ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

หลังจากเดินลึกเข้ามาในป่าหลายชั่วโมงพระอาทิตย์ก็เริ่มตก แสงสีทองอ่อน ๆ กลายเป็นแดงอมส้มคล้ายกำมะหยี่
ไอเย็นของยามเย็นแผ่เข้ามาในอากาศ ชวนให้ป่าดูเงียบสงบแต่แฝงความวังเวง

ราห์ซูร์เดินนำอย่างทรหดถึงแม้พุ่มไม้จะทิ่มแข้งทิ่มขา แต่เขาก็ยังใช้ดาบตัดพง หรือลุยทำทางให้เกวนเดินตามได้ง่ายขึ้น เขาไม่บ่นไม่โวยแม้แต่นิด ทั้งท่าทาง ทั้งสายตา ดูจริงจังกับการคุ้มครองเธออย่างน่าประหลาด จู่ ๆ เกวนก็หยุดเดิน กำเสื้อแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนอดทนอะไรบางอย่าง

ราห์ซูร์หันกลับมาอย่างตกใจ

        “เป็นอะไร เกวน? รู้สึกถึงอันตรายหรือ…ไม่สบายตัว?”

เกวนเงียบไปนานเกินกว่าปกติ

        “…………………”

ราห์ซูร์เริ่มกังวล

        “เกวน?”

สุดท้ายเธอประกาศออกมาแบบระเบิดอารมณ์สุดชีวิต—

        “ปวดฉี่!!!!”

ราห์ซูร์นิ่งค้างไปสองวินาทีเต็ม ก่อนชี้ไปยังพงหญ้าสูงท่วมหัวเข่าอยู่ทั้งสองฝั่งทาง

        “ตรงนั้นไง…เข้าไปมุมไหนก็ได้ จะซ้ายหรือขวาก็—”

เกวนหันมามองหน้าเขาเหมือนโดนดูถูกศักดิ์ศรี ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยคำว่า “นายกล้าดียังไง”

        “นายจะให้ฉันไปฉี่ในนั้นจริง ๆ เหรอ!? ไม่มีทางเด็ดขาด!! ฉันต้องการแหล่งน้ำ! ลำธาร! บ่อน้ำ! อะไรก็ได้ที่เป็นน้ำ!!!”

        “เกวน…นี่มันป่า ไม่ใช่วังนะ”

ราห์ซูร์บ่นกลั้วหัวเราะ “เธอจะติดสบายแบบนั้นไม่ได้หรอก” แม้จะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ประสานมือทั้งสอง วางไว้หน้าอกอย่างตั้งใจ จากนั้นค่อย ๆ แผ่พลังเวทออกไปรอบตัว

เมื่อเขากางมือออก— ฝูงแมลงเวทสีดำ จำนวนหนึ่งบินกระจายออกไปในทุกทิศ นุ่มนวลเหมือนละอองหมึกในอากาศ

เกวนตาโตทันที

        “ว้าววว…! นายทำแบบนี้ได้ด้วย!? ตอนที่สอดแนมในวัง ฉันเห็นมันเป็นสีทองสวย ๆ นี่นา
แล้วทำไมรอบนี้มันถึงดำเหมือนแมงหวี่…แบบนั้นล่ะ?”

ราห์ซูร์ยิ้มมุมปาก มองหน้าเธออย่างสงสัย

        “อ๋อ…เธอยังไม่รู้เรื่องนี้งั้นเหรอ?”

เกวนส่ายหน้าแรง ๆ และยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายแบบ “สอนฉันสิ!” ไม่ต้องพูดก็รู้

ราห์ซูร์กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

        “สีของแมลงเวท…ไม่ได้มีแค่สีเดียวหรอก สีทองที่เธอเคยเห็นในวัง ฉันตั้งไว้สำหรับเวทระดับละเอียดสุด ใช้สำหรับสอดแนมในเขตเมือง—ที่ต้องใช้พลังสูงและคอนโทรลดี”

เขาชี้ไปยังแมลงสีดำที่กำลังบินหายเข้าไปในรอยพุ่มไม้

        “แต่ในป่า…ฉันต้องลดการสะท้อนเวทลง ไม่งั้นสัตว์เวทจะรู้ตัวหมด สีดำใช้พรางสนามพลัง ทำให้มันล่องหนจากพลังชีวิตของพวกสัตว์ได้มากกว่า”

แต่ราห์ซูร์ก็ยกมือขึ้นโบกเบา ๆ

        “แต่จริง ๆ แล้ว…มันไม่ได้มีความลับอะไรหรอก”

เขายิ้มเล็กน้อย

        “ความจริงคือ เวทของฉันน่ะ…ค่ามาตรฐานมันเป็น สีดำ”

เกวนหยุดโวยทันที

        “ค่ามาตรฐาน? หมายความว่าไงหรือ?”

ตอนนี้เธอลืมเรื่องปวดฉี่ไปโดยสมบูรณ์แล้ว ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

ราห์ซูร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนอธิบายช้า ๆ

        “ถ้าจะเปรียบเทียบให้เข้าใจง่ายนะ—คนส่วนใหญ่ แม้จะเป็นจอมเวทย์ละเอียด ก็จะ “สั่งเวทย์ตรง ๆ” ด้วยคำสั่งมาตรฐาน เช่น สร้าง + น้ำแข็ง + โจมตี + เป้าหมาย เธอก็ได้ลูกน้ำแข็งพุ่งใส่อะไรสักอย่างใช่ไหม?”

เกวนพยักหน้าแรง ๆ

        “ใช่เลย แล้วของนายต่างยังไงล่ะ?”

ราห์ซูร์ชี้นิ้วแตะขมับ

        “ฉันเขียนอักษรของฉันเองน่ะสิ ฉันแปลคำพูดของเราให้เป็น คำสั่งเวทโดยตรง ไม่ต้องผ่านรูนหรือภาษาโบราณเลย
แล้วฉันก็สร้างอักษรเวทที่เป็นเหมือน ‘ช็อตคัท’ ไว้ใช้เอง”

เกวนตาโต

        “ช็อตคัท…แบบเวทชุดคำสั่งเหรอ!?”

        “ใช่ ชุดคำสั่งสำเร็จรูปน่ะ”

ราห์ซูร์ยิ้ม พร้อมยกมือขึ้นทำท่าเรียกหน้าจอในอากาศ

        “อย่างชุดเมื่อกี้ที่ใช้แมลงเวท ฉันเขียนไว้ประมาณว่า—

        1 - กำหนดสีดำ (โหมดสนามป่า)

        2 - สร้างแมลงเวท

        3 - รายงานตำแหน่งกลับเมื่อเจอ

       1+2+3+ =¤ 

        [ ¤ + ค้นหาแหล่งน้ำไหล] x ทำซ้ำ  20 ตัว ห้ามเข้าใกล้กันในรัศมี  10 เมตร

เกวนทำหน้าเหมือนโดนขวานผ่ากะโหลก

        “ร่ายเวทด้วยภาษาพูดโดยตรง + ช็อตคัทคำสั่งที่สร้างเอง…ราห์ซูร์ นี่มัน…มันเหนือชั้นมากเลยนะ!”

เธอหันเข้าหาตัวเอง ทั้งสองมือประสานที่หน้าอกเหมือนกำลังจะอ้อนขอเจ้าแม่แห่งเวท เธอหลับตา แน่นหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากขมุบขมิบอะไรบางอย่าง—

ฟุ่บ…

ผีเสื้อแสงสีรุ้ง โปร่งใสเหมือนถูกวาดด้วยพู่กันของเทพธิดา ลอยออกมาจากมือเธอหนึ่งตัว กระพือปีกเบา ๆ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น

มันสวย…จนราห์ซูร์อ้าปากค้าง

        “โอ้ววววว!! เฮ้ เธอนี่…!”

ผีเสื้อแสงบินวนรอบหัวเกวนหนึ่งรอบ ก่อนแตกเป็นแสงระยิบกระจายไปบนอากาศ

เกวนยักคิ้วยิ้ม ๆ “ได้ครูดี”

ราห์ซูร์ยืนมองอย่างกับเห็นปาฏิหาริย์ และยิ้มอย่างภูมิใจ

ไม่นานนัก สัญญาณจากแมลงเวทตัวหนึ่งไหลย้อนกลับเข้ามาในประสาทสัมผัสของราห์ซูร์เหมือนเสียงกระดิ่งเบา ๆ ในหัว

เขายิ้ม

        “โอเค เจอแหล่งน้ำแล้ว ตามฉันมา”

เกวนลืมความเขินทั้งหมดแล้วก้าวตามไปทันที น้ำเสียงเหมือนกำลังรออย่างเดียวคือ “ที่ฉันจะรอดตายสักที!”

พอไปถึง—เป็นลำธารเล็ก ๆ น้ำใสเย็นไหลคดเคี้ยวผ่านโขดหิน กลิ่นป่าผสมกลิ่นน้ำเย็นทำให้บรรยากาศดูโล่งโปร่งไปหมด

เกวนรีบหันกลับมาผลักอกเขาเบา ๆ

        “ห้ามแอบดูนะ!! ไปให้ไกลเลย นายหมดประโยชน์แล้ว!”

เสียงใส ๆ แบบหยอกล้อกลับมาทันที

ราห์ซูร์ยกมือยอมแพ้

        “รู้แล้วน่า ไปไกลละ!”

เขาหันหลังเดินไปพร้อมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ 

ถ้าคนอื่นพูดแบบนี้ เขาคงหงุดหงิด…แต่เป็นเธอ ทำไมเขากลับรู้สึกดีนะ

 

 

---

ระหว่างที่เกวนยังอยู่ริมน้ำ ราห์ซูร์เริ่มสร้างที่พักอย่างชำนาญเกินกว่าจะเป็นบรรณารักษ์ธรรมดา เขาตัดไม้ด้วยเวท สะบัดข้อมือให้เศษไม้ออก ประกอบโครง วางหลังคาใบไม้ ปรับมุมลม และโรยใบไม้แห้งเป็นที่นอน

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง—กระท่อมไม้ยกพื้นเล็ก ๆ น่ารักแบบเรียบง่ายก็เสร็จสมบูรณ์

เกวนเดินกลับมาพอดี เธอหอบนิด ๆ แต่หน้าตาสดใสเหมือนเดิม พอเห็นกระท่อมก็อ้าปากค้างทันที

        “โอ้วว!! นายนี่กลายเป็นอัจฉริยะทันทีที่เข้าไปในป่าเลยนะ!”

ราห์ซูร์ยิ้มอ่อน ๆ ไม่รู้ว่าถูกชมจริง ๆ หรือเกวนจะแกล้งเขา

        “ฉันจะก่อกองไฟนะ!”

เธอว่าพรางหยิบไม้ขึ้นมาอย่างมั่นใจ

ราห์ซูร์รีบคว้ามือเธอไว้ มือชนมือ… เกวนชะงักนิดหนึ่งหน้าแดงวาบเล็ก ๆ แต่แกล้งทำเป็นหน้าตรง

        “อย่าก่อกองไฟ มันจะดึงโจรกลุ่มอื่นมาหาเรา”

        “เอ๋…ก็ได้สิ…”

เกวนทำหน้าเหมือนลืมของหวานไว้ในเมือง

        “งั้นคืนนี้เราต้องนอนแบบหนาว ๆ กันใช่ไหม?”

ราห์ซูร์คิดนิดหน่อย ก่อนตอบตรง ๆ แบบคนไม่เก่งเรื่องความสัมพันธ์

        “ฉันว่าเธอมีของเล่นเวทมนตร์เยอะนะ เอามาใช้ทำให้ตัวเองอุ่นได้สิหรือเอามานอนกอดไว้ก็สิ้นเรื่อง”

เกวนแอบยิ้มเหมือนมีแผนการชั่วร้าย เธอก้าวขึ้นบันไดไม้ของกระท่อมตามเขา นั่งลงบนกองใบไม้แห้งที่หอมกลิ่นป่า

เธอทำเป็นค้นกระเป๋าสารพัดนึกของเธอล้วงลึกลงไป…หยิบหมอนข้างอุ่นได้…ผ้าห่มเวท…ตุ๊กตาเวท…
แต่เธอจงใจ “หยุดมือ” เล็กน้อยแล้วเก็บทุกอย่างกลับเข้าไปทีละชิ้น

เธอแกล้งบ่นเสียงดัง

        “ไม่มีเลยยย!! ใครจะไปรู้ว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง! ฮึ!”

ราห์ซูร์ขมวดคิ้ว

        “เธอจะไม่มีได้ยังไง? นั่นมันกระเป๋าเวทสารพัดประโยชน์ไม่ใช่หรือ—”

เกวนชี้เขาทันที

        “ขนาดนายยังพกมาแค่กระเป๋าใบเล็ก ๆ เองเลยนะ!”

ราห์ซูร์หน้าเหวอเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองโดนย้อน

        “นั่นเพราะฉันทนสภาพสุดขั้วได้อยู่แล้ว! แล้วทำไมฉันต้องเอาผ้าห่มอุ่น ๆ มาให้เธอด้วยล่ะ? เรามาทำภารกิจกันนะ!”

เกวนปรายตามองเขาแบบ

จริงเรอะ? นายจะพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิงคนเดียวที่นายต้องปกป้องจริงเหรอ?

แล้วเธอก็ยกปลายนิ้วแตะริมฝีปาก ยิ้มมุมปากช้า ๆ…

        “ไม่รู้ล่ะ คืนนี้ฉันจะ...?”

เกวนลุกขึ้นคลานข้ามมากองใบไม้แห้งของราห์ซูร์ไม่ยอมให้เขาได้พูดอะไรอีก เพราะยิ่งเขาพูด…บรรยากาศดี ๆ ก็ยิ่งพัง

        “นายต้องดูแลฉัน ห้ามบ่น”

เธอพูดจบก็ล้มตัวลงนอนทันที เป็นอันรู้กันว่า—เธอ “สั่ง” ให้เขาตามลงมานอนกอด

ราห์ซูร์ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ก็ลงไปนอนข้าง ๆ เธออย่างระวัง แล้วค่อย ๆ โอบตัวเธอไว้
พอแขนเขาโอบรอบเอวเธอ—เกวนก็ขยับเข้ามาแนบ แทบจะทับเขาอยู่แล้ว

ความเงียบปกคลุมกระท่อมมีเพียงเสียงหัวใจทั้งสอง…ดังจนเหมือนจะได้ยินชัดกว่าลมป่าเสียอีก

เกวนขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกนิด

        “นายห้ามปล่อยฉันนะ… ถ้าฉันหนาวเมื่อไหร่ ฉันจะโทษนายคนเดียว”

ราห์ซูร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

        “เธอนี่…โทษฉันทุกเรื่องเลยนะ”

เกวนฟุบแก้มลงกับไหล่เขา หลับตาแน่นเหมือนกำลังซุกหาที่พึ่ง

        “ก็เพราะนายยอมให้โทษไง…มันเลยรู้สึก…ปลอดภัยดี”

คำว่า ปลอดภัยดี เหมือนมีมือมาบีบหัวใจของราห์ซูร์เบา ๆ ทำให้เขาเผลอกอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่ทันคิด

เกวนกระซิบเบามาก

        “ราห์ซูร์…เวลาที่อยู่ใกล้นาย ฉันไม่รู้ทำไม…แต่ทุกอย่างมันง่ายขึ้นหมดเลย”

ราห์ซูร์มองใบหน้าเธอที่ซุกอยู่กับไหล่เขา รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

        “ฉันก็เหมือนกัน”

เสียงลมหายใจของเกวนค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น เธอหลับไปในอ้อมแขนของเขาอย่างไวใจเต็มที่
ทิ้งให้ราห์ซูร์นอนนิ่ง—รับรู้ได้ถึงหัวใจของเธอที่เต้นอยู่ตรงอก เป็นจังหวะเดียวกับของเขา…อย่างน่าอัศจรรย์

และคืนนั้น เกวนก็นอนหลับสนิท ในอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอรู้สึก “ปลอดภัยที่สุด” โดยไม่รู้ตัว 

เกวนตื่นขึ้นก่อนด้วยใบหน้าสดชื่น ส่วนราห์ซูร์ยังคงหลับสนิทอยู่ในท่านอนเดิม—โอบกอดเธอไว้หลวม ๆ เกวนมองหน้าเขาแวบหนึ่ง ในเมื่อไม่มีใครเห็น…

ฟึ่บ—

เธอแอบก้มลงไปหอมแก้มเขาอย่างไวที่สุด ก่อนรีบลุกขึ้นไปยืดเส้นยืดสายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ราห์ซูร์ตื่นหลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคู่กินอาหารแห้ง เติมน้ำในกระบอก และเตรียมเดินทางต่อ
แต่ป่ารกทึบก็ยังคงชะลอพวกเขาอย่างน่าหงุดหงิด แถมยังถูกดักปล้นตลอดทาง ตั้งแต่โจรป่ากระจอกทั่วไป…
ไปจนถึงโจรดังระดับตำนานที่แม้แต่ทหารองครักษ์ยังไม่อยากเจอ

 

 

---

✦ “ทอร์น กรีดป่า” — The Forest Ripper หัวหน้าโจรกลุ่มใหญ่ ใช้บ่วงหนามลากคนขึ้นต้นไม้ราวกับของเล่น ถูกประกาศจับมาแล้วเจ็ดครั้ง—แต่หนีได้ทุกครั้ง

✦ “คร็อกซ์ เขี้ยวทมิฬ” — The Black Fang อดีตทหารหน่วยพิเศษ ผู้เดินในเงาป่าเงียบราวกับขยับอากาศ
แม้แต่เสียงลมหายใจบทสุดท้ายของเหยื่อยังไม่ทันดัง

 

 

---

แต่ไม่ว่าจะดังแค่ไหน…สุดท้ายก็ “จบแบบเดียวกัน” กับ พวกเขี้ยวตะขาบ ที่เจอเมื่อวาน

ตอนนี้ทั้งหมดถูกมัดเรียงเป็นพวงวางไว้ข้างทางเพื่อรอทหารมารับตัวไปลงโทษ บางคนยังร้องไห้ บางคนหนีบขา…
บางคนดูเหมือนยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ

เข้าสู่ “วันที่ 3” ทั้งคู่ยังออกจากป่าไม่ได้จนราห์ซูร์เริ่มบ่นออกมาดัง ๆ

        “รู้ไหมเกวน…ถ้าฉันเอาพวกนี้ไปขึ้นเงินรางวัล ฉันรวยไปแล้วนะเนี่ย”

เขาพูดพลางยืนเท้าสะเอวต่อหน้า ทอร์น กับลูกน้องที่หมดสภาพ

เกวนถอนหายใจ

        “แต่นั่นไม่ใช่ภารกิจของเรานะ อย่าลืมสิ ราห์ซูร์”

เธอหันไปจ้องทอร์น น้ำเสียงจริงจังขึ้นทันที

        “พวกเราจะไปเทือกเขาวาเลเธีย นายรู้อะไรเกี่ยวกับที่นั่นบ้าง? แล้วจะไปทางไหน?”

คำตอบที่ได้มาคล้ายกับโจรคนก่อน ๆ แต่พูดด้วยโทนที่ทำให้บรรยากาศมืดลงทันที

        “อสูรหน้ากากสีขาว…” “ปีศาจไร้วิญญาณ…” “เขตแห่งความตาย…” 

ทอร์นหัวเราะแห้ง ๆ

        “ไม่ต้องใจร้อนหรอกคุณหนู เดินตรงไปอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะพ้นแนวป่าแล้ว หลังจากนั้นก็เป็นหุบเขาแห้งแล้ง—ดิน ทราย ก้อนหิน ไม่มีต้นไม้ซักต้น”

ราห์ซูร์กอดอก มองตามทิศที่ทอร์นบอก ก่อนหันกลับมาถามเสียงเรียบ

        “พวกนายเคยเข้าไปไหม?”

ทอร์นถอนหายใจยาว 

        “เคยสิ…เมื่อก่อนนั่นแหละรังโจรของพวกเรา แต่พวก ลัทธิความมืด มันเข้ามาไล่เราจนกระเจิง”

สายตาทอร์นสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องเล่าต่อ

        “มันโหด…โหดแบบไม่ใช่คน ตัวมันสูงกว่า 2 เมตรครึ่ง ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยเย็บ เหมือนดัดแปลงตัวเองเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ แค่มันตัวเดียว…ก็ล้มพวกผมทั้งรังได้”

เขาหันมามองราห์ซูร์ราวกับท้าทาย

“เวทมนตร์ของแก…เทียบมันไม่ได้หรอก แม้แต่นิดเดียว”

เกวนหน้าซีดลงเล็กน้อย

        “ถ้าแบบนั้น…ก็แปลว่าเราจะต้องเจอขุนพลความมืดแน่ ๆ ใช่ไหม ราห์ซูร์?”

ราห์ซูร์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามั่นใจเหมือนเดิม แววตาไม่หวั่นแม้จะรู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นระดับมหาโหด

        “อย่ากังวลไปเลย เกวน…”

เขาเอียงคอเหมือนอุ่นหมัดก่อนสู้

        “แค่บทขยี้…ก็พอ”

ทอร์นถึงกับกลืนน้ำลาย

ส่วนเกวนได้แต่ยิ้มจาง ๆ แบบ ไม่รู้ว่าจะห้ามเขายังไงแล้วจริง ๆ