ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

“อยากกลับไปแก้ไขความผิดพลาดไหม…เอมิลี่”

“ทำสัญญากับฉันสิ เอมิลี่”

เสียงของงูขาวดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ไม่เร่ง ไม่กดดัน ราวกับข้อเสนอธรรมดาที่ใครก็ปฏิเสธได้

              “สัญญาของเรามีพลังมากพอจะบันดาลทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนา เงื่อนไขก็มีแต่ได้กับได้ เพียงแค่…”

ลำตัวสีขาวนวลเลื้อยช้า ๆ ขดพันรอบลำคอของเอมิลี่อย่างแผ่วเบา ไม่รัด ไม่บีบ แต่ก็ไม่เปิดทางให้ถอย

              “ภายในหนึ่งปี” ซาเทรียสกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

              “หากเจ้าตั้งครรภ์กับราห์ซูร์ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นจริง เส้นเวลาจะเป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว”

เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับเว้นจังหวะให้คำพูดนั้นตกถึงใจ

              “แต่หากเจ้าไม่ตั้งครรภ์ ทุกอย่างจะเป็นเพียงความฝันเจ้าจะกลับมาที่นี่ตื่นขึ้น…โดยไม่มีสิ่งใดสูญเสีย”

มันฟังดูง่าย ง่ายเกินไป และดีเกินกว่าที่ความมืดควรเสนอ

เอมิลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างครุ่นคิด หัวใจของเธอเต้นช้าลงอย่างประหลาด เธออยากพบราห์ซูร์อีกครั้ง 

              “ทุกอย่างมันดีอยู่แล้วนะ ท่านงูขาว”

เธอเอ่ยเสียงเรียบ มั่นคง

              “ฉันสมควรอยู่ที่นี่ถูกลงโทษไปชั่วลมหายใจ…หรือชั่วนิรันดร์ก็แล้วแต่”

ดวงตาของเธอไม่สั่น

              “ฉันไม่คิดจะทำลายราห์ซูร์กับกราวด้าอีกแล้ว พวกเขาเหมาะสมกันและยุคสมัยของพวกเขาก็ดำเนินไปได้ดี”

เธอหยุด คิดเล็กน้อย“ตอนนี้…น่าจะผ่านไปสักสองร้อยปีแล้วมั้ง”

              “หนึ่งพันห้าร้อยปี” ซาเทรียสแก้ให้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หนึ่งพันห้าร้อยปีที่เทพปฐพีหลับใหล
และปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไป”

ลำตัวสีขาวยังคงพันอยู่ เย็น…แต่ไม่ทำร้าย

เอมิลี่นิ่งไป ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่เธอคิดมาตลอด

              “ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม”

              “สมมติว่าฉันทำสัญญา…แต่ฉันตั้งใจจะไม่ตั้งครรภ์กับราห์ซูร์ตั้งแต่แรก”

เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตางูขาวโดยไม่หลบ

              “แบบนั้น ท่านก็ไม่ได้อะไรเลยจริงไหม แล้วท่านจะทำไปเพื่ออะไรถ้าฉันตั้งใจ ‘ล้มมวย’ แต่แรก”

ซาเทรียสหยุดขยับเป็นครั้งแรก เขาไม่พูดปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน

เอมิลี่จึงพูดต่อ เสียงอ่อนลง แต่ไม่ลังเล 

              “สำหรับฉันตอนนี้ แค่ได้เก็บความทรงจำที่ดีกับเขาแค่นั้นก็พอแล้ว”

เธอยิ้มจาง ๆ

              “ถึงจะเป็นแค่ฝัน ฉันก็พอใจ”

ความเงียบแผ่ขยายก่อนที่งูขาวจะกล่าวขึ้นอีกครั้ง

              “ถ้าเช่นนั้น…ฉันก็ขอมอบของขวัญนั้นให้เจ้า เอมิลี่”

เสียงนั้นไม่โกรธ ไม่เร่ง ไม่ผิดหวัง

              “เลือกเอาเถอะ เรามีเวลาตัดสินใจชั่วกัปชั่วกัลป์อยู่แล้ว”

เอมิลี่รู้ดีว่าสัญญากับเจ้าแห่งความมืดไม่เคยเรียบง่ายและต้องมีเงื่อนไขที่ซ่อนอยู่เสมอ แต่ชีวิตของเธอที่ผ่านมา
ไม่ว่าทางไหนก็เจ็บและทุกการเลือกก็พาหายนะมาเสมอ

ครั้งนี้…เธอจะยอมรับมันและรับผิดชอบด้วยตัวเอง ขอแค่ได้พบราห์ซูร์อีกครั้งและเธอจะเลี่ยงการตั้งครรภ์กับเขา

หนึ่งปีเพื่อสร้างความทรงจำดี ๆ เพียงพอแล้วสำหรับการกลับมาถูกจองจำชั่วนิรันดร์

              “ตกลง” เอมิลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง หนักแน่น “ฉันจะทำสัญญากับท่าน งูขาว”

เธอมองตรงไปยังดวงตาสีซีดนั้น

              “แต่อย่าเสียใจนะถ้าฉันเลือกจะกลับมาที่นี่”

งูขาวคลายตัวออกจากคอของเธอเลื้อยลงสู่พื้นก่อนจะขดตัวตรงหน้า ชูคอขึ้นรอ

              “ถ้าเช่นนั้น…แตะที่หัวของข้า เพื่อทำสัญญา”

ซาเทรียสกล่าวช้า ๆ

              “อย่าลืม เจ้ามีเวลาเพียงหนึ่งปีเลือกให้ดี”

              “จะปลดปล่อยตัวเองและตายไปกับทางเลือกใหม่…”

              “…หรือกลับมาจองจำที่นี่ชั่วนิรันดร์”

เอมิลี่ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะลงบนหัวของงูขาว แสงสว่างจ้าพุ่งขึ้นในทันทีกลืนกินทุกสิ่ง โลกทั้งใบขาวโพลนและไม่นานนัก—ความมืดก็ปิดลงอย่างสมบูรณ์

ตัดไปเป็นภาคแยก 

"ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย ภาค : ความฝันที่ไม่สิ้นสุดของเอมิลี่..."

               ไม่นานนัก—แสงสว่างก็หวนกลับมา เอมิลี่ย้อนเวลากลับมาหาราห์ซูร์ในวันที่เขาย้อนเวลากลับมาตรงกันพอดี การกลับมาครั้งนี้ของเอมิลี่ เธอเลือกตอบรับความรักของราห์ซูร์และเล่าความจริงทั้งหมดให้เขารับฟังโดยไม่ปิดบังทั้งสองเรียนรู้กันและกัน ร่วมเดินทางไปด้วยกัน แม้จะมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันบ้างในบางครั้ง แต่พวกเขาก็เลือกจะเก็บรักษาความทรงจำดี ๆ ไว้ให้กันและกัน เมื่อเวลาล่วงเลยจนครบหนึ่งปีราห์ซูร์ได้มอบ “ความทรงจำของเขา” ไว้ให้เอมิลี่มันคือสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่และไม่ถูกลบเลือนไปพร้อมกับเส้นเวลา

เพียงแค่นั้น…ก็เพียงพอแล้วสำหรับการหลับไหลในสุสานผู้วิเศษและการฝันถึงเรื่องราวดี ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไปตลอดกาล

แต่ทุกอย่างไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อเอมิลี่กลับมา

เมื่อเอมิลี่กลับมาถึงสุสานผู้วิเศษทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมสิ่งที่เคยคุ้นเคย—พังทลาย แตกหัก ร้าวระแหง โถงหินอ่อนสีซีดที่เคยเรียบเนียน ไร้ขอบเขตบัดนี้แตกร้าวจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม

เอมิลี่มองไปรอบ ๆ อย่างตกใจและแล้ว—เธอก็เห็นร่างหนึ่งนอนซมอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง แสงเรืองรองจาง ๆ แผ่ออกมาจากร่างนั้น เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ ก็หัวใจแทบหยุดเต้น

ร่างนั้นคือ—เทพปฐพี อ่อนแสง อ่อนแรง บาดเจ็บสาหัสและดูราวกับใกล้ดับสูญ

เอมิลี่รีบคุกเข่าลงข้าง ๆ แต่ไม่กล้าแตะต้องเขาแม้แต่น้อย

              “เกิดอะไรขึ้น ท่านเทพปฐพี!”

              “เอมิลี่…?” เสียงแผ่วเบาดังขึ้น “เธอกลับมาแล้ว…” เขาหายใจติดขัดก่อนจะพูดต่อ

              “ซาเทรียส…เล่นไม่ซื่อ เขาย้อนเวลาไปพร้อมกับเธอ แต่ใช้ร่างของแม่ทัพแห่งความมืด—เลโอ—เป็นภาชนะ”

แสงจากร่างเทพปฐพีสั่นไหว

              “เขาสร้างกองทัพความมืดขึ้นมา เส้นเวลานี้…ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ทั้งมนุษย์ ทั้งสัตว์เทพ…ถูกความมืดนับไม่ถ้วนทำลายจนสิ้น”

เขาหยุดพักก่อนจะพูดเสียงเบาลง

              “ส่วนฉัน…เหลือเวลาไม่มากแล้ว”

              “ไม่นะ…” เอมิลี่สั่นเทาน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง “ฉันขอโทษ…ท่านเทพปฐพี”

              “ฉันก่อเรื่องอีกแล้ว…คราวนี้…เป็นหายนะที่รุนแรงที่สุดจริง ๆ สินะ…”

ความผิดหวังถาโถมจนเธอไม่รู้แล้วว่ายังเหลือความเจ็บปวดแบบใดให้รับได้อีก

              “อย่าเพิ่งหมดหวัง เอมิลี่” เทพปฐพีพูดด้วยเสียงแผ่วแต่มั่นคง

              “เธอต้องกลับไปอีกครั้ง ฉันจะส่งเธอไป…ด้วยพลังทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่”

แสงเริ่มรวมตัวที่ฝ่ามือของเขา

              “และส่งข้อความ…ถึงตัวฉันเอง ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างยังพอแก้ไขได้”

              “ได้” เอมิลี่ตอบทันทีน้ำเสียงแน่วแน่ “ส่งฉันกลับไป ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างด้วยชีวิตของฉัน”

 ดวงตาเธอแข็งกร้าว “ฉันจะแก้ไขมัน….ฉันสัญญา”

              “อย่ากังวลไป เอมิลี่” เทพปฐพียิ้มจาง ๆ

              “ทำในสิ่งที่เธอคิดว่าต้องทำ…ก็พอ”

              “อาจไม่ชนะ” เอมิลี่พูดอย่างสงบ “แต่ฉันต้องรับผิดชอบ” 

เธอก้มหัวลง “ขอบคุณค่ะ…ที่ท่านให้โอกาสอีกครั้ง”

เธอสงบนิ่งสุขุมกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เอมิลี่ก้มศีรษะลงให้เทพปฐพีใช้นิ้วแตะที่หน้าผากของเธอแสงสว่างพุ่งวาบขึ้นอีกครั้ง ไม่มีพันธะสัญญา ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ มีเพียงการส่งเธอย้อนเวลากลับไปยังจุดที่เปราะบางที่สุด