ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

แม้เวลาของโลกจะไหลผ่านไปเนิ่นนาน นานเกินกว่าจะนับว่าเป็นกี่ร้อยหรือกี่พันปี

แต่ยังมีมิติหนึ่ง—มิติที่ไม่รับรู้กาลเวลาซึ่งยังคงมีดวงวิญญาณหนึ่งไม่แตกสลาย

            เธอไม่หลับใหลเหมือนเทพเจ้า ไม่สลายเหมือนมนุษย์ ยังคง ตื่น และยังคง เจ็บปวด รับรู้ทุกความรู้สึก…โดยไม่มีวันสิ้นสุด

ใต้พิภพของ สุสานผู้วิเศษ เอมิลี่ยังคงนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ว่างเปล่าสายตาไร้สติมองทอดไปยังโถงสุสานอันกว้างใหญ่
ไร้เสียง ไร้อากาศ ราวกับที่นี่ไม่เคยมีลมหายใจใดผ่านเข้ามาอีกเลย ทุกสิ่งนิ่งสนิทยกเว้น…บางอย่าง

จากปลายทางอันมืดมิดมีสิ่งมีชีวิตหนึ่งเลื้อยคลานเข้ามาอย่างเชื่องช้า งูตัวเล็ก เกล็ดสีขาวเหลือบรุ้ง งดงามจนดูไม่ควรมีอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ทั้งสวยงามและศักดิ์สิทธิ์ในแบบที่ผิดที่ผิดทาง

มันไม่รีบร้อนราวกับรู้ดีว่ามันมาถึงที่หมายแล้วและราวกับรู้ว่ามันมีเวลาอีกเป็นพันชาติเพื่อจะอยู่ที่นี่กับเธอ

เอมิลี่เริ่มมีจุดโฟกัสในดวงตาเธอมองมันอย่างไร้ความคิดแต่ในใจกลับรู้ดี—ที่นี่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหลงเข้ามาได้
งูตัวนี้…ไม่ใช่งูธรรมดาและมันไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ

            “สวัสดี…เอมิลี่”

เสียงนุ่มและอบอุ่นดังขึ้นในหัวของเธอแม้ปากของงูจะไม่ขยับเลยก็ตาม เอมิลี่ขยับตัวอย่างเกียจคร้าน
น้ำเสียงแห้งผากราวกับวิญญาณที่เหนื่อยเกินจะหวาดกลัว

            “สวัสดี คุณงู…ต้องการอะไรจากฉัน”

            “ถามตรงดีนะ…” 

เสียงนั้นแฝงรอยยิ้ม

            “ฉันต้องการอะไรจากเธองั้นหรือ…ตอบยากจริง ๆ”

งูเลื้อยช้าลงเข้าใกล้เธอมากขึ้น

            “จะเฉไฉไม่ตอบก็ได้ หรือจะเล่านิทานก่อนนอนก็ไม่ว่าอะไร” เอมิลี่ยิ้มบาง

            “ฉันไม่ไปไหนอยู่แล้ว ฉันมีเวลาให้แก…จนคาดไม่ถึงเลย เจ้างู”

เธอไม่หนี ไม่ขยับ ปล่อยให้มันเลื้อยตามขาขึ้นมาอย่างไม่ขัดขืน

            “อย่าขับไล่ฉันไปเลย เอมิลี่”

เสียงนั้นแผ่วลงจริงใจอย่างน่าประหลาด

            “เรา…เหมือนกันนะ ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวและถูกหักหลัง…ครั้งแล้วครั้งเล่า”

งูเลื้อยขึ้นพันรอบลำคอของเธอราวกับผ้าพันคอ ราวกับที่ของมันอยู่ตรงนี้มาโดยตลอด

            “ยินดีด้วย เจ้างู” เอมิลี่หัวเราะแผ่ว “เดาว่าเจ้าคงโดนส่งมาที่นี่เพราะเทพจอมโกหกสักองค์สินะ”

            “เปล่าเลย”

เสียงนั้นตอบอย่างสงบ

            “ฉันตั้งใจมาหาเธอ และรู้ไหม…มันยากแค่ไหนกว่าจะหาร่างที่เหมาะสมได้”

งูยังคงพันตัวอยู่ ไม่รัด ไม่คลาย เหมือนการยืนยันการมีอยู่

            “ฉันรักความยุติธรรม”

เสียงนั้นเริ่มจริงจัง

            “เมื่อฉันได้รับบางสิ่ง 

            ฉันก็มอบสิ่งตอบแทนที่เท่าเทียมเสมอ 

            ฉันทำตามกฎ 

            ทำตามเงื่อนไขอย่างสะอาดและซื่อตรง”

เสียงหยุดไปชั่วครู่

            “แต่มีใครบางคน…ไม่ทำแบบนั้น

            มัน ปล้นชัยชนะ ไปจากฉัน

            และที่เลวร้ายที่สุดคือ—

            เพื่อนของฉันกลับเห็นดีเห็นงามไปกับมัน”

เอมิลี่ขมวดคิ้ว

            “แกกำลังพูดเรื่องอะไร”

            “ในเมื่อเธอสนใจ…”

เสียงนั้นกล่าวอย่างสุภาพ

            “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ”

งูหยุดนิ่งราวกับทั้งสุสานหยุดหายใจ

            “ฉันคือซาเทรียส วัลฮาเซน—ความมืดที่ไร้ตัวตน”

เอมิลี่สะดุ้งมือยกขึ้นหมายจะดึงมันออกจากคอแต่กลับชะงักค้าง

            “แกต้องการอะไร!! ออกไปจากฉัน ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้”

            “ฉันแค่มาหาคนที่เข้าใจ”

ซาเทรียสตอบอย่างอ่อนโยน

            “เข้าใจการถูกโกงเข้าใจการถูกทิ้ง 

            และเข้าใจ…

            ความปรารถนาที่อยากจะแก้ไขมัน”

            “ไม่!” เสียงเอมิลี่สั่น “ฉันไม่แก้แค้น ไม่แก้ไข มันทำไม่ได้…พวกเขาน่าจะตายไปหมดแล้ว—เดี๋ยว…
แกหมายความว่าอะไร?”

ความกลัวพุ่งขึ้นสูงสุดแม้เธอไม่อยากยอมรับความหมายของมัน

ซาเทรียสกล่าวช้า ๆ ชัดเจน เหมือนกำลังอ่านเงื่อนไขของสัญญาที่ไม่อาจให้อภัย

“อยากกลับไปแก้ไขความผิดพลาดไหม…เอมิลี่”

 

-จบ-

ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ

เอมิลี่