ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

หลังจากทุกข้อมูลถูกเปิดเผยจนหมดแล้ว กราวด้าไม่รอช้า—เธอเรียกประชุมใหญ่เป็นการด่วนแต่ตีตรา “ลับที่สุด” ทุกคนต้องทิ้งภารกิจทั้งหมดและรีบมาทันที
โต๊ะหินวงยาวกลางห้องดำขลับบรรยากาศเงียบกริบเหมือนมีเงามืดปกคลุมเพดานทั้งห้อง 
ราชาอัลเทรนเอง—แม้พระองค์จะซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงจนแทบยกพระหัตถ์ไม่ขึ้นก็มานั่งหัวโต๊ะด้วยพระองค์เอง
พระองค์ ควรนอนพัก แต่เรื่องนี้…กระทบความมั่นคงของอาณาจักรโดยตรง ไม่มีเวลาให้หลบอยู่หลังม่านอีกแล้ว
ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนต่างอยู่พร้อมหน้า:

คาเรน – หัวหน้าราชองครักษ์
เซราด – ผู้บัญชาการทหารราบ
เรน – หัวหน้ากองธนูและอาวุธระยะไกล
อิเรน – หัวหน้ากลุ่มมือสังหาร
ราฟา – ผู้นำกองมนต์ดำ
ฮิวเดอร์ – หัวหน้าจอมเวทย์สนับสนุน
กราวด้า – ราชครู
เมธรัส – ที่ปรึกษาอาวุโส
ราห์ซูร์ – เจ้าชายผู้ข้ามเวลา
แซร์ค – องครักษ์เจ้าชาย
และเหล่าเลขาอีกไม่กี่คนที่ร่วมจัดประชุม

ห้องประชุมหนักอึ้งจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน กราวด้าลุกขึ้นเปิดการประชุม สีหน้าเธอเข้มขรึมกว่าทุกครั้ง

          “ขออภัยที่ต้องเรียกทุกท่านมาด่วน” 
เสียงกราวด้าคมและหนัก
          “แต่ตอนนี้…เราเจอฐานที่มั่นของลัทธิความมืดแล้ว”
ทุกคนเงียบ บางคนสะดุ้ง บางคนค่อย ๆ เอนตัวมาข้างหน้าอย่างตั้งใจฟัง
กราวด้ามองไปทั่วห้อง ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ
          “ผู้นำลัทธิความมืดคือ—ลอร์ด เซเรส เฟลวิส”
ห้องประชุมแทบระเบิดเสียง
          “ลอร์ด เซเรส เฟลวิส!?” ฮิวเดอร์ร้องขึ้นทันที
สีหน้าผสมระหว่างตกใจและไม่อยากเชื่อ
          “เป็นไปได้ยังไงคะ!? เขาดูสุภาพ เรียบร้อย รูปหล่อ… ฉันหมายถึง— มันไม่น่าใช่เขาเลย!?”
ราฟาเท้าคางพูดสวนด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนรู้คำตอบมาก่อน
          “ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิด ถ้าตระกูลเฟลวิสจะมีพลังต้องห้ามซ่อนอยู่”
เซราดพยักหน้าเห็นด้วยทันที
          “คฤหาสน์เฟลวิสมืดคลุมเครือมานานหลายปี เราเคยจับตาดูพวกเขาแต่ไม่มีหลักฐานเพียงพอจะบุกค้น”
เรนขมวดคิ้ว 
อิเรนยกมือขึ้นเงียบ ๆ เพื่อขอซักถามแต่ก่อนที่ใครจะได้พูด—
ราห์ซูร์พูดขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงราวกับพูดถึงคำที่เขาไม่อยากเชื่อว่าจะพูดอีกครั้งในชีวิต
          “พวกเขามีขุนพลความมืดซ่อนตัวอยู่ในนั้น”
ทุกสายตาหันมาที่เขาทันที
แซร์คนั่งหลังตรงเหมือนเตรียมพร้อมฟังสิ่งที่ไม่อยากได้ยินที่สุด
ฮิวเดอร์ตาโต มือทาบอกเปลี่ยนจุดยืนแทบจะทันที
          “โอ้ย—! ใช่เลยค่ะ!
ฉันว่าแล้วเซเรสหล่อแบบนั้นต้องมีอะไรลับล่อแน่นอน คนหล่อ ไม่มีใครน่าไว้ใจได้ซักคนค่ะ!!”
แซร์คหันขวับไปมอง
          “อะไรของคุณเนี่ยฮิวเดอร์… พูดไปเรื่อย!”
ฮิวเดอร์สะบัดผม
          “แล้วฉันพูดผิดตรงไหนล่ะคะ?”
เสียงถกเถียงเบา ๆ ดังขึ้น แต่กราวด้ายกมือขึ้น เพียงเท่านั้น—ห้องก็กลับสู่ความเงียบ
          “ตอนนี้ทุกท่านก็รู้แล้วว่า ความมืดอยู่ใกล้กว่าเราคิดมาก”
กราวด้ากวาดตามองไปรอบโต๊ะ สายตาเธอเฉียบคมจนเหมือนแทงทะลุหัวใจทุกคนได้
          “จากที่เห็นการรวบรวมกำลังของพวกมัน…ทหารปีศาจไม่มีความปราณี มันไม่รู้จักเด็ก ไม่รู้จักผู้ยอมแพ้ถ้าสงครามเกิดขึ้นจริง—วาเลเธียจะสูญเสียอย่างหนักแน่นอน”
ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เสียงลมหายใจก็ค่อย ๆ เบาลงราวกับทุกคนพยายามไม่ให้ขยับตัวผิดจังหวะ
          “ฉันขอเสนอให้มีการเตรียมการรับมือความมืดทันที”
กราวด้าหันไปทางราห์ซูร์
          “เจ้าชาย เชิญ”
ราห์ซูร์ลุกขึ้นยืน ท่าทางหนักแน่นอย่างผู้เปลี่ยนแปลงชะตาประเทศมาหมื่นครั้งแล้ว แม้จะเป็นการพูดอย่างเป็นทางการครั้งแรกในฐานะเจ้าชาย น้ำเสียงของเขากลับมั่นคงจนทุกคนตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
          “เรื่องนี้ไม่ควรเผยแพร่ให้ประชาชนหรือขุนนางรู้ เพื่อป้องกันความวุ่นวายในวังหลวง”
เขาหยุดหายใจเล็กน้อยก่อนพูดต่อ
          “เราจะแบ่งแผนออกเป็นสองส่วน—เชิงรุก และตั้งรับ”
เชิงรุก
          “ผมจะใช้สถานะเจ้าชายขอเข้าเยี่ยมคฤหาสน์เฟลวิสโดยตรง โดยมีผู้ติดตามเพียงสองคน—แซร์ค และราชครูกราวด้า”
แซร์คค้อมหัวเล็กน้อย เตรียมพร้อม 
กราวด้านิ่งสนิทแต่สายตาเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
          “ท่านอิเรนจะนำหน่วยมือสังหาร ซุ่มกำลังอยู่ด้านนอกเพื่อเตรียมบุกยึดตัวลอร์ดเซเรส ทันทีที่ได้รับสัญญาณจากเรา”
อิเรนพยักหน้าอย่างไร้เสียง มือวางบนปลายมีดที่เอวราวกับพร้อมออกคำสั่งได้ทุกวินาที
 ตั้งรับ
ราห์ซูร์หันไปทางคาเรน และในที่สุด…คาเรนก็โน้มศีรษะให้เขา
สัญลักษณ์ของการยอมรับตำแหน่งเจ้าชายอย่างสมบูรณ์
ราชาดันเทรนน์ได้เห็นภาพนี้ก็หลับตาลงอย่างสงบและยิ้มบางๆ
          “ท่านคาเรน ท่านเซราด และท่านราฟาจะถูกมอบหมายให้ดูแลการป้องกันวังหลวงอย่างเต็มกำลังไม่ให้พวกมันใช้จังหวะที่เราบุกไปลงมือกับเมือง”
เขาหันไปกวาดตามองทุกคนที่เหลือ
          “ส่วนหน่วยอื่น ๆ ขอให้ประจำตำแหน่งเฝ้าระวังจนกว่าแผนรุกจะเสร็จสิ้น”
เสียงพึมพำเห็นด้วยดังเบา ๆ ทั่วห้อง ไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เพราะทุกคน เชื่อในตัวราห์ซูร์แล้วจริง ๆ
ความมุ่งมั่นของเขาที่จะทำลายลัทธิความมืดเพื่อเมืองของเขา เพื่อผู้ที่เขารัก เพื่ออนาคตที่เขาเคยเห็นพังมาแล้วหนึ่งครั้ง
ได้เผยออกมาอย่างชัดเจน
 
 

กราวด้าเสริมด้วยการร่ายภาพเวทขึ้นกลางห้อง ฉากการต่อสู้ที่แซร์คบันทึกไว้ในหุบเขาวาเลเธีย ทหารปีศาจร่างดินถ่าน หน้ากากสีขาวไร้แววหน้า ลุกขึ้นแม้แขนขาจะถูกฟันขาด
เสียงในห้องขาดห้วงทันทีที่เห็นภาพนั้น
          “ทหารปีศาจ”
กราวด้าอธิบาย
“มีหน้ากากสีขาวเป็นจุดตาย แม้ถูกตัดแขนขา มันจะงอกใหม่ ดังนั้นต้องโจมตีหน้ากากโดยตรง”
แซร์คหยิบหน้ากากตัวอย่างวางบนโต๊ะหินอ่อน
          “มันแข็งราวกับไม้หนานับสิบชั้น การโจมตีธรรมดา—ทำได้แค่ทิ้งรอย”
เขาหยิบค้อนเหล็กขึ้นมา ยกขึ้นเหนือหัวแล้วฟาดลงเต็มแรง
          เพล้ง!
หน้ากากแตกกระจาย แต่บางชิ้นลอยขึ้นอย่างผิดธรรมชาติราวกับถูกดูดเข้าหามนต์บางอย่างก่อนจะไปหยุดบนมือราฟา
ราฟาแผดไฟใส่เศษหน้ากาก แต่ไฟกลับแทบไม่ทำอะไรเลย
          “ไฟธรรมดาเผามันไม่ได้” เขาพูด จากนั้นเร่งไฟขึ้นเรื่อย ๆ จนความร้อนระดับเครื่องเชื่อมเหล็ก
          “นี่คือระดับ 4 และกองเวทเรามีนักเวทระดับ 4 แค่หนึ่งในสี่ของกำลังทั้งหมด”
นักเวทหลายคนในที่ประชุมถึงกับกลืนน้ำลาย
          “ผมอาจต้องหาวิธีอื่นทำลายมัน หรือให้หน่วยเวทช่วยหน่วงมันเพื่อสนับสนุนทหารราบแทน” ราฟาสรุป
เซราดพยักหน้า
          “เราจะหารือกันอย่างละเอียดหลังประชุม ยินดีให้ความร่วมมือทุกอย่าง”
 
 

การหารือกินเวลาตลอดช่วงเช้า ทุกคำพูด ทุกการตัดสินใจ คือการเตรียมพร้อมสำหรับสงครามเงาที่กำลังจะเริ่มขึ้น
ก่อนปิดประชุมกราวด้ากล่าวสรุปหนักแน่น
          “พรุ่งนี้—เราจะเริ่มปฏิบัติการ จะออกหนังสือแจ้งขอเข้าหารือเรื่องการค้าของอาณาจักรกับลอร์ดเซเรส
ทีมรุกเตรียมตัว ทีมรับเตรียมกำลัง อย่าให้ลัทธิความมืดมีเวลาหายใจแม้แต่วินาทีเดียว”
บรรยากาศในห้องประชุมยังขึงตึง คำสั่งสุดท้ายของกราวด้ายังลอยอยู่ในอากาศ ทุกคนแยกย้ายออกจากห้องอย่างจริงจัง เตรียมพร้อมสำหรับสงครามเงา
แต่ในขณะที่กราวด้ากำลังจะเดินออกไป—เสียงทุ้มของเจ้าชายเรียกเธอไว้
          “กราวด้า… ขอคุยด้วยได้ไหม?”
กราวด้าชะงัก หันกลับมาช้า ๆ แววตาราห์ซูร์เต็มไปด้วยความตั้งใจ แต่ก็แฝงความกังวลลึก ๆ
          “…ได้สิ ว่ามาเลย” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก
ราห์ซูร์ขยับเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอ
          “ไม่ใช่ที่นี่… ที่ห้องของเธอ”
กราวด้า หน้าแดงวาบ ขึ้นมาทันที ตั้งแต่โคนคอจนถึงปลายหู ไม่ใช่เพราะความหมายลึกซึ้ง แต่เพราะราห์ซูร์ พูดตรงเกินไป และพูดใกล้เกินไปจนเธอโดนโจมตีทางหัวใจเต็ม ๆ
และแล้ว—เสียงที่ไม่ควรได้ยินก็ดังขึ้นอย่างตั้งใจมาก
          “โอ้โห! ถ้าเจ้าชายมีอะไรจะคุยกับท่านราชครูสุดสวยแบบสองต่อสอง—ฉันไปก่อนนะ ไม่อยากเป็น ก.ข.ค.”
แซร์คพูดดังราวตะโกน ดังจนคนทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว ทุกคนทำหน้าเหมือนเห็นอะไรที่ “ไม่ควรเห็น แต่ห้ามละสายตา”
กราวด้าหันไปเคาะหัวแซร์คดัง ก๊อก! “กับลูกพี่แกก็ไม่เว้นเหรอแซร์ค!”
แซร์คถูหัวพลางยิ้มกวน ๆ
          “ก็พวกนายมันหวานกันจนฉันทนดูไม่ได้อะ!”
และเขาก็เดินผิวปากออกไปอย่างสบายใจปล่อยให้เจ้าชายกับราชครูถูกมองจนหลังร้อนผ่าว
 
 

เมื่อคนออกหมดแล้ว ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามโถงทางเดินยาวของหอราชครู
ตอนแรกเดินห่าง ต่อมาก็ใกล้ขึ้น แล้วกว่าจะรู้ตัวอีกที—ทั้งคู่ก็ควงแขนกันไปแบบที่คนขี้อายไม่มีทางกล้าทำถ้าไม่ได้ตั้งใจจริง หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งปล่อยตัวตามธรรมชาติจนท้ายที่สุด…
เธอเอนหัวซบไหล่เขาอย่างไม่รู้ตัว
ไม่มีคำพูดใด ๆ 
แต่ความอบอุ่นนั้นคงอยู่จนถึงหน้าห้องพักของกราวด้า เพราะทันทีที่ทั้งคู่ก้าวข้ามธรณีประตู—
          “ราห์ซูร์!!!!! ข้าคิดถึงท่านจริง ๆ เลยเจ้าค่ะ!!”
หุ่นขี้ผึ้งกราวด้าหมายเลข 1 พุ่งตัวเข้ามากอดแขนราห์ซูร์อีกข้างจนแน่นราวกับกาวตราช้าง
กราวด้าตัวจริงยืนค้าง ความหวานที่เพิ่งก่อตัวเป็นไอ ก็ดับวูบไปทันที
          “นี่…ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะหมายเลขหนึ่ง!”
แต่พูดไปก็เท่านั้นเพราะเธอเองก็หงุดหงิดไม่ลง เจ้าหุ่นมันควบคุมไม่ได้แล้วจริงๆ
หุ่นรีบลากราห์ซูร์ไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา เสิร์ฟชา รินน้ำ และ—อย่างภาคภูมิใจ—
          “ข้าแอบไปหัดทำขนมมาให้ท่านราห์ซูร์ด้วยเจ้าค่ะ!”
ราห์ซูร์ยิ้มแห้งแต่สายตาหันไปมองกราวด้าอย่างเดียวราวกับพูดว่า “ผมกลัวคุณเข้าใจผิดนะ”
กราวด้ายกมือขึ้น
          “ฉันไม่โกรธ… แต่เดี๋ยวคุยกันเรื่องโค้ดโปรแกรมของหุ่นทีหลัง”
หลังทุกอย่างสงบลง ทั้งคู่ก็นั่งลงตรงข้ามกัน
ราห์ซูร์วางชาลงอย่างหนักใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
          “กราวด้า…ผมไม่เคยพบเซเรสมาก่อนเลยจริง ๆ เพราะเขาถูก—” เขาชะงัก ใบหน้าของเอมิลี่ลอยเข้ามาในหัวเขากัดฟัน ไม่ให้หลุดชื่อออกมา
          “—ถูก ราชินีความมืดคนใหม่ สังหารไปก่อนที่ผมจะได้เจอ”
กราวด้ายิ้มบาง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
          “ไม่ว่าอย่างไร…เราก็ต้องสู้ ไม่ใช่วันนี้ ก็สักวันในอนาคต”
เธอวางมือทาบหลังมือของเขา
          “แต่ถ้าต้องสู้ ฉันอยากสู้ไปพร้อมกับนาย เพราะถ้าฉันต้องตาย…ฉันก็ไม่เสียดายอะไรอีกแล้ว”
ราห์ซูร์ถึงกับเม้มปาก หัวใจบีบรัดจนแทบเจ็บ
          “ตอนนี้มีความมืดที่แข็งแกร่งอยู่สองคน และถ้าเราถูกแยกกัน ผมอยากให้คุณรับมือได้อย่างน้อย…จนกว่าผมจะไปสมทบ”
กราวด้ายกชาขึ้นจิบแต่แก้มแดงเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีสงบ
          “ฟังดูมั่นใจมากเลยนะว่าจะจัดการพวกมันได้เร็วขนาดนั้น”
เธอยิ้ม
          “แต่ฉันดีใจจริง ๆ ที่นายเป็นห่วง”
ราห์ซูร์ลุกขึ้นหันไปที่กระดานดำและจอเวทมุมห้อง
          “ระหว่างนี้…ผมจะสอนเทคนิคหลายอย่างให้คุณ อาจมีประโยชน์มากเวลาต้องสู้ตัวคนเดียว”
กราวด้ามองตามเขา ไม่ใช่เพราะเขาจะสอนเวทแต่เพราะเธอมองเขาอย่าง เคลิบเคลิ้ม ไม่อาจหลบซ่อนความรู้สึกได้อีกต่อไป
เจ้าหุ่นหมายเลข 1 กระโดดมานั่งข้าง ๆ
          “ข้าจะฟังด้วย!!! ข้าจะปกป้องท่านราห์ซูร์!!”
ราห์ซูร์หัวเราะ กราวด้าส่ายหน้า
ราห์ซูร์ยืนหน้ากระดานดำ วงเวทย์หลายชนิดค่อย ๆ ลอยขึ้นในอากาศตามปลายนิ้วของเขา ทั้งกราวด้าและเจ้าหุ่นหมายเลข 1 นั่งตัวตรงรอฟังอย่างตั้งใจราวนักเรียนตัวเล็ก ๆ
สิ่งที่เขากำลังอธิบาย…เป็นศาสตร์ที่แม้แต่ราชครูอย่างกราวด้าก็ยังไม่เคยเข้าใจเลยตลอดชีวิต
ความจริงของ "เวทย์ละเอียด"
          “เวทย์ละเอียด…ไม่ใช่ของไหลอย่างที่หลายคนคิด”
เขาเริ่มอธิบาย พร้อมสร้างภาพจำลองมานาแบบหยาบและละเอียดให้ลอยขึ้นข้างกัน
          “ให้คิดว่ามันคือ ของแข็ง เหมือนแป้ง กับเม็ดทรายต่างหาก”
กราวด้ากับหุ่นเอียงคอพร้อมกัน ราห์ซูร์ยิ้มมุมปาก ก่อนอธิบายต่อ
          “ดูผิวเผิน เม็ดแป้งฝุ่นละเอียดน่าจะผ่านกายเวทมนตร์ได้ดีกว่าใช่ไหม?”
ทั้งกราวด้าและหุ่นพยักหน้า
          “แต่ไม่ใช่ เวทหยาบ…เหมือนเม็ดทรายที่ร่วน พุ่งง่าย ไหลง่าย ส่งออกไปได้ง่ายกว่า ส่วนเวทละเอียดจะจับตัวกัน เหนียว อุดตัน ต้องออกแรงมากกว่า 2–3 เท่าในการ ‘ดัน’ มันออกไป”
เขาดัดเวทสร้างอุปมาให้ดู—เม็ดทรายไหลผ่านช่องว่างอย่างลื่น ขณะที่แป้งเกาะตัวเป็นก้อน ดันออกยาก
          “พอส่งพลังงานต่อเนื่องไม่ได้ก็เลยร่ายเวทขนาดใหญ่ได้ยาก นั่นเป็นเหตุผลที่หลายคนใช้เวทละเอียดสูงเกินไปแล้วเวทไม่ออก”
กราวด้าเบิกตากว้าง เจ้าหุ่นก็ทำหน้าประหลาดใจตาม—แต่เพราะมันเลียนแบบกราวด้าเฉย ๆ
 
 

✦ วิธีแก้ที่มีคนเดียวในปัจจุบันที่รู้ — เทคนิค "สั่นสะเทือน + อัขระดูดมานา"
ราห์ซูร์วาดวงเวทย์แบบใหม่ตรงกลางห้อง เส้นเวทย์สั่นละเอียดเหมือนผืนน้ำโดนลมพัด
          “สำหรับฉัน…ฉันแก้โดยสร้างการสั่นสะเทือนคล้ายการ ‘ร่อนแป้ง’”
กราวด้าอ้าปากค้าง หุ่นก็อ้าปากค้างตาม—เหมือนลิงตามคน
          “การสั่นจะค่อย ๆ ทำให้เวทย์ละเอียดหลุดออกจากกันแม้จะไหลออกน้อยกว่าเวทหยาบอยู่ดีแต่มันทำให้คุมได้แม่นกว่า คมกว่า”
จากนั้นเขาวาดอัขระเล็ก ๆ ที่ปลายทางของวงเวท
          “ผมผสานช็อตคัต โดยสร้าง ‘วงดูดเวทละเอียด’ ให้มันไปกองรวมกันตรงปลายกระบวนการร่ายเวทเหมือนเครื่องเร่งเวทสำหรับผู้ที่ใช้เวทละเอียดสูง”
กราวด้าถึงกับยกมือขึ้นทาบอก ความคิดนี้มัน…เหนือกว่าตำราเวททั้งราชอาณาจักรที่เธอเคยอ่านมา
          “แบบนี้นี่เอง…เพราะงั้นเวลาฉันกดความละเอียดสูงเกินไป เวทมันเลยไม่ออกมา”
เธอลองทำทันที นิ้วเรียวของเธอสร้างจุดมานาละเอียดเล็ก ๆ และ—ปะ!— ก้อนน้ำแข็งเท่าหัวเข็มหมุดจุดหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือเธอ
          “โอ้…มันได้ผลจริงด้วย!”
แต่ตอนนี้…เธอเริ่มมองหาที่วางก้อนน้ำแข็งเล็ก ๆ นี่ เพราะมันเย็นจัดแบบผิดปกติ เธอจึงหย่อนมันลงในถ้วยชาบนโต๊ะเพื่อ “พักไว้ก่อน"
ทันทีที่สัมผัสชา—
          ปะ—ฉับ!
          เสียงแช่แข็งดังลั่นห้อง
โต๊ะน้ำชาถูกแช่แข็งทั้งแผ่น ถ้วยชาแตกเสียงดัง ส่วนเจ้าหุ่นขี้ผึ้งหมายเลข 1 ถูกแช่ติดโต๊ะเป็นรูปปั้นแข็งโป๊กทันที
กราวด้าตกใจจนหน้าเสีย
          “รุนแรงมาก!!! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำถึงขนาดนี้เลย!
เจ้า… เจ้า หุ่น ขอโทษ!”
เจ้าหุ่นพูดออกมาแบบที่ปากไม่ขยับ เพราะมันขยับอะไรไม่ได้เลย
          “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ… แต่ตอนนี้ข้าขยับไม่ได้สักอย่างเลยต่างหาก…”
เสียงนิ่งและเรียบจนเหมือนยอมรับชะตากรรม
ราห์ซูร์ปิดปากกลั้นหัวเราะ แต่ก็รีบกั้นเวทไปละลายน้ำแข็งให้หุ่น
          “อย่างน้อย…ผลลัพธ์มันก็แรงพอจะใช้ในสนามรบนะ”
กราวด้าหน้าแดงเห่อ
          “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายห้องชานะ!! นี่เป็นการทดลองเฉย ๆ!”
ราห์ซูร์ยิ้มอ่อน
          “แบบนี้แหละ…ถึงบอกว่าคุณต้องเรียนให้จบก่อนออกสนามจริง”
เจ้าหุ่นที่เพิ่งละลายน้ำแข็งได้ก็ยกมือขึ้นทันที
          “ข้าขอเรียนบทต่อไปเลยเจ้าค่ะ!!!”
กราวด้าเอามือกุมขมับ
          “อย่าเพิ่ง! เดี๋ยวห้องระเบิด!”
ราห์ซูร์หัวเราะเบา ๆ และบทเรียนลับยามค่ำคืนก็ยังดำเนินต่อ…
หลังจากสอนเรื่องเวทย์ละเอียดจนเกิดอุบัติเหตุแช่แข็งโต๊ะน้ำชาเรียบร้อย ราห์ซูร์ก็เขียนวงเวทย์ใหม่ขึ้นกลางอากาศ เส้นเวทเริ่มจัดเรียงเป็นรูปทรงที่กราวด้าไม่เคยเห็นในชีวิต
          “นี่คือสิ่งที่ยุคสมัยนี้ยังไม่มี…ปืนเวท”
กราวด้าขมวดคิ้ว 
เจ้าหุ่นพยายามลอกท่าขมวดคิ้วแล้วดูตลกมากกว่าเท่
ราห์ซูร์อธิบายต่อ พลางสร้างภาพจำลองของอาวุธลอยอยู่กลางอากาศ
          “มันเป็นอาวุธโจมตีระยะไกล ทำงานด้วยแรงอัดเวทมนตร์ ยิงเป็นเส้นตรงคล้ายลำแสงอาทิตย์ คนที่ไม่ใช่นักเวทก็ใช้มันได้ เพียงแค่เหนี่ยวไก”
ภาพจำลองแสดงกระสุนเวทหลายชนิด ไฟ น้ำแข็ง สายฟ้า พิษ ล้วนถูกยิงออกมาเหมือนลูกศรแห่งยุคอนาคต
กราวด้าตาเป็นประกาย
          “ถ้าใช้นี่ในสนามรบ… เราสามารถเพิ่มพลังยิงได้มหาศาลเลยนะ”
          “แน่นอน” ราห์ซูร์ยิ้ม “แต่ของจริงไม่ได้มีแค่นั้น ผมนำมาประยุกต์เพิ่มอีกขั้น”
ราห์ซูร์ขยับปลายนิ้ว วงเวทละเอียดพริ้วออกมา ประกอบกันเป็นทรงกลม ก่อนยื่นกระบอกปืนเล็ก ๆ ออกมาด้านหน้า

          “นี่คือ ‘ป้อมปืนเวท’ สร้างจากเวทย์ละเอียดทั้งหมด ตั้งช็อตคัตให้มันยิงเองอัตโนมัติจนกว่าพลังเวทที่บรรจุไว้จะหมด”
กราวด้ามองด้วยความทึ่ง เจ้าหุ่นปรบมือดัง แปะๆๆ แบบลืมมารยาทหมดสิ้น
          “เธอแค่กำหนดเป้าหมาย เช่น ให้เล็งไปที่ ‘จิต’ ของศัตรูโดยตรง ป้อมจะจัดการเอง”
กราวด้าพึมพำ
          “…น่าทึ่งมากจริง ๆ นายคิดแบบนี้ได้ยังไงกัน?”
กราวด้าเอียงคอ มองป้อมปืนในภาพแล้วพูดตามที่คิดออกมาตรง ๆ
          “ถ้านายถ่ายทอดเทคนิคนี้ให้ราฟาล่ะก็…เขาน่าจะกลายเป็นเสือติดปีกไปเลยนะ”
ทันทีที่ชื่อ “ราฟา” โผล่มา บรรยากาศรอบตัวราห์ซูร์ก็ดู สะดุด เหมือนโดนตบคอเบา ๆ
          “ไม่!!” เขาตอบทันทีแทบจะเร็วเกินมนุษย์ปกติ
กราวด้ามองเขานิ่ง ๆ แล้วค่อย ๆ ยิ้มกว้างขึ้น
          “…เอ๋? นี่นายหึงเหรอ?”
ราห์ซูร์ทำหน้าเหมือนโดนจับได้คาหนังคาเขา เจ้าหุ่นก็รีบช่วยเติมเชื้อไฟทันที
          “หึงจริง ๆ เจ้าค่ะ!!! หน้าท่านราห์ซูร์แดงมากเลย!”
          “ไม่นะ … ฉัน… ก็ได้… ใช่… หึง…”
เขาตอบอ้อม ๆ แต่สุดท้ายก็ยอมรับเสียงเบา ใบหูแดงจนกราวด้าทนไม่ไหว
กราวด้าลุกขึ้นเดินไปคว้าแขนเสื้อราห์ซูร์แล้วดึงเขาเข้าไปกอดเต็มแรงทันทีที่เขาล้มลงในอ้อมแขนเธอหัวใจเต้นดังจนแทบได้ยิน
          “ฮิ ฮิ… อย่าหึงเลยนะ เพราะฉันนี่แหละ…อยากเป็นเจ้าของนายจนทนไม่ไหวแล้วรู้ไหม? ฉันสนใจแต่ นายคนเดียวเจ้าทึ่ม…”
คำว่า “เจ้าทึ่ม” ทำให้ราห์ซูร์ค้างไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะ…
ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือไม่ถึงหนึ่งคืบ
ปากพวกเขาเกือบจะแตะกัน ลมหายใจผสานกันอุ่นร้อน ห้องทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นสองจังหวะพร้อมกัน
กราวด้าเอียงหน้าเล็กน้อย—แล้วชะงัก
เธอเหลือบตาไปเห็นบางอย่างด้านหลัง
          “เจ้าหุ่น…ออกไปเดินเล่นสักหน่อยไหม?”
เจ้าหุ่นตอบแบบไม่สะทกสะท้าน
          “ไม่เจ้าค่ะ”
          “ออกไปหัดทำขนมเลยไป!” กราวด้าเริ่มขึ้นเสียง
เจ้าหุ่นสวนกลับทันที แถมยกมือเท้าสะเอวด้วย
          “ดึกขนาดนี้แล้วจะให้ข้าทำขนมกับผีเหรอเจ้าคะ!!”
ราห์ซูร์กุมหน้าผาก
กราวด้ากัดฟัน
ความหวานที่กำลังจะเกิดก็แตกซะยิ่งกว่าตอนโต๊ะชาแตกก่อนหน้า
และแล้ว—ทั้งคืน
ราห์ซูร์ก็ต้องสอนเวทให้กราวด้าโดยมีเจ้าหุ่นคอยนั่งจ้องอยู่ไม่ห่าง พังกิจกรรมหวานทุกจังหวะอย่างไร้ความปรานี
บางครั้งก็ยื่นขนมที่ไหม้เกรียมมาให้
บางครั้งก็ถามคำถามไม่หยุด
บางครั้งก็เดินเข้ามายืนคั่นกลางแบบไม่เกรงใจ
มันคือ กขค. ที่ทรมานที่สุด…และน่ารักที่สุดในชีวิตของกราวด้าและราห์ซูร์
แต่ถึงอย่างนั้น—ทั้งคู่ก็สอน–เรียนเวทด้วยกันจนเช้า หัวใจของทั้งสอง…ใกล้กันมากกว่าเมื่อคืนไหน ๆ ในชีวิต
 
 

ภายหลังราห์ซูร์กลับห้องตัวเองไปแล้ว เจ้าหุ่นขี้ผึ้งกราวด้าหมายเลขหนึ่งก็ค่อย ๆ หันศีรษะมามองนายหญิงของตนด้วยท่าทางที่…ชวนให้โดนทุบจริง ๆ
          “ปีนี้ท่านก็อายุ 32 แล้วเจ้าค่ะ ผู้หญิงอย่างเราถ้าจะมีลูกก็ควรมีแต่ยังสาวนะคะ”
กราวด้าถึงกับสะดุ้ง แก้มขึ้นสีเร็วกว่าร่ายเวทไฟระดับสองเสียอีก
          “นี่เจ้าหุ่น—จะพูดเรื่องนั้นขึ้นมาทำไม!!” 
เธอหันไปดุ แต่น้ำเสียงดุนั้นกลับสั่นนิด ๆ เพราะอายมากกว่าโกรธ
เจ้าหุ่นตอบอย่างไร้ความเกรงใจและไร้การไตร่ตรองใด ๆ 
          “ข้าว่าท่านควรหา ‘เวลาน่ารัก ๆ’ กับราห์ซูร์เจ้าค่ะ เพื่อ…มีลูกกันนะคะ ♥”
กราวด้าค้างไปสามวินาที
นิ่งสนิท
ไร้เสียง
ไร้การตอบกลับ
แล้วเธอก็เดินไปที่เตียง
ทิ้งตัวลงอย่างแรงจนผืนเตียงเด้ง
เอาหมอนปิดหัวเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งโดนแซวเรื่องแฟนครั้งแรกในชีวิต
เสียงในใจของเธอกรีดร้องหนักยิ่งกว่าเวทเสียงสะท้านมิติ
          “แล้วใครล่ะที่คอยเป็น ก.ข.ค ทั้งคืน…ไอ้หุ่นบ้าเอ๊ยยยยย!!!”