉลยความในใจของฉันให้เธอฟัง"
ฉันเดินหนีโดยไม่ฟังต่อเหมือนที่ฉันทำกับเอก ฉันจะรู้สึกสะใจถ้าเธอคนนั้นทำหน้างงเอ๋อกินเหมือนหมอนั่น
แต่เธอยิ้มนะ เธอยิ้ม?
ฉันยืนนิ่งทำสีหน้าราบเรียบ แต่ในใจกระวนกระวายเหลือเกิน ทำใม
"ทำใม...ทำใมถึงยิ้มล่ะ.."
ฉันพูดอย่างแผ่วเบา ส่วนเธอยิ้มอย่างผู้มีชัย
"เธอมันโรคจิต เธอมันชอบฟินกับคนที่เธอทำให้ปวดร้าวใช่ใหมล่ะ"
พังแล้ว ทลายลงแล้ว ฉันแพ้ ใช่ฉันเป็นอย่างนั้น และฉันก็จำได้แล้วเธอนั่นแหละคือเป้าหมายสูงสุดที่ฉันอยากเห็น
"ฉันก็ไม่ปกตินะ ฉันมีสองด้าน ฉันก็อยากระบายเหมือนที่เธอหมั่นเขียนบันทึกนั่นประจำ ฉันอยากมีเพื่อน"
สุดาไม่ได้ทำหน้าเศร้าสร้อยไม่ได้ทำหน้าผู้มีชัยแต่ทำหน้าเหมือนกับฉันเหมือนที่เคยทำ เจ็บปวด
เจ็บปวดเหรอ ใช่ ตอนนั้นพงษ์รู้ความลับฉันเรื่องบันทึก
ฉันเจ็บปวด แต่ฉันชนะฉันสะใจ และฉันรู้สึกเสียอารมณ์ที่สุดาไม่แสดงออกอย่างนั้น
"และจะเป็นอย่างไรถ้าเรื่องในบันทึกของเธอมันรับรู้ถึงคนอื่นๆ"
ฉันตกใจและในสิ่งที่ฉันกลัวนั่นคือเธอยกบันทึกนั่นขึ้นมา บันทึกที่รวมทุกสิ่งอย่างและน่าอาย กับสายตาที่ทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างถ้าไม่ได้อย่างใจ ใช่ฉันหมั่นเขียนบันทึกลงในนั้น ทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ ในตอนนี้ ฉันเกลียดวิชาภาษาไทยที่ทำให้ฉันรู้จักบันทึก เกลียดทุกคนที่ทำให้บันทึกจดเรื่องที่ไม่ชอบไว้มากมาย เกลียดมากๆที่โลกอีกด้านของฉันจะอยู่ในมือของคนสวยแต่ร้ายกาจ
"เอ้าทีนี้ คำร้องขอคำแรกคือ ไปสารภาพรักกับพวก ร.ด. ทำได้ใช่ใหม....."
คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
6 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
7 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ