เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

ห้องพยาบาล

กลิ่นยา เสียงเครื่องมือ ความวุ่นวายเบาลง หนูแดงนอนอยู่บนเตียงพันผ้าพันแผลบางส่วนสีหน้าเหนื่อยล้าแต่ยังมีแววซนเหมือนเดิม

อเล็กนั่งข้างเตียงกำมือเธอไว้แน่น

          “ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย…”

เสียงเขาเบากว่าปกติ

หนูแดงเหลือบตามองแต่ยังไม่ทันตอบ—

          “ก็ใครบังคับให้พวกเรามาสมัครล่ะครับ” หมีดำพูดแทรกนั่งกินบะหมี่สำเร็จรูปอย่างสบายใจ

          “แค่เพื่อบะหมี่ 3 กล่องใหญ่เองนะ”

ซู๊ดดด—

 

กรกรรณยืนอยู่ปลายเตียงมองหนูแดงสายตาจริงจัง

          “หนูแดง…ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่มีเธอ…”

เขาหยุดเล็กน้อย “…ผมคงไม่รอดจริง ๆ” หนูแดงมองเขานิ่ง ๆ

          “รอบสุดท้าย…” กรพูดต่อ “ผมก็อยากให้เธอลงนะครับ…แต่ดูแล้ว—”

          “แล้วแกอยากให้ฉันลงไหมล่ะ” เธอถามตัดตรง ๆ น้ำเสียงนิ่ง

กรเงียบไปเสี้ยววินาที

          “…ก็อยาก” เขาสบตาเธอ “…อยากไปต่อด้วยกัน…จนจบ”

เงียบ….

หนูแดงเบือนหน้าเล็กน้อยเหมือนรำคาญ

          “ก็ได้…” เธอถอนหายใจ “แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า”

          “ฉันจะลงไปนั่งดูแกโดนอัด” “รอบสุดท้าย…จะไม่ช่วยแล้วนะ”

คำพูดเหมือนไม่สนใจแต่—รอยยิ้มมุมปากมันฟ้องทุกอย่าง

          “ครับ…” กรยิ้มบาง ๆ

ทันใดนั้น—“โฮ่!!!” อเล็กร้องลั่น

          “พวกเธอ…เป็นทีมแกะดำที่มีใจเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว!!!”

เขาพุ่งเข้าไปกอดทั้งคู่น้ำตาไหลพราก

          “ฉันรักพวกเธอ!!!”

          “โอ๊ย!!!”

          “สกปรก!! ออกไป!!!”

ปึก!!

กรกับหนูแดงช่วยกันผลัก อเล็กลอยตกเก้าอี้ 

บรรยากาศเงียบลงแต่ไม่อึดอัด ข้างนอกการทดสอบรอบสุดท้ายกำลังจะเริ่ม

 

 

---

 

สนามเดิมถูกจัดเตรียมใหม่

แผ่นคอนกรีตขนาดใหญ่ หนากว่า 1 ฟุต ถูกวางกระจายทั่วสนามอย่างเป็นระเบียบ ราวกับใครบางคนตั้งใจสร้าง “พื้นที่ทดสอบ” ที่ไม่ธรรมดา

ผู้สมัครเหลือไม่ถึง 40 คน พวกเขาเดินลงสนามอีกครั้ง บางคนมีผ้าพันแผล บางคนเดินกะเผลก บางคนยังดูสมบูรณ์

แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ—แกะดำ 02 และ 03…ยังอยู่

น้ำแข็งลุกขึ้นยืนทันที หัวใจของเธอกระตุกแรงทั้งโล่งใจ…ที่กรกรรณยังรอดมาถึงรอบนี้และหงุดหงิด…ที่ “แกะดำ 02” ยังอยู่ข้างเขาไม่ห่าง

นิโคลเหลือบมอง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

          “แกะดำ 03 ใช่ไหม?”

น้ำแข็งสะดุ้ง รีบนั่งลงทันที

          “ไม่…พูดอะไรไม่รู้เรื่องนะ นิโคล”

          “อือ~” นิโคลพยักหน้าเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดต่อเพราะเธอรู้แล้วว่า…เพื่อนปากแข็งคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

ในสนาม บรรยากาศไม่เป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว

ทีมไฮดร้า

ทีมไททัน

ยังคงจับตาทีมแกะดำไม่ปล่อย สายตาของพวกเขาชัดเจน—รอบนี้…จะไม่ปล่อยให้รอดง่าย ๆ อีกแล้ว

ทันทีที่เริ่มการทดสอบ พวกเขาพร้อมจะกระหน่ำทุกอย่างใส่แกะดำทันที

เสียงผู้ประกาศดังขึ้นผ่านไมโครโฟน

          “รอบสุดท้ายนี้…คือเกียรติยศของกองทัพ”

          “พวกคุณจะได้รับ เหรียญเกียรติยศ…ถ้าพวกคุณหาเจอ”

เขาชี้ไปยังแผ่นคอนกรีตขนาดใหญ่ทั่วสนาม

          “ในแผ่นพวกนั้น—มีบางแผ่นที่ซ่อนเหรียญเอาไว้…และบางแผ่น ไม่มีอะไรเลย”

กรกรรณมองตาม

          “รอบสุดท้าย…หาของในคอนกรีตสินะ…”

ผู้ประกาศพูดต่อ

          “จะใช้พลังของตัวเองก็ได้ หรือจะใช้ค้อนปอนที่เตรียมไว้ให้ก็ได้ พวกคุณมีเวลา 1 ชั่วโมง หลังสัญญาณเริ่ม ขอให้โชคดี”

 

          “1 ชั่วโมง…” เรย์นาร์พึมพำ พลางยิ้ม

          “เวลามากเกินพอ…แค่ทุบหินพวกนี้ ง่ายนิดเดียว”

บรอนหัวเราะในลำคอ

          “หึ…งั้นก็ทุบมันทุกก้อนก็จบแล้ว”

เสียงหัวเราะเบา ๆ เริ่มกระจาย หลายคนเริ่มมั่นใจ บางคนถึงขั้นรู้สึกว่า—นี่คือ “รางวัล” มากกว่าการทดสอบ

 

ปี๊ด——!!!

สัญญาณเริ่มดังขึ้น ผู้สมัครทั้งหมดพุ่งตัวออกไปทันทีกระโดดขึ้นแผ่นคอนกรีตใกล้ตัว เสียงค้อนกระแทก
เสียงพลังปะทะ ดังระงมไปทั่วสนาม

 

กรกรรณไม่รีบร้อนเขาหันไปมองข้าง ๆ

          “นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ…หนูแดง”

หนูแดงนั่งแกว่งขาบนที่นั่งขอบสนาม ยิ้มบาง ๆ เหมือนไม่ได้สนใจอะไรเลย กรกรรณเดินไปหยิบค้อนปอน มันหนักมากหนักจนเขาต้องใช้สองมือยกขึ้น

 

          “เฮ้ยยยย!!! หมีดำ!!!” เสียงอเล็กดังลั่นจากข้างสนาม

          “ทำไมแกไม่ลงวะะะะ!!! งานถนัดเลยนะเว้ยยย ต่อหินแบบนี้!!!”

หมีดำนั่งกินซาลาเปาอย่างสบายใจ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า

          “ใครจะไปรู้ล่ะครับลูกพี่…”

เขากัดไปคำหนึ่งก่อนตอบต่อ

          “ว่ารอบนี้ให้ต่อยหิน…ไม่ใช่ต่อยคน”

 

ผ่านไปไม่นาน ความจริงก็เริ่มปรากฏ แผ่นคอนกรีตที่วางอยู่ทั่วสนาม…ไม่ธรรมดา จากที่คิดว่า “แค่หาเหรียญแล้วค่อยไปจัดการทีมแกะดำ” ตอนนี้กลายเป็น—

ทำลายมันยังไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะใช้แรงแค่ไหน ไม่ว่าจะใช้พลังแบบไหน แผ่นคอนกรีตยังคงนิ่ง…ไร้รอยแม้แต่รอยร้าว

 

บนอัฒจันทร์

ผู้บัญชาการวาร์กัสนั่งมองลงมาอย่างพอใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยราวกับรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า—พวกเขาติดกับดักแผ่นคอนกรีตเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษแข็งระดับที่ “แทบไม่มีใครทำลายได้” ถ้าไม่ใช่เครื่องจักรหนัก

 

เสียงค้อนดังต่อเนื่อง

          ตึง!

          ตึง!

          ตึง!

แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยน แรงกระแทกไม่สะเทือน พื้นผิวไม่ขยับ ต่อให้สุ่มถูกแผ่นที่มีเหรียญ—ก็ไม่มีทางเอามันออกมาได้

 

กรกรรณลองฟาดค้อนลงไปบ้าง ตึง!! แรงสะท้อนย้อนกลับมาที่แขนทันที มือเขาชาไปหมดจนแทบต้องปล่อยค้อนทิ้ง

 

หนูแดงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พันผ้าพันแผลรอบตัวยังคงแกว่งขาเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เวลาผ่านไป 10 นาที ความหวังเริ่มพังบางคนทุบจนด้ามค้อนหัก บางคนใช้พลังจนหมดแรงแต่—

 

          ไม่มีแผ่นไหนแตก

 

บรอนยังไม่ยอมแพ้

          “อ๊ากกกก!!!”

เขาต่อยลงไปด้วยพลังเต็มแรง

ตูม!!!

เลือดไหลจากหมัดกระดูกเริ่มช้ำแต่เขายังไม่หยุดเหมือนยิ่งเจ็บ…ยิ่งดื้อ

 

กรกรรณมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินกลับมานั่งข้างหนูแดง

          “เหลืออีก 50 นาที…” เขาพูดเสียงแผ่ว “จะเอายังไงดี…”

มันไม่ใช่คำถามเล่น ๆ มันคือการยอมรับจริง ๆ ว่า—หมดทางแล้ว

          “ไม่รู้สิ…”

หนูแดงตอบสั้น ๆ ยังคงแกว่งขาเหมือนเดิม

          “นั่งคุยกันมั้ง?”

          กรกรรณหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะเงียบลงสายตาเขามองไปทั่วสนาม มองผู้เข้าแข่งขันที่ยังฝืนทุบ มองทิศทางของแรง
มองจังหวะของการกระแทก มอง “รูปแบบ”

          แล้วสายตาเขาก็หยุดที่แผ่นคอนกรีตแผ่นหนึ่ง ด้านข้าง…ไม่ใช่ด้านบน มันมีอะไรบางอย่างที่ “ไม่สมบูรณ์” เขาเห็นมันราวรอยแต่ของมิติ แต่เล็กและจางมาก

          เหมือนจุดที่แรงทั้งหมดควรไหลไปเหมือนจุดที่ “ควรถูกโจมตีที่สุด” หรือว่า—นี่คือจุดอ่อน?

 

          กรกรรณลุกขึ้นทันทีคว้าค้อนแล้วลากไปเสียงเหล็กครูดพื้นดังแกรก ๆ คนที่หมดหวังและนั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมอง คนที่ยังทุบอยู่ค่อย ๆ หยุดมือสายตาหลายคู่เริ่มจับมาที่เขา

 

          ทีมไฮดร้า

          ทีมไททัน

          ก็หันมามองเช่นกันราวกับว่า—

แกะดำ 03…คนที่ไร้ความสามารถ

กำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ

กรกรรณหยุดยืนยกค้อนขึ้นช้า ๆ สายตาเขานิ่ง ไม่ลังเล และเป็นครั้งแรกในรอบนี้ทั้งสนามเงียบลง

เพื่อรอดู—เขาเห็นอะไร กรกรรณยกค้อนขึ้นมันหนัก…หนักเกินไปสำหรับสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ แขนสั่นเล็กน้อยฝ่ามือที่ยังชาอยู่แทบไม่ยอมรับแรง แต่เขายังยกมันขึ้นแล้ว—

          เหวี่ยงลงเต็มแรง

          ตึงงง!!!

แรงกระแทกอัดเข้า “ด้านข้าง” ของแผ่นคอนกรีต

ค้อนหักกระเด็นทันทีแรงสะท้อนย้อนกลับจนมือเขาแตก เลือดไหล

แต่—เสียงของมันต่างไป

          แผ่นคอนกรีต…กะเทาะ

รอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น เส้นบางๆ กระจายจนเกิดความหวัง—ทุกคนเห็น

สนามทั้งสนามนิ่งไปชั่วขณะแล้วความสิ้นหวัง…ก็เริ่มเปลี่ยนเป็น ความหวัง

 

          ผู้สมัครที่เหลือมองหน้ากัน

          ลังเล

          สับสน

          ไม่รู้จะดีใจ หรือกลัว

 

          กรกรรณเองก็ยืนมองผลงานนั้นเงียบ ๆ มือเขาใช้การไม่ได้แล้วแรงก็แทบไม่เหลือแต่แค่นั้น…ก็พอแล้วเขามาได้แค่นี้ที่เหลือ—ควรเป็นของคนอื่น เขาถอยออก เปิดทางและก็เป็นอย่างที่คิด บรอนกับโดร่าเดินตรงเข้ามา

ชัดเจนว่า—จะมาเอาแผ่นนี้ต่อ

กรกรรณไม่ได้ขัดขวางเขามองอย่างยอมรับและถอยออกให้เต็มทาง

บรอนหยุดตรงหน้ารอยร้าวมองมันนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

          “เอ้ย…จะไปไหน”

กรกรรณชะงัก

          “ให้ช่วยไหม?”

คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไปเขาคิดว่าจะได้ยินคำว่า “หลีกไป” แต่ไม่ใช่

กรกรรณหันกลับไปมองสายตางุนงงเล็กน้อยบรอนพยักหน้าเบา ๆเหมือนจะบอกว่า—อยู่ต่อ แต่ไม่พูดออกมาตรง ๆ

 

          “อืม…งั้น เดี๋ยวนะ”

กรกรรณเดินกลับไปที่แผ่นคอนกรีตเขาก้มลงมองรอยร้าวแล้วเริ่มไล่สายตาไปทั่วพื้นผิวเร็ว…แม่น…และนิ่ง

          “มี 3 จุด…”

เขาพึมพำก่อนใช้ดินขีดเครื่องหมาย

          “ตรงนี้…ตรงนี้…แล้วก็ตรงนี้”

เขาถอยออกมามองทั้งแผ่นอีกครั้งก่อนพูดชัด ๆ

          “ตี 3 จุดนี้…พร้อมกัน”

 

ยังไม่ทันที่บรอนจะตอบ เรย์นาร์ก็เดินเข้ามาพร้อมคนของเธอ

          “ให้ช่วยไหม?”

กรกรรณมองแล้วพยักหน้าไม่ลังเล ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วว่าใครเป็นใคร แย่งกันทีหลังได้แต่ถ้าทำลายมันไม่ได้—ทุกคนแพ้

 

ทั้งสามคนแยกยืนประจำจุด

          บรอน

          โดร่า

          เรย์นาร์

ส่วนกรกรรณถอยออกไปยืนคุมระยะ

 

          “เอาล่ะ…”

เขาพูดเบา ๆ สายตาจับทั้งสามจุดพร้อมกัน

          “เอาเลย!”

          ตูม!!!

ค้อนปอนทั้งสามกระแทกลงพร้อมกัน เสียงดังสนั่นสนาม แรงสะเทือนวิ่งผ่านแผ่นคอนกรีตทั้งแผ่น

 

          แตกร้าว ยังไม่แตก แต่—รอยร้าวขยาย พอแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว

 

คนทั้งสนามเริ่มขยับสายตาเปลี่ยนจากดู → เริ่มเชื่อ

          “อีกครั้ง!!” กรกรรณตะโกน

          ตูม!!!

ร้าวมากขึ้น

          “อีกครั้ง!!”

แม้จะโจมตีจุดอ่อนพร้อมกันแม้จะลงแรงเต็มที่แผ่นคอนกรีตก็ยังคงทนทานอย่างเหลือเชื่อ แต่ครั้งนี้—ไม่มีใครถอยแล้ว

ผู้สมัครคนอื่นเริ่มวิ่งเข้ามา

          “ตรงไหน!?”

          “จุดไหนวะ!?”

          “ตรงนี้!” กรกรรณชี้ทันที

พวกเขาเข้าประจำจุดโดยไม่ต้องสั่งซ้ำ

ตอนนี้—

ไม่มีทีมไฮดร้า

ไม่มีทีมไททัน

ไม่มีแกะดำ

มีแค่—คนที่อยากรอด เสียงค้อนกระแทกดังถี่ขึ้น

          ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

ทุกคนทุบตามจังหวะเดียวกัน ตามจุดเดียวกัน ตามคำสั่งของคนคนเดียว

 

กรกรรณยืนอยู่ด้านนอก หายใจหนัก มือเลือดไหลแต่สายตายังนิ่ง

เขาไม่ได้เป็นคนทุบแต่ตอนนี้—ทั้งสนามกำลังสู้…ตามเขา

 

เวลาเหลือเพียง 15 นาทีแผ่นคอนกรีตแผ่นเดียว…แตก

ไม่ใช่แค่ร้าวแต่เริ่ม “แยกชิ้น” เสียงหอบหายใจดังทั่วสนาม

ทีมไฮดร้า

ทีมไวเปอร์

ทีมไททัน

ไม่มีใครเหลือแรงพอจะยกค้อนแล้ว

มือแตก เลือดไหล แขนสั่นแต่—ไม่มีใครถอย

 

ในที่สุดเรย์นาร์ก็ชะงัก สายตาเธอจับบางอย่างไว้ได้ ในซอกของคอนกรีตที่แตกออกมีวัตถุใส ๆ กลมขนาดเท่าลูกมะนาว

และข้างในคือเหรียญทอง

 

          “เจอแล้ว!!!”

 

เธอพยายามแกะมันออกมามือสั่น แต่ไม่หยุดแล้วชูมันขึ้น

 

          “เจอแล้ว!!!”

 

เสียงเฮดังลั่นสนาม ไม่มีใครแย่ง ไม่มีใครขยับเข้าไป ทุกคนแค่—ยิ้มเหมือนความเหนื่อยทั้งหมด…มีความหมายแล้ว

กรกรรณหันไปมองหนูแดงเธอยังนั่งอยู่ที่เดิมเขายิ้มให้เธอเบา ๆ อย่างพอใจ

 

แต่—ความดีใจ…อยู่ได้ไม่นาน เสียงผู้ประกาศดังขึ้นอีกครั้ง

          “เหลือเวลา 10 นาทีครับ”

          “พวกคุณต้องทำลาย ‘แก้ว’ และนำเหรียญออกมา…”

          “…ถึงจะได้รับเหรียญเกียรติยศนั้นไป”

สนามทั้งสนามเงียบเหมือนโดนกระแทกอีกครั้ง

 

บนอัฒจันทร์

ผู้บัญชาการวาร์กัสหัวเราะเบา ๆ

          “เหรียญเกียรติยศ…ไม่ได้จะให้ใครง่าย ๆ หรอก”

 

10 นาทีสุดท้าย ไม่มีการแย่งชิง ไม่มีศัตรูมีแค่—ความพยายามครั้งสุดท้าย

ลูกแก้วถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปอีกคน ทุบ ฟาด อัดพลัง ไม่เป็นผล มันแข็งกว่าแผ่นคอนกรีต สะท้อนแรง
ลบแรงแทบทั้งหมด ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

ความหวังที่เพิ่งเกิดเริ่มพังลงอีกครั้ง

สุดท้าย ลูกแก้ว…ถูกส่งมาถึงกรกรรณ เขารับมันไว้ มองนิ่ง หมุนดูทุกมุม วิเคราะห์ทุกองศาแต่—ไม่มี ไม่มีจุดอ่อน
ไม่มีรอยร้าว ไม่มี “คำตอบ”

เวลาผ่านไปจนเหลือ 1 นาที

กรกรรณเงียบก่อนจะยื่นมันคืน

          “...ขอโทษนะ”

เรย์นาร์รับมันไป กำแน่น ฟันกัด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแล้ว—เธอขว้างมันทิ้ง

ลูกแก้วกลิ้งไปหยุดตรงหน้า

          หนูแดง

เธอก้มลงเก็บมันขึ้นมา ช้า ๆ นิ่ง ๆ ใช้ผ้าพันแผลเช็ดมันเหมือนเช็ดของเล่นชิ้นหนึ่ง

แล้ว—

          ยัดเข้าปาก

 

ทั้งสนามนิ่ง

คนดูนิ่ง

ผู้สมัครนิ่ง

กรกรรณ…นิ่ง

เหมือนทุกอย่างกลั่นหายใจ เวลาเหลือเพียง 6 วินาที

ไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครตามทัน หนูแดงอมมันไว้เหมือนลูกอมสีหน้าเฉย ๆ

ไม่รีบ

ไม่ลน

เหลือ 5 วินาที

4…

3…

2…

 

เธอยกมือขึ้น แตะที่ริมฝีปากแล้ว ดึงเหรียญทองออกมา โดยไม่มีลูกแก้วแล้ว

1 วินาทีสุดท้ายเหรียญอยู่ในมือเธอ

ปี๊ด——!!!

เสียงหมดเวลาดังขึ้น ทั้งสนามเงียบสนิท อเล็ก พูดกับตัวเอง

          “เอ้ย!!…ได้ไง!!??”

หนูแดงมองเหรียญในมืออย่างรําคาญ

จอขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่เปลี่ยนการแสดงผล เมโลดี้ สกาเล็ต ผู้ได้รับเหรียญเกียรติยศ

หนูแดงลุกขึ้นยืนทั้งสนามยังคงเงียบงันทุกคนยังค้างอยู่กับภาพเมื่อครู่

เธอเดินผ่านคนที่ยืนงงกันอยู่ตรงไปหาเรย์นาร์แล้ว—ยื่นเหรียญทองออกไป

          “เอาไปสิ”

เสียงของเธอยังเหมือนเดิมเย่อหยิ่ง…ไม่เป็นมิตร

          “ฉันไม่ได้ต้องการมันหรอก”

เรย์นาร์มองเหรียญก่อนจะหัวเราะเบา ๆ และยิ้ม..

          “ฉันอยากได้ก็จริงนะ…”

เธอเงยหน้ามองหนูแดงตรง ๆ

          “…แต่เหรียญเกียรติยศ มันไม่ควรได้มาด้วยการยื่นให้แบบนี้หรอก”

เธอผลักมือหนูแดงกลับเบา ๆ

          “นั่นมันของแก”

บรอนเดินเข้ามา ช้า ๆ สายตาจ้องหนูแดงไม่วาง เขาหยุดตรงหน้าเธอไม่พูดอะไรสักคำแล้ว—

ยกมือที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้น

ปรบมือ

แปะ…แปะ…แปะ…

เสียงดังชัดกว่าทุกอย่างในสนาม

          “ยินดีด้วย…แกะดำ 02”

เขาพูดสั้น ๆ ก่อนยิ้มมุมปาก

          “รอบนี้…ยอมให้ก็แล้วกัน”

กรกรรณยิ้มแล้วเริ่มปรบมือ

ทีละคน

ทีละคน

เสียงปรบมือค่อย ๆ ดังขึ้น

ทั้งสนาม

มือที่เต็มไปด้วยเลือด ฝ่ามือที่แตก แขนที่สั่น แต่ทุกคน—ปรบมือให้เธอ

ไม่มีทีม ไม่มีศัตรู มีแค่—ความยอมรับ

 

หนูแดงยังคงยื่นเหรียญค้างอยู่แต่ช้า ๆ มือเธอก็ค่อย ๆ ลดลง ดวงตาเริ่มใสน้ำตาคลอ…แต่ไม่ไหล เธอสูดน้ำมูกแรง ๆ ก่อนจะพูดออกมา

          “ไอ้พวกบ้า!!” เสียงสั่น “ทำแบบนี้มัน…” เธอเม้มปาก “…ดูถูกกันชัด ๆ”

แต่ไม่มีใครเชื่อแม้แต่ตัวเธอเอง

 

 

---

บนอัฒจันทร์

          น้ำแข็งหยุดมองจอขนาดใหญ่ “เมโลดี้ สกาเล็ต — ผู้ได้รับเหรียญเกียรติยศ” ชื่อ…ที่เธอจำได้ขึ้นใจแต่ไม่ใช่รูปลักษณ์ของเด็กกะโปโลตรงหน้า ดวงตาเย็นชาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย

          “เมโลดี้ สกาเล็ต…” เธอทวนช้า ๆ ในใจ 

ผู้หญิงคนนี้คือหนึ่งในเหตุที่ทำให้ “คู่หมั้นของเธอ” ต้องตายแล้วตอนนี้—กำลังยืนอยู่ใกล้ “กรกรรณ” 

ความรู้สึกบางอย่างเย็นกว่าอากาศรอบตัวกดทับลงมาเงียบ ๆ

          “ผู้หญิงคนเดียว…” เธอคิด “…จะทำให้ฉันเจ็บได้ถึงสองครั้งงั้นเหรอ”

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เธอไม่เคยเชื่อในคำนี้และเธอจะไม่อยู่เฉย น้ำแข็งลุกขึ้นจากที่นั่ง VIP ทุกสายตาหันมามองโดยไม่รู้ตัว 

เธอเดินไปยังขอบระเบียงสายตากวาดลงไปยังสนามมองหาใครบางคน

          “กรกรรณ…”

เธอเจอเขาหัวใจเธอขยับแค่เล็กน้อย อยากลงไปหา อยากยืนอยู่ตรงนั้น อยากอยู่ใกล้เขาแต่—

ยังไม่ใช่ตอนนี้ เธอยกมือขึ้นไอเย็นก่อตัวเหนือสนาม

เงียบ…ก่อนจะระเบิดออกเป็นเกล็ดหิมะบางเบา หิมะโปรยลงช้า ๆ เย็น นุ่ม งดงาม 

ความร้อนแรงของสนามค่อย ๆ ถูกกลืนหาย ความตึงเครียด ละลายลง เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วสนาม

          “อ่า…ขอบคุณ…คุณน้ำแข็ง นางฟ้าของเรา” เสียงผู้ประกาศดังผ่านไมค์

          “ขอบคุณที่ร่วมยินดีในชัยชนะของผู้สมัคร!”

ภาพของเธองดงามราวกับสิ่งที่อยู่คนละโลกและก็—สูงเกินเอื้อม

ผีเสื้อน้ำแข็งตัวหนึ่งลอยลงช้า ๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้ากรกรรณ เขามองมันเงียบ ๆ ก่อนที่มันจะขยับนำสายตาของเขาให้เงยขึ้นไป ไปยัง—เธอ

น้ำแข็งยืนอยู่บนชั้น VIP สายตาของเธอมองตรงมาที่เขา ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความอ่อนโยนมีแค่—การครอบครอง ริมฝีปากของเธอขยับช้า ๆ

          “เก่งมาก” เว้นจังหวะ

          “ที่รัก” ชัดเจน

          “ของฉัน” ไม่มีเสียง

แต่เขา “เห็น” ทุกคำ ไม่ใช่ภาพลวง ไม่ใช่ความเข้าใจผิดมันคือ—คำประกาศก่อนที่เธอจะหันหลังเดินกลับไปยังที่นั่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือไว้เพียงเกล็ดหิมะที่ยังคงโปรยลงมาและหัวใจของเขาที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

 

---

 

คืนนั้นงานปิดลงด้วยแสงพลุที่สว่างเต็มท้องฟ้าเสียงเฉลิมฉลองดังไปทั่วสนาม

พิธีมอบรางวัลเริ่มขึ้น ผู้บัญชาการวาร์กัสเป็นคนมอบเหรียญสีหน้าเขา…ไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็จำต้องยื่นเหรียญให้

หนูแดงรับมันมาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร แต่ในสายตาของคนทั้งสนามไม่มีใครมองเธอเหมือนเดิมอีกแล้ว

คืนนั้นทีมแกะดำกลับที่พักพร้อมบะหมี่ 3 กล่องใหญ่เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังเป็นระยะและในกระเป๋าของหนูแดง

มีเหรียญเกียรติยศอยู่หนึ่งเหรียญ....