ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

หลังจากเดินลึกเข้ามาในป่าหลายชั่วโมงพระอาทิตย์ก็เริ่มตก แสงสีทองอ่อน ๆ กลายเป็นแดงอมส้มคล้ายกำมะหยี่ไอเย็นของยามเย็นแผ่เข้ามาในอากาศ ชวนให้ป่าดูเงียบสงบแต่แฝงความวังเวง
ราห์ซูร์เดินนำอย่างทรหดถึงแม้พุ่มไม้จะทิ่มแข้งทิ่มขา แต่เขาก็ยังใช้ดาบตัดพง หรือลุยทำทางให้เกวนเดินตามได้ง่ายขึ้น เขาไม่บ่นไม่โวยแม้แต่นิด ทั้งท่าทาง ทั้งสายตา ดูจริงจังกับการคุ้มครองเธออย่างน่าประหลาด จู่ ๆ เกวนก็หยุดเดิน กำเสื้อแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนอดทนอะไรบางอย่าง
ราห์ซูร์หันกลับมาอย่างตกใจ
        “เป็นอะไร เกวน? รู้สึกถึงอันตรายหรือ…ไม่สบายตัว?”
เกวนเงียบไปนานเกินกว่าปกติ
        “…………………”
ราห์ซูร์เริ่มกังวล
        “เกวน?”
สุดท้ายเธอประกาศออกมาแบบระเบิดอารมณ์สุดชีวิต—
        “ปวดฉี่!!!!”
ราห์ซูร์นิ่งค้างไปสองวินาทีเต็ม ก่อนชี้ไปยังพงหญ้าสูงท่วมหัวเข่าอยู่ทั้งสองฝั่งทาง
        “ตรงนั้นไง…เข้าไปมุมไหนก็ได้ จะซ้ายหรือขวาก็—”
เกวนหันมามองหน้าเขาเหมือนโดนดูถูกศักดิ์ศรี ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยคำว่า “นายกล้าดียังไง”
        “นายจะให้ฉันไปฉี่ในนั้นจริง ๆ เหรอ!? ไม่มีทางเด็ดขาด!! ฉันต้องการแหล่งน้ำ! ลำธาร! บ่อน้ำ! อะไรก็ได้ที่เป็นน้ำ!!!”
        “เกวน…นี่มันป่า ไม่ใช่วังนะ”
ราห์ซูร์บ่นกลั้วหัวเราะ “เธอจะติดสบายแบบนั้นไม่ได้หรอก” แม้จะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ประสานมือทั้งสอง วางไว้หน้าอกอย่างตั้งใจ จากนั้นค่อย ๆ แผ่พลังเวทออกไปรอบตัว
เมื่อเขากางมือออก— ฝูงแมลงเวทสีดำ จำนวนหนึ่งบินกระจายออกไปในทุกทิศ นุ่มนวลเหมือนละอองหมึกในอากาศ
เกวนตาโตทันที
        “ว้าววว…! นายทำแบบนี้ได้ด้วย!? ตอนที่สอดแนมในวัง ฉันเห็นมันเป็นสีทองสวย ๆ นี่นาแล้วทำไมรอบนี้มันถึงดำเหมือนแมงหวี่…แบบนั้นล่ะ?”
ราห์ซูร์ยิ้มมุมปาก มองหน้าเธออย่างสงสัย
        “อ๋อ…เธอยังไม่รู้เรื่องนี้งั้นเหรอ?”
เกวนส่ายหน้าแรง ๆ และยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายแบบ “สอนฉันสิ!” ไม่ต้องพูดก็รู้
ราห์ซูร์กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
        “สีของแมลงเวท…ไม่ได้มีแค่สีเดียวหรอก สีทองที่เธอเคยเห็นในวัง ฉันตั้งไว้สำหรับเวทระดับละเอียดสุด ใช้สำหรับสอดแนมในเขตเมือง—ที่ต้องใช้พลังสูงและคอนโทรลดี”
เขาชี้ไปยังแมลงสีดำที่กำลังบินหายเข้าไปในรอยพุ่มไม้
        “แต่ในป่า…ฉันต้องลดการสะท้อนเวทลง ไม่งั้นสัตว์เวทจะรู้ตัวหมด สีดำใช้พรางสนามพลัง ทำให้มันล่องหนจากพลังชีวิตของพวกสัตว์ได้มากกว่า”
แต่ราห์ซูร์ก็ยกมือขึ้นโบกเบา ๆ
        “แต่จริง ๆ แล้ว…มันไม่ได้มีความลับอะไรหรอก”
เขายิ้มเล็กน้อย
        “ความจริงคือ เวทของฉันน่ะ…ค่ามาตรฐานมันเป็น สีดำ”
เกวนหยุดโวยทันที
        “ค่ามาตรฐาน? หมายความว่าไงหรือ?”
ตอนนี้เธอลืมเรื่องปวดฉี่ไปโดยสมบูรณ์แล้ว ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
ราห์ซูร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนอธิบายช้า ๆ
        “ถ้าจะเปรียบเทียบให้เข้าใจง่ายนะ—คนส่วนใหญ่ แม้จะเป็นจอมเวทย์ละเอียด ก็จะ “สั่งเวทย์ตรง ๆ” ด้วยคำสั่งมาตรฐาน เช่น สร้าง + น้ำแข็ง + โจมตี + เป้าหมาย เธอก็ได้ลูกน้ำแข็งพุ่งใส่อะไรสักอย่างใช่ไหม?”
เกวนพยักหน้าแรง ๆ
        “ใช่เลย แล้วของนายต่างยังไงล่ะ?”
ราห์ซูร์ชี้นิ้วแตะขมับ
        “ฉันเขียนอักษรของฉันเองน่ะสิ ฉันแปลคำพูดของเราให้เป็น คำสั่งเวทโดยตรง ไม่ต้องผ่านรูนหรือภาษาโบราณเลยแล้วฉันก็สร้างอักษรเวทที่เป็นเหมือน ‘ช็อตคัท’ ไว้ใช้เอง”
เกวนตาโต
        “ช็อตคัท…แบบเวทชุดคำสั่งเหรอ!?”
        “ใช่ ชุดคำสั่งสำเร็จรูปน่ะ”
ราห์ซูร์ยิ้ม พร้อมยกมือขึ้นทำท่าเรียกหน้าจอในอากาศ
        “อย่างชุดเมื่อกี้ที่ใช้แมลงเวท ฉันเขียนไว้ประมาณว่า—
        1 - กำหนดสีดำ (โหมดสนามป่า)
        2 - สร้างแมลงเวท
        3 - รายงานตำแหน่งกลับเมื่อเจอ
       1+2+3+ =¤ 
        [ ¤ + ค้นหาแหล่งน้ำไหล] x ทำซ้ำ  20 ตัว ห้ามเข้าใกล้กันในรัศมี  10 เมตร
เกวนทำหน้าเหมือนโดนขวานผ่ากะโหลก
        “ร่ายเวทด้วยภาษาพูดโดยตรง + ช็อตคัทคำสั่งที่สร้างเอง…ราห์ซูร์ นี่มัน…มันเหนือชั้นมากเลยนะ!”
เธอหันเข้าหาตัวเอง ทั้งสองมือประสานที่หน้าอกเหมือนกำลังจะอ้อนขอเจ้าแม่แห่งเวท เธอหลับตา แน่นหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากขมุบขมิบอะไรบางอย่าง—
ฟุ่บ…
ผีเสื้อแสงสีรุ้ง โปร่งใสเหมือนถูกวาดด้วยพู่กันของเทพธิดา ลอยออกมาจากมือเธอหนึ่งตัว กระพือปีกเบา ๆ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น
มันสวย…จนราห์ซูร์อ้าปากค้าง
        “โอ้ววววว!! เฮ้ เธอนี่…!”
ผีเสื้อแสงบินวนรอบหัวเกวนหนึ่งรอบ ก่อนแตกเป็นแสงระยิบกระจายไปบนอากาศ
เกวนยักคิ้วยิ้ม ๆ “ได้ครูดี”
ราห์ซูร์ยืนมองอย่างกับเห็นปาฏิหาริย์ และยิ้มอย่างภูมิใจ
ไม่นานนัก สัญญาณจากแมลงเวทตัวหนึ่งไหลย้อนกลับเข้ามาในประสาทสัมผัสของราห์ซูร์เหมือนเสียงกระดิ่งเบา ๆ ในหัว
เขายิ้ม
        “โอเค เจอแหล่งน้ำแล้ว ตามฉันมา”
เกวนลืมความเขินทั้งหมดแล้วก้าวตามไปทันที น้ำเสียงเหมือนกำลังรออย่างเดียวคือ “ที่ฉันจะรอดตายสักที!”
พอไปถึง—เป็นลำธารเล็ก ๆ น้ำใสเย็นไหลคดเคี้ยวผ่านโขดหิน กลิ่นป่าผสมกลิ่นน้ำเย็นทำให้บรรยากาศดูโล่งโปร่งไปหมด
เกวนรีบหันกลับมาผลักอกเขาเบา ๆ
        “ห้ามแอบดูนะ!! ไปให้ไกลเลย นายหมดประโยชน์แล้ว!”
เสียงใส ๆ แบบหยอกล้อกลับมาทันที
ราห์ซูร์ยกมือยอมแพ้
        “รู้แล้วน่า ไปไกลละ!”
เขาหันหลังเดินไปพร้อมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ 
ถ้าคนอื่นพูดแบบนี้ เขาคงหงุดหงิด…แต่เป็นเธอ ทำไมเขากลับรู้สึกดีนะ
 
 

ระหว่างที่เกวนยังอยู่ริมน้ำ ราห์ซูร์เริ่มสร้างที่พักอย่างชำนาญเกินกว่าจะเป็นบรรณารักษ์ธรรมดา เขาตัดไม้ด้วยเวท สะบัดข้อมือให้เศษไม้ออก ประกอบโครง วางหลังคาใบไม้ ปรับมุมลม และโรยใบไม้แห้งเป็นที่นอน
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง—กระท่อมไม้ยกพื้นเล็ก ๆ น่ารักแบบเรียบง่ายก็เสร็จสมบูรณ์
เกวนเดินกลับมาพอดี เธอหอบนิด ๆ แต่หน้าตาสดใสเหมือนเดิม พอเห็นกระท่อมก็อ้าปากค้างทันที
        “โอ้วว!! นายนี่กลายเป็นอัจฉริยะทันทีที่เข้าไปในป่าเลยนะ!”
ราห์ซูร์ยิ้มอ่อน ๆ ไม่รู้ว่าถูกชมจริง ๆ หรือเกวนจะแกล้งเขา
        “ฉันจะก่อกองไฟนะ!”
เธอว่าพรางหยิบไม้ขึ้นมาอย่างมั่นใจ
ราห์ซูร์รีบคว้ามือเธอไว้ มือชนมือ… เกวนชะงักนิดหนึ่งหน้าแดงวาบเล็ก ๆ แต่แกล้งทำเป็นหน้าตรง
        “อย่าก่อกองไฟ มันจะดึงโจรกลุ่มอื่นมาหาเรา”
        “เอ๋…ก็ได้สิ…”
เกวนทำหน้าเหมือนลืมของหวานไว้ในเมือง
        “งั้นคืนนี้เราต้องนอนแบบหนาว ๆ กันใช่ไหม?”
ราห์ซูร์คิดนิดหน่อย ก่อนตอบตรง ๆ แบบคนไม่เก่งเรื่องความสัมพันธ์
        “ฉันว่าเธอมีของเล่นเวทมนตร์เยอะนะ เอามาใช้ทำให้ตัวเองอุ่นได้สิหรือเอามานอนกอดไว้ก็สิ้นเรื่อง”
เกวนแอบยิ้มเหมือนมีแผนการชั่วร้าย เธอก้าวขึ้นบันไดไม้ของกระท่อมตามเขา นั่งลงบนกองใบไม้แห้งที่หอมกลิ่นป่า
เธอทำเป็นค้นกระเป๋าสารพัดนึกของเธอล้วงลึกลงไป…หยิบหมอนข้างอุ่นได้…ผ้าห่มเวท…ตุ๊กตาเวท…แต่เธอจงใจ “หยุดมือ” เล็กน้อยแล้วเก็บทุกอย่างกลับเข้าไปทีละชิ้น
เธอแกล้งบ่นเสียงดัง
        “ไม่มีเลยยย!! ใครจะไปรู้ว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง! ฮึ!”
ราห์ซูร์ขมวดคิ้ว
        “เธอจะไม่มีได้ยังไง? นั่นมันกระเป๋าเวทสารพัดประโยชน์ไม่ใช่หรือ—”
เกวนชี้เขาทันที
        “ขนาดนายยังพกมาแค่กระเป๋าใบเล็ก ๆ เองเลยนะ!”
ราห์ซูร์หน้าเหวอเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองโดนย้อน
        “นั่นเพราะฉันทนสภาพสุดขั้วได้อยู่แล้ว! แล้วทำไมฉันต้องเอาผ้าห่มอุ่น ๆ มาให้เธอด้วยล่ะ? เรามาทำภารกิจกันนะ!”
เกวนปรายตามองเขาแบบ
จริงเรอะ? นายจะพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิงคนเดียวที่นายต้องปกป้องจริงเหรอ?
แล้วเธอก็ยกปลายนิ้วแตะริมฝีปาก ยิ้มมุมปากช้า ๆ…
        “ไม่รู้ล่ะ คืนนี้ฉันจะ...?”
เกวนลุกขึ้นคลานข้ามมากองใบไม้แห้งของราห์ซูร์ไม่ยอมให้เขาได้พูดอะไรอีก เพราะยิ่งเขาพูด…บรรยากาศดี ๆ ก็ยิ่งพัง
        “นายต้องดูแลฉัน ห้ามบ่น”
เธอพูดจบก็ล้มตัวลงนอนทันที เป็นอันรู้กันว่า—เธอ “สั่ง” ให้เขาตามลงมานอนกอด
ราห์ซูร์ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ก็ลงไปนอนข้าง ๆ เธออย่างระวัง แล้วค่อย ๆ โอบตัวเธอไว้พอแขนเขาโอบรอบเอวเธอ—เกวนก็ขยับเข้ามาแนบ แทบจะทับเขาอยู่แล้ว
ความเงียบปกคลุมกระท่อมมีเพียงเสียงหัวใจทั้งสอง…ดังจนเหมือนจะได้ยินชัดกว่าลมป่าเสียอีก
เกวนขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกนิด
        “นายห้ามปล่อยฉันนะ… ถ้าฉันหนาวเมื่อไหร่ ฉันจะโทษนายคนเดียว”
ราห์ซูร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
        “เธอนี่…โทษฉันทุกเรื่องเลยนะ”
เกวนฟุบแก้มลงกับไหล่เขา หลับตาแน่นเหมือนกำลังซุกหาที่พึ่ง
        “ก็เพราะนายยอมให้โทษไง…มันเลยรู้สึก…ปลอดภัยดี”
คำว่า ปลอดภัยดี เหมือนมีมือมาบีบหัวใจของราห์ซูร์เบา ๆ ทำให้เขาเผลอกอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่ทันคิด
เกวนกระซิบเบามาก
        “ราห์ซูร์…เวลาที่อยู่ใกล้นาย ฉันไม่รู้ทำไม…แต่ทุกอย่างมันง่ายขึ้นหมดเลย”
ราห์ซูร์มองใบหน้าเธอที่ซุกอยู่กับไหล่เขา รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
        “ฉันก็เหมือนกัน”
เสียงลมหายใจของเกวนค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น เธอหลับไปในอ้อมแขนของเขาอย่างไวใจเต็มที่ทิ้งให้ราห์ซูร์นอนนิ่ง—รับรู้ได้ถึงหัวใจของเธอที่เต้นอยู่ตรงอก เป็นจังหวะเดียวกับของเขา…อย่างน่าอัศจรรย์
และคืนนั้น เกวนก็นอนหลับสนิท ในอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอรู้สึก “ปลอดภัยที่สุด” โดยไม่รู้ตัว 
เกวนตื่นขึ้นก่อนด้วยใบหน้าสดชื่น ส่วนราห์ซูร์ยังคงหลับสนิทอยู่ในท่านอนเดิม—โอบกอดเธอไว้หลวม ๆ เกวนมองหน้าเขาแวบหนึ่ง ในเมื่อไม่มีใครเห็น…
ฟึ่บ—
เธอแอบก้มลงไปหอมแก้มเขาอย่างไวที่สุด ก่อนรีบลุกขึ้นไปยืดเส้นยืดสายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ราห์ซูร์ตื่นหลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคู่กินอาหารแห้ง เติมน้ำในกระบอก และเตรียมเดินทางต่อแต่ป่ารกทึบก็ยังคงชะลอพวกเขาอย่างน่าหงุดหงิด แถมยังถูกดักปล้นตลอดทาง ตั้งแต่โจรป่ากระจอกทั่วไป…ไปจนถึงโจรดังระดับตำนานที่แม้แต่ทหารองครักษ์ยังไม่อยากเจอ
 
 

✦ “ทอร์น กรีดป่า” — The Forest Ripper หัวหน้าโจรกลุ่มใหญ่ ใช้บ่วงหนามลากคนขึ้นต้นไม้ราวกับของเล่น ถูกประกาศจับมาแล้วเจ็ดครั้ง—แต่หนีได้ทุกครั้ง
✦ “คร็อกซ์ เขี้ยวทมิฬ” — The Black Fang อดีตทหารหน่วยพิเศษ ผู้เดินในเงาป่าเงียบราวกับขยับอากาศแม้แต่เสียงลมหายใจบทสุดท้ายของเหยื่อยังไม่ทันดัง
 
 

แต่ไม่ว่าจะดังแค่ไหน…สุดท้ายก็ “จบแบบเดียวกัน” กับ พวกเขี้ยวตะขาบ ที่เจอเมื่อวาน
ตอนนี้ทั้งหมดถูกมัดเรียงเป็นพวงวางไว้ข้างทางเพื่อรอทหารมารับตัวไปลงโทษ บางคนยังร้องไห้ บางคนหนีบขา…บางคนดูเหมือนยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ
เข้าสู่ “วันที่ 3” ทั้งคู่ยังออกจากป่าไม่ได้จนราห์ซูร์เริ่มบ่นออกมาดัง ๆ
        “รู้ไหมเกวน…ถ้าฉันเอาพวกนี้ไปขึ้นเงินรางวัล ฉันรวยไปแล้วนะเนี่ย”
เขาพูดพลางยืนเท้าสะเอวต่อหน้า ทอร์น กับลูกน้องที่หมดสภาพ
เกวนถอนหายใจ
        “แต่นั่นไม่ใช่ภารกิจของเรานะ อย่าลืมสิ ราห์ซูร์”
เธอหันไปจ้องทอร์น น้ำเสียงจริงจังขึ้นทันที
        “พวกเราจะไปเทือกเขาวาเลเธีย นายรู้อะไรเกี่ยวกับที่นั่นบ้าง? แล้วจะไปทางไหน?”
คำตอบที่ได้มาคล้ายกับโจรคนก่อน ๆ แต่พูดด้วยโทนที่ทำให้บรรยากาศมืดลงทันที
        “อสูรหน้ากากสีขาว…” “ปีศาจไร้วิญญาณ…” “เขตแห่งความตาย…” 
ทอร์นหัวเราะแห้ง ๆ
        “ไม่ต้องใจร้อนหรอกคุณหนู เดินตรงไปอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะพ้นแนวป่าแล้ว หลังจากนั้นก็เป็นหุบเขาแห้งแล้ง—ดิน ทราย ก้อนหิน ไม่มีต้นไม้ซักต้น”
ราห์ซูร์กอดอก มองตามทิศที่ทอร์นบอก ก่อนหันกลับมาถามเสียงเรียบ
        “พวกนายเคยเข้าไปไหม?”
ทอร์นถอนหายใจยาว 
        “เคยสิ…เมื่อก่อนนั่นแหละรังโจรของพวกเรา แต่พวก ลัทธิความมืด มันเข้ามาไล่เราจนกระเจิง”
สายตาทอร์นสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องเล่าต่อ
        “มันโหด…โหดแบบไม่ใช่คน ตัวมันสูงกว่า 2 เมตรครึ่ง ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยเย็บ เหมือนดัดแปลงตัวเองเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ แค่มันตัวเดียว…ก็ล้มพวกผมทั้งรังได้”
เขาหันมามองราห์ซูร์ราวกับท้าทาย
“เวทมนตร์ของแก…เทียบมันไม่ได้หรอก แม้แต่นิดเดียว”
เกวนหน้าซีดลงเล็กน้อย
        “ถ้าแบบนั้น…ก็แปลว่าเราจะต้องเจอขุนพลความมืดแน่ ๆ ใช่ไหม ราห์ซูร์?”
ราห์ซูร์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามั่นใจเหมือนเดิม แววตาไม่หวั่นแม้จะรู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นระดับมหาโหด
        “อย่ากังวลไปเลย เกวน…”
เขาเอียงคอเหมือนอุ่นหมัดก่อนสู้
        “แค่บทขยี้…ก็พอ”
ทอร์นถึงกับกลืนน้ำลาย
ส่วนเกวนได้แต่ยิ้มจาง ๆ แบบ ไม่รู้ว่าจะห้ามเขายังไงแล้วจริง ๆ