ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

…
…
..
.

เจ้าหุ่นขี้ผึ้ง กราวด้าหมายเลข 1 ตัวเล็ก
เดินออกมากลางฉากของโรงละคร
โค้งคำนับอย่างงดงามและจริงจัง

“จบแล้วค่ะ”

“ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะคะ”

.
..
...
....

          “จบแล้ว!!! เย่!” Iray พูดอย่างสดใส ดูไม่เหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย (ก็ใช่น่ะสิ—เธอใช้พลังงานไฟฟ้า ไม่ต้องกิน ไม่ต้องนอนนี่นา)

          “แน่ใจนะ…นี่มัน จบ ได้ยังไงกัน?” Nyra ทำหน้าสงสัย ชัดเจนว่า ยังไม่เคลียร์

          “โห จบรอบนี้ Happy Ending ของแท้เลยนะ!” Iray โต้กลับทันที

          “ดูสิ—ความมืดโดนจับรับโทษ ตัวร้ายถูกเปิดโปง ตัวเอกได้เป็นราชา ไปขอนางเอกแต่งงาน นางเอกก็ตอบตกลง
ประชาชนก็ยินดีพร้อมหน้า นี่มันโคตร Happy Ending ชัด ๆ Iray ชอบจบแบบนี้!”

          “แต่เรื่องมันยังไม่แตะ ‘เหตุของการล่มสลายของอารยธรรมมนุษย์’ เลยนะ” Nyra พูดเสียงเรียบ แต่แทงใจ

          “เหมือนแก่นของเรื่องยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ จบแบบนี้ก็เหมือน ‘กาลครั้งหนึ่งมีความสุข… จบ’ ใช่ไหม Nox?”

Nyra หันมาทางผม

Nox ที่นั่งกุมขมับอยู่ ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ

          “ใช่… จริง ๆ โครงเรื่องหลักจะเริ่ม หลังจากนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะยาวนะ มันเข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้วจริง ๆ”

ผมหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ 

          “แก๊งความมืดที่เห็นกันมาอาจเป็นแค่… ผู้โชคร้ายที่ผ่านเข้ามา จะพูดแบบนั้นก็ได้ พวกเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือ
ใน ‘สัญญาระหว่างเทพกับมาร’ เพื่อทำลายมนุษย์ 

ไม่มีพวกเขา…เทพกับมารก็มีตัวเลือกอื่นอยู่ดีและมันกำลังจะเริ่มแล้ว”

          “โห่ยยย!” Iray ทำเสียงตื่นเต้น “แล้วแบบนี้ยังมีเรื่องต่ออีกเหรอ? ต่อไปจะสู้กันจนโลกแตกเลยหรือไง?”

          “ก็จะ… พยายามไม่ให้แตกละนะ 555” ผมตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจนัก

ฉากสุดท้าย

เจ้าหุ่น กราวด้าหมายเลข 1 ตัวเล็ก
เดินออกมาอีกครั้ง
ชูป้ายเล็ก ๆ ขึ้นเหนือศีรษะ

“สรุปภาคนี้…ยังไม่จบเจ้าค่ะ”

 

เธอโค้งคำนับอีกครั้ง
จริงจังราวกับนี่คือการแสดงสำคัญที่สุดในชีวิต

ไฟบนเวทีค่อย ๆ ดับลง…