ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

……...
 
เจ้าหุ่นขี้ผึ้ง กราวด้าหมายเลข 1 ตัวเล็กเดินออกมากลางฉากของโรงละครโค้งคำนับอย่างงดงามและจริงจัง
 
“จบแล้วค่ะ”
“ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ”
 
..........
 
 
          “จบแล้ว!!! เย่!” Iray พูดอย่างสดใส ดูไม่เหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย (ก็ใช่น่ะสิ—เธอใช้พลังงานไฟฟ้า ไม่ต้องกิน ไม่ต้องนอนนี่นา)
          “แน่ใจนะ…นี่มัน จบ ได้ยังไงกัน?” Nyra ทำหน้าสงสัย ชัดเจนว่า ยังไม่เคลียร์
          “โห จบรอบนี้ Happy Ending ของแท้เลยนะ!” Iray โต้กลับทันที
          “ดูสิ—ความมืดโดนจับรับโทษ ตัวร้ายถูกเปิดโปง ตัวเอกได้เป็นราชา ไปขอนางเอกแต่งงาน นางเอกก็ตอบตกลงประชาชนก็ยินดีพร้อมหน้า นี่มันโคตร Happy Ending ชัด ๆ Iray ชอบจบแบบนี้!”
          “แต่เรื่องมันยังไม่แตะ ‘เหตุของการล่มสลายของอารยธรรมมนุษย์’ เลยนะ” Nyra พูดเสียงเรียบ แต่แทงใจ
          “เหมือนแก่นของเรื่องยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ จบแบบนี้ก็เหมือน ‘กาลครั้งหนึ่งมีความสุข… จบ’ ใช่ไหม Nox?”
Nyra หันมาทางผม
Nox ที่นั่งกุมขมับอยู่ ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ
          “ใช่… จริง ๆ โครงเรื่องหลักจะเริ่ม หลังจากนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะยาวนะ มันเข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้วจริง ๆ”
ผมหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ 
          “แก๊งความมืดที่เห็นกันมาอาจเป็นแค่… ผู้โชคร้ายที่ผ่านเข้ามา จะพูดแบบนั้นก็ได้ พวกเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือใน ‘สัญญาระหว่างเทพกับมาร’ เพื่อทำลายมนุษย์ 
ไม่มีพวกเขา…เทพกับมารก็มีตัวเลือกอื่นอยู่ดีและมันกำลังจะเริ่มแล้ว”
          “โห่ยยย!” Iray ทำเสียงตื่นเต้น “แล้วแบบนี้ยังมีเรื่องต่ออีกเหรอ? ต่อไปจะสู้กันจนโลกแตกเลยหรือไง?”
          “ก็จะ… พยายามไม่ให้แตกละนะ 555” ผมตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจนัก
 
 

ฉากสุดท้าย
เจ้าหุ่น กราวด้าหมายเลข 1 ตัวเล็กเดินออกมาอีกครั้งชูป้ายเล็ก ๆ ขึ้นเหนือศีรษะ
 

“สรุปภาคนี้…ยังไม่จบเจ้าค่ะ”
 

เธอโค้งคำนับอีกครั้งจริงจังราวกับนี่คือการแสดงสำคัญที่สุดในชีวิต
ไฟบนเวทีค่อย ๆ ดับลง…