เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

         หลังจากนั้น… การฝึกก็เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ ชีวิตของกรกรรณในบ้านพักของครูฝึกอเล็ก เต็มไปด้วยความวุ่นวายอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งการฝึกที่โหดราวกับจะฆ่าคน การโดนใช้งานเหมือนแรงงานราคาถูกและที่หนักที่สุด…คือการต้อง “เอาตัวรอด” จากหนูแดงในแต่ละวัน

         “สมรรถภาพทางกายเป็นพื้นฐาน นายต้องแข็งแรงให้พอจะไม่ตายก่อน”

         อเล็กพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ขณะยืนกอดอกมองกรกรรณที่กำลังยกน้ำหนักจนเหงื่อไหลท่วมตัวตรงกันข้ามกับอีกมุมของห้อง หมีดำ…นั่งเอกเขนก เคี้ยวมันฝรั่งทอดกรอบอย่างสบายใจ ส่วนหนูแดง…นั่งแกว่งขา ทำหน้าตาเบื่อหน่ายเหมือนถูกลากมานั่งเฝ้าเด็ก

กรกรรณหอบหายใจ ก่อนจะหันไปถามด้วยความสงสัย

         “ครูฝึกอเล็กครับ…ผมเข้าใจว่าต้องฝึกนะครับ แต่…ทำไมพี่หมีดำกับหนูแดงไม่ต้องฝึกด้วยล่ะครับ?”

หมีดำยักไหล่ ตอบแบบไม่แม้แต่จะลุก

         “ฉันมีหน้าที่ขนเสบียง…ใช้แรงตอนนั้นก็พอแล้ว”

หนูแดงเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะพูดเรียบ ๆ

         “ฉันเป็นนักโทษหนีคดี ไม่ใช่ทหาร” คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะก่อนที่เธอจะยักคิ้วแล้วพูดต่อ

         “มองอะไรกัน…ที่นี่ไม่มีคนนอกสักหน่อย”

กรกรรณชะงักไปเล็กน้อย…ก่อนจะเลือกไม่ถามอะไรต่อ ดูเหมือนว่า…ที่นี่ เขาคือคนเดียวที่ต้อง “จริงจัง” กับการฝึกนี้

และมันก็ได้ผล ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด กล้ามเนื้อที่เคยไม่มี…เริ่มชัดขึ้น ความอ่อนแอค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความแข็งแรง วันหนึ่ง หลังการฝึกเขาถอดเสื้อเพื่อจะไปอาบน้ำ สายตาคู่หนึ่ง…หยุดนิ่งทันที หนูแดงมองเขาแบบไม่กะพริบ

         “อืม…พัฒนาดีมากนะ” ยังไม่ทันตั้งตัวร่างเล็กก็พุ่งเข้ามาเกาะหลังเขาเหมือนลิง

         “เมื่อไหร่นายจะให้ฉันเก็บตัวอย่างน้ำลาย…กับอย่างอื่นบ้างล่ะ เชื่อเถอะ นายจะติดใจ”

         “ไม่ครับ!” กรกรรณรีบตอบทันที พลางพยายามแกะเธอออก

         “ให้เลือดไปแล้ว…ก็พอแล้วครับ… แล้วก็…ขอบคุณที่ช่วยผมจริง ๆ”

คำตอบตรงไปตรงมาของเขา ทำให้หนูแดงหยุดไปแวบนึง แต่ก็แค่แวบนั้นปลายนิ้วของเธอเริ่มไล้ไปตามกล้ามเนื้อเขาอย่างจงใจ

         “น่าเสียดายนะ…ของดีขนาดนี้”

         “พอเลยครับ!” ภาพการยื้อยุดเริ่มขึ้นอีกครั้งเขาพยายามดันหน้าเธอออก เธอก็ใช้เส้นผมพันแขนเขาไว้ วุ่นวาย…เหมือนทุกวันและในจังหวะนั้นเอง—

         “เย่—ทุกคน! ดูนี่!”

อเล็กเปิดประตูพรวดเข้ามา พร้อมใบปลิวในมือ

         “งานทดสอบสมรรถภาพของกองทัพ ครั้งที่ 31!”

ทุกสายตาหันไปมองเขาทันที หมีดำที่กำลังเคี้ยวเยลลี่หมี ชะงักไปเล็กน้อย ส่วนกรกรรณ…ยังติดอยู่ในวงผมของหนูแดง

         “ลูกพี่…ยังจำปีที่แล้วได้ไหมครับ…” หมีดำพูดเสียงเรียบ แต่สีหน้าบ่งบอกทุกอย่าง

         “พวกมัน…ทำอะไรเราไว้บ้าง” อเล็กยิ้มกว้าง…เกินเหตุ

         “จำได้สิ สนุกจะตาย”

         “ไม่เอาาาาาา!” หนูแดงโวยวายทันที ทำหน้าตาเหมือนเด็กจริง ๆ “ถ้าบังคับฉันไปนะ…ฉันฆ่าทุกคนที่เข้าใกล้ฉัน”

หมีดำพยักหน้าเห็นด้วยเงียบ ๆ มีเพียงกรกรรณ…ที่ยังนิ่ง ไม่ใช่เพราะเขาไม่กลัวแต่เพราะเขา…ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้ามันไม่ใช่แค่ “การทดสอบ” แต่มันคือ—การถูกเหยียบย่ำ…ต่อหน้าทั้งกองทัพ

         “ไม่ๆๆ พวกเธอปฏิเสธไม่ได้!” อเล็กชี้นิ้วใส่ทุกคนอย่างอารมณ์ดีเกินเหตุ

         “ปีนี้ก็เหมือนเดิม—รางวัลปลอบใจ 1 คน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 1 กล่อง! ตกรอบไหนก็ได้!!!”

เขาชูใบปลิวขึ้นเหนือหัว

         “เราต้องการเสบียง! ปีนี้เราจะได้ 3 กล่อง! เย่!!!”

เสียงเฮของเขาดังอยู่คนเดียว ในขณะที่ทีมแกะดำ…นั่งทำหน้าเหมือนอยากตาย

         “ดีเลยครับ…” กรกรรณพูดขึ้นอย่างมีความหวังเล็ก ๆ

         “งั้นแค่ไปแข่ง แล้วตกรอบแรกก็พอใช่ไหมครับ?”

คำพูดนั้นทำให้หนูแดงหันขวับมามองเขาทันทีสายตาเธอ…ไม่ใช่แค่ดุแต่มันคือ “แกไม่รู้อะไรเลย”

         “แค่นั้นมันก็ดีนะสิ” เธอพูดช้า ๆ “แต่พวกมัน…ไม่ยอมให้เราตกรอบง่าย ๆ หรอก”

เธอยิ้มบาง ๆ แบบไม่น่าไว้ใจ

         “มันตั้งใจให้เราเป็นตัวตลก” บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

         “ใช่…” หมีดำเสริมเสียงเรียบ

         “ไม่สนุกเลย โดยเฉพาะตอนวิ่งจับเวลา…ตอนทดสอบร่างกาย แล้วโดนประจานต่อหน้าคนทั้งสนาม”

เขาเคี้ยวเยลลี่ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะพูดต่อเหมือนเล่าเรื่องธรรมดา

         “ปีที่แล้ว หนูแดงถูกจับคู่กับตัวท็อป”

กรกรรณหันไปมองทันที

         “แล้วก็โดนมัดขาติดกัน…เหมือนพวกมันตั้งใจแกล้ง มันลากเธอไปทั่วสนามเลย”

เงียบ

ครู่หนึ่ง

         “ใช่ๆ…” อเล็กยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

         “เหมือนผีลิงแห้ง ๆ โดนลากไปบนพื้นคอนกรีตนั่นแหละ”

เขาหัวเราะ

         “ฉันถ่ายคลิปไว้ด้วยนะ อยากดูไหม? ดูกี่ทีก็ขำ”

ปัง! เสียงอะไรบางอย่างกระแทกพื้น หนูแดงลุกขึ้นทันที

         “แก…ไอ้ครูฝึกใจโหด” รอยยิ้มของเธอ…ไม่ใช่รอยยิ้มแล้ว

         “ฉันจะฆ่าแก” เธอพุ่งเข้าไปหาอเล็กทันที

         “เดี๋ยวครับ!” กรกรรณรีบคว้าตัวเธอไว้จากด้านหลัง

         “ใจเย็นก่อนครับ!” เส้นผมของหนูแดงขยับเล็กน้อยเหมือนจะตอบสนองอารมณ์แต่สุดท้าย…เธอก็หยุด

หมีดำถอนหายใจเบา ๆ

         “เฮ้อ…”

สุดท้าย…ก็ไม่มีใครทำอะไรจริงจังไม่ใช่เพราะไม่โกรธแต่เพราะ—อเล็กยังคงเป็น “ครูฝึก” และเป็นคนเดียวที่ดูแลพวกเขาอยู่ตอนนี้

 

 

 

---

พี่หมีดำ

         ก่อนถึงวันงาน กรกรรณฝึกหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เช้า…ยกน้ำหนัก บ่าย…วิ่ง กลางคืน…ฝึกซ้ำ ร่างกายเขาเปลี่ยนไปเร็วเกินกว่าคนปกติ แต่สิ่งที่เขาต้องการ…ไม่ใช่แค่ความแข็งแรง เขาอยากพิสูจน์ว่าเขา “มีค่า” พอจะอยู่ที่นี่

         และในที่สุด…วันงานก็มาถึง ทั้งสามคนแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อยืดสีขาวกางเกงลายพราง ของถูก ๆ จากตลาด หนูแดงมัดผมรวบไว้ด้านหลังใบหน้าเธอเรียบนิ่ง…ผิดกับปกติ

         หมีดำยังคงดูสบาย ๆ เหมือนเดิมแต่สายตา…ไม่ได้ขี้เล่นเหมือนทุกวัน

         ส่วนกรกรรณ—เขามองไปข้างหน้า เงียบและมั่นคง ทั้งสามคนเดินออกจากบ้านพักก้าวเข้าสู่เขตค่ายทหาร อเล็กใช้อำนาจครูฝึก…สมัครให้ทั้งทีมเรียบร้อย

         การทดสอบครั้งนี้ “ไม่มีทีม” ทุกคนถูกวัดเป็นรายบุคคล แต่—ความผิดปกติ…เริ่มตั้งแต่ “ป้ายชื่อ” ทหารทั่วไป
ใช้ป้ายสีขาว ตัวอักษรสีดำ แต่ของพวกเขา—สีดำ ตัวอักษรสีขาว

 

“แกะดำ 03”

กรกรรณรับมันมาดูเงียบ ๆ

         “ทำพิเศษสำหรับทีมพิเศษ…หึหึ” เจ้าหน้าที่พูดพลางยิ้มมุมปาก ก่อนจะส่งป้ายให้คนอื่นต่อ

กรกรรณช่วยติดป้ายให้หนูแดง…แล้วก็หมีดำ ทันทีที่ป้ายถูกติดสายตาทั้งสนาม…ก็หันมาที่พวกเขาเหมือนเหยื่อ…ที่ถูกตีตราเรียบร้อยแล้ว

 

บนอัฒจันทร์

ผู้บัญชาการค่ายชายแดน วาร์กัส ไรน์ฮาร์ต ยืนคุยกับที่ปรึกษาอย่างนิ่งเฉย สายตาเขากวาดลงมา…หยุดอยู่ที่ “ป้ายสีดำ” ก่อนจะยิ้มบาง ด้านหลังเขาเหล่านายทหารระดับสูงและนักรบชุดขาวนั่งดู…เหมือนกำลังรอ “ความบันเทิง”

ไม่นานมีการกล่าวเปิดงานและคำสั่ง “เริ่มพิธี!” เสียงของวาร์กัสดังขึ้นก้องสนามการทดสอบสมรรถภาพ…เริ่มต้น

ฐานทดสอบกระจายอยู่ทั่วสนาม ป้ายคะแนนขนาดใหญ่แสดง “สถิติสูงสุด” และ “ค่าเฉลี่ย” ชัดเจน โหดร้าย ไม่มีที่ให้คนอ่อนแอ

         “นั่นไง…พวกแกะดำ” เสียงหนึ่งดังขึ้น

ทีมไฮดร้าเดินตรงเข้ามา เรย์นาร์ (หัวหน้าทีม)…ยิ้ม “ปีนี้ยังกล้ามาอีกเหรอวะ…พวกสวะ”

สายตาเธอเลื่อนไปที่หนูแดง

         “ปีก่อนโดนลากไปทั้งสนาม…ยังไม่เข็ดอีก?”

มือของหนูแดงกำแน่นร่างเธอสั่นเล็กน้อยก่อนที่—มือหนึ่ง…จะวางลงบนไหล่เธอ

         “หนูแดง…อย่าไปสนใจ” กรกรรณพูดเบา ๆ “เราทำหน้าที่ของเราเถอะ”

เธอชะงัก เงียบ เป็นครั้งแรก—ที่มีใคร…เลือกจะ “อยู่ข้างเธอ”

หนูแดงค่อย ๆ คลายกำปั้น

         “โอ้ว…” เรย์นาร์หัวเราะ “ปีนี้มีแฟนมาด้วยเหรอ เหมาะกันดีนะ…ขี้แพ้เหมือนกันเลย” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัว

         “เอาสิ…ลองเครื่องวิ่งหน่อย” เธอชี้ไปที่ลู่วิ่ง “อยากรู้ว่าสาวตัวเล็ก ๆ จะวิ่งได้ไกลแค่ไหน”

         “เฮอะ…” หนูแดงก้าวขึ้นไป “รีบ ๆ ให้มันจบ ๆ ไป” เธอปรับความเร็ว เริ่มวิ่ง

เสียงจับเวลาเริ่มขึ้นแต่—เสียงหัวเราะ…ดังกว่า

         “เฮ้! มาดูเร็ว!” เรย์นาร์ตะโกนเรียก “แกะดำ 02 กำลังโชว์!”

ทีมไวเปอร์ ทีมไททัน เดินเข้ามาล้อม บรอน (หัวหน้าทีมไททัน)…ยืนอยู่ตรงหน้า คนเดิมที่เคยลากเธอไปทั้งสนาม

เสียงหัวเราะ คำล้อเลียน สายตาดูถูกถาโถมใส่เธอไม่หยุด หนูแดงพยายามวิ่ง พยายามไม่สนใจแต่สุดท้าย—สายตาเธอ…หันไปหา “กรกรรณ” เหมือนต้องการที่ยึดเหนี่ยว

         1 กิโลเมตร ขาเธอสั่นลมหายใจขาดและ—ร่างเล็กก็ล้มหลุดจากลู่วิ่ง ไหลลงมาอย่างน่าอับอายก่อนที่—กรกรรณจะพุ่งเข้าไปรับ

         “ต่ำกว่าเกณฑ์…ประเมินไม่ได้” เจ้าหน้าที่พูดเรียบ ๆ เหมือนไม่ใช่คน

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่กลุ่มคนดู…จะเริ่มแยกย้าย

         “พอแล้ว…น่าเบื่อ”

กรกรรณยืนขึ้นเขามองลู่วิ่งก่อนเขาก้าวขึ้นไป ตั้งใจ “เริ่ม” และเขาวิ่ง รักษาจังหวะดี มั่นคง

         5 กิโลเมตร — 10 นาที

เขาหยุดหันไปมองเจ้าหน้าที่อย่างมีความหวัง

         “C-”

เสียงตอบกลับ…สั้น ไร้อารมณ์ “ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย” กรกรรณนิ่งเหมือนบางอย่างในใจ…ผิดหวังทั้งที่เขาฝึกหนักทั้งที่เขาพยายามแต่—ยัง “ไม่พอ”

การทดสอบยังคงดำเนินต่อไป ทีละอย่าง ทีละฐาน จนสุดท้าย—ผลลัพธ์ออกมา

 

 

---

หมีดำ
ความเร็ว: 0
ความอดทน: 0
พละกำลัง: A
กล้ามเนื้อ: 0
ปฏิกิริยา: 0
สรุป: ต่ำกว่าเกณฑ์

---

หนูแดง
ทุกอย่าง: 0
สรุป: ต่ำกว่าเกณฑ์

---

กรกรรณ
ความเร็ว: C-
ความอดทน: C-
พละกำลัง: C-
กล้ามเนื้อ: B
ปฏิกิริยา: B
สรุป: C

 

 

---

         ป้ายคะแนน…แสดงชัดเจนต่อหน้าทุกคน “แกะดำ…ก็ได้แค่นี้แหละ” เสียงใครบางคนหัวเราะ

กรกรรณยืนมองเงียบ กำหมัดแน่นขึ้นช้า ๆ จอขนาดใหญ่กลางสนาม…สว่างขึ้น ตัวอักษรสีขาวบนพื้นดำ
เด่นชัด…เกินไป

         “แกะดำ 02 — คะแนน: 0”

เสียงฮือดังขึ้นทั้งสนาม “โห…ยังไม่มีใครทำลายสถิตินี้ได้อีกเหรอวะ อันดับหนึ่งเหมือนเดิมเลยนี่หว่า ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะดังเป็นระลอกเหมือนประกาศ “ผู้ชนะ” แต่เป็นผู้ชนะ…ของความอับอาย

---

         ใต้เงาอัฒจันทร์ หนูแดงนั่งกอดเข่าซูดน้ำมูกแรง ๆ ตาแดงนิด ๆ เหมือนจะร้อง…แต่ไม่ยอมร้อง มือเธอกอด “กล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” แน่น

         “จะฆ่ามัน…” เธอพึมพำ “ฆ่าไอ้ครูฝึกก่อนเลย…”

กรกรรณยืนอยู่ข้าง ๆ เขามองเธอเงียบ ๆ รู้ดีว่าเธอไม่ทำจริง แต่—มันก็เจ็บจริง

         “ไม่เป็นไรนะ…” เขาพูดเบา ๆ “มันจบแล้วใช่ไหม? เราไม่ต้องแข่งต่อก็ได้…กลับกันเถอะ”

น้ำเสียงเขา…ไม่ใช่แค่ปลอบแต่เหมือนอยาก “พาเธอหนีออกจากตรงนี้”

         “หึ…” เสียงหนึ่งดังขึ้น

ทีมไฮดร้าเดินผ่านสายตาเหยียด…ไม่ปิดบัง

         “พวกแกมันกระจอกจริง ๆ ว่ะ” เรย์นาร์พูดเรียบ ๆ

         “ฉันยังสงสัยเลยนะ…ว่าทำไมกองทัพยังไม่ไล่พวกแกออกไป” เธอหัวเราะเบา ๆ “โดยเฉพาะไอ้ครูฝึกงี่เง่านั่น”

         “ไม่ใช่นะครับ” เสียงหนึ่ง…แทรกขึ้นทันที

กรกรรณเขาหันกลับไปสายตาเขา…ไม่หนีแล้ว

         “พี่หมีกับหนูแดง…ไม่ได้กระจอกเลย” น้ำเสียงเขา…นิ่ง แต่หนัก

         “พวกเขาแค่ไม่ได้ถูกทดสอบ…ในสิ่งที่พวกเขาเป็น”

ทุกคนเงียบ

         “ถ้าวัดแค่พละกำลัง…” เขามองไปที่หมีดำ “พวกคุณสามคนรวมกัน…ยังสู้พี่หมีคนเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ”

สายตาเขาเลื่อนไปที่หนูแดง

         “แล้วหนูแดง…เธอทำในสิ่งที่หมอที่นี่ทำไม่ได้”

เงียบ ลมพัดผ่านเบา ๆ

         “พวกคุณ…”

เขาพูดต่อ ช้า ๆ ชัด ๆ

         “ไม่รู้หรอก…ว่าสนามรบจริง ๆ มันเป็นยังไง”

ภาพในหัวเขา…ไหลย้อน อสูรแจกัน อสูรลิงกลายพันธุ์ ซาลามันเดอร์ยักษ์

         “มันไม่ใช่แค่ลู่วิ่ง…หรือยกน้ำหนัก เราใช้ทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตรอด....”

บรรยากาศ…เปลี่ยน เรย์นาร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยน

         “หึ…” เธอเดินเข้ามาใกล้ “ปากดีนะ…” เหมือนจะลงมือแต่—มือเล็ก ๆ คว้าแขนกรไว้

         “พอเถอะ…” หนูแดงไม่มองใคร “ใช่…เรากระจอก พวกแกชนะ…พอใจยัง?”

เสียงเธอ…เรียบแต่ข้างใน…สั่น “ไปได้แล้ว…เราจะกลับ”

เรย์นาร์หยุดมองอยู่แป๊บนึงก่อนจะยิ้มเหยียด

         “ใช่…”

         “กลับไปรังของพวกแกเถอะ”

         “แล้วอย่าโผล่หัวมาอีก”

ทีมไฮดร้าเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

กรกรรณยืนมอง…จนลับสายตา

เงียบ

แล้วเขาก็พูดขึ้นสั้น ๆ

         “ผมจะแข่งรอบ 2”

         “ห๊ะ?” หมีดำเงยหน้าขึ้น หนูแดงหันมามองทันที

         “ฉันว่า…มันไม่สำคัญอะไรนะ” หมีดำพูดพลางยิ้ม

         “ฉันขอพอแล้วดีกว่า” เขาลุกไปนั่งพัก…เหมือนไม่คิดจะยุ่ง

หนูแดงสูดจมูกแรง ๆ ก่อนพูด

         “ตามกฎ…คะแนนต่ำก็ไม่ได้แปลว่าตกรอบ”

         “ถ้านายจะลงต่อ…” เธอลุกขึ้นปัดฝุ่นตัวเอง

         “ฉันคงต้องไปดู…ไม่ให้รุ่นน้องตายคาสนาม”

กรกรรณยิ้มเล็ก ๆ

         “ดีเลยครับ อย่างน้อย…ผมก็ไม่ได้ตายคนเดียว”

ลมพัดผ่านอีกครั้งแต่คราวนี้—มันไม่เหมือนเดิมแล้ว

 

 

---

          สนามทดสอบเดิมถูกเปลี่ยนเป็นการทดสอบรอบ 2 กลายเป็นลานโล่งๆ ไม่มีอะไรเลย มีแค่ รั้วกั้นขอบสนาม เกณฑ์ เปลี่ยนทุกปี เพราะงั้น ไม่มีใครรู้ว่ารอบนี้จะได้ทดสอบอะไร ผู้เข้าทดสอบเดินเข้าลานทดสอบ จำนวนกว่า 80 คน กรกรรณและสนามทดสอบเดิม…ถูกเคลียร์จนโล่ง

ไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีสิ่งกีดขวาง มีเพียงลานกว้างและรั้วเหล็กที่ล้อมรอบเหมือนกรง

ผู้เข้าทดสอบกว่า 80 คน ทยอยเดินลงสนาม เสียงพูดคุย…ค่อย ๆ เงียบลงเมื่อ “ป้ายสีดำ” ปรากฏ

         แกะดำ 02

         แกะดำ 03

เด่นชัด…แม้จากอัฒจันทร์

บนที่นั่ง VIP น้ำแข็งนั่งนิ่งสายตาเธอจับที่ “กรกรรณ” ก่อนจะเลื่อนไป—หนูแดงที่เดินอยู่ข้างเขา ใกล้เกินไป สนิทสนมเกินไป สายตาของน้ำแข็ง…แคบลงเล็กน้อยตั้งแต่วินาทีนั้น—เธอ “จดจำ” ผู้หญิงคนนั้น

         “ปิดสนาม!” เสียงโลหะกระแทกกันรั้วปิดสนิท

         “การทดสอบรอบที่ 2 เริ่มต้นขึ้นแล้ว!”

เสียงผู้ประกาศดังก้อง

         “กติกา—ง่ายมาก!”

ทันใดนั้น— ลูกบอล 5 ลูก ถูกยิงออกมาจากเครื่องกลกระเด็นไปคนละทิศ

         “ใครครอบครองลูกบอลได้…เป็นคนสุดท้ายจนหมดเวลา 10 นาที!”

         “จะได้รับ—เงิน 100,000 ต่อ 1 ลูก!”

         “และคะแนน +50!”

 

 

---

         “หนึ่งแสนบาท!!!” อเล็กแทบลุกพรวด

         “ปีนี้มีรางวัลรอบ 2 ด้วยเรอะ!!” เขาหันไปเขย่าหมีดำ

         “ทำไมแกไม่ลงวะ! เสียดายยยยย!”

         “ผมสัญญาแล้วครับ…” หมีดำตอบเรียบ ๆ สายตายังไม่ละจากมือถือ

         “ว่าจะไม่ทำร้ายคน”

ในสนาม บรรยากาศ…เปลี่ยนทันที

เสียงหายใจหนักขึ้นสายตา…แข็งขึ้น นี่ไม่ใช่การทดสอบแล้วนี่คือ—การแย่งชิง

         “กติกาเพิ่มเติม!” ผู้ประกาศพูดต่อ

         “ใช้ความสามารถได้เต็มที่! รวมกลุ่มได้! ล้มอีกฝ่ายได้! ไม่มีการหยุดการต่อสู้!”

ทุกอย่างตึงเครียด

         “สงสัยงานนี้มีกระดูกหักแน่” หนูแดงพูดประชดใส่กร

         “อยู่ใกล้ๆ กันไว้นะครับ แค่ป้องกันตัวก็พอ ลูกบอลไว้ทีหลัง” กรกรรณพยายามมองไปรอบๆ อย่างระวัง

ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้นสนามทั้งสนามระเบิดเป็นความวุ่นวาย หลายกลุ่มพุ่งเข้าปะทะกันทันทีแทบไม่มีใครสนใจลูกบอล

ความคิดของทุกคนตรงกัน—“ลดจำนวนคู่แข่งก่อน”

ทีมไททัน—บรอนและโดร่า พุ่งเข้าหาแกะดำแทบจะในทันทีเหมือนตั้งใจไว้แล้ว

         “คิดถึงฉันไหม…สกาเล็ต”

บรอนยิ้ม หมัดธรรมดา…ไม่มีการอัดพลังใด ๆ แต่—ปึก!!!! หมัดหนักกว่าร่างเล็กๆของเธอกระแทกเข้าที่หน้าหนูแดงเต็มแรง

ศีรษะเธอสะบัด ร่างเล็ก ๆ ลอยหมุนกลางอากาศก่อนจะตกลงไปนอนกองกับพื้น ยังไม่ทันตั้งตัว โดร่าก็เข้าถึงกรกรรณ ตุบ! หมัดหนักอัดเข้าที่ท้องจนตัวเขาถูกยกขึ้น ลมหายใจของกรหายไปทันที ร่างเขาทรุดลงนอนกองไม่ต่างกัน

เพียง 5 วินาทีแรก แกะดำทั้งสอง…ล้ม และ—ไม่มีใครสนใจอีกเลย สนามยังคงเดือดต่อเสียงปะทะดังไม่หยุด กรกรรณกัดฟันพยายามยันตัวคลานไปหาหนูแดงที่นอนมึนอยู่ข้าง ๆ

         “หนูแดง…เป็นไง ไหวไหม…” เสียงเขาแผ่วแต่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

         “โดนแบบนี้…ในร่างเด็ก…” เธอพึมพำมือกุมหัว

         “ก็รับไม่ไหวเหมือนกัน…มึนไปหมด…”

         “ร่างเด็ก…?” กรชะงัก คิ้วขมวด “ทำไม…เธอมีร่างอื่นอีกเหรอ?”

เขาถามเหมือนชวนคุยแต่จริง ๆ คือซื้อเวลา เพราะลุกไม่ไหว

หนูแดงแค่นหัวเราะเบา ๆ

         “เฮอะ…” เธอเช็ดเลือดที่จมูกลวก ๆ “ร่างจริงฉัน…เป็นสาวแซบนะยะ อาวุธลับของอเล็กเลยล่ะ”

เธอเหลือบตามองสนามที่เต็มไปด้วยคนล้ม คนสู้ คนแย่ง

         “จะให้ฉันใช้ของจริงกับงานไก่กาแบบนี้…” เธอส่ายหัว “มันเปลืองของ”

กรกรรณมองเธอ นิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย เขา “เลือกเชื่อ”

         “ยังพอลุกไหวไหม…” เขาถามเสียงเริ่มนิ่งขึ้น “…เราจะไม่นอนจนจบ”

หนูแดงหันมามองก่อนจะยิ้มมุมปากทั้งที่เลือดยังไหล

         “เอาสิ…” เธอเอียงคอกระดูกลั่นเบา ๆ “ลุกไปเป็นกระสอบทราย…ให้พวกมันเห็นว่า—”

เธอดันตัวขึ้นช้า ๆ สายตาเปลี่ยน

         “เรายังไม่ยุบ”

กรกรรณฝืนลุกขึ้นก่อนร่างเขายังสั่นลมหายใจยังไม่กลับมาเต็มที่แต่เขาก็ยื่นมือ—พยุงหนูแดงให้ลุกขึ้นทว่า…เธอไม่ได้ยืน

         ฟึ่บ!

หนูแดงกระโดดขึ้นหลังเขาทันทีแขนเล็ก ๆ กอดคอเขาแน่น

         “แกะดำรวมร่าง!!!!!”

 

         “…หา?”

กรชะงักไปครึ่งวินาทีสมองค้าง สนามยังวุ่นวาย แต่ตรงนี้—เหมือนหลุดอีกโลกหนึ่ง

หนูแดงดึงยางมัดผมออกเส้นผมสีขาวยาวสยาย

มัน…ไม่ใช่แค่ผม มัน “ขยับ”

         “มองข้างหน้า!!!” เสียงเธอเปลี่ยนคมขึ้น จริงจังขึ้น

         “ถ้านายตาดี…ก็มองการโจมตีให้ออก! กร! ทำได้ใช่ไหม!!”

กรกัดฟันก่อนจะประสานมือไว้ด้านหลังให้เธอนั่งมั่นคงขึ้น

         “แน่ใจนะว่าจะเล่นแบบนี้!!” เขาตะโกนกลับคำตอบคือ—

ตูม!!!

ระเบิดไฟพุ่งเข้าชนทั้งคู่ตรง ๆ แรงอัดกระแทกร่างทั้งสองลอยกระเด็นแต่—ไม่ล้ม กรฝืนลงเท้าย่อเกือบแตะพื้น

         “ระวัง!!”

เส้นผมของหนูแดงแผ่กางออกรับแรงระเบิด แม้จะกันได้ไม่หมดแต่—พอให้ “ไม่แตก”

กรตั้งหลักได้แล้ว—วิ่ง ทันที ไม่มีลังเล ไม่มีหันกลับ สายตาของเขา…เปลี่ยนไปแล้ว สนามที่วุ่นวายตอนนี้—

         “มีทาง” ช่องว่าง จังหวะ ทิศทางการโจมตี บางจุด “ตาย” บางจุด “รอด” เขาเห็นทั้งหมด

         “ซ้าย…เว้น!”

เขาหลบทันที ฟึ่บ! คมมีดเฉียดหลังไปนิดเดียว

         “ขวา…!” เขาหยุดลูกเตะเฉียดปลายจมูก

แม้จะโดนบ้าง แต่แรงปะทะถูกลดลงด้วย—การขยับ “ก่อนจะโดนเต็ม” และเส้นผมของหนูแดงที่ช่วยรับแรงซ้ำนั่นทำให้ทั้งสองยังไม่ล้ม

         7 นาทีผ่านไป

สนามเริ่มบางลงคนที่เหลือ—คือ “ของจริง”

ทีมไฮดร้านำโดยเรย์นาร์ ยังยืนพร้อมลูกบอลในมือ

ทีมไททัน บรอนกับโดร่า ยังอยู่และยังโคตรหนัก

แต่—พวกเขาเห็น ทีมแกะดำ ยังไม่ล้มมันไม่ใช่เหยื่ออีกแล้วมันคือ “เสี้ยน”

เรย์นาร์หรี่ตาเสียงเย็นจัด “ดูเหมือนพวกแก…ไม่เจียมตัวเลยนะ.....โคลท์ เซียร่า ตามมา”

เธอพุ่งออกไปร่างต่ำ ลื่นไหลเหมือนงู

บรอนหัวเราะลั่น “เฮ่! โดร่า!....ไปย่างแกะกัน!!” ทั้ง 2 พุ่งตรงไปยังทีมแกะดำ

แรงกดดันพุ่งเข้ามาพร้อมกัน เรย์นาร์ถึงตัวก่อน มือเธอพุ่งแทงตรง เร็ว แม่นยำและหนัก

         “มาแล้ว!” กรตะโกน

เส้นผมของหนูแดงพุ่งรับ ปะทะ! แรงกระแทกลดลง กรบิดตัวหลบเฉียดฉิวแต่ยังไม่ทันตั้งตัว โคลท์เข้าด้านซ้าย เซียร่าซ้ำด้านขวา การโจมตีถาโถมต่อเนื่องไม่ให้หายใจโดนไปหลายชุด

         “อย่าล้ม!!” หนูแดงตะโกนกรไม่ตอบเขา “มอง”จังหวะทั้งหมด เริ่มซ้อนกัน เร็วขึ้น ถี่ขึ้น และหลบเพื่อลดแรงปะทะ ล้มไม่ได้ ห้ามล้ม!!!

บนอัฒจันทร์ที่นั่ง VIP น้ำแข็งกำหมัดแน่นสายตาไม่ละแต่สิ่งที่เธอมอง—ไม่ใช่แค่การต่อสู้มันคือ “ความใกล้ชิด” หนูแดงที่กอดเขาแน่น แนบชิดเกินไป

         “แกะดำ02…”

เสียงในใจเธอสั่น

         “เธอ…เป็น…ใคร…?” ..(กล้าดียังไง)..

แรงกดดันบางอย่างเริ่มรั่วออกมาจากตัวเธอโดยไม่รู้ตัว นิโคลที่นั่งข้าง ๆ เหลือบมอง สังเกตเห็นแต่ไม่พูด

ในสนาม “กร!! —มาแล้ว!!” หนูแดงตะโกน

กรเห็นช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างการประสานของไฮดร้าและไททัน แค่เสี้ยววินาที เขาเร่งเท้า พุ่งทะลุ การโจมตีทั้งหมดเฉียดผ่านไปด้านหลัง เขาหอบจนแทบยืนไม่ไหว

เงียบ

ชั่วขณะ

ทั้งสนาม

เหมือนหยุดมอง

         “มัน…หนีหลุดได้ยังไงวะ…” ทีมไฮดร้าหงุดหงิดจนถึงที่สุด

แต่ยังไม่ทันได้หายใจ—บรอนกำหมัดแน่นเส้นเลือดปูดขึ้นแสงสีฟ้าเริ่มรวมตัว

         “อย่าได้ใจให้มากนัก!!!!!”

         ตูม!!!

หมัดถูกปล่อยออกมา แรงกระแทกพุ่งตรงใส่ “หลังของหนูแดง” ที่เกาะอยู่บนตัวกร เสียงระเบิดก้องสนาม แรงอัดกระจายออกเป็นวงกว้างทำเอาการต่อสู้รอบข้างหยุดชะงัก

ควันลอยคลุ้ง

เงียบ

เมื่อควันจางลง—กรกรรณ…ยังยืนอยู่แต่—ขาเขาสั่นเลือดไหลตามมุมปาก

หนูแดง—ยังอยู่บนหลังเขาแต่ศีรษะฟุบลงหมดสภาพ

         “...ยังไม่ล้มอีกเหรอวะ” บรอนกัดฟันเตรียมจะพุ่งซ้ำแต่—

         ปี๊—————

เสียงหมดเวลาดังขึ้นทุกอย่าง…หยุด

บรอนชะงักก่อนจะชกพื้นอย่างหงุดหงิดสายตาหลายคู่มองมาที่ “แกะดำ” ยังยืนอยู่ทั้งที่โดนขนาดนั้น

บนจอแสดงผลลัพธ์

 

 

---

ลูกบอล 5 ลูก

• ทีมไททัน: 2 ลูก (บรอน / โดร่า)
• ทีมไฮดร้า: 1 ลูก
• ทีมไวเปอร์: 1 ลูก
• ทีมโกลเด้น: 1 ลูก

---

สิ้นเสียงประกาศกรกรรณทรุดลงทันทีเข่ากระแทกพื้นก่อนร่างจะล้มตาม หนูแดงยังพอมีสติแต่ขยับไม่ได้

         “แฮ่ก…รอด…” กรพึมพำเบา ๆ

จบการทดสอบรอบที่ 2