เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

       “คุณนิโคลดูมั่นใจมาก…แต่ยังไงก็ดูไม่ออกเลยว่ามีทางสู้เนลได้” กรคิดในใจ เธอคิดอะไรอยู่…มีแผนอะไร
        “เฮ่— เนลใช่ไหม?” นิโคลตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงสดใสผิดกับสถานการณ์ 
        “ขอเวลาคุยกันแป๊บได้ไหม? ยังไงซะ…พวกเราก็สู้คุณไม่ได้อยู่แล้วนี่”
เนลไม่ตอบ เขาเพียงยกปลอกแขนขึ้น เลื่อนข้อมูลบางอย่างอย่างไม่รีบร้อนเหมือนกำลังหยิบ “งานชิ้นเล็ก” ขึ้นมาทำฆ่าเวลา
        “ถึงจะเป็นชุดขาว…ก็คงคิดอะไรไว้บ้างสินะ” เสียงเขาเรียบ 
        “แต่ระดับมันต่างกันเกินไป ฉันไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรเลย”
นิโคลยิ้ม
        “ประมาทจังแฮะ…มั่นใจเกินไปแล้วนะ” เมื่อเห็นว่าเนล “ปล่อยช่อง” เธอหันกลับมาหากรทันที
        “คุณนิโคลครับ…แน่ใจเหรอว่าจะลุยเดี่ยว” กรถามเสียงกระซิบกระซาบ
        “ไม่” เธอส่ายหน้า “เราลุยเป็นคู่”
สายตาของเธอจ้องตรงเข้ามา
        “ฟังนะ…พี่กร” นิโคลเอื้อมมือไปจับมือเขา
และในวินาทีนั้นกรรู้สึกได้ มือเธอ…“สั่น” ใต้รอยยิ้มสดใสนั่น
        “เนล…จะต้องไม่รวมกับไรโอ” เธอพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย
        “ตอนนี้ไรโอไปถึงแนวป้องกันสุดท้ายแล้ว” คำพูดของอเล็กลอยขึ้นมาในหัวกรทันที
        “ไรโอกับเนล ถ้ามันจับคู่กัน…เราแพ้แน่”
กรเบิกตาเล็กน้อย นิโคล…อ่านศึกนี้ออกทั้งหมด
        “ฉันต้องถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด” เธอพูด
        “จำนวนคนไม่มีประโยชน์กับมัน มีแต่จะเสียไปฟรี”
        “จริงครับ…” กรกำมือเธอแน่นขึ้น
        “คุณโรกันโดนทำเครื่องหมายไปแล้ว…เข้าไม่ใช่คู่มือของเนลอีกเลย” เขาสูดลมหายใจลึก
        “ผมจะช่วยคุณสู้” 
        “ใช่” นิโคลพยักหน้า “นายจะช่วยให้ฉัน…ตายช้าลง”
เธอมองเขาตรง ๆ
        “จำตอนฝึกได้ไหม เราต้องเข้ากันให้ได้…มากกว่านั้น”
        “ครับ…” กรตอบทันที “ผมจะทำให้ได้”
นิโคลเงียบไปเสี้ยววินาทีก่อนพูดเบาลง
        “ฉันรู้ว่านายเป็นคนยังไง…ฉันไม่ใช่น้ำแข็ง”
        “เพราะงั้น…นายต้องไม่วอกแวก”
เธอดึงมือเขากดลงบนหน้าอกตัวเองแรงพอให้เขารู้สึกถึง “จังหวะหัวใจ” ตึก…ตึก…ตึก…เร็ว…แต่มั่นคง
        “ถ้าฉันตาย” เธอพูดนิ่ง
        “มันก็แค่ก้อนเนื้อและไขมันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย”
        “คุณนิโคล…” เสียงกรต่ำลงทันทีตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว นี่ไม่ใช่การล้อเล่น
นิโคลค่อย ๆ ดันมือเขาออกลากผ่านไหล่ ผ่านแขน จนถึงข้อมือ
        “มองให้ดี” เธอพูด
กรเพ่งมองแล้วเขาก็เห็น ออร่าของเธอ…ไหลออกมา เชื่อมไปยังกระบองทอง
ไม่ใช่ แต่ “เป็นทั้งสองเชื่อมกัน”
เขาค่อย ๆ ยกมือเธอขึ้น กระบอง…ลอยขึ้นจากพื้น ช้า ๆ
        “ร่างนี้…” นิโคลพูด “พลองนี้…” เธอยิ้ม
        “เป็นอาวุธของนาย” “จับฉัน เหวี่ยงฉัน กระแทกฉัน” “ใช้ทุกอย่างที่มี”
สายตาเธอนิ่งไม่มีความลังเล “ถ้ามันทำให้นาย…ฆ่ามันได้”
ลมหายใจของกรหนักขึ้น
นิโคลยิ้มอีกครั้งเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
        “ฉันพร้อมแลกด้วยชีวิต”
        “อย่าให้เนลแตะตัวได้นะครับ…ไม่งั้นเราจะสู้เขาไม่ได้อีกเลย”
กรเตือนก่อนจะดึงพลังจากผลึกธรรมชาติขึ้นมาทั้งหมดที่เขาทำได้ ร่างเขานิ่งลง ตั้งท่า
ท่าเดียวกับนิโคล
        “ใช่…ฉันว่านายพร้อมแล้ว” นิโคลยิ้ม
เธอตั้งท่าเช่นกัน
ทั้งคู่…เหมือน “กระจกสะท้อนกัน”
ขยับพร้อมกัน พลองทองที่ปักอยู่
        “ขยับ”
ช้า ๆ ลอยขึ้นจากพื้นหมุนตามท่วงท่าเหมือนถูก “สั่ง” จากทั้งสองคน
แล้ว
        “ตึง!!!”
มันปักลงอีกครั้ง แรง ลึก ฝังลงในคอนกรีตเหมือนประกาศว่า
        “พร้อมแล้ว”
เนลหยุดเขาตัดสายโฮโลแกรมทันที
        “แค่นี้ก่อนนะ…ต้องไปแล้ว”
ปิ๊บ
สายตาเขาหันกลับมา
        “น่าเสียดาย……ที่ฉันต้องทำลายแกที่นี่ แกะดำ”
เขาดึงมาลูกระเบิด 2 ลูกอยู่ในมือ
กร “เห็น” ทันที
หมอกรอบวงมันแดงเข้ม ลึก มันไม่ใช่ระเบิดธรรมดา มันคือ “การลบ”
        “ทำลายมันก่อนถึงตัว” กรกำมือส่งสัญญาณ
ฟึบ
เนลโยนพร้อมกันแต่ทันที พลองทองพุ่งขึ้น “ฟาดลง!!”
ตูม!!!
ระเบิดทำงาน ปลดปล่อยพลังงานสีดำ พื้นคอนกรีตถูก “กินหายไป” กลายเป็นหลุมครึ่งทรงกลม
เรียบ เหมือนถูกลบออกจากโลก
        “โอ้ว…” เนลเลิกคิ้ว “เหมือนจะรู้วิธีใช้มันสินะ…”
เขายิ้มบาง “งั้นแบบนี้ดีไหม?”
ดวงตาเรืองแสงสีฟ้าและในวินาทีนั้น
โลกของกร “ช้าลง”
หมอกสีแดงค่อย ๆ ไหลขึ้นมารอบหัวเขาและนิโคลเขา “รู้ทันที”
ระเบิดพวกนั้นไม่ได้ถูกโยนมาแล้วแต่มันกำลัง “ถูกส่งมา”
เทเลพอร์ต 
        “หลบ!!!”
กรพุ่งสุดแรงผลักนิโคลออก
ตูม!!!
หลุมดำเปิดตรงจุดที่เขายืนเมื่อครู่
        “โอ้ย!!”
ทั้งคู่กลิ้งกับพื้น กรดึงเธอขึ้นทันที
        “ลุกครับ! อย่าหยุด!”
แต่นิโคลสวนกลับทันทีเธอ “เหวี่ยง” เขา
ฟึบ
กรพุ่งออกไปข้างหน้าหลุมดำอีกลูกเปิดตรงตำแหน่งเดิม
        กึ่ง… กึ่ง… กึ่ง… กึ่ง…
ระเบิดโผล่รอบตัว ด้านข้าง ด้านหน้า ด้านหลัง
ไม่มีจังหวะ พักพื้นถนนเต็มไปด้วยหลุมกลมเหมือนโลกถูกกัดกิน
        “เหมือนมันรู้ว่าเราจะไปตรงไหน…” เนลพึมพำแล้วเขายิ้ม
        “งั้น…จบเลยละกัน”
แสงสีฟ้าสว่างขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ทดลองแต่ “ปิดเกม”
กรหยุดทันที หมอกสีแดง
        “เปลี่ยน”
จากกระจายกลายเป็น
        “ท่วม”
ทุกพื้นที่ไม่มีช่องว่าง ไม่มีทางหนี นี่คือ “ตายแน่”
กรดึงนิโคลเข้ามากอดไว้แน่น เขาไม่มองโลกจริงแล้ว เขามอง “หมอก” แล้วเขา “เจอ”
เพียงจุดเดียว 
        “ตรงนั้นนิโคลลลลลลล!!!”
        “OK!!!”
สิ้นเสียงทุกอย่างระเบิดขึ้นระเบิดนับสิบปรากฏพร้อมกันและทำงาน
        กึ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
โลกถูกกลืนหายไปในคราวเดียวเมื่อคลื่นพลังสีดำค่อย ๆ จางลง สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่สนามรบอีกต่อไปแต่เป็น “พื้นที่ที่ถูกลบ”
พื้นคอนกรีตทั่วบริเวณหายไปแทบหมดเหลือเพียงหลุมขนาดใหญ่ซ้อนกันทับกันไม่มีที่ให้ยืนยกเว้น
        “จุดเดียว”
พื้นที่เล็ก ๆ ราบเรียบเหมือนถูก “กันไว้”
กระบองทองปักอยู่ตรงกลางรอยแตกกระจายออกเป็นวงบอกชัดเจนว่ามัน “บดขยี้ระเบิด” ตรงนั้นก่อนจะทำงาน
กรกรรณยืนโอบเอวนิโคลแน่นทั้งคู่ขดตัวเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เหมือนหลบพายุเงียบไปเสี้ยววินาที แล้วค่อย ๆ คลายออกจากกัน
        “ว้าว!! สนุกจัง…” นิโคลพูดขึ้นก่อนเสียงใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
        “ไม่สนุกเลยนะครับ…” กรหอบเบา ๆ “…ผมหัวใจจะวายอยู่แล้ว” ตอนนี้ คนที่ตัวสั่นกลายเป็นเขาแทน
        “ถ้าอกหักจากน้ำแข็งมาหาฉันนะ…” นิโคลยิ้มเอียงหัวนิด ๆ “ฉันเอา!!!”
        “จริงจังได้แป๊บเดียวเองนะครับ…”กรถอนหายใจ “…ตั้งใจหน่อย” (ลิงหงอคงชัด ๆ…) เขาคิดในใจ
สายตาของกรเลื่อนไปข้างหน้า เนล ยืนอยู่ไม่ไกล นิ่ง สายตาเขา “เปลี่ยนไป” ไม่ใช่ขำ ไม่ใช่เล่น แต่กำลัง “วิเคราะห์”
        “…รอดได้ยังไง” เขาพึมพำ
กรรู้ทันทีอีกฝ่ายเริ่มจริงจังแล้ว
        “แล้วเราจะตอบโต้ยังไงดี…” กรพูด สายตายังจับจ้อง
นิโคลไม่ตอบทันที เธอถอยออกมาหนึ่งก้าว หมุนแขนและพลองทองลอยขึ้นควง ช้า ๆ ออร่าของเธอไหลเชื่อมกับมัน
        “ตั้งรับก่อน…” เธอพูดเรียบลง
        “ต้องมีทางโจมตีแน่” เว้นจังหวะ
        “…แต่ตอนนี้ เอาชีวิตรอดก่อน” กรพยักหน้าเล็กน้อย
หมอกสีแดงยังคงลอยอยู่แต่…
        “มันเริ่มแน่นขึ้น”
เนลยกมือขึ้นแสงสีฟ้าในดวงตาสว่างวาบ แต่ครั้งนี้ไม่มีระเบิด
        ฟึบ—
        ฟึบ—
        ฟึบ—
วัตถุหลายอย่าง “ถูกส่งลงมา”รอบตัวพวกเขา
พื้นบางจุดเปลี่ยนเป็น “สนามไฟฟ้า” แสงแลบวาบเสียงซ่ากัดอากาศ อีกจุด “เมือกสีดำ” ไหลกระจายเหนียว หนืด พร้อมจะ “จับ” ทุกการเคลื่อนไหว และ “คลื่นความถี่ต่ำ” ฮึมมมมม เสียงต่ำ หนัก กดเข้ามาในหัว ทำให้สมดุลเสีย การเคลื่อนไหวช้าลง ทั้งหมดทำงานพร้อมกัน
กรชะงักหมอกสีแดงเปลี่ยนอีกครั้งมันไม่ใช่แค่เตือนแต่มันเริ่มปิดทุกเส้นทาง
        “มัน…” เขาพึมพำ “…กำลังสร้างสนาม”
เนลยืนมอง นิ่ง เหมือนวิศวกรที่พอใจกับผลงาน
        “ดูเหมือน…” เขาพูดช้า ๆ “พลังของแกะดำ……จะน่ารำคาญกว่าที่คิด”
เขายกมือขึ้นอีกครั้ง
        “งั้นเราก็เปลี่ยนเกม”
ฟึบ—กับดักชุดใหม่ถูกวางเพิ่ม ซ้อน ทับ ไม่มีช่องว่าง ไม่มีจังหวะพัก ไม่มีทางหนี
สนามรบไม่ใช่พื้นที่ต่อสู้แล้วแต่กลายเป็น “กรง”ที่กำลังปิดลง ช้า ๆ
        “ถ้าพวกแกไม่อยากตายเร็ว…” เนลยกมือขึ้น
        “…งั้นฉันจะให้พวกแกตายช้า ๆ” อุปกรณ์ชุดใหม่ถูกปล่อยออกมา
โดรนสังหาร 10 ลำ กางปีกกระจายตัวแล้ว
        “ยิง”
        ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนพุ่งใส่ทั้งคู่รอบทิศ กรยกแขนกัน แรงกระแทกถี่ หนัก นิโคลขยับหลบสั้น ๆ พลองหมุนกันกระสุนบางส่วน
แต่ไม่มีช่องให้โต้
        “9 มม…” เนลพูดเรียบ “น่าเสียดายที่โดรนพวกนี้แบกอะไรหนัก ๆ ไม่ได้” เขาขยับแว่น
        “…แต่ก็สร้างความรำคาญได้ดีใช่ไหม”
ยังไม่ทันจบประโยค
        ฟึบ—
อากาศด้านบนเปิดวงแสงหลายสิบจุด แล้วระเบิดก็ตกลงมาเหมือนฝน
        ตูม!!!
        ตูม!!!
        ตูม!!!
ระเบิดขนาดเล็กกระจายตัวเต็มพื้นที่
        “โอ้ย…แบบนี้มัน—!” กรหยุดไม่หลบเพราะ “หลบไม่ได้”
นิโคลยกมือขึ้นทันที พลองทองพุ่งขึ้นฟ้า
        ฟาด
        ฟาด
        ฟาด
ระเบิดแตกกลางอากาศแต่ไม่หมด แรงระเบิดกระแทกลงมา
ซ้ำ
ต่อเนื่อง
        “ของเล่นเยอะจริง…” นิโคลกัดฟัน
เนลมอง นิ่ง สายตาเขาเริ่ม “จับจังหวะ”ทุกการป้องกัน ทุกการเคลื่อนไหวถูกอ่าน
        “จบแล้ว…” เขาพึมพำเบา ๆ “…ฉันจะส่งพวกแกไปก้นทะเลสาบ”
ในขณะที่ทุกอย่างกำลังถล่มลงมา
        กร “เห็น” โลกช้าลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่หมอก กลับเป็น 
        “จุด” จุดออร่าเล็ก ๆ กำลังก่อตัวใกล้ตัวนิโคล มันไม่ใช่การโจมตีแต่เป็น “ทางออก”
หัวใจเขากรกระตุก (มันมาแล้ว…) “ถ้าเดาไม่ผิด…!” ความคิดเขาเนลกำลังจะ “วาร์ปเข้ามา” แล้ว “แตะ”เธอ 
เพียงแค่ครั้งเดียวนิโคลจะถูกทำเครื่องหมายและทุกอย่างจะ “จบ”
        “…ยอมไม่ได้”
กรลดการกันแรงระเบิดที่กระแทกใส่ตัว ตั้งท่าเพื่อ “ดัก” นิโคลเห็น เธอไม่ถาม ไม่ลังเลแค่เชื่อ
เธอขยับท่าเดียวกับเขา พลองหยุดหมุน นิ่ง พร้อมพุ่ง 
กรดึงภาพในหัวขึ้นมารอจังหวะ และ “ตอนนี้” ทั้งคู่ “ซิงค์กัน” เหมือนร่างเดียว พลองพุ่งไปก่อนหน้าแล้ว
ฟึบ—
        เนล “หายไป” และในเสี้ยววินาทีเดียวกันเขา “โผล่” ตรงหน้านิโคล มือพุ่งเข้าหาเพื่อ “แตะ” แต่…
        “ปัง!!!”
พลองทองพุ่งเป็นเส้นตรง ในจังหวะนั้น “จังหวะวาร์ป”
        ตูม!!!
พลองทองพุ่งกระแทกเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง
        “กระบองหนักหนึ่งตัน”
อัดด้วยแรงสูงสุด
ร่างเนลบิดแล้ว “ปลิว” กระแทกตกลงไปตรง “สนามกับดักของตัวเอง”
        ซ่า!!!
        ไฟฟ้าช็อต
        เมือกดูด
        คลื่นความถี่กระแทกซ้ำ
ทุกอย่างทำงานพร้อมกันใส่ “เจ้าของมันเอง”
        “……” เงียบ
เสี้ยววินาที กรหอบสายตายังไม่ละจากเนลที่ล้มลงไปครั้งแรก
        “โดนแล้ว…” แต่เขารู้นี่ยังไม่จบ
เนลนอนนิ่งอยู่กลางสนาม กับดักทั้งหมดยังคง “ทำงาน” ไฟฟ้ายังแลบ เมือกยังไหล คลื่นความถี่ยังบิดอากาศกลางสนามนั้น
เนล “ลุกขึ้น” ช้า ๆ แว่นตาแตกเศษกระจกหล่นลงพื้น เลือดไหลออกจากจมูกแต่…
        “ไม่มีอะไรเสียหายจริง” สายตาเขา “สับสน”
        “เมื่อกี้…มันอะไรกัน…” เขาพึมพำ 
        “…เหมือนมันรู้ว่าเราจะไปตรงนั้น”
เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้แค่ “ตอบสนอง” แต่ “เห็นล่วงหน้า” และจังหวะเมื่อครู่มันแม่นเกินกว่าจะเรียกว่าโชค
        “ฟลุ๊ก…ใช่ไหม?” เนลเงยหน้าขึ้น
        “…ฉันจะทำให้แน่ใจว่า แกจะทำแบบนั้นไม่ได้อีก”
ฟึบ—
เขา “หายไป”
        “ระวัง!” กรหันมองทันที
หมอกสีแดงกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้
        “ว่างเปล่า”
ไม่มีจุดวาร์ป ไม่มีทางเข้า เนลไม่เข้ามาแล้ว
        ตูม!!! ระเบิดแสง และ บึ้ม!!! ระเบิดเสียงกระแทกจากทุกทิศ ทุกมุม ไม่มีจังหวะ ไม่มี pattern
        “มันเปลี่ยนแผนแล้ว! รอไม่ได้แล้วกร!!” นิโคลพุ่ง
หมัดกระแทกระเบิด พลองทองพุ่งออกไปหมุนไล่ฟาด เหมือนกำลังล่าบางอย่าง บางอย่างที่ “ไม่มีตัวตน”
เนล กลายเป็นเพียงภาพกระพริบอยู่รอบสนาม โจมตีแล้วหาย
        กรทำได้แค่มองแล้ว “สั่ง” ดึง หยุด เบี่ยง ทุกจังหวะในเสี้ยววินาทีที่เนล “เกือบถึงตัวนิโคล” พวกเขายังไม่พลาด แต่่ถึงจะหลบได้ “ความเสียหาย” ก็ยังสะสมมากขึ้น แสงแยงตา เสียงกระแทกสมอง สมดุลเริ่มสั่นคลอน ร่างของนิโคล “ช้าลง” ลมหายใจหนักขึ้นแต่เธอยังไม่หยุด
กรกัดฟัน (แบบนี้…ไม่ไหวแน่) เขาไม่รออีกแล้ว
        “ต้องสวน”
หมอกกลับมาคราวนี้ไม่ใช่เพื่อหลบแต่เพื่อ “ล่า” แล้วเขา “เห็น”
เสี้ยววินาทีก่อนที่มันจะเกิด
(ตรงนั้น—!)
ฟึบ—
เนลกำลังจะมา กร “ขยับก่อน” พุ่งเข้าไป กอดนิโคลจากด้านหลัง คว้าข้อมือของเธอ
        “ตอนนี้!!”
นิโคลไม่ถาม ไม่คิด เธอ “ปล่อยตัว” ให้มือของกร “กำหนดทิศ” พลองทองเปลี่ยนแนว พุ่ง ในวินาทีเดียวกัน
ตูม!!!
ระเบิดแสงทะลุผ่านไม่มีพลองทองคอยกัน มันกระแทกใส่หน้านิโคลเต็มแรง แสงขาวกลืนสายตา แต่ในจังหวะเดียวกัน
        “ปัง!!!”
พลองทองฟาดเข้าที่ขมับของเนลเต็มแรง ร่างเขาบิดแล้ว“กระเด็น”ไถลไปกับพื้น เสียงโลหะขูดคอนกรีตดังยาว
เงียบ
นิโคลทรุดทั้งร่างทิ้งลงพิงอกกร
        “โอ้ย…” เธอหัวเราะแห้ง
        “…หัวหมุนไปหมดแล้ว…อยากได้ช็อกมิ้นสักแก้ว…”
กรอุ้มเธอไว้แน่นขึ้น 
        “ขอโทษนะครับ…” เสียงเขาต่ำ
        “…ถ้ารอด ผมเหมาให้ทั้งร้านเลย” เขาเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า
 
เนลกำลังลุกร่างเขา “เซเล็กน้อย” แต่ชัดว่าการโจมตี “ได้ผล”
เนลยืนไม่มั่นคงชั่ววินาทีหนึ่งเขายกมือแตะขมับเลือดซึม สายตาเปลี่ยน 
        “มัน…ไม่ควรจะเร็วขนาดนี้…” เขาพึมพำเหมือนกำลังแก้สมการ
        “พลังของแกะดำ 03……ไม่ใช่แค่การอ่านจุดอ่อน”
เขาหรี่ตา
        “…ฉันพลาดอะไรไป” ความคิดไหลเร็ว
        “ร่างกายที่เร่งขึ้นเพียงเสี้ยววินาที…”
        “…การตัดสินใจที่แม่นเกินไป…”
        “…การเข้าถึงที่ถูกกันได้ตลอด…”
เขากำหมัด
        “…มันคืออะไรกันแน่”
สายตาเขาจับจ้องกรเหมือนกำลัง “วิเคราะห์สิ่งที่ไม่เข้าใจ” และเป็นครั้งแรก
ที่เนล “เริ่มไม่แน่ใจ”ว่าเขาคุมเกมอยู่จริงหรือเปล่า
 
        “ไม่ใช่คู่ที่จะจัดการได้ง่ายแล้วจริง ๆ… บางทีฉันพลาดเองที่ไม่ลงมือพร้อมกับไรโอ” เนลดึง “ระเบิดกลืนกิน” ออกมาหนึ่งลูกโยนเล่นในมือ…เหมือนลูกบอล
        “ระเบิดนั่น!!! มาอีกแล้ว—คุณนิโคล ระวัง!” กรกระชากเสียงเตือนทันที
นิโคลมองตาของเนลเพียงเสี้ยววินาทีแล้วเธอ “อ่านออก” แววตานั้น…ไม่ใช่แค่จะชนะ แต่มันคือ—แววตาของคนที่ “พร้อมตายไปด้วยกัน”
เธอเหลือบมองกรที่อยู่ข้าง ๆ แต่…ไม่พูดอะไร
ฟึบ!!!
เนล “หายไป” อีกครั้ง แต่ครั้งนี้—
กร “จับได้” ทุกอย่างชัดขึ้น เร็วขึ้น แม่นขึ้น เหมือนโลกกำลังบอกคำตอบเขาล่วงหน้า
เขาขยับตัว “จัด” นิโคลอีกครั้ง กระบองทองพุ่งออกไปยังตำแหน่งที่เขา เห็นล่วงหน้าเพียงเสี้ยววินาทีก่อนการปะทะ
แต่ในจังหวะเดียวกัน
        “ปัง!!”
นิโคลใช้แรงของตัวเอง “กระแทก” กรออกไปด้านหลังเต็มแรง ร่างเขาปลิวกระเด็น
        “ไม่จำเป็นแล้ว…”
เป้าหมายถูก “ล็อก” แล้ว หน้าที่ของกร…จบลงตรงนี้
เนลโผล่มาตรงตำแหน่งนั้นพอดี
ตึง!!!
กระบองทอง “ฟาด” เข้าขมับ
        “จุดเดิม”
เปรี้ยงงงงงง!!!! แรงกระแทกระเบิดออกเต็มกำลังรุนแรงพอจะ “ฆ่า” ได้ในครั้งเดียว
แต่เนลไม่ตาย แค่กะโหลกร้าว เลือดทะลักออกหูของของเขา และเขา…ไม่สนเพราะเขา “ไม่ได้มาเพื่อรับการโจมตี”
        “ทำงาน”
ระเบิดกลืนกิน “เปิด”
วูมมมมมม!!!
พลังงานสีดำกลืนกินอากาศรอบตัวครอบครึ่งร่าง “ทั้งสองคน”
กรเห็นทุกอย่างกลางอากาศ เวลา…กลับมาเป็นปกติ
ตึง!!!
ร่างเขากระแทกพื้น เขาฝืนเงยหน้าขึ้นมองไปยังจุดปะทะหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ
พลังงานกลืนกิน…หายไปเหลือเพียง
        “สองร่าง”
ยัง “ยืนอยู่”
กรหายใจแรงอย่างน้อย—นิโคลก็ไม่หายไป
แต่เธอ “หมดสติ” ยืนค้าง ตาลอย ชุดขาวของร่างท่อนบน…ถูกกลืนหายไปทั้งหมด
อีกฝั่ง เนลสภาพไม่ต่างกัน ชุดและอุปกรณ์ร่างครึ่งบนของเขาหายไป บาดเจ็บหนักจนควร “ล้ม”
แต่เขายัง “ยืน” ยัง “มีสติ” เขาค่อย ๆ ยกเท้าขึ้น
        “ตู้ม!!!”
กระแทกร่างของนิโคลเต็มแรงจนร่างเธอไถลไปกับพื้นเป็นทางยาวก่อนจะหยุดนิ่งไม่มีการขยับ
เงียบ
 
เหลือเพียงกรกรรณที่มองภาพนั้นอยู่โดยที่หัวใจ…กำลังจมลงลึกกว่าเดิม
เนลหันมองไปทางกรแล้ว—“หายไป” 
กรขนลุกทันที “มาแล้ว!!!”
ตึง!!!
กระบองทอง “ปัก” ลงตรงหน้าเขา
นิโคลยัง “ขยับไม่ได้” มองไม่เห็น หมดสติ แต่เธอยัง “ควบคุม” กระบองนั้นเพื่อป้องกันเขา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ยังจะช่วยอีกเหรอ…” เนลโผล่มาอีกด้านแล้ว “รุก”
ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!
ทุกการโจมตีเล็ง “จุดตาย”ไปพร้อมกับการทำเครื่องหมาย 
ระเบิดถูกฟาดใส่ระยะประชิดแบบไม่ยั้ง
กร “หลบ” เพียงแค่ไม่ให้เนลแตะตัวได้
แต่โดนระเบิดทุกครั้ง แต่ไม่ล้ม
ร่างเขาเต็มไปด้วยเลือด ลมหายใจขาดเป็นช่วงแต่ยัง “ยืน”
“ทำไมฉันฆ่าแกไม่ได้สักที…” เสียงเนลเริ่มหงุดหงิด
“…ไอ้แกะดำ!!!”
กรไม่ตอบเขา “มอง” อีกครั้ง หมอกสีแดงกำลังก่อตัวที่ “กลางลำตัว” ของเนล
ไม่รู้ว่าคืออะไร ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร แต่….
“ต้องดึงความสนใจเขาไว้”
เขาก้มลงคว้าก้อนหินจากพื้น กำแน่นแล้วง้าง—
“หึ…” เนลหัวเราะ
“ทำอะไรโง่ ๆ…แกจะขว้างหินใส่ฉันงั้นเหรอ”
เขายืนนิ่งกำหมัด
“เอาสิ”
ฟึบ—หินถูก “ปา”
แต่ไม่ใช่ใส่ตัว “ตึก!” มันตกลงตรง “หน้า” เนล
เขาชะงัก ก้มมอง สายตาเต็มไปด้วยความสมเพช
“…คิดอะไรอยู่”
แต่ในวินาทีนั้น
“ตู้ม!!!!!”
แรงกระแทกจากด้านหลังด้วย…
หมัดซ้ายของโรกัน
“อัด” เข้าเต็มแผ่นหลังเนล ร่างเขาพุ่งไปข้างหน้าตรงกับ
“กร!!!”
“ตู้ม!!!”
หมัดของกรซัดเข้ากลางอกเนล “ซ้ำ”
สองแรง จาก สองทิศ
แต่หมัดของโรกัน แรงกว่ามากและ “ไม่อาจหยุด”
กรกระเด็นหลุดออกไปทันที
ส่วนเนล กลิ้งกระแทกพื้นหลายตลบ
โรกันยืนหอบหนักแต่สายตา
“คลั่ง”
เขาก้าวไปข้างหน้า แรงกดพุ่งขึ้นอีกครั้ง
เนลกระอักเลือดไอออกมาเป็นเลือกสีแดงเข้ม กระดูกในร่าง—“แตก” แต่เขายัง “ลุก”
สั่น โซเซ แต่ยัง “ยืน”
“เอาไปอีก…” โรกันคำราม
“…ไอ้—”
ฟึบ!!! เขาหายไปอีกแล้ว….
เนล “ส่งเขาไปแล้ว” ที่ไหนสักที่และครั้งนี้—“ไกลกว่าเดิม”
เงียบ
เหลือเพียงกรกรรณที่คุกเข่าอยู่ หอบเลือดหยดลงพื้น
กับเนลที่ยัง “ยืนอยู่ตรงนั้น” แม้ร่างจะพังไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ตามและหมอกสีแดง…ยังคง “ก่อตัว” ชัดขึ้นกว่าเดิม
“ถึงเวลาตายแล้ว…แกะดำ 03”
เนลพูดเสียงแผ่ว ร่างเขาเซเล็กน้อย…แต่ยังเดินเข้ามา ช้า ๆ มั่นคง ระเบิดลบล้างอีกลูกปรากฏขึ้นในมือเขา
เขา “โยน” มันให้กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้ากรกรรณ
กรที่คุกเข่า หอบ ร่างแทบไม่เหลือแรงจะขยับ ไม่มีทางหลบ เขากัดฟันดึงพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด เฮือกสุดท้ายเพื่อ “ป้องกัน”
เงียบ
…ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ระเบิด 
“ไม่ทำงาน”
มันนิ่งนิ่งเกินไป และมีน้ำแข็งจับมันที่ผิว
“?”
กรชะงัก
เนลก็ชะงัก
และในวินาทีนั้น
“วูมมมมม!!!”
บางอย่าง “ฉีก” อากาศลงมาจากฟ้า เฮลิคอปเตอร์เหนือศีรษะสั่นสะเทือน แรงลมกดลงมาอย่างรุนแรง สองร่างพุ่งลงมา
“ตู้ม!!!”
ร่างแรกกระแทกพื้น พื้นถนน “แตก” แรงกระแทกแผ่กระจายเป็นวง ไอเย็นระเบิดออก เย็น จน “แทง” เข้าไปถึงกระดูกอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ ลมหายใจของกรกรรณและเนลกลายเป็นไอ
ร่างที่สอง “ฟึบ…” ลงแตะพื้น “ไร้เสียง” เส้นผมสีขาวพลิ้วเบาท่ามกลางอากาศที่กลายเป็นน้ำแข็ง
กรเงยหน้าขึ้นดวงตาสั่น
“คุณ…น้ำแข็ง…” เสียงเขาแทบไม่ออกแล้วหันไปอีกด้าน
“หนูแดง…”
สองร่างยืนอยู่ตรงหน้าเขาความหวังที่ “ไม่มีทางมาได้ทัน”
ตอนนี้ “มาแล้ว” เนลขยับเล็กน้อยสายตาเย็นลง
เขาประเมินใหม่ทั้งหมด
“น้ำแข็ง…” เขาพูดช้า ๆ “…ผู้มอบผลึกอีกชิ้นให้กรกรรณ”
สายตาเลื่อนไปอีกคน
“และแกะดำ 02……มือสังหารที่อันตรายที่สุด”
เงียบ
ลมเย็นพัดผ่าน เนลยิ้มบาง
“แล้วเจอกัน……ที่แนวป้องกันสุดท้าย”
ฟึบ!!!
เขา “หายไป”
ไม่มีเสียง ไม่มีร่องรอย เหลือเพียงความเย็นกับความเงียบ
กรทรุดลงลมหายใจหนัก แต่สายตาเขายังมองไปข้างหน้า
น้ำแข็งยืนอยู่ตรงนั้น 
หนูแดงยิ้มบาง ๆ
หลังจากเนลหายไป
ร่างของกรกรรณก็ “ทรุด” น้ำแข็งกับหนูแดง “พุ่ง” เข้าไปพร้อมกัน ทั้งสองคว้าตัวเขาแทบจะพร้อมกันพอดี สายตาประสานกัน ไม่มีใครยอมปล่อยบรรยากาศตึง…เหมือนจะศอกใส่กันได้ทุกวินาที
“โน่น…” น้ำแข็งพูดขึ้นเรียบ ๆ สายตาเหลือบไปด้านข้าง
“มีคนเจ็บอยู่ตรงนั้น“ไปสิ หนูแดงเธอมาเพื่อรับคนเจ็บ…ไม่ใช่หรือ” มือเธอยัง “ไม่ปล่อย” กร
 
หนูแดงหรี่ตาเส้นผมสีขาวที่พันตัวกรอยู่ “รัดแน่นขึ้น” เล็กน้อย
“เพื่อนเจ็บจะตายอยู่แล้ว…” เธอพูดเสียงหวานแต่แฝงพิษชัดเจน “ยังห่วงแต่ผู้ชายอีกเหรอ…”
“ยัยคนเย็นชา”
“ฉัน ok…” เสียงแผ่ว ๆ ดังขึ้น ทุกคนหันไป นิโคลยกมือขึ้นสั่น ๆ 
“ยังไม่ตาย…” เธอฝืนยิ้ม
“…แต่ขอผ้าห่อตัวก่อน…ได้ไหม” เงียบไปเสี้ยววินาที
 
ในที่สุดหนูแดงก็ถอนหายใจก่อนจะปล่อยกรแล้วเคลื่อนตัวไปหานิโคลเส้นผมของเธอแผ่คลุมประคอง ดึงพานิโคลมานั่งข้าง ๆ กรแล้วเริ่มปฐมพยาบาลเบื้องต้น
ทันทีที่มือว่างน้ำแข็ง “ปล่อย” กรแล้ว
“ฮึ่ม”
เดินเข้าไปหยิกแก้มนิโคล
“นี่แหนะ…” เสียงเธอยังเรียบแต่แรง
“…เป็นไงล่ะอยากถูกใช้ดีนัก…เจ็บแบบนี้ก็สมควรแล้ว”
“โอ๊ย—เจ็บนะน้ำแข็ง…” นิโคลทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“คุณน้ำแข็งครับ…” กรรีบพูด พยายามยันตัวขึ้นนิดหนึ่ง
“อย่าโกรธเลย…คุณนิโคลทำไปเพราะจำเป็นนะครับ”
น้ำแข็งชะงักแล้วหันมามองเขา
“อ้อ…” เสียงเธอเย็นลง “เดี๋ยวนี้ปกป้องผู้หญิงคนอื่นแล้วหรือ”
เธอเอียงหน้าเล็กน้อย
“นายก็เหมือนกัน…ชอบใช่ไหม……เพื่อนแฟน” แล้วเธอ “หยุดเหมือนรู้ตัวว่าพูดอะไรไป”
กรนิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ตกลง…เป็นแฟนกันแล้วจริง ๆ ใช่ไหมครับ”
“……” น้ำแข็งไม่ตอบ เธอตกใจไม่รู้จะต้อบยีงไง 
“ถ้าไม่เอา ฉันขอน้า~” นิโคลสวนขึ้นทันที “ของดีแบบนี้—โอ๊ย!! เบาหน่อยสิ!!”
“ฝันไปเถอะ…” หนูแดงตอบทันที “…ต่อคิวสิยะ” เส้นผมสีขาว “รัด” ตัวนิโคลแน่นขึ้นอีก
“โอ๊ยยยย!!!”
บรรยากาศวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่น้ำแข็งจะหันไปมองฟ้า
“เรียบร้อยแล้ว”
เธอกดสื่อสาร “ลงจอดได้” เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังเข้ามาใกล้ “กลับกันได้”
“เดี๋ยวก่อนครับ!” กรพยายามลุกทั้งที่ร่างแทบไม่ไหว
“สงครามยังไม่จบ…”
“เนลคงไปรวมกับไรโอแล้ว…ตอนนี้สถานการณ์แย่ที่สุดแล้วนะครับ”
น้ำแข็ง “นิ่ง” ไม่ตอบทันที ลมพัดผ่าน
เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นเรื่อย ๆ
“ฉัน…” เธอพูดช้า ๆ
“…ได้รับมอบหมายมาแค่…ปกป้องนาย” เธอก้มสายตาลงเล็กน้อย
“ไม่ใช่…เข้าร่วมปกป้องผลึก”
เงียบ
คำพูดนั้น “ถูกต้อง” แต่ไม่ใช่สิ่งที่เธอ “อยากทำ”
 
กรมองเธอเห็นชัดความลังเลความเจ็บและความขัดแย้งในดวงตาคู่นั้น สงครามยังไม่จบแต่บางอย่างกำลัง “แตก” อยู่ข้างในเธอ
เฮลิคอปเตอร์แตะพื้น เสียงใบพัดกลบทุกอย่างแต่ความเงียบระหว่างทั้งสี่คน
“หนักกว่าเดิม”
หลังนิโคลรอดจากอาการโคม่า ถูกส่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ทหารหลายนายกระจายกำลังออกตามหาโรกันและทหารที่โดนเนลโยนออกไป
“ผมจะกลับไปช่วยพวกคนที่เหลือ ขอโทษนะครับคุณน้ำแข็ง” กรมองเธออย่างจริงจัง ครั้งนี้เขาเลือกไม่ตามใจเธอน้ำแข็งจ้องเขากลับ เอาเป็นเอาตาย
“ทำไมนายต้องทำแบบนั้น ผลึกนั่นไม่ได้สำคัญไปกว่าชีวิตนายหรอกนะ ถ้านายไม่กลับฉันจะบังคับนายกลับเอง”
“ผมคิดว่าผมต้องไปจริง ๆ ครับ”
“ตอนนี้มีแค่กรเท่านั้นที่หยุดเนลได้” นิโคลที่อยู่บนเฮลิคอปเตอร์พูดขึ้นโดยไม่หันมามองใคร 
“และเธอ…น้ำแข็ง เป็นคนเดียวที่มีพลังได้เปรียบไรโอ”
ทุกคนนิ่งเงียบลง
ในที่สุดน้ำแข็งก็พูดขึ้น 
“ทุกคนขึ้นฮอให้หมด”
“คุณน้ำแข็ง ผมไม่ขึ้น” กรกรรณยืนกราน
“ถ้าเดินไปจากตรงนี้คงไม่ทัน ฉันจะให้เฮลิคอปเตอร์บินไปส่งใกล้ ๆ” น้ำแข็งพูดโดยไม่มองหน้ากร
กรนิ่งไปสักครู่ก่อนพยักหน้าและเข้าไปกอดน้ำแข็ง
“ขอบคุณ”
น้ำแข็งกอดตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาหนูแดงหงุดหงิดขึ้นมาอีก
ระหว่างที่ทุกคนอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ หนูแดงใช้เส้นผมแทงเข้าคอกรกรรณตอนที่เขาเผลอหนึ่งครั้ง
“โอ๊ย หนูแดง ทำอะไร?”
“ฉันให้พวกสารสเตียรอยด์และสารกระตุ้นประสาท แล้วก็ยาสมานแผลบางส่วน ไม่ต้องห่วง อยู่ได้ไม่เกิน 6 ชั่วโมง”
“ขอบคุณ...” กรพูดยิ้ม ๆ
“ถึงแล้ว เราจะลงไปจากตรงนี้” น้ำแข็งบอกให้กรรู้ 
แต่เมื่อมองลงไปก็เห็นเบื้องล่าง ดูเหมือนไม่ดี ดูแย่มากๆ พื้นดินแตกพังยับเยิน เปลวไฟลุก หินแดงร้อนระอุ เหมือนพื้นนรก
ชุดขาว 4 คน—เอเดรียน ไคลน์ เรน แม้แต่รอส ก็ยังนอนนิ่ง กระจัดกระจายกันคนละทิศละทาง
“....”
น้ำแข็งสติขาดลงทันทีและไม่รออะไรอีก เธอกระโดดลงไปทันที 
กรกรรณหัวใจเขาหล่นวูบ เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้น้ำแข็งลงไปด้วย แต่—ไม่มีการบอก ไม่มีการเตือน เธอไปแล้ว
“กระโดดจากตรงนี้งั้นหรือ?... ความสูงขนาดนี้ลงไปได้จริง ๆ ใช่ไหม?”
แม้จะกลัว แต่ไม่มีทางเลือกแล้วสุดท้าย เขาก็กระโดดตามน้ำแข็งลงไป