ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

https://youtu.be/8vX-cjvbKDQ?si=CYfzEgixL_72_b6X 

หลายวันผ่านไป กราวด้ายังคงนั่งงอเข่าอยู่ตรงมุมเดิมของห้อง ร่างทั้งร่างขดเล็กลงเรื่อย ๆ สะอื้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยินเหมือนเสียงของคนที่ไม่แน่ใจว่าตนยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

เธอไม่พูด

ไม่ตอบ

ไม่สบตาใคร

น้ำตาไหลเรื่อย ๆ จนแก้มแห้งแล้วแห้งอีกราวน้ำตารู้หน้าที่ดีกว่าเจ้าของร่าง

ข่าวพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของราห์ซูร์กระจายถึงหุบเขาแห่งนี้ในเวลาไม่นาน ประกาศปิดทองทั่วอาณาจักรและอีกสามอาณาจักร ราชาผู้ยิ่งใหญ่จะเสด็จขึ้นครองราชย์ในอีก เจ็ดวัน

เม็ตช์นำถาดอาหารเข้ามาวางกลางห้อง เก็บจานเก่าที่แทบจะว่างเปล่าออกไป ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบจนน่ากลัว

          “วาเลเธียจะจัดพิธีบรมราชาภิเษกในเจ็ดวันและเอมิลี่… จะเลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้าราชองครักษ์”

กราวด้าขยับเพียงนิดเดียว

ไหล่สั่น

แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก

ศีรษะค่อย ๆ ก้มต่ำลง

ผมยุ่งพันกันปิดใบหน้าเหมือนม่านที่ป้องกันเธอจากโลกภายนอก

ครั้งนี้ไม่มีหอกน้ำแข็ง

ไม่มีเวทปะทุ

ไม่มีแรงระเบิดใด ๆ

มีเพียงความเงียบ—หนักจนแทบหายใจไม่ออกและเสียงสะอื้นที่สะท้อนในห้องว่างเปล่า

เม็ตช์มองอยู่ครู่หนึ่งแต่เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบสนองเลย เขาก็ถอยออกไปอย่างเงียบงันปิดประตูเบา ๆ ราวกลัวทำร้ายบางสิ่งที่เปราะเกินจะทน

เมื่อเขาจากไป

ความมืดในห้องกลับหมุนแรงขึ้น

ราวกับมัน “โกรธแทน” เจ้าของร่างที่ไม่อาจพูดอะไรได้อีก

กราวด้าลุกขึ้น ช้า… หนัก… เหมือนเธอถูกดึงจากพื้นด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอยืนโงนเงนราวกับซากชีวิตที่ยังไม่ตัดใจจากการตายครั้งก่อน

ความมืดเริ่มไหลเกาะตามแขน ตามหลัง เลื้อยขึ้นเหมือนควันลมหายใจของเงา

เธอออกเดินจากห้องไปโดยไม่หันกลับ ฝีเท้าเบาจนเกือบไร้เสียง แต่ทุกย่างก้าวเหมือนกรีดอากาศให้สั่นสะเทือน

ปลายอุโมงค์มีเพียงทางเดียว

          —แท่นบูชาความมืด—

แซร์ครีบใช้มือลากตัวตามหลังเธอมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแต่เขาไม่กล้าเรียก ไม่กล้าขวาง
เพียงเฝ้ามองอย่างเงียบงัน เพราะรู้ดีว่าคำพูดของมนุษย์ธรรมดา ไม่มีทางแตะต้องเธอได้อีกแล้ว

เม็ตช์เองก็ยืนรออยู่

มองกราวด้าเดินผ่านไป

ไม่ได้ห้าม

ไม่ได้พูด

เหมือนรู้ว่านี่คือทางที่เธอเลี่ยงไม่ได้

กราวด้าก้าวขึ้นบันไดของแท่นบูชาความมืด

ทีละก้าว

ทีละก้าว

ความมืดหมุนวนแรงขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายอากาศกำลังโอบอุ้มเธอกลับคืนสู่อ้อมแขนเดิมของมัน

ไม่ต้องมีคำใด

ไม่ต้องมีเสียงใด

โลกทั้งใบกำลังรับรู้ว่า—

หญิงสาวผู้เคยยิ่งใหญ่… กำลังจมดิ่งลงสู่บางสิ่งที่ลึกเกินกว่าความเศร้าและสูงเกินกว่าคำว่า “มนุษย์” จะเอื้อมถึงอีกต่อไป

แท่นบูชากลางโถงภูเขาเงียบงันจนเหมือนโลกหยุดหายใจ ความมืดจับตัวเป็นริ้วลมเย็นไหลไปตามพื้นหิน เสียงหยาดน้ำจากเพดานหยดลงราวกับจังหวะนับถอยหลังของชะตา

กราวด้าก้าวขึ้นบันไดทีละก้าว เท้าเปล่าสัมผัสหินเย็นเฉียบ ร่างของเธอโอนเอนเหมือนลมพยายามพัดให้หกล้ม
แต่เธอเดินต่อไป—ด้วยเรี่ยวแรงที่มิได้มาจากหัวใจของมนุษย์

เธอหยุดอยู่ตรงกลางแท่นวงเวทโบราณที่สลักบนพื้นเริ่มสว่างเป็นสีม่วงดำ ลมหายใจของเธอขาดห้วงแต่ร่างกลับค่อย ๆ ทรุดตัวลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะ คุกเข่าลง ตรงกลางวงเวทเหมือนดอกไม้ที่โรยแรงสุดท้ายของมัน

กราวด้ายกมือขึ้นสูง ช้า… ช้า…ท่าทางเหมือนคนกำลังไขว่คว้าบางอย่างที่ไม่มีอยู่ในโลกนี้แล้ว

อากาศรอบตัวเธอสั่น เสียงความมืดดังเหมือนลมหายใจของอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในผนัง เงามืดบนพื้นเริ่มเลื้อย เกาะข้อเท้าเธอ พันขึ้นเป็นเกลียวราวกับกำลังทวงเจ้าของคืน

ความมืดรวมตัวและหมุนวนรอบเธอ ช้าในตอนแรก แต่ยิ่งเธอยกมือสูงขึ้น ความมืดยิ่งพุ่งแรงและปั่นป่วน
เหมือนพายุที่พยายามฉีกโลกออกเป็นสองส่วน ฟายุแห่งความยินดีของเงา เหมือนมันเฝ้ารอการกลับมาของใครสักคนมานานแสนนาน

แสงด้านบนดับลงทีละดวง เหลือเพียงแสงสีดำที่เต้นอยู่รอบตัวเธอเหมือนฝูงแมลงปีกแข็ง น้ำตาเริ่มไหลรินลงจากแก้มเธอ ไม่ใช่น้ำตาสีใสอีกต่อไป แต่กลายเป็น หยดของเหลวสีดำสนิท ไหลลงบนพื้นเหมือนหมึกที่ซึมเข้าไปในเส้นสลักวงเวท

เมื่อหยดแรกสัมผัสพื้น วงเวททั้งวงสั่นสะเทือน เส้นรอยสลักเรืองแสงเป็นประกายสีทองสลับดำ แตกเป็นภาพเหมือนเส้นประสาทของปีศาจกำลังตื่น

สายลมหนาวจัดพุ่งขึ้นจากพื้นใต้แท่น กระชากผมกราวด้าลอยขึ้นราวกับมันมีชีวิต ชุดที่ขาดรุ่งริ่งของเธอปลิวขึ้นเป็นริ้วผ้าราวผ้าห่มของเงา ส่วนปลายผ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เหมือนความมืดกำลังกินเธอทีละนิ้ว… ทีละลมหายใจ

เสียงราวกับ “การเต้นของหัวใจขนาดมหึมา” ดังขึ้นจากใต้แท่นพิธี

          ตุ่ม…

          ตุ่ม…

          ตุ่ม…

ทุกครั้งที่เสียงดัง ความมืดจะกระตุก และยิ่งห่อหุ้มเธอแน่นขึ้น

กราวด้ายังคงคุกเข่าในท่าเดิม ร่างกายทั้งร่างสั่นเทา แต่มือทั้งสองยังคงยกขึ้นสูง เหมือนกำลังยอมรับ… หรือกำลังขอให้โลกลืมเธอไปตลอดกาล

ความมืดค่อย ๆ ปีนขึ้นจากเท้า

ผ่านลำตัว

ผ่านไหล่

จนเริ่ม กลืนกินใบหน้าของเธอทีละนิด

แต่ดวงตาข้างเดียวของเธอยังคงลืมมองตรงไปข้างหน้า

ว่างเปล่า

นิ่ง

ไม่มีความรักหรือความเกลียด 

มีเพียง “การยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกหนี”

หยดน้ำตาสีดำหยดสุดท้ายไหลลงจากคางเธอและในวินาทีนั้น—

แท่นพิธีทั้งแท่นส่องแสงดำสว่างขึ้นราวกับดวงอาทิตย์กลับด้าน ความมืดทั่วทั้งโลกสั่นสะเทือน

เม็ตช์ที่ยืนดูอยู่ไกลหันหน้าหนีจากแรงสะท้อนของเวท

แซร์คที่คลานตามเธอมาถึงกับหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว

เพราะพวกเขารู้ทันที—

นี่ไม่ใช่กราวด้าคนเดิมอีกแล้วนี่คือพิธีที่โลกไม่เคยอนุญาตให้มนุษย์ทำนี่คือ…

จุดเริ่มต้นของจักรพรรดินีแห่งความมืด

และโลกทั้งใบกำลังจะตอบสนองต่อการเกิดใหม่ของเธอ