ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

 

แม้เวลาของโลกจะไหลผ่านไปเนิ่นนาน นานเกินกว่าจะนับว่าเป็นกี่ร้อยหรือกี่พันปี
แต่ยังมีมิติหนึ่ง—มิติที่ไม่รับรู้กาลเวลาซึ่งยังคงมีดวงวิญญาณหนึ่งไม่แตกสลาย

 
 
            เธอไม่หลับใหลเหมือนเทพเจ้า ไม่สลายเหมือนมนุษย์ ยังคง ตื่น และยังคง เจ็บปวด รับรู้ทุกความรู้สึก…โดยไม่มีวันสิ้นสุด
ใต้พิภพของ สุสานผู้วิเศษ เอมิลี่ยังคงนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ว่างเปล่าสายตาไร้สติมองทอดไปยังโถงสุสานอันกว้างใหญ่ไร้เสียง ไร้อากาศ ราวกับที่นี่ไม่เคยมีลมหายใจใดผ่านเข้ามาอีกเลย ทุกสิ่งนิ่งสนิทยกเว้น…บางอย่าง
จากปลายทางอันมืดมิดมีสิ่งมีชีวิตหนึ่งเลื้อยคลานเข้ามาอย่างเชื่องช้า งูตัวเล็ก เกล็ดสีขาวเหลือบรุ้ง งดงามจนดูไม่ควรมีอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ทั้งสวยงามและศักดิ์สิทธิ์ในแบบที่ผิดที่ผิดทาง
มันไม่รีบร้อนราวกับรู้ดีว่ามันมาถึงที่หมายแล้วและราวกับรู้ว่ามันมีเวลาอีกเป็นพันชาติเพื่อจะอยู่ที่นี่กับเธอ
เอมิลี่เริ่มมีจุดโฟกัสในดวงตาเธอมองมันอย่างไร้ความคิดแต่ในใจกลับรู้ดี—ที่นี่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหลงเข้ามาได้งูตัวนี้…ไม่ใช่งูธรรมดาและมันไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ
            “สวัสดี…เอมิลี่”
เสียงนุ่มและอบอุ่นดังขึ้นในหัวของเธอแม้ปากของงูจะไม่ขยับเลยก็ตาม เอมิลี่ขยับตัวอย่างเกียจคร้านน้ำเสียงแห้งผากราวกับวิญญาณที่เหนื่อยเกินจะหวาดกลัว
            “สวัสดี คุณงู…ต้องการอะไรจากฉัน”
            “ถามตรงดีนะ…” 
เสียงนั้นแฝงรอยยิ้ม
            “ฉันต้องการอะไรจากเธองั้นหรือ…ตอบยากจริง ๆ”
งูเลื้อยช้าลงเข้าใกล้เธอมากขึ้น
            “จะเฉไฉไม่ตอบก็ได้ หรือจะเล่านิทานก่อนนอนก็ไม่ว่าอะไร” เอมิลี่ยิ้มบาง
            “ฉันไม่ไปไหนอยู่แล้ว ฉันมีเวลาให้แก…จนคาดไม่ถึงเลย เจ้างู”
เธอไม่หนี ไม่ขยับ ปล่อยให้มันเลื้อยตามขาขึ้นมาอย่างไม่ขัดขืน
            “อย่าขับไล่ฉันไปเลย เอมิลี่”
เสียงนั้นแผ่วลงจริงใจอย่างน่าประหลาด
            “เรา…เหมือนกันนะ ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวและถูกหักหลัง…ครั้งแล้วครั้งเล่า”
งูเลื้อยขึ้นพันรอบลำคอของเธอราวกับผ้าพันคอ ราวกับที่ของมันอยู่ตรงนี้มาโดยตลอด
            “ยินดีด้วย เจ้างู” เอมิลี่หัวเราะแผ่ว “เดาว่าเจ้าคงโดนส่งมาที่นี่เพราะเทพจอมโกหกสักองค์สินะ”
            “เปล่าเลย”
เสียงนั้นตอบอย่างสงบ
            “ฉันตั้งใจมาหาเธอ และรู้ไหม…มันยากแค่ไหนกว่าจะหาร่างที่เหมาะสมได้”
งูยังคงพันตัวอยู่ ไม่รัด ไม่คลาย เหมือนการยืนยันการมีอยู่
            “ฉันรักความยุติธรรม”
เสียงนั้นเริ่มจริงจัง
            “เมื่อฉันได้รับบางสิ่ง 
            ฉันก็มอบสิ่งตอบแทนที่เท่าเทียมเสมอ 
            ฉันทำตามกฎ 
            ทำตามเงื่อนไขอย่างสะอาดและซื่อตรง”
 
เสียงหยุดไปชั่วครู่
 
            “แต่มีใครบางคน…ไม่ทำแบบนั้น
            มัน ปล้นชัยชนะ ไปจากฉัน
            และที่เลวร้ายที่สุดคือ—
            เพื่อนของฉันกลับเห็นดีเห็นงามไปกับมัน”
 
เอมิลี่ขมวดคิ้ว
            “แกกำลังพูดเรื่องอะไร”
            “ในเมื่อเธอสนใจ…”
เสียงนั้นกล่าวอย่างสุภาพ
            “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ”
งูหยุดนิ่งราวกับทั้งสุสานหยุดหายใจ
            “ฉันคือซาเทรียส วัลฮาเซน—ความมืดที่ไร้ตัวตน”
เอมิลี่สะดุ้งมือยกขึ้นหมายจะดึงมันออกจากคอแต่กลับชะงักค้าง
            “แกต้องการอะไร!! ออกไปจากฉัน ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้”
            “ฉันแค่มาหาคนที่เข้าใจ”
ซาเทรียสตอบอย่างอ่อนโยน
 
            “เข้าใจการถูกโกงเข้าใจการถูกทิ้ง 
            และเข้าใจ…
            ความปรารถนาที่อยากจะแก้ไขมัน”
 
            “ไม่!” เสียงเอมิลี่สั่น “ฉันไม่แก้แค้น ไม่แก้ไข มันทำไม่ได้…พวกเขาน่าจะตายไปหมดแล้ว—เดี๋ยว…แกหมายความว่าอะไร?”
ความกลัวพุ่งขึ้นสูงสุดแม้เธอไม่อยากยอมรับความหมายของมัน
ซาเทรียสกล่าวช้า ๆ ชัดเจน เหมือนกำลังอ่านเงื่อนไขของสัญญาที่ไม่อาจให้อภัย
 

“อยากกลับไปแก้ไขความผิดพลาดไหม…เอมิลี่”
 

 
-จบ-
ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ






เอมิลี่