เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

แนะนำตัวละคร

ทีมแกะดำ

กรกรรณ กาลธารา ฉายา: แกะดำ 03 ความสามารถ การมองเห็น “จังหวะ / จุดอ่อน / ความผิดปกติ” อ่านสนามรบได้เหมือนภาพช้าลง ร่างกายปรับตัวจากประสบการณ์ต่อสู้ได้เร็วมาก ใช้พลังธรรมชาติผ่าน “ความตั้งใจ”

เมโลดี้ สกาเล็ต ชื่อเรียก: หนูแดง / แกะดำ 02 ฉายาในโลกใต้ดิน: เมโลดี้ เอ็มม่า  ร่างเล็ก (ร่างหลักที่อยู่กับแกะดำ) เด็กสาวตัวเล็ก สูงประมาณ 130 ซม. ร่างโต (เมโลดี้ เอ็มม่า) หญิงสาวอายุราว 28 ปี ผมสีแดงยาว รูปร่างสูงสง่า  ความสามารถ เส้นผมมีชีวิต️ พิษ การต่อสู้ระยะประชิด พลังรักษาตัวเอง

หมีดำ ชื่อเต็ม: ดรากอส เวลครอน รหัสทีม: แกะดำ 01 ชายร่างยักษ์ สูงประมาณ 230 ซม. ความสามารถ พละกำลังระดับสัตว์ประหลาด  สายป้องกันสมบูรณ์แบบ สะท้อนการโจมตี

---

เอลินเซีย วินเทรส ชื่อเล่น: น้ำแข็ง ฉายา: เจ้าหญิงน้ำแข็ง ความสามารถ️ พลังน้ำแข็ง

---

ทีม The Wing (โอรุวา)

ทาโฮมา (โอรุวา) โล่และขวาน/ทรงพลัง (ผู้เล่นหลัก)

ไนอาห์ (โอรุวา) หมาป่า/นักล่า (ผู้เล่นหลัก)

อายานี (โอรุวา) สายลม/ซัพพอร์ต (ผู้เล่นหลัก)

โอนักกา (โอรุวา) ม้าป่า/พุ่งทะลวง (ผู้สำรอง)

เซคานี (โอรุวา) เหยี่ยว/แม่นยำ (ผู้สำรอง)

---

กลุ่มชุดขาวกรานเวล

นิโคล วิเรล (Nicole Virel) ความสามารถ️ ต่อสู้ระยะประชิด + กระบองทอง

ไคลน์ อาร์เดล (Klein Ardel) ความสามารถ️ แรงโน้มถ่วง

เรน วัลคีร์ (Rain Valkyr) ความสามารถ️ ใบมีดลม

---

เมืองหลวง

ลูเซียน วาเลนไฮม์ “รองเลขาธิการสภาสูงวอร์เกน” คนรู้จักวินเซนต์

พนักงานสำนักงานสภาสูงวอร์เกน เมืองไวท์คราวน์ เจเนต มนัส เคส

---

ทีมในกลุ่ม F

The Wing สมาคมชนเผ่าที่กระจายตัวอยู่แถวรอยต่อระหว่างอัลเทรัสกับออร์เดเรีย นักรบรับจ้างกองกำลังอิสระ

Iron Dogs ลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม “Steel Frontier League” อาณาจักรออร์เดเรีย

Eden Sphere สมาคมกีฬาอาณาจักรเอลดริน

Black sheep การค้าโลจิสติกส์และคาสิโน Velvetgroup อาณาจักรวอร์เกน

---

ผู้ประกาศข่าวสายกีฬา

ธนกฤต “แทน” วีระชัย ผู้ประกาศข่าวกีฬาชาย

ณิชมน “มิ้นท์” กิตติภา ผู้ประกาศข่าวกีฬาหญิง

ต้นกล้า “กล้องไว” ศรีพัฒน์ (รายงานข้างสนาม)

---

---

 

 

 

---

---

 

หลังทีม Iron Dogs เดินออกจากสนามไปพร้อมเสียงปรบมือของผู้ชม

อเล็กยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างสนาม ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองเห็นแกะดำชนะแล้วและที่สำคัญคือ แทบไม่มีใครบาดเจ็บหนักเลย
เขามองทั้งสามคนที่กำลังถูกแสงไฟ ผู้คน และเสียงเชียร์กลืนหายเข้าไปช้า ๆ ทีมที่เคยถูกหัวเราะใส่…ตอนนี้กำลังกลายเป็นจุดสนใจของทั้งสนาม

อเล็กกำลังจะเดินลงไปหาแต่จู่ ๆ ฝูงชนจำนวนมากก็กรูกันทะลุแนวกั้นลงสนามทันที เสียงตะโกนดังระงมไปหมด

        “แกะดำ!!!”

        “สุดยอดดดดด!!!”

        “ขอลายเซ็นหน่อยครับ!!!”

กล้องถ่ายทอดสดและไมโครโฟนจากสื่อท้องถิ่นแทบทุกช่องยื่นเข้ามารุมล้อมหมีดำก่อนใคร เพราะขนาดตัวที่โดดเด่นเกินมนุษย์ทั่วไป

        “เป็นยังไงบ้างครับ! รู้สึกยังไงกับชัยชนะที่แทบไม่ต้องเหนื่อยเลยครับ!”

        “แกะดำ 01 ใช่ไหมคะ!? คุณคือหัวหน้าทีมหรือเปล่า!?”

        “ตอนนี้โลกออนไลน์เรียกคุณว่า ‘โล่อัลติเมต’ แล้วนะคะ! รู้สึกยังไงกับฉายานี้ครับ!?”

หมีดำกะพริบตาช้า ๆ มองไมโครโฟนที่แทบจะทิ่มเข้าปากตัวเอง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน

        “อ่า…คือ…หิว…”

ผู้สัมภาษณ์เงียบไปครึ่งวินาที ก่อนตาโตทันที

        “หิว!!! ได้ยินไหมครับทุกคน!!!” เขาหันกลับไปหากล้องอย่างตื่นเต้นเกินเหตุ “ปีศาจยักษ์ของทีมแกะดำบอกว่า ‘ยังหิวอยู่’!!! Iron Dogs ยังไม่พอสำหรับความกระหายของเขา!!!”

        “ไม่ใช่แบบนั้นนะ…” หมีดำพึมพำเบา ๆ แต่ไม่มีใครฟังแล้ว

อีกฝั่งหนึ่ง กรกำลังโดนรุมหนักไม่ต่างกัน

        “เซ็นให้หน่อยค่ะ!”

        “แกะดำสุดยอดมากกก!”

        “หนูแดงน่ารักจังเลย หลับเลยเหรอคะ~”

หนูแดงที่หมดแรงจากลูกยิงแรกยังนอนฟุบอยู่บนหลังกรเหมือนเด็กหมดแบต มือเล็กยังเกาะเสื้อเขาแน่นไม่ปล่อย

        “ลูกสาวเหรอคะ!?”

        “พ่อเลี้ยงเดี่ยวใช่ไหมคะ!? กรี๊ดดดดดด!”

        “ไม่ใช่ครับ! เดี๋ยวสิ—ไม่ใช่นะครับ!!”

กรพยายามเบียดฝูงชนออกไป หน้าแดงจนแทบไม่ต่างจากหนูแดง

ระหว่างนั้นเอง มีเสียงใครบางคนตะโกนขึ้นจากด้านหลัง

        “รวยแล้ววววว!!!”

        “แกะดำ! พวกแกเจ๋งมาก! ฉันรวยแล้ว!!! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

ทั้งสนามเริ่มวุ่นวายหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายทั้งสามคนต้องรีบวิ่งหนีเข้าทางเดินด้านหลังสนาม

ปัง!

ประตูห้องพักถูกปิดลงทันที ตัดเสียงโกลาหลด้านนอกออกไปเหลือเพียงความเงียบ แล้วทั้งสามก็ค่อย ๆ หันไปมองด้านในห้อง

อเล็กยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ข้าง ๆ มีนิโคล ไคลน์ และเรน รออยู่ก่อนแล้ว

นิโคลยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ส่วนไคลน์ยังดูเหมือนไม่อยากเชื่อผลการแข่งขัน เรนพ่นลมหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้น

        “ดังใหญ่แล้วนะ พวกนาย”

อเล็กมองทีมแกะดำเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบตามเดิม

        “แมตช์แรกน่าประทับใจมาก…”

เขาหยุดไปเล็กน้อย สายตามองไล่ทีละคน

        “ฉันแปลกใจที่พวกนายแทบไม่เจ็บกันเลย”

กรยิ้มแห้ง ๆ

        “เกือบแย่เหมือนกันนะครับ…”

        “แต่ก็ชนะ…”

อเล็กตอบทันที คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้ห้องเงียบลงเล็กน้อยก่อนเขาจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันหลังเดินไปหยิบเสื้อคลุมของตัวเอง

        “กลับบ้านกันเถอะ”

เป็นประโยคธรรมดามากแต่เป็นครั้งแรกที่คำว่า “บ้าน” ของอเล็กไม่ได้ฟังดูว่างเปล่าอีกต่อไป

             

 

---

สื่อหลักเริ่มพูดถึงการแข่งขันระดับโลกอย่างจริงจัง โดยเฉพาะทีมเต็งที่เริ่มลงแข่งในแมตช์แรกและสร้างกระแสทันที

        “สวัสดีครับ ต่อไปเป็นอีกหนึ่งข่าวใหญ่ที่น่าจับตามองที่สุดของปีนี้ครับ” ธนกฤต “แทน” วีระชัย ผู้ประกาศข่าวกีฬาชื่อดัง เปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “ค่ะคุณแทน ปีนี้การแข่งขัน Fight Dot World Fight 69 จัดขึ้นที่วอร์เกนบ้านเราด้วยนะคะ และตอนนี้รอบแบ่งกลุ่มก็เริ่มแข่งขันกันไปแล้ว หลายทีมฟอร์มแรงมาก มีทีมไหนน่าสนใจบ้างคะ?” ณิชมน “มิ้นท์” กิตติภา ถามส่งต่อทันที

        “ถ้าพูดถึงทีมที่มาแรงที่สุดตอนนี้ คงหนีไม่พ้นแชมป์เก่า Crimson Phoenix ครับ” ภาพไฮไลต์ของทีมชุดแดงเพลิงถูกฉายขึ้นบนจอด้านหลัง

        “พวกเขาเปิดสนามด้วยชัยชนะแบบเต็ม 4 คะแนน ฟอร์มยังดุดันเหมือนเดิมเลยครับ และปีนี้ก็มีทีมเต็งหลายทีมที่ถูกจับตามองมาก ๆ ด้วยนะครับ”

รายชื่อทีมเต็งต่าง ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

Titan Forg	Silver Dominion	Prism Waltz
Valhalla Unit	Tempest Edge	Sub-Zero
Crimson Phoenix	The Wing

 

        “คุณมิ้นท์สนใจทีมไหนเป็นพิเศษไหมครับ?”

มิ้นท์หัวเราะเบา ๆ

        “เลือกยากเลยค่ะ ชอบทุกทีมเลย แต่ถ้าส่วนตัวจริง ๆ ฉันชอบ Titan Forge นะคะ” ภาพทีมร่างใหญ่ในชุดเกราะดำเหล็กถูกฉายขึ้นแทน

        “พวกเขาเหมือนนักรบจากน็อกเทียจริง ๆ ทั้งแข็งแกร่ง ทั้งดุดัน ถึงจะไม่ใช่ทีมจากบ้านเรา แต่ยอมใจเลยค่ะ”

        “อ๋อ…ชอบหนุ่มหล่อทรงพลังสินะครับ” แทนแกล้งพูดด้วยสีหน้ากวนเล็ก ๆ

        “คุณแทนคะ…” มิ้นท์หลุดหัวเราะ

        “ถ้างั้นทีมที่กำลังดังในหมู่หนุ่ม ๆ ตอนนี้ คงหนีไม่พ้น Prism Waltz แล้วครับ” ภาพของเซเรน่าในชุดเต้นสีรุ้งกลางสนามปรากฏขึ้น พร้อมเสียงกรี๊ดของแฟนคลับ

        “ทีมสาวสวยจากกลุ่มทุนของออร์เดเรียให้การสนับสนุนครับ ทั้งความสามารถ ทั้งการแสดง เรียกเสียงฮือฮาได้ทุกแมตช์เลย”แทนยิ้มก่อนพูดต่อแบบติดเล่น “ส่วนตัวผมนี่…ยอมโดนสะกดเลยครับ FC เลยนะ”

        “แหมคุณแทน เรายังอ่านข่าวกันอยู่นะคะ” มิ้นท์ส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ ก่อนรีบเปลี่ยนประเด็น

        “อ้อ เกือบลืมอีกทีมสำคัญไปเลยค่ะ” น้ำเสียงของเธอเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย

        “Valhalla Unit กลับมาแล้วนะคะ หลังหายจากการแข่งขันไปถึง 4 ปี อดีตแชมป์จากกองกำลังอิสระของน็อกเทีย ตอนนี้หลายฝ่ายกำลังจับตาดูว่า พวกเขาจะกลับมาทวงบัลลังก์ได้หรือเปล่า”

        “แต่สถานการณ์ดูไม่ง่ายเลยนะครับ” แทนก้มมองข้อมูลในแท็บเล็ต

        “Valhalla Unit เพิ่งแพ้คะแนนให้ Tempest Edge ตัวแทนจากเอลดรินในแมตช์แรกของกลุ่ม A ด้วยครับ กลุ่มนี้ดูจะเป็นสายโหดเลยทีเดียว”

        “Tempest Edge เองก็ฟอร์มดีมากนะคะ ความเร็วและการเล่นเป็นทีมของพวกเขาน่ากลัวจริง ๆ”

        “ส่วน Titan Forge ที่อยู่กลุ่ม D ดูเหมือนจะลอยลำสบาย ๆ ไปก่อนแล้วครับตอนนี้” แทนหัวเราะ

        “แล้วทีมตัวแทนจากบ้านเราล่ะคะ? ไม่เห็นพูดถึงเลยคุณแทน” มิ้นท์หันมาถามทันที

        “โอ๊ะ จริงด้วยครับ ผมเกือบลืมเลย” แทนรีบพูดพลางหัวเราะกลบเกลื่อน

        “Silver Dominion ทีมที่ได้รับการสนับสนุนจากเครือธุรกิจพลังงานของวอร์เกน อยู่กลุ่ม H ครับ ปีนี้หลายฝ่ายยกให้เป็นหนึ่งในทีมเต็งเลย ถึงขั้นมีข่าวว่าพวกเขาตั้งเป้าเข้ารอบ 4 ทีมสุดท้ายเป็นอย่างต่ำ”

ภาพนักกีฬาชุดขาวทองของ Silver Dominion ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมโลโก้ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของวอร์เกน

        “โอ้ มั่นใจมากเลยนะคะ”

        “ก็ต้องยอมรับจริง ๆ ครับว่าปีนี้ Fight Dot World Fight ร้อนแรงมาก”

แทนมองกล้องหลักก่อนสรุปท้ายรายการ

        “ทั้งทีมเต็ง ทีมม้ามืด ทีมนอกกระแสต่างเริ่มเผยฝีมือกันแล้ว ตอนนี้ทั้งโลกกำลังจับตามองว่า ใครจะเป็นทีมที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของ Fight Dot World Fight 69 ครับ”

ช่วงเวลาการรายงานข่าวกีฬาเริ่มเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ตามร้านค้า ห้างสรรพสินค้า และสถานีขนส่ง เริ่มมีสินค้า Fight Dot วางขายเต็มไปหมดทั้ง: เสื้อทีม โลโก้สโมสร ผ้าพันคอ โมเดลดอตบอล ไปจนถึงโปสเตอร์นักกีฬาชื่อดัง

กระแสของ Fight Dot World Fight 69 กำลังกลายเป็น “มหกรรมระดับโลก” อย่างแท้จริง

ในช่วงหัวค่ำ กรกรรณโทรหาน้ำแข็งด้วยสีหน้ายิ้มแย้มกว่าปกติ เสียงรอบตัวเขายังมีความวุ่นวายจากทีมแกะดำดังแทรกมาเป็นระยะ

        “คุณน้ำแข็ง… เอ้ย… น้ำแข็ง” กรกระแอมแก้ตัวเองทันที “วันก่อนทีมผมชนะแมตช์แรกมาได้แล้วนะ”

น้ำเสียงของเขาฟังดูภูมิใจอย่างปิดไม่มิด

        “ถ้าแกะดำรักษาคะแนนไว้ได้ อย่างน้อยเข้าที่สองของกลุ่ม พวกเราก็จะผ่านเข้ารอบ 16 ทีม แล้วทีมจะได้ย้ายไปพักที่เมืองหลวงด้วย”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็น ๆ ของน้ำแข็งจะตอบกลับมา

        “เห็นแล้ว…”

กรยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        “แล้วก็เห็นด้วยว่า นายจะหอมแก้มหนูแดงด้วย”

รอยยิ้มของกรแข็งค้างทันที

        “ฉันอยากลุกไปดึงหูนายจริง ๆ”

        “ขะ…ขอโทษจริง ๆ” กรรีบพูด “ก็ตอนนั้นหนูแดงไม่ฟังอะไรเลยนี่นา ถ้าไม่พูดแบบนั้นเธอไม่ยอมเล่นต่อแน่”

เขาหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนเสียงจะค่อย ๆ จริงจังขึ้น

        “แต่ตอนนี้มันเริ่มดีขึ้นจริง ๆ นะ” กรเงียบไปเล็กน้อย ราวกับกำลังจัดความคิดตัวเอง

        “ผมไม่คิดเลยว่า Fight Dot จะทำให้ทีมแกะดำ…กลายเป็นทีมจริง ๆ ได้ขนาดนี้”

เสียงของเขาเบาลงนิดหนึ่ง

        “ตอนแรกผมแค่คิดว่า ถ้าชนะ…จะได้ไปเมืองหลวง ได้ไปหาคุณ แต่ตอนนี้…มันเริ่มมีความหมายมากกว่านั้น”

ปลายสายเงียบไปอีกครั้งก่อนน้ำเสียงเรียบเย็นของน้ำแข็งจะตอบกลับมา

        “ดีแล้ว”

        “แล้วฉันก็จะนั่งสวย ๆ รออยู่ที่เมืองหลวง…” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “เป็นเจ้าหญิงให้นายมารับเอง”

คำพูดนั้นฟังเหมือนหยอกเล่นแต่ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทของเธอ มันกลับฟังเหมือน “คำสั่ง” มากกว่า

กรหลุดหัวเราะออกมา

        “ฮะ ๆ… งั้นผมก็เป็นเจ้าชายสินะ”

น้ำแข็งถอนหายใจเบา ๆ

        “แค่นี้ก่อนนะ ฉันมีธุระต้องไปทำ”

        “อะ…ได้สิ” กรก้มหน้าลงเล็กน้อย “ดูแลตัวเองด้วยนะ…”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับเบา ๆ

        “อืม… นายก็ด้วย…” สายถูกตัดลง

น้ำแข็งมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บมันลงกระเป๋าเงียบ ๆ ทางเดินของอาคารหน่วยพิเศษเงียบกว่าปกติหลังเลิกงานแสงไฟสีขาวสะท้อนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบจนบรรยากาศดูว่างเปล่า เธอเดินตรงไปยังห้องหนึ่งที่อยู่เกือบสุดทางเดิน ป้ายหน้าห้องเขียนไว้สั้น ๆ “ที่ปรึกษาพิเศษ”

ก๊อก…ก๊อก…

        “เข้ามา” เสียงผู้หญิงเย็น ๆ ดังผ่านประตูออกมาทันที

น้ำแข็งเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องมีเพียงแสงจากโคมไฟบนโต๊ะทำงาน หญิงสาวผมยาวสีเงินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา พลัส ไกรเซอร์

        “นึกว่าใคร…” เธอพูดเรียบ ๆ พลางพลิกหน้ากระดาษต่อ

        “ที่แท้ก็เจ้าหญิงน้ำแข็ง มาทำอะไรตอนนี้ล่ะ?”

        “เลิกเวลางานแล้วนะ ไม่กลับบ้านหรือไง”

น้ำแข็งเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าโต๊ะโดยไม่ลังเล

        “มีเรื่องอยากรบกวนค่ะ”

พลัสถอนหายใจเบา ๆ

        “พูดมา…ฉันไม่มีเวลาว่างมากนัก” เธอเอนตัวพิงเก้าอี้ ก่อนยิ้มมุมปากบาง ๆ

        “โดยเฉพาะกับลูกสาวรัฐมนตรีที่พ่อหวงเกินเหตุ”

น้ำแข็งนิ่งไปนิดหนึ่ง แต่ยังมองตรงไปที่พลัส

        “ช่วยฝึกให้ฉันเก่งขึ้นด้วยค่ะ” 

ปลายปากกาของพลัสหยุดลงทันที ห้องทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเก้าอี้ค่อย ๆ หมุนกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมเย็นของพลัสมองสำรวจน้ำแข็งตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มของคนที่เหมือนเพิ่งได้ของเล่นใหม่มาอยู่ในมือ

        “พูดเองนะ…” เธอวางปากกาลงบนโต๊ะ “แล้วอย่าร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน”

พลัสลุกขึ้นยืนช้า ๆ แรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเธอทันที ต่างจากอเล็กที่ดูขี้เล่น อ่านยาก และชอบทำตัวไร้สาระ พลัสกลับให้ความรู้สึกเหมือนใบมีดเย็นเฉียบที่ถูกลับจนคมจัด

        “เพราะฉัน…” เธอเดินเข้ามาใกล้น้ำแข็งทีละก้าว “…ไม่ใจดีเหมือนอเล็ก”

น้ำแข็งไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว

        “ได้ค่ะ”

พลัสหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

        “ดี…”

        “งั้นเริ่มจากลืมวิธีสู้แบบชุดขาวไปได้เลย” แล้วมองโลกใบนี้ใหม่ในแบบของ “เรา”

 

 

---

หลังการแข่งขันแมตช์แรกผ่านไป คนที่เปลี่ยนไปมากที่สุดกลับไม่ใช่กร ไม่ใช่หนูแดง หรือแม้แต่หมีดำ แต่เป็นอเล็กจากคนที่เคยนอนปล่อยเวลาไปวัน ๆ ตอนนี้เขากลับแทบไม่หลับไม่นอน กองเอกสารจำนวนมหาศาลถูกวางกระจายเต็มห้องพัก ทั้ง: แผนสนาม กฎการแข่งขัน สถิติย้อนหลัง รูปแบบการเข้าทำคะแนน คลิปการแข่งขันเก่า

หน้าจอหลายจอเปิดค้างไว้พร้อมภาพการแข่งขัน Fight Dot จากหลายปีก่อน

อเล็กนั่งอยู่กลางกองกระดาษเหล่านั้น ดวงตาเป็นประกายราวเด็กที่ค้นพบของเล่นใหม่

        “โอ้…”

เขาพึมพำเบา ๆ ขณะดูภาพรีเพลย์ช้า

        “ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ…”

ภาพบนหน้าจอแสดงจังหวะที่ผู้เล่นใช้กำแพงสะท้อนบอลต่อเนื่องสามครั้งก่อนทำคะแนน

อเล็กยกมือขึ้นจับผมตัวเองอย่างตื่นเต้น

        “มันคือศิลปะ…”

        “ไม่สิ… มันคือความใส่ใจในการพาบอลไปทำแต้ม…”

เขารีบจดอะไรบางอย่างลงกระดาษทันที

        “ใช่… แบบนี้นี่เอง…”

จากนั้นก็พลิกไปอีกหน้าด้วยความเร็วแทบคลั่ง

        “ถ้าให้หมีดำวิ่งบุกไปทำคะแนนตรง ๆ จะดีไหมนะ…”

เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง

        “…ไม่สิ โดนดักทางง่ายเกินไป” อเล็กขีดเส้นแผนใหม่ทันที

        “แล้วถ้าเป็นเจ้าเนลล่ะ…” เขาหรี่ตาลง

        “ถ้าเทเลพอร์ตดอตบอลกลางสนามได้ จะโดนห้ามแข่งไหมนะ…”

เขานั่งพึมพำอยู่คนเดียวท่ามกลางกองเอกสารอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

 

        “อเล็กกกกกกกก เค้าหิวแล้ววววว…” เสียงลากยาวดังมาจากหน้าห้องทำงานของอเล็ก ก่อนที่ประตูจะค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ หนูแดงยื่นหน้าเข้ามาแทะวงกบประตูเล่นเหมือนสัตว์ฟันแทะตัวเล็ก ดวงตาครึ่งปิดครึ่งเปิดจากอาการง่วงและหิวพร้อมกัน

        “งับ…งับ…”

        “ว้ากกกกกก!!” อเล็กสะดุ้งจนปากกากระเด็น

        “นึกว่าผีหนูแดง!” เขาหอบอยู่พักหนึ่งก่อนหันไปมองนาฬิกา “อ้าว…มืดแล้วเหรอเนี่ย…”

อเล็กมองกองเอกสารรอบตัวอย่างมึนงง

        “…ลืมเวลาไปเลยสิ” เขาลุกขึ้นยืดตัวดังกร๊อบ ก่อนเดินออกจากห้อง

        “ไป เดี๋ยวหาอะไรให้กิน”

 

ไม่นานหลังจากนั้น กรกับหมีดำก็กลับมาจากการฝึกซ้อม ทั้งสองเดินเข้ามาทางหลังบ้าน ก่อนหยุดนิ่งพร้อมกัน ภาพตรงหน้าทำเอาสมองค้างไปชั่วขณะ

อเล็กกำลังยืนคนซุปอยู่หน้าเตาอย่างจริงจัง ส่วนหนูแดงเกาะอยู่บนหลังเขาเหมือนโคอาลา กัดหัวอเล็กเล่นไปเรื่อย ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว

        “งับ…งับ…”

        “ว้ากกกกก!!!” กรกับหมีดำร้องพร้อมกัน

        “ครูฝึก!!! / ลูกพี่!!! เป็นอะไรไหมนั่น!?”

อเล็กหันมามองช้า ๆ

        “อ้า?…อะไรเหรอ? อ้อ…อาหารเย็นใกล้เสร็จแล้ว”

        “งับ…งับ…”

หนูแดงยังคงกัดหัวต่ออย่างมีสมาธิ อเล็กยกหม้อซุปเดินผ่านทั้งคู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กรมองตามอย่างอึ้ง ๆ

        “…ไม่เป็นไรแน่นะ…”

        “มาพร้อมหน้ากันก็ดี”

อเล็กวางหม้อซุปลงบนโต๊ะ ก่อนยกจอคอมพิวเตอร์ทั้งจอมาตั้งข้างจานอาหาร

        “จะได้คุยเรื่องแมตช์ต่อไปเลย” สีหน้าเขาจริงจังขึ้นทันที

        “งานนี้เราเจอหินเข้าแล้ว” 

หมีดำนั่งลงก่อนใครทันที

        “อื้ม…อื้ม…”

เขาตักซุปเข้าปากอย่างรวดเร็ว

        “ใช่…หิน…”

หมีดำหยุดช้อนกลางอากาศ

        “…เดี๋ยวนะ ในซุปมีหินได้ไง?”

กรตอบยังคงจ้องหนูแดงไม่ละสายตา

        “หนูแดง…”

        “หนูแดง…”

ไม่มีการตอบสนอง

        “งับ…งับ…”

        “เธอกลายเป็นสัตว์ไปแล้วหรือไง…”

อเล็กเปิดข้อมูลการแข่งขันขึ้นบนหน้าจอ

        “ผลอีกคู่ของกลุ่ม F ออกมาแล้ว” ภาพโลโก้ทีม The Wing ปรากฏขึ้น

        “พวกมันชนะ Eden Sphere แบบเต็มเวลา สองชั่วโมง”

กรเริ่มหน้าเครียดทันที

        “รอบต่อไปเราจะเจอกับ The Wing” อเล็กกดเปลี่ยนข้อมูลภาพสมาชิกทีมและข้อมูลเบื้องหลังปรากฏขึ้นทีละคน

        “The Wing เป็นกลุ่มนักรบรับจ้าง อยู่แถวรอยต่อระหว่างอัลเทรัสกับออร์เดเรีย รับงานอันตรายแทบทุกประเภท” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ระดับตัวตึงของพวกมัน…เทียบชุดขาวได้เลย”

กรแทบสำลักซุป

        “เทียบเท่าชุดขาว!? แล้วเราจะรอดเหรอครับครูฝึกอเล็ก!”

อเล็กส่ายหน้าเบา ๆ

        “ฉันไม่ได้กลัวศักยภาพของพวกมัน ฉันกลัวประสบการณ์ของพวกมันมากกว่า”

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้

        “The Wing เป็นนักรบ ไม่ใช่นักกีฬา มันต่างกันเยอะ” อเล็กมองกรตรง ๆ

        “นายเคยเจอมังกรดำใช่ไหม?”

กรเหี่ยวลงทันที

        “ถ้าเอาพวกมาสเตอร์มังกรดำมาเทียบ…งั้นหมดหวังเลยครับครูฝึก คนละชั้นกันไปแล้ว…”

เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างสิ้นหวัง

อเล็กหัวเราะหึเบา ๆ

        “ถ้าฉันบอกว่า ตอนนี้นายเทียบระดับชุดขาวได้แล้วล่ะ?”

กรชะงัก

        “…ไม่เชื่อครับ ผมยังเทียบคุณนิโคล คุณไคลน์ แล้วก็คุณเรนไม่ได้เลย”

เขาตักซุปกินอย่างห่อเหี่ยว

อเล็กยิ้มมุมปาก

        “หึ…สามตัวนั้นน่ะ ตอนนี้ล้ำเส้นมาตรฐานชุดขาวไปแล้ว”

กรเงยหน้าทันที

        “หา?”

        “พวกนั้นรู้ตัวดี เลยมาฝึกที่นี่แทบทุกวัน”

อเล็กเลื่อนข้อมูลไปเรื่อย ๆ

        “โดยเฉพาะนิโคล…เธอตั้งใจจะพัฒนาตัวเองให้เทียบระดับพวกมาสเตอร์มังกรดำ”

น้ำเสียงของอเล็กเรียบมาก ราวกับพูดเรื่องธรรมดา

        “…แล้วนายมีหมีดำ”

อเล็กชี้ไปทางชายร่างยักษ์ที่กำลังกินซุปชามที่สาม

        “อสูรระดับอัลติเมตของทีม กับหนูแดง…” อเล็กหยุดพูด 

        “…เดี๋ยวนะ” เขาหันซ้ายหันขวา

        “หนูแดงหายไปไหนแล้ว?”

        “เมื่อกี้ยังบ่นหิวอยู่เลย!”

กรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนชี้ขึ้นด้านบน

        “อยู่บนหัวครูฝึกครับ”

อเล็กค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น หนูแดงกำลังกัดหัวเขาอยู่เงียบ ๆ

        “งับ…งับ…”

        “ว้ากกกกกกกก!!!” อเล็กกระโดดลุกจากเก้าอี้ทันที

        “ลงไปนะ!! ฉันโดนสัตว์มีพิษกัด!! ยาแก้พิษอยู่ไหน!?”

        “อ้ากกก หายใจไม่ออกแล้ว!!”

        “อย่าเวอร์ครับ” กรถอนหายใจ ก่อนดึงหนูแดงออกจากหัวอเล็กเหมือนดึงปลิง

หนูแดงยังทำหน้าเสียดายเล็กน้อย

        “งับ…”

เกิดความวุ่นวายเล็กๆ ก่อนที่ทั้งหมดจะกลับมาคุยเรื่องแผนซ้อมกันอีกครั้ง

 

 

---

วันต่อมา อเล็กขอให้ 3 ชุดขาวมาร่วมฝึกที่สนามหลังบ้านพัก

        “ขอบคุณที่มาช่วยฝึกนะทุกคน ตอนนี้แกะดำต้องเจอกับ The Wing เรียกได้ว่าแข็งที่สุดในกลุ่ม F ก็ว่าได้” อเล็กพูดขึ้น

        “พวก The Wing หรือพวก โอ-รุ-วา พวกนี้รับจ้างงานอย่างมืออาชีพ เป็นนักรบของแท้เลย แม้แต่พวกเราชุดขาวยังเหนื่อยถ้าเจอพวกนั้น” ไคลน์พูดขึ้น
        “พวกมันสู้เป็นทีม เหมือนจิ๊กซอว์ที่เปลี่ยนตัวได้โดยไม่เสียรูปแบบ สมาชิกทั้ง 5 คน แทบจะเป็นตัวจริงได้หมด”

        “ใช่ ฉันดูการแข่งขันที่ The Wing แข่งกับ อีเดนสเฟียร์ (Eden Sphere) แล้ว พวกเขาเล่นเป็นทีมได้ดีมาก ตัวหลักทั้ง 3 ของ The Wing ไม่ได้บาดเจ็บมากนัก ฉันเลยคิดว่าพวกเขาต้องลงอีกครั้งเพื่อมาเก็บแต้มจากเราแน่” อเล็กเดินไปกลางสนามและหยิบไม้ขึ้นมาเขียนลงบนดิน

        “เห็นเราเป็นขนมสินะครับครูฝึก” กรพูดขึ้น

        “ดี…ผมอยากเป็นขนม...เหอะๆ...” หมีดำเริ่มน้ำลายไหล

        “ไม่มั้ง บางที The Wing อาจเป็นทีมแรกที่มองว่าเราอันตรายก็ได้ การแข่งครั้งที่แล้วเหมือนพวกเขากำลังทดลองรูปแบบมากกว่าจะตั้งใจสู้จริง” อเล็กขีดรูปวงกลมลงไป

        “ดูนี่สิ ตรงนี้คือตำแหน่งของ ทาโฮมา หัวหน้าทีม ใช้โล่กลมขนาดเกือบเท่าตัวเดินดัน ด้านหลังมี อายานี นักธนูที่ยิงพลังวิญญาณวิถีโค้งได้ทุกรูปแบบ และนกฮูกวิญญาณของเธอก็เป็นดวงตาให้ ส่วน ไนอาห์ สามารถแปลงร่างเป็นอสูรกึ่งมนุษย์ 4 ขา ใช้กรงเล็บโจมตี ทั้งทรงพลังและว่องไว คอยวิ่งไล่กดดัน รูปแบบนี้ ลูกบอลจะอยู่ในโล่ของทาโฮมาไปจนถึงดอตฝั่งตรงข้ามได้เลย”

        “โห...แบบนั้นผมจะเจาะเข้าไปได้ยังไงครับ? หนูแดงก็ไม่น่าไหวแน่” กรพูดขึ้น

        “ยังไม่หมดแค่นั้นนะ มีรูปแบบที่สองอีก จุดเด่นคือการกดดันรอบสนาม เพราะอายานีจะขี่หลังไนอาห์เพื่อเคลื่อนที่เร็ว และเธอจะกลายเป็นป้อมธนูเคลื่อนที่ที่เร็วมาก คอยสนับสนุนทาโฮมาเพื่อกดดันผู้ถือบอลฝ่ายตรงข้าม”

        “ขี่หลัง!!!!” หนูแดงพูดขึ้น “พวกมันเลียนแบบเรา!!!!” เด็กสาวก้มลงไปวาดรูปกรกับตัวเองในท่าขี่หลัง พร้อมลากเส้นผมยาวโจมตีไปรอบ ๆ

        “ฉันจึงอยากให้ นิโคล...ช่วยเป็นทาโฮมาให้ที เป็นสายแท็งก์เดินกด แล้วก็เรนเป็นอายานี ใช้ใบมีดลมโจมตี พลังของนายคล้ายกันมาก และ...” อเล็กหันไปมองไคลน์

        “ไคลน์ ช่วยเป็นอสูรกึ่งมนุษย์ให้ที”

        “อะไรนะ...ทำไมฉันต้องเป็นอสูรกึ่งมนุษย์ด้วย...” ไคลน์กอดอกต่อต้านทันที

        “หรือจะให้นิโคลเป็นแทนก็ได้” อเล็กรีบเปลี่ยนคำพูด

และนิโคลก็ยิ้มเหมือนลิงทันที พร้อมทำท่ากระโดดอย่างร่าเริง

        “ฮ่า ฮ่า ได้นะ ฉันว่าได้วิ่งวน ๆ ก็น่าสนุกดี”

        “ไม่...ฉันจะเป็นเอง” ไคลน์รีบพูดทันที

เขานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนกำหมัดทุบพื้น แล้วกระโดดลง 4 ขาเหมือนสัตว์ป่า

        “วู้ว...วู้ว...วู้ว...วู้ว... ฉันคืออสูรกาย....”

ทุกคนเงียบกริบ...

        “ฉันไม่ได้จะให้เล่นสมจริงขนาดนี้นะ...” อเล็กกระซิบนิโคลเบา ๆ

        “อย่าทักเลยค่ะ ไม่งั้นไคลน์คงเสียกำลังใจ...” นิโคลตอบกลับพร้อมยิ้มแห้ง ๆ

การซ้อมเริ่มขึ้น โดยให้นหนูแดงขี่หลังกรกรรณตั้งแต่เริ่มแรก เพื่อให้ทั้งคู่ชินและหาทางแก้เกมรูปแบบนี้ให้ได้

        “ฟังให้ดีนะ กรและหนูแดง พวกเธอต้องเข้าใจกันให้ได้มากที่สุด สื่อสารกันด้วยเสียง ชุดคำสั่ง ท่าทาง หรือแม้แต่ปลายนิ้ว เพื่อให้รู้อีกฝ่ายต้องการอะไร จะโจมตีตรงไหน” อเล็กเดินช้า ๆ ขณะมองทุกคนกำลังสู้กันอย่างจริงจังยกเว้นหมีดำที่ยืนกินถั่วอยู่ข้างสนามและที่แสบที่สุดคือ นิโคลแอบตั้งกล้องโทรศัพท์ถ่ายคลิปส่งให้น้ำแข็งดูตอนซ้อมด้วย

 

 

 

---

ณ เมืองหลวง อาคารสำนักงานสภาสูง ชั้นสามสิบเก้า
ที่ทำงานของน้ำแข็ง

ขณะที่เธอนั่งจัดเอกสารอยู่ โทรศัพท์ก็สั่นเบา ๆ พร้อมคลิปที่ถูกส่งมาจากนิโคล สิ่งเดียวไม่กี่อย่างที่ทำให้ชีวิตประจำวันอันน่าอึดอัดของเธอมีสีสันขึ้นมาได้ น้ำแข็งรีบเปิดดูทันที

        “นิโคลส่งอะไรมานะ...”

เธอกดเข้าไปดู ก่อนจะเห็นคลิปการซ้อมระหว่างแกะดำกับชุดขาวแล้วน้ำแข็งก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างลืมตัว เมื่อเห็นไคลน์ทำท่าเหมือนลิง กระโดด 4 ขาไปมาเพื่อพุ่งใส่กรกรรณ

        “ฮ่ะ...ฮ่ะ....อุ๊บ...”

คนในสำนักงานหันมามองเธอทันทีด้วยความตกใจ เพราะปกติน้ำแข็งเย็นชาจนแทบไม่มีใครกล้าคุยเล่นด้วยเลย

น้ำแข็งรีบเอามืออุดปาก กลั้นเสียงหัวเราะไว้ ก่อนลุกเดินหนีเข้าห้องน้ำทันที แม้น้ำแข็งจะดูมีความสุข แต่ภาพนั้นกลับไม่เป็นที่พอใจของ ลูเซียน วาเลนไฮม์ เลยแม้แต่น้อย เขานั่งอยู่ในห้องทำงานด้านหลัง และเห็นทุกอย่าง

คลิปการซ้อมของทีมแกะดำทีมที่มี “กรกรรณ” ลูเซียนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนยกหูโทรศัพท์ขึ้นช้า ๆ

        “ต่อสายคุณหมอของ Saint Meridian ให้ที...ครับ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลเหมือนเดิม

        “แกะดำ...ต้องตกรอบ ถ้ามันเริ่มเด่นเกินไป” เขาพูดเหมือนการสั่งงานธรรมดาที่ปลายสายรับทราบแล้ว

ลูเซียนวางโทรศัพท์ลง นิ่งราวกับเรื่องนี้เป็นเพียงอีกหนึ่งเรื่องปกติที่เขาทำอยู่ทุกวัน แต่แววตาของเขากลับไม่ได้สงบหรือสบายใจแม้แต่น้อย

เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อกำจัดกรกรรณหรือใครก็ตามที่ขวางทางเขาในการครอบครองน้ำแข็ง ลูกสาวของรัฐมนตรีวินเซนต์ วินเทรส ไม่ใช่เพื่อความรักแต่เพื่ออำนาจที่สูงขึ้นไปอีก

ไม่นานนักน้ำแข็งก็กลับมาที่โต๊ะทำงาน พร้อมขนมเค้กและช็อกโกแลตบอลจากร้านที่เธอชอบ

ลูเซียนรอให้เธอนั่งลงและเริ่มทำงานไปสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้าไปทักอย่างแนบเนียน โดยไม่ให้เหยื่อรู้สึกตกใจ

        “คุณน้ำแข็งครับ บ่ายนี้ว่างไหมครับ” ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบและสุภาพ

        “ขอดูตารางก่อนนะคะ...” น้ำแข็งเปิดดูตารางงานเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

        “ตอนบ่าย ท่านลูเซียนมีประชุมกับฝ่ายบริหารภายในค่ะ ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลการประชุมในตึกของท่านอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยนะคะ”

น้ำแข็งเริ่มเปิดดูการจองห้องประชุม ตรวจเอกสารที่ต้องใช้ และเช็กกำหนดการต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ

        “ไม่ต้องเรียกผมว่าท่านหรอกครับคุณน้ำแข็ง เรียกผมว่า ‘พี่ลู’ ก็ได้” ลูเซียนเดินไปวางมือบนพนักเก้าอี้ของเธออย่างแนบเนียน

พนักงานที่อยู่ใกล้ ๆ ดูมีปฏิกิริยาชัดเจน เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดสะดุด เสียงปากกาตก เสียงพลิกหน้ากระดาษ หรือแม้แต่เสียงขยับตัวบนเก้าอี้เบา ๆ ทุกอย่างเหมือนกำลัง “กลั้นหายใจ”

        “ผมหมายถึง ถ้าบ่ายนี้คุณน้ำแข็งไม่ได้ติดงานส่วนตัว ผมว่าจะขอเลื่อนการประชุมออกไปก่อน แล้วอยากให้คุณไปกับผมได้ไหมครับ พอดีทางองค์กรประชาสัมพันธ์ความโปร่งใสเชิญผมไป และผมก็เผลอปากตอบตกลงไปแล้วด้วย”

ลูเซียนยิ้มบาง ๆ ราวกับรู้สึกผิดจริง ๆ 

น้ำแข็งนิ่งไปครู่หนึ่งเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ เธอมองไปรอบโถงทำงาน ทุกคนต่างก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง หรืออาจแกล้งทำเป็นไม่สนใจก็ไม่รู้ มันอาจเป็น “เรื่องส่วนตัว” ที่ถูกแฝงมาในรูปแบบของหน้าที่และพ่อของเธอ...อาจต้องการให้มันเป็นแบบนั้น น้ำแข็งหลับตาลงเบา ๆ สูดลมหายใจเพื่อทำใจให้สงบ ก่อนตอบตกลง

        “ค่ะ แต่ฉันขอแจ้งอีเมลทุกท่านก่อนนะคะ ว่าจะขอเลื่อนการประชุมออกไป แล้วก็ต้องเช็กเวลาว่างใหม่ด้วย เพราะช่วง 2–3 วันนี้ทุกท่านอาจมีเวลาว่างไม่ตรงกัน”

น้ำแข็งหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองทันที

        “ไม่เป็นไรครับ เรื่องนั้นให้เจเนตทำแทนก็ได้”

ลูเซียนหันไปเรียกหญิงร่างท้วมเตี้ยที่กำลังนั่งพิมพ์งานอย่างเร่งรีบอยู่ไม่ไกล

        “เจเนต...”

        “คะ...ค่ะ...!” เจเนตลุกขึ้นแทบจะทันที เร็วจนเหมือนแอบฟังอยู่ก่อนแล้ว

        “คุณช่วยตอบอีเมลขอเลื่อนการประชุมช่วงบ่ายให้ผมทีนะครับ แล้วก็โทรเช็กเวลาว่างของทุกคนสำหรับประชุมครั้งถัดไปด้วย ออกอีเมลพร้อมกำหนดวันใหม่ไปพร้อมกันเลย”

ลูเซียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ สุภาพ เหมือนเป็นคำสั่งธรรมดาทั่วไป

        “ค่ะ...ค่ะ...” เจเนตพยักหน้ารับอย่างลนลาน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา

เที่ยงวันนั้น น้ำแข็งนั่งรถไปกับลูเซียนเพื่อออกไปทานข้าว ก่อนจะเดินทางต่อไปยังองค์กรประชาสัมพันธ์ความโปร่งใส ซึ่งอยู่ในโซนกลางเมือง ห่างออกไปไม่มากนัก

จังหวะที่น้ำแข็งเดินตามลูเซียนออกจากสำนักงาน เธอยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง เย็นชา และไม่แสดงอารมณ์เช่นเคยแต่พักหลัง ๆ พนักงานหลายคนเริ่มมองเธอเปลี่ยนไป บางคนเริ่มสงสารเธอแล้ว เพราะพวกเขาดูออกว่าน้ำแข็งไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่มีความสุขเมื่อได้รับการเอาใจจากผู้มีอำนาจ หรือพอใจที่ได้ยืนอยู่เหนือคนอื่น เธอไม่เหมือนลูกสาวคนใหญ่คนโตคนอื่น ๆ เลย

หลังจากทั้งคู่ลงลิฟต์ไปแล้ว พนักงานหลายคนก็กรูกันไปที่โต๊ะทำงานของน้ำแข็งทันที ราวกับเป็นกิจกรรมที่ทำกันมาแล้วนับร้อยครั้งโดยเฉพาะป้าเจเนต

        “อีกแล้ว ๆ ๆ เห็นแววตาเธอไหม ดูเศร้า ๆ นะ น่าสงสารจัง...” ป้าเจเนตพูดอย่างรวดเร็ว พลางมองไปทางลิฟต์

        “ใช่ ๆ ตอนแรกฉันนึกว่าเธอจะหยิ่งเหมือนเลขาคนก่อนซะอีก แบบยืนจิกหัวพวกเราไปทั่ว” เคส สาวแว่นฟันกระต่ายรูปร่างผอมสูง ผมสีส้ม พูดอย่างออกรส

        “น่าเสียดายจริง ๆ ไม่รู้จะทนได้อีกนานแค่ไหน แบบนี้มีหวังโดนลูเซียนรวบหัวรวบหางแน่ ๆ” มนัสพูด พลางหยิบรูปถ่ายกรกรรณที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู

        “นั่นแฟนเธอใช่ปะ!?... เอาจริงดิ?... กรกรรณที่อยู่หน่วยแกะดำอะนะ?” มนัสพูดขึ้นอย่างเสียดาย

        “เธอเลือกคนระดับพลทหารเป็นแฟนเนี่ยนะ? ฐานะบ้านฉันยังดีกว่านั้นอีก” ครอบครัวของมนัสเป็นเจ้าของโรงแรมระดับสี่ดาวหลายแห่งในเมืองหลวง

        “แกจะไปเข้าใจอะไรหัวใจผู้หญิงวะ...” เจเนตพูดพลางหยิบดอกกุหลาบบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่น
        “นี่แหละที่เรียกว่า ‘รักบริสุทธิ์’...”

        “แต่แกะดำ 03 คนในรูปตอนนี้ก็ดังมากนะ” เคสพูดต่อด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ตอนศึกมังกรดำ เขายืนสู้เคียงข้างเธอเลยนะ เห็นแล้วใจสั่นจริง ๆ”

        “ใช่! แล้วข่าวบอกว่า เขาเป็นคนแบกเธอออกมาจากแนวรบด้วย...” พนักงานอีกคนรีบเสริมทันที

        “โอ๊ย โรแมนติกเกินไปแล้ว...” เจเนตเอามือทาบอกเหมือนจะเป็นลม

        “แต่ถ้าลูเซียนรู้ว่าพวกเรามุงโต๊ะเธออีก มีหวังโดนเรียกเข้าห้องแน่...” มนัสรีบพูดเบา ๆ พร้อมหันซ้ายหันขวาอย่างระแวง

ทุกคนเงียบลงทันที ก่อนจะรีบแยกย้ายกันกลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและไม่กี่นาทีต่อมา โถงสำนักงานก็กลับเข้าสู่บรรยากาศเดิมอีกครั้ง เสียงคีย์บอร์ด เสียงเอกสาร เสียงโทรศัพท์ ราวกับเมื่อครู่ ไม่เคยมีใครแอบเป็นห่วง “เจ้าหญิงน้ำแข็ง” เลยแม้แต่น้อย