ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

 
https://youtu.be/8vX-cjvbKDQ?si=CYfzEgixL_72_b6X 
 
หลายวันผ่านไป กราวด้ายังคงนั่งงอเข่าอยู่ตรงมุมเดิมของห้อง ร่างทั้งร่างขดเล็กลงเรื่อย ๆ สะอื้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยินเหมือนเสียงของคนที่ไม่แน่ใจว่าตนยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
เธอไม่พูด
ไม่ตอบ
ไม่สบตาใคร
น้ำตาไหลเรื่อย ๆ จนแก้มแห้งแล้วแห้งอีกราวน้ำตารู้หน้าที่ดีกว่าเจ้าของร่าง
ข่าวพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของราห์ซูร์กระจายถึงหุบเขาแห่งนี้ในเวลาไม่นาน ประกาศปิดทองทั่วอาณาจักรและอีกสามอาณาจักร ราชาผู้ยิ่งใหญ่จะเสด็จขึ้นครองราชย์ในอีก เจ็ดวัน
เม็ตช์นำถาดอาหารเข้ามาวางกลางห้อง เก็บจานเก่าที่แทบจะว่างเปล่าออกไป ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบจนน่ากลัว
          “วาเลเธียจะจัดพิธีบรมราชาภิเษกในเจ็ดวันและเอมิลี่… จะเลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้าราชองครักษ์”
กราวด้าขยับเพียงนิดเดียว
ไหล่สั่น
แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก
ศีรษะค่อย ๆ ก้มต่ำลง
ผมยุ่งพันกันปิดใบหน้าเหมือนม่านที่ป้องกันเธอจากโลกภายนอก
ครั้งนี้ไม่มีหอกน้ำแข็ง
ไม่มีเวทปะทุ
ไม่มีแรงระเบิดใด ๆ
มีเพียงความเงียบ—หนักจนแทบหายใจไม่ออกและเสียงสะอื้นที่สะท้อนในห้องว่างเปล่า
เม็ตช์มองอยู่ครู่หนึ่งแต่เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบสนองเลย เขาก็ถอยออกไปอย่างเงียบงันปิดประตูเบา ๆ ราวกลัวทำร้ายบางสิ่งที่เปราะเกินจะทน
เมื่อเขาจากไป
ความมืดในห้องกลับหมุนแรงขึ้น
ราวกับมัน “โกรธแทน” เจ้าของร่างที่ไม่อาจพูดอะไรได้อีก
กราวด้าลุกขึ้น ช้า… หนัก… เหมือนเธอถูกดึงจากพื้นด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอยืนโงนเงนราวกับซากชีวิตที่ยังไม่ตัดใจจากการตายครั้งก่อน
ความมืดเริ่มไหลเกาะตามแขน ตามหลัง เลื้อยขึ้นเหมือนควันลมหายใจของเงา
เธอออกเดินจากห้องไปโดยไม่หันกลับ ฝีเท้าเบาจนเกือบไร้เสียง แต่ทุกย่างก้าวเหมือนกรีดอากาศให้สั่นสะเทือน
ปลายอุโมงค์มีเพียงทางเดียว
          —แท่นบูชาความมืด—
แซร์ครีบใช้มือลากตัวตามหลังเธอมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแต่เขาไม่กล้าเรียก ไม่กล้าขวางเพียงเฝ้ามองอย่างเงียบงัน เพราะรู้ดีว่าคำพูดของมนุษย์ธรรมดา ไม่มีทางแตะต้องเธอได้อีกแล้ว
เม็ตช์เองก็ยืนรออยู่
มองกราวด้าเดินผ่านไป
ไม่ได้ห้าม
ไม่ได้พูด
เหมือนรู้ว่านี่คือทางที่เธอเลี่ยงไม่ได้
กราวด้าก้าวขึ้นบันไดของแท่นบูชาความมืด
ทีละก้าว
ทีละก้าว
ความมืดหมุนวนแรงขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายอากาศกำลังโอบอุ้มเธอกลับคืนสู่อ้อมแขนเดิมของมัน
ไม่ต้องมีคำใด
ไม่ต้องมีเสียงใด
โลกทั้งใบกำลังรับรู้ว่า—
หญิงสาวผู้เคยยิ่งใหญ่… กำลังจมดิ่งลงสู่บางสิ่งที่ลึกเกินกว่าความเศร้าและสูงเกินกว่าคำว่า “มนุษย์” จะเอื้อมถึงอีกต่อไป
 
แท่นบูชากลางโถงภูเขาเงียบงันจนเหมือนโลกหยุดหายใจ ความมืดจับตัวเป็นริ้วลมเย็นไหลไปตามพื้นหิน เสียงหยาดน้ำจากเพดานหยดลงราวกับจังหวะนับถอยหลังของชะตา
กราวด้าก้าวขึ้นบันไดทีละก้าว เท้าเปล่าสัมผัสหินเย็นเฉียบ ร่างของเธอโอนเอนเหมือนลมพยายามพัดให้หกล้มแต่เธอเดินต่อไป—ด้วยเรี่ยวแรงที่มิได้มาจากหัวใจของมนุษย์
เธอหยุดอยู่ตรงกลางแท่นวงเวทโบราณที่สลักบนพื้นเริ่มสว่างเป็นสีม่วงดำ ลมหายใจของเธอขาดห้วงแต่ร่างกลับค่อย ๆ ทรุดตัวลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะ คุกเข่าลง ตรงกลางวงเวทเหมือนดอกไม้ที่โรยแรงสุดท้ายของมัน
 
กราวด้ายกมือขึ้นสูง ช้า… ช้า…ท่าทางเหมือนคนกำลังไขว่คว้าบางอย่างที่ไม่มีอยู่ในโลกนี้แล้ว
อากาศรอบตัวเธอสั่น เสียงความมืดดังเหมือนลมหายใจของอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในผนัง เงามืดบนพื้นเริ่มเลื้อย เกาะข้อเท้าเธอ พันขึ้นเป็นเกลียวราวกับกำลังทวงเจ้าของคืน
ความมืดรวมตัวและหมุนวนรอบเธอ ช้าในตอนแรก แต่ยิ่งเธอยกมือสูงขึ้น ความมืดยิ่งพุ่งแรงและปั่นป่วนเหมือนพายุที่พยายามฉีกโลกออกเป็นสองส่วน ฟายุแห่งความยินดีของเงา เหมือนมันเฝ้ารอการกลับมาของใครสักคนมานานแสนนาน
แสงด้านบนดับลงทีละดวง เหลือเพียงแสงสีดำที่เต้นอยู่รอบตัวเธอเหมือนฝูงแมลงปีกแข็ง น้ำตาเริ่มไหลรินลงจากแก้มเธอ ไม่ใช่น้ำตาสีใสอีกต่อไป แต่กลายเป็น หยดของเหลวสีดำสนิท ไหลลงบนพื้นเหมือนหมึกที่ซึมเข้าไปในเส้นสลักวงเวท
เมื่อหยดแรกสัมผัสพื้น วงเวททั้งวงสั่นสะเทือน เส้นรอยสลักเรืองแสงเป็นประกายสีทองสลับดำ แตกเป็นภาพเหมือนเส้นประสาทของปีศาจกำลังตื่น
สายลมหนาวจัดพุ่งขึ้นจากพื้นใต้แท่น กระชากผมกราวด้าลอยขึ้นราวกับมันมีชีวิต ชุดที่ขาดรุ่งริ่งของเธอปลิวขึ้นเป็นริ้วผ้าราวผ้าห่มของเงา ส่วนปลายผ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เหมือนความมืดกำลังกินเธอทีละนิ้ว… ทีละลมหายใจ
เสียงราวกับ “การเต้นของหัวใจขนาดมหึมา” ดังขึ้นจากใต้แท่นพิธี
          ตุ่ม…
          ตุ่ม…
          ตุ่ม…
ทุกครั้งที่เสียงดัง ความมืดจะกระตุก และยิ่งห่อหุ้มเธอแน่นขึ้น
กราวด้ายังคงคุกเข่าในท่าเดิม ร่างกายทั้งร่างสั่นเทา แต่มือทั้งสองยังคงยกขึ้นสูง เหมือนกำลังยอมรับ… หรือกำลังขอให้โลกลืมเธอไปตลอดกาล
ความมืดค่อย ๆ ปีนขึ้นจากเท้า
ผ่านลำตัว
ผ่านไหล่
จนเริ่ม กลืนกินใบหน้าของเธอทีละนิด
แต่ดวงตาข้างเดียวของเธอยังคงลืมมองตรงไปข้างหน้า
ว่างเปล่า
นิ่ง
ไม่มีความรักหรือความเกลียด 
มีเพียง “การยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกหนี”
หยดน้ำตาสีดำหยดสุดท้ายไหลลงจากคางเธอและในวินาทีนั้น—
แท่นพิธีทั้งแท่นส่องแสงดำสว่างขึ้นราวกับดวงอาทิตย์กลับด้าน ความมืดทั่วทั้งโลกสั่นสะเทือน
เม็ตช์ที่ยืนดูอยู่ไกลหันหน้าหนีจากแรงสะท้อนของเวท
แซร์คที่คลานตามเธอมาถึงกับหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว
เพราะพวกเขารู้ทันที—
นี่ไม่ใช่กราวด้าคนเดิมอีกแล้วนี่คือพิธีที่โลกไม่เคยอนุญาตให้มนุษย์ทำนี่คือ…
จุดเริ่มต้นของจักรพรรดินีแห่งความมืด
และโลกทั้งใบกำลังจะตอบสนองต่อการเกิดใหม่ของเธอ