เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

 
          “ทองคำแท่ง…มูลค่า 3 ล้าน!!!!!!!!!!” กรกรรณตะโกนลั่น
 
ตรงหน้าเขา—กระเป๋าหนังสีดำถูกวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังภายในเรียงรายด้วยทองคำแท่งสะท้อนแสง
ด้านหลังเขา อเล็ก หมีดำ และหนูแดง (ในร่างเด็ก) ยืนเรียงกันเป็นแผงตาเป็นประกายเหมือนกันหมด
          “เดี๋ยวก่อนครับ!” กรยกมือขึ้นห้าม “ผมไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย”
ชายชุดสูทดำยืนตัวตรงน้ำเสียงสุภาพเรียบ
          “เป็นรางวัลของคุณกรกรรณครับ”
          “ท่านโอโนและท่านไอเอ็น ร่วมกันมอบให้”
          “หลังจากที่คุณโยนรูเล็ตลงหมายเลข 13 ตามที่ท่านโอโนแทง” เขาก้มศีรษะเล็กน้อย
          “โปรดรับไว้เถอะครับ”
          “รับเถอะกร!” อเล็กพูดทันที ตาแทบลุกเป็นไฟ 
          “อย่าปฏิเสธน้ำใจท่าน…เอ่อ…โอโอ…โอโนอะไรนั่นแหละ!”
          “รับเลย!” หนูแดงพูดแทรกเสียงใสแต่กดดันสุด ๆ
          “ไม่งั้นฉันจะไปรับงานพิเศษจริง ๆ ด้วยนะ แฮะ ๆ”
          “รับเถอะกร” หมีดำยิ้มกว้างแต่สายตาน่ากลัว “เสียมารยาทมากนะ…ถ้าไม่รับ”
          “…ตะ…แต่…” กรกลืนน้ำลาย “ทำไมต้องเป็นทองคำด้วยครับ”
ชายชุดดำตอบทันที
          “ท่านโอโนทราบว่าคุณกรกรรณไม่ใช่ประชากรวอร์เกน”
          “คุณไม่มีบัญชีธนาคารในระบบจึงสั่งให้ใช้ทองคำแท่งแทนครับ”
กรเงียบ ก่อนจะถามต่อ
          “…แล้วถ้าผมรับ จะกลายเป็นหนี้บุญคุณหรือเปล่าครับ”
          “ผมยังไม่รู้จักพวกท่านเลย…”
ชายชุดดำส่ายหน้าเล็กน้อย
          “ไม่ใช่เลยครับ นี่เป็นเพียงเงินรางวัลจากการชนะในรอบเดียว”
          “ไม่ได้ผูกพัน หรือมีข้อแลกเปลี่ยนใด ๆ”
เขายิ้มบาง ๆ “พวกท่านชื่นชมความสามารถของคุณกรกรรณ จึงมอบเป็นรางวัลเท่านั้นครับ”
 
กรนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ภาพบ้านพักที่ทรุดโทรม
ของใช้ที่ขาดแคลน
ชีวิตของทีมแกะดำ
          “…เข้าใจแล้วครับ” เขาพยักหน้า
          “ขอบคุณมากครับ ผมจะรับไว้”
          “ถ้ามีโอกาส ผมจะเข้าไปสวัสดีท่านด้วยตัวเองครับ”
กรโค้งเล็กน้อย 
ชายชุดดำรับคำก่อนจะพากันเดินออกไป
ไม่นาน เสียงรถจากถนนใหญ่ก็ค่อย ๆ เงียบลงและทันทีนั้น—
 
บ้านพัก “ระเบิด”
 
          “กรรรรรรร!!!” อเล็กลากเก้าอี้มาวางจับกรกดให้นั่ง “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายคือตัวเงินตัวทองของแท้!!!”
          “น้ำครับเสี่ย!!” หมีดำวิ่งไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมาแทบจะป้อนถึงปาก
          “น้ำเย็น ๆ สดชื่น ๆ เลยครับ!”
          “เสี่ยขา~” หนูแดงกระโดดขึ้นมานั่งบนตักกรทันทีใช้เส้นผมลูบคางเขาเบา ๆ
          “ซื้อหนูทั้งวันเลยไหมคะ~”
          “พอก่อนครับทุกคน!!” 
กรรีบยกมือห้ามหน้าเริ่มแดง เขาหันมองกระเป๋าทองคำก่อนจะพูดจริงจังขึ้นเล็กน้อย
          “ผมคิดว่า…”
          “ทองพวกนี้…ควรเอาไปพัฒนาทีมของเรา”
          “ผมจะให้ครูฝึกอเล็กดูแลทั้งหมด”
          …
          เงียบ
          เงียบสนิท
          “ไม่ได้!!!” หนูแดงโวยทันที “รู้ไหม อเล็กมันเม้มเงินเก่งแค่ไหน!”
          “ใช่เลย!” หมีดำเสริมทันควัน “ลูกพี่เอาไปผลาญหมดใน 3 วันแน่ เชื่อผม!”
          “เฮ่!!” อเล็กชี้หน้าทั้งสองคน “พวกแก! ฉันยังเป็นผู้ดูแลอยู่นะ!”
          “ให้เกียรติกันบ้างสิวะ!!”
          “ไม่ให้!”
          “ไม่มีทาง!”
เสียงเถียงกันดังลั่นบ้านและความวุ่นวาย—ก็กลับมาเหมือนเดิม
 
ไม่นานนัก—โทรศัพท์ของอเล็กก็ดังขึ้นเสียงเรียกเข้าดังชัดตัดความวุ่นวายในห้องจนเงียบสนิท
ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน อเล็กชะงักเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพอเห็นชื่อบนหน้าจอ—
สีหน้าก็เปลี่ยนทันที
          “พลัส”
เขากลืนน้ำลายก่อนจะกดรับสาย
          “ดี—จ๊ะ…”
ยังไม่ทันพูดจบเสียงจากปลายสายก็ดังลั่นออกมาดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยิน
          “นี่มันเรื่องอะไรกัน อเล็ก!!” น้ำเสียงเฉียบกดดันไม่เปิดช่องให้หายใจ
          “คุณทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รายงาน!”
          “ปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ได้ยังไง!”
อเล็กยืนตัวตรงทันที
          “โรงพยาบาลในสังกัดรายงานมาว่า—”
          “ค่ารักษาพยาบาลของแกะดำ 03 ยัง ‘ค้างชำระ’ อยู่!”
สายตาของทุกคนในห้องค่อย ๆ หันมาที่กร
          “ทั้งที่อาการของกรกรรณหนักขนาดนั้น!”
          “ทำไมยังไม่ย้ายไปโรงพยาบาลในเมือง!”
          “หรือใช้สิทธิ์ส่งตัวเข้ามาเมืองหลวงก็ได้!”
ไม่มีใครกล้าขยับ
          “ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา—”
          “คุณจะรับผิดชอบไหวไหม อเล็ก!”
เสียงนั้น ไม่ได้แค่ดุแต่มัน “ตัดสิน”
          “เลิกคิดเรื่องประหยัดงบได้แล้ว!”
          “หยุดความงกแบบไม่เข้าเรื่องของคุณ!”
อเล็กเหงื่อเริ่มซึม
          “แค่คุณยอม!”
          “ฉันเซ็นอนุมัติครั้งเดียว—”
          “คุณจะย้ายทั้งทีมไปอยู่เซฟเฮ้าส์ติดทะเลสาบยังได้!”
เงียบ
          “อย่าให้มีอีกนะ…”
เสียงปลายสายเย็นลงแต่หนักกว่าเดิม
          “…ที่คุณดูแลอยู่—”
          “คือ ‘หน่วยแกะดำ’ เข้าใจไหม”
…
ความเงียบกดทับทั้งห้อง
อเล็กยืนนิ่งก่อนจะตอบเสียงแผ่ว
          “…จ๊ะ ที่รัก…”
          “ติ๊ด”
สายถูกตัด ไม่มีคำลา ไม่มีเสียงอะไรต่อ…
ทั้งห้องเงียบ
เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
หมีดำไม่ขยับ
หนูแดงนิ่ง
กรกรรณเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ไม่มีใครพูดถึง “ทองคำ” อีกเลย
อเล็กค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงสีหน้ากลับมาเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
          “…เอาล่ะ” เขาพูดสั้น ๆ “ทองนั่น…ฉันจะดูแลเอง”
 
หลังจากนั่น ในบ้านมีแค่ข้าวของเครื่องใช่ที่จำเป็นเท่านั่นที่ถูกเปลี่ยน ตู้เย็น เตาไมโครเวฟ กาต้มน้ำร้อน และเปลี่ยนใส้กรองน้ำในรอบ 3 ปี 
ไม่มีใครแย้งไม่มีใครทวงแค่ปล่อยมันผ่านไป แค่มีอาหารครบ 3 มือ ก็ไม่มีใครบ่นแล้ว
 
 

บ่ายวันหนึ่ง.....
          “ครูฝึกอเล็กครับ วันนี้มาแปลก เรียกทุกคนมาพร้อมเลยนะครับ” กรกรรณ กาลธารา เอ่ยถามขึ้น
ตอนนี้ทุกคนอยู่กันที่ลานฝึกหลังบ้านทั้ง หมีดำ เมโลดี้ สกาเล็ต และกร
          “ฉันคิดว่า นายพร้อมแล้วที่จะฝึกพลังธรรมชาติ… อ่า…อันที่ฉันให้ไปนะ ไม่ใช่ของน้ำแข็ง” อเล็ก พูดพลางเกาหัว เหมือนอธิบาย แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เข้าใจขึ้นเลย
          “พลังเชื่อมต่อคนรัก….ฉันก็มี!!!” หนูแดงดึงผมตัวเองออกมาเส้นหนึ่ง ม้วนไว้ในมือ แล้วพยายามยัดเข้าปากกร
          “กินสิกร เราจะได้เชื่อมต่อกันไง ฮิฮิฮิ”
          “ไม่! หยุดเลยหนูแดง!!!” ยังไม่ทันเริ่มก็วุ่นวาย อเล็กจึงเดินไปหยิบก้อนหินขึ้นมา 1 ก้อน ทำให้ทั้งสองหยุดและหันไปมอง
          “ดูนะกร…วิธีควบคุมพลังธรรมชาติ”
ทุกคนมอง...
แล้วก็มอง...
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
          “มาแล้ว!! ฉันรู้สึกได้…” อเล็กพูดอย่างมั่นใจ แต่—
ก็ยังไม่มีอะไรอยู่ดี
          “ครูฝึกจะบอกอะไรครับ…” กรถามอย่างงง ๆ และดูเหมือน…ไม่มีใครเข้าใจเหมือนกัน
          “ก็…ความตั้งใจไง…” อเล็กพูดช้า ๆ ยิ่งฟังยิ่งงง
          “ตอนที่นายพยายามปกป้องน้ำแข็ง นายตั้งใจจะรับแส้ของวิสเปอร์ใช่ไหม? พลังของนาย…น่าจะเกี่ยวกับการเสริมแรง เสริมร่างกายให้แข็งแรงขึ้น”
เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ
          “พอนาย ‘ตั้งใจถูกทาง’ พลังก็จะตอบสนอง”
กรนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ
          “หมายความว่า…ผมจะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้ จนกว่าจะ ‘สุ่มเจอ’ งั้นเหรอครับ”
          “ก็ประมาณนั้นแหละ” อเล็กตอบหน้าตาเฉย
          “บังเอิญว่า ผลึกให้พลังความแข็งแกร่งกับผม แล้วผมก็ตั้งใจใช้มันพอดี… งั้นหรือครับ?”
          “แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่า ผมควรพัฒนาไปทางไหน…”
อเล็กยักไหล่
          “ก็ลองทุกทางที่เป็นไปได้สิ ตั้งแต่โจมตี ป้องกัน ยันสนับสนุน”
เขาเดินไปตบพุงหมีดำเบา ๆ
          “ฉันเลยเรียกทุกคนมา… ใช้ของที่เรามีฝึกไปก่อนก็พอ”
          “อ้อ…ถ้างั้นก็แบบนี้เอง ได้ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับ” กรโค้งให้หมีดำอย่างสุภาพ
          “เริ่มแรก…” อเล็กเว้นจังหวะเล็กน้อย
          “ฝึกต่อยหมีดำก่อนเลย”
          “…”
          “…”
          “ต่อยพี่หมีดำ!!!”
 
กรหันไปมองหมีดำ ชายร่างยักษ์ยังคงยืนกอดอกนิ่ง ๆ ไม่แสดงท่าทีอะไร
แต่หนูแดง—ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที
 
          “ใช่ ใส่ความตั้งใจทั้งหมดลงไป… หรือจะคิดว่า ‘ต่อยให้ตาย’ ก็ได้”
อเล็กพูดพลางเดินไปนั่งข้างสนาม เหมือนสอนเสร็จแล้ว
          “อะ…เอาก็ได้ครับ พี่หมีดำ…โอเคไหมครับ” กรถามเสียงแผ่ว
          “ได้เลยน้อง ตามสบาย” หมีดำตอบเรียบ ๆ
          “ต่อยเสร็จแล้วเรียกด้วยนะ”
          “ระวังมือหักล่ะ จะหาว่าไม่เตือน~” หนูแดงยิ้ม
          “ฉันเคยต่อยมันจนนิ้วแตกมาแล้ว ตัวบ้าอะไรก็ไม่รู้”
กรกลืนน้ำลาย มองทั้งสองคนสลับกันก่อนจะตั้งท่าช้า ๆ
กำหมัดแน่น
สูดหายใจลึก
          “อย่างลืม!!”
อเล็กตะโกนแทรกขึ้นมา
          “พลังธรรมชาติมาจาก ‘ความตั้งใจที่แรงกล้า’!”
          “นายต้องฆ่าไอ้หมีดำนี้ให้ได้… คิดแบบนั้นไว้!”
          “โธ่เอ๊ยยยย ครูฝึก!!”
สมาธิกรพังทันที
กรกำหมัดแน่นเขาไม่เคยต่อยใครเลยในชีวิต
แต่วันนี้—เขาจะต่อย “รุ่นพี่” เข้าที่พุง เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องผิดหวังเขาตัดสินใจใส่แรงเต็มที่
กรสูดลมหายใจลึกกำหนดจังหวะก่อนจะพุ่งเข้าไป—
ปล่อยหมัดตรงสุดแรง
หมัดจมหายเข้าไปในพุงของ หมีดำ เพียงเล็กน้อยก่อนจะ—
สะท้อนกลับ!!
แรงกระแทกพุ่งสวนออกมาจากข้างในราวกับโดนค้อนยักษ์ทุบสวนจากภายใน
          “โอ้ย!!”
กรกุมมือทันที เลือดไหลอาบนิ้ว
          “ว้าว…นายต่อยเต็มแรงจริง ๆ ด้วย” หมีดำพูดอย่างตกใจเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
อเล็ก ยืนมองนิ่ง ก่อนจะส่ายหัว
          “ไม่ได้ ๆ ใช้ไม่ได้เลย…นายยังตั้งใจไม่พอ”
          “คะ…ครับ! ผมจะลองอีก!!”
แม้มือจะสั่นและมีเลือดซึมออกมากรก็ฉีกชายเสื้อพันมือไว้ลวก ๆ
อเล็กเดินไปซุบซิบกับ เมโลดี้ สกาเล็ต ทั้งคู่หัวเราะคิกคัก
ก่อนจะหันกลับมาหากรด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
          “เอาล่ะ…เรามีวิธีทำให้นาย ‘ตั้งใจจริง’ แล้ว”
ทั้งสองคนขยับมายืนขนาบซ้ายขวากร
          “ฟังนะกร…ไอ้เจ้าหมีดำนั่นมันเคยบอกว่า 
          ‘นายไม่เหมาะกับคุณน้ำแข็ง’ รู้ไหม?” อเล็กเริ่มจุดไฟ
          “ใช่ ๆ ฉันเคยเห็นมันละเมอถึงยัยน้ำแข็งด้วยนะ…” หนูแดงกระซิบเสียงต่ำ
          “อะ…อะไรนะ…”
กรรู้ว่าทั้งคู่กำลังยุยงแต่หัวใจ…ดันสะดุด
          “ฉันยังเคยเห็นมันเอารูปคุณน้ำแข็งไปตัดต่อใส่ชุดว่ายน้ำด้วยนะ” อเล็กพูดต่อแบบไม่กระพริบตา
          “เดี๋ยวดีลูกพี่ ต้องขนาดนี้เลยเหรอ…” หมีดำเริ่มเหงื่อตก
          “มันเคยโอบไหล่น้ำแข็งด้วยนะ ทั้งโอบทั้งอุ้ม” หนูแดงยังไม่หยุด
          “มันบอกว่าจะเป็นคนปลอบใจเธอแทน…ตอนที่นายไม่อยู่”
          “แล้วก็จะพาขึ้นชั้นสองด้วย” อเล็กใส่เพิ่มแบบไร้จุดยั้ง
          “เดี๋ยว ๆ มั่วไปใหญ่แล้วพวกแก!” หมีดำรีบปฏิเสธ
          “กร…นายคงไม่เชื่อใช่ไหม~”
หมีดำขยับตัว แต่—
ช้าไปแล้ว
กรยืนก้มหน้าเงียบ
พลังบางอย่างเริ่มปะทุขึ้นจากข้างใน
ความโกรธ…ทะลุการควบคุม
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเปลี่ยนไปแล้ว—
พุ่งเข้าไปทันที
ตู้ม!!!
หมัดสุดแรงของเขาพุ่งเข้าใส่พุงหมีดำอีกครั้ง
แรงกว่าครั้งก่อนหนักกว่าครั้งก่อนแต่ผลลัพธ์—
เหมือนเดิม
มือของกร “แตก” และกระดูกหัก
 

สามวันถัดมา
กรนั่งหน้าบึ้ง มือเข้าเฝือกทั้งข้าง
          “อืม…การโจมตีคงไม่ใช่ทางสินะ” อเล็กนั่งลูบคางเหมือนกำลังสรุปผลทดลองอะไรบางอย่าง
          “ทีหลังสอนอะไรให้มันดีกว่านี้ได้ไหมครับ! ไร้สาระที่สุด!!!” กรโวยวายลั่น
ขณะที่หนูแดงนั่งยิ้มขำแล้วค่อย ๆ ป้อนข้าวให้เขาอย่างอารมณ์ดี
          “อ้าปากสิ~ เดี๋ยวหายช้าหรอกนะ”
หลังจากนั้นการฝึกของ กรกรรณ ก็เข้าสู่ช่วงที่เรียกว่า “อะไรก็ได้ ขอให้ลองก่อน”
เริ่มจากการทดสอบต้านพิษของ เมโลดี้ สกาเล็ต กรโดนพิษไปต้องนอนหยอดน้ำข้าวไปเจ็ดวันเต็มแต่ดูเหมือนจะ “ทนพิษได้ดีขึ้นนิดหน่อย”
ถัดมาเป็นการทดสอบร่างกาย อเล็ก เป็นคนลงมือเอง ต่อยเขาเบา ๆ …เบาจนเหมือนไม่มีแรงแต่สีหน้ากลับจริงจัง
          “อืม…ร่างกายนายรับพลังได้ดีมากนะ”
ความน่าเชื่อถือของคำพูดนั้น—น้อยมาก
จากนั้นก็เป็นการทดลองสารพัดที่ดูแล้ว “ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันเลย”
อดข้าว อดน้ำ ยืนตากแดด นั่งสมาธิ โดนยั่วยุ ไม่มีแบบแผน ไม่มีคำอธิบายมีเพียงคำว่า “ลองดู” ซ้ำไปซ้ำมา
เวลาผ่านไปโดยที่ผลลัพธ์…ไม่ชัดเจนสักอย่าง จนในที่สุด กรเริ่มท้อ
          “อ่า…สรุป…นายน่าจะมีดีแค่ร่างกายนะกร…”
อเล็กพูดขึ้นหน้าตาเฉยราวกับเพิ่งสรุปผลการทดลองสำคัญ
          “เดี๋ยวสิครับครูฝึก…” กรหันไปทันที สีหน้าหม่นลง
          “จะเอาการทดสอบแบบนั้นมาสรุปเลยเหรอครับ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง…ผมก็ไม่มีอะไรดีเลยสิครับ”
เสียงเขาเบาลงเรื่อย ๆ
          “เอาน่า อย่างน้อยนายก็ต่อยได้แรงดีนะ” หมีดำ พูดขึ้นลอย ๆ โดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือ
          “ใช่ ๆ นายยังทนหมัดฉันได้ด้วยนะ” อเล็กเสริมอย่างภูมิใจ
กรนิ่งไป เขาเคยต่อยพุงหมีดำจนมือแทบพังและโดนหมัด “เบา ๆ” ของอเล็กเข้าไป ไม่ว่าจะมองยังไงมันก็ไม่น่าภูมิใจเลยสักนิด
          “แบบนี้…ผมจะไปสู้ใครได้ครับ…” กรพึมพำออกมา “น่าเศร้าจริง ๆ” 
อเล็กยักไหล่
          “ไม่เอาน่า ได้พลังเสริมร่างกายมาก็ดีแล้ว มันเป็นพื้นฐานของทุกอย่าง”
เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในครัว
          “ฝึกตามปกติแบบเดิมไปก่อน แค่นี้ก็พอ”
เหมือนเรื่องทั้งหมด…จบลงแค่นั้น
กรยืนเงียบอยู่กลางลานก่อนจะหันไปมองหมีดำ
          “พี่หมีดำ…”
เหมือนจะขอกำลังใจ
หมีดำเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่งแล้วชูนิ้วโป้งให้ แค่นั้น ไม่มีคำพูดแต่ก็เพียงพอแล้ว