ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

กลับไปหาลุงทหาร เพื่อรับใบคะแนน

เกวนกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาลุงทหารอีกรอบ

        “คุณลุงงง~ กลับมาแล้วค่า! หนูวิ่งแค่นี้พอไหมคะ?

ตอนนี้อยากไปสนามสอบอาวุธระยะไกลกับระยะใกล้แล้วค่ะ!”

เสียงหวาน + น้ำเสียงอ้อนนิด ๆ ทำเอาลุงทหารหัวเราะลั่นจนพุงสั่น

        “ฮ่า ฮ่า! เอาสิหนูเกวน สำหรับหนูน่ะ…ไม่ต้องวิ่งยังได้เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

สองหนุ่มด้านหลังแทบจะร้องพร้อมกัน

        “โอ๊ย… เยี่ยมจริง ๆ เลยครับลุง…”

น้ำเสียงทั้งคู่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

---

สนามซ้อมยิงธนู

เกวนเดินนำอย่างมั่นใจ สองหนุ่มเดินตามเหมือน “ลูกลิงลากของ” ฝ่ายหนึ่ง (แซร์ค) ยิ้มจนแก้มแทบแตก
อีกฝ่าย (ราห์ซูร์) ทำหน้าเหมือนอยากกลับไปนอนโรงนอนมากกว่า เกวนโบกมือทักอย่างสดใส

        “สวัสดีค่ะครูฝึกเรน! หนูชื่อเกวน จะมาทดสอบอาวุธระยะไกลเจ้าค่า~”

ครูฝึกเรนที่กำลังกอดอกดูนักธนูฝึก หันมามองตามเสียงแล้ว— เหมือนโลกหยุดไปครึ่งวินาที

เด็กสาวสวยสดใส + ดวงตาซุกซน + พลังงานบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ทำให้เรนชะงักไปเลย

        “โอ้ว… เกวน? เธอมาจากหน่วยไหนเนี่ย วันนี้จะทดสอบยิงธนู?”

เรนยิ้มอย่างเอ็นดู

        “ฉันว่าเธอคงผ่านเร็วมากแน่ ๆ”

เธอหันไปทักราห์ซูร์กับแซร์คต่อ

        “ไงพวกเธอ ฉันชอบนะ ที่ไปดวลกับคาเรนวันนั้นน่ะ ยอดมาก”

เรนพาทั้งสามเข้าไปหลังสนามยิงธนู แล้วเปิดคลังคันธนูให้เลือก แต่… เกวนมองรอบเดียวก็ถามทันที

        “ไม่ใช้ธนูได้ไหมคะ?”

เรนกะพริบตา

        “…ไม่ใช้? แล้วจะใช้อะไรล่ะ?”

เกวนยกนิ้วชี้ไปด้านหลังสนามยิงธนู

        “หนูอยากใช้อันนั้นค่ะ”

ทุกสายตาหันไปตาม— แล้วก็อ้าปากกว้างพร้อมกัน

คาตาเพ้า (Catapult) เครื่องยิงหินขนาดกลางที่เก่าและถูกคลุมผ้าทิ้งไว้เป็นสิบปี

เรนถึงกับชะงัก

        “เอ่อ… เครื่องนั้นไม่ได้ใช้มานานหลายปีแล้วนะ… ตั้งแต่ได้มา…แทบไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ ใช้แค่ทดลองแบบเล่น ๆ นิดหน่อย…”

เรนหันไปมองราห์ซูร์ ซึ่งเพียงแต่พยักหน้าเบา ๆ เหมือนจะบอกว่า

        “ปล่อยเธอ ใครว่าเด็กคนนี้ธรรมดา…ผิดเต็มประตู”

เรนยิ้มออกอย่างช้า ๆ รอยยิ้มแบบคนที่เพิ่งเจอของสนุกใหม่ในชีวิต

        “โอเค เกวน… งั้นเราเริ่มจัดสถานที่ทดสอบคาตาเพ้ากันเลย!”

        “ทุกคน วันนี้เรามีงานใหญ่แล้ว”

ฉาก – ทดสอบอาวุธระยะไกลของเกวน (คาตาเพ้า)

เสียงลมพัดเบา ๆ ผ่านสนามซ้อมยิงธนู แต่วันนี้ทุกอย่างดูผิดปกติ—เพราะมีเด็กสาวหน้าตาสดใสเดินมาหยุดอยู่หน้าเครื่องยิงหินที่ไม่มีใครแตะมานานหลายปี

คาตาเพ้าขนาดกลางตั้งอยู่ใต้ผ้าเก่า ๆ ฝุ่นจับจนคิดว่ามันอาจพังครั้งแรกที่ใช้งาน เรนถอนหายใจเบา ๆ

        “เกวน เธอแน่ใจนะว่าจะใช้…เจ้านี่?”

        “แน่นอนค่ะ!”

เกวนพูดพร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนกำลังขอเล่นชิงช้าสวนเด็กเล่น ไม่ใช่เครื่องยิงหินหนักครึ่งตัน

เรนมองเด็กสาวอายุ 18 สลับกับเครื่องยิงที่แม้ทหารผู้ใหญ่ยังบ่นว่าหนัก แล้วสุดท้ายก็ยอมแพ้ความอยากรู้
        “โอเค…แต่จะต้องมีคนช่วยเธอปรับมุม ปรับแรงดึง—”

        “สองคนนั่นค่ะ” เกวนชี้นิ้วไปยังราห์ซูร์กับแซร์ค 

        “เฮ้—เดี๋ยวสิ!” ราห์ซูร์โวย

แต่แซร์คย้ายฝั่งไปอยู่ข้างเกวนทันที “ลูกพี่บอกอะไรก็ต้องทำครับ!” แซร์คประกาศอย่างภาคภูมิ

เรนหัวเราะออกมา “โอเค งั้นพวกเธอสองคนช่วยดึงเชือกกับปรับมุม ส่วนเกวน…เลือกหินแล้วสั่งได้เลย”

---

คาตาเพ้าถูกลากมากลางสนามยิงธนู ตั้งตระหง่านท่ามกลางสายตาทหารหลายคน บางคนยังไม่เคยเห็นมันใช้งานจริงด้วยซ้ำ

---

เป้าหมาย

เรนชี้ให้ดู

        “เห็นหน้าผาหินนอกเมืองนั่นไหม ระยะประมาณห้าร้อยกว่าเมตร แค่ยิงให้โดนสักครั้งก็ผ่าน”

แซร์คผิวปาก

        “โห…ไกลแบบนี้ใครมองก็รู้ว่าเครื่องนี้ยิงไม่ถึง—”

เกวนยิ้ม

        “ถึงค่ะ เพราะฉันคำนวณแล้ว”

แซร์คหยุดพูดทันที

ราห์ซูร์ขมวดคิ้ว

        “…เธอคำนวณ?”

ดวงตาของเกวนส่องประกายเป็นความเรืองแสงแบบเดียวที่ราห์ซูร์เคยใช้ วงเวทเรขาคณิตจาง ๆ ปรากฏในม่านตา

ราห์ซูร์ตกใจ

        “นั่นมัน…เวทคำนวณระยะทาง!”

เรนพูดเสียงเบา

        “เธอทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ…”

เกวนยิ้ม ไม่ตอบ

---

ครั้งที่ 1

เกวนยกมือขึ้น

        “ราห์ซูร์ มุม 17 องศา แซร์ค ดึงเชือกแรงระดับ 4 โหลดหินน้ำหนัก 2.5 เท่าของหินมาตรฐาน”

ทั้งสองขยับตัวตามคำสั่งโดยไม่คิด

เรนตาเบิก

        “เธอแค่เห็นเครื่องนี้ครั้งแรกนะ ทำไมรู้ค่าพวกนั้น—”

ยังไม่ทันจบ เกวนตะโกนเบา ๆ

        “ยิงค่ะ!”

แซร์คปล่อยเชือก เสียง ปึ้ง! ดังสนั่นทั้งสนาม หินพุ่งออกไปเป็นเส้นโค้งยาวราวกับภาพในตำราเวทคณิตศาสตร์
ทุกคนกลั้นหายใจ

ตู้ม!

หินกระแทก “กลางหน้าผา” แบบตรงเป๊ะ ฝุ่นกระจายเป็นวงกว้าง สนามเงียบกริบไม่มีใครแม้แต่จะขยับ

เรน: “………”

---

ครั้งที่ 2

เกวนไม่รอคำชมดวงตาเรืองแสงอีกครั้ง

        “ครั้งนี้ ลมตีกลับค่ะ มุมเพิ่มเป็น 19 องศา แรงดึงระดับ 3 แต่ใช้หินหนักขึ้น 0.8 เท่า เร็ว ๆ ไม่งั้นอดหนมน๊า”

        แซร์ค: “รับทราบ!!!”

        ราห์ซูร์: “อย่าพูดแบบนั้นสิ…!”

ปึ้ง!!!

ตู้ม!!!

โดนจุดเดิมเป๊ะ ๆ เหมือนซ้ำรอยภาพแรกทั้งหมด ทหารเริ่มร้องฮือกันทั้งสนาม

        “เมื่อกี้เห็นใช่ไหม!?”

        “โดนอีกแล้ว!”

        “นั่นมัน…ทำได้ไง!?”

---

ครั้งที่ 3

เกวนเม้มปากเหมือนกำลังสนุก

        “เอาล่ะ อันสุดท้ายขอท้าทายกว่านี้หน่อยนะ—ราห์ซูร์ มุม 22 องศา แซร์ค ดึงสุดระดับ 5 ใช้หินที่หนักที่สุดนั่นค่ะ!”

เรนหันมามอง

        “เกวน ถ้าพลาด—”

        “ไม่พลาดค่ะ”

เสียงมั่นใจนิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ราห์ซูร์พยักหน้า

        “…เชื่อเธอ”

ปึ้ง!!!!

หินลูกสุดท้ายพุ่งขึ้นสูงจนหายลับเข้าไปในแดดก่อนจะตกลงมา—

ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ครั้งนี้แรงกว่าเดิมหลายเท่า เศษหินกระจายรอบจุดตกกลายเป็นรอยบุ๋มขนาดใหญ่กลางหน้าผา เสียงเฮดังทั้งสนาม
บางคนถึงขั้นตะโกนชื่อเกวน เรนยืนอึ้งเหมือนโดนฟาดด้วยค้อน เธอรู้ทันทีว่านี่คือ “สัตว์ประหลาดตัวใหม่” ของค่ายทหาร

เธอก้มลงหยิบกระดาษคะแนนแล้วเขียนแบบไม่ลังเล

✔ คะแนนทดสอบอาวุธระยะไกล: 50 / 50 เต็ม

✔ + ดาวพิเศษ 2 ดวง

✔ หมายเหตุ: ใช้คาตาเพ้าครั้งแรกในรอบ 12 ปี

เรนส่งใบคะแนนให้เกวน

        “ผ่านค่ะ…เกวนผ่านแบบ—ไม่มีใครในสนามนี้ทำได้มานานมากแล้ว”

เกวนยิ้มหวานหมุนตัวไปมองราห์ซูร์และแซร์ค

        “ไปค่ะพวกนาย สนามถัดไปคืออาวุธระยะใกล้ วันนี้ฉันอยากลองอีกหลายอย่างเลย!”

        ราห์ซูร์: “เฮ้ เดี๋ยว—!!”

แต่เกวนก็เดินนำไปแล้ว และแซร์คเดินตามอย่างรู้งาน สดใสเหมือนตอนเช้าไม่มีผิด

---

เซราด นอร์แฮม หัวหน้าครูฝึกสนามต่อสู้กลางแจ้งผู้ขึ้นชื่อเรื่องโหดเหี้ยมยืนเท้าเอวอยู่กลางลานฝึก เสียงตวาดของเขาดังก้องไปทั่ว

        “หมดแรงกันแล้วเรอะ!? แค่นี้ยังยืนไม่ได้ พวกแกจะเอาชีวิตไปรบได้ยังไง!!!”

ทหารหนุ่มหลายคนพยายามยันตัวลุก แต่ก็ทรุดลงเหมือนเดิม เซราดเตรียมจะตวาดต่อ…แต่สายตาเหลือบเห็นอะไรบางอย่างทางประตูสนาม แสงของเด็กสาวคนหนึ่ง…สว่างจน ไม่เข้ากับสถานที่เต็มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นดินเลยแม้แต่นิด

เกวนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส แซร์คและราห์ซูร์เดินตามมาติด ๆ เซราดหรี่ตา ก่อนหัวเราะดังลั่น
เสียงทุ้มจนพื้นสะเทือน

        “โอ้ววว ว้าว!! วันนี้มีอะไรกันนี่—ดอกไม้สวย ๆ มาสมัครเป็นทหารงั้นเรอะ!? แล้วพวกนายสองคน…”

เขาโบกมือใส่แซร์คกับราห์ซูร์

        “ควรมาเป็นครูฝึกอาสาบ้างนะ! ถึงยศต่ำแต่ฝีมือใช้ได้ จะได้ช่วยฉันไล่ตะเพิดไอ้พวกหมดแรงนี่!”

เกวนยกมือไหว้พร้อมเสียงหวาน

        “สวัสดีค่ะ หัวหน้าครูฝึกเซราด~ หนูจะมาทดสอบทักษะอาวุธระยะใกล้เจ้าค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ!”

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “อาวุธระยะใกล้” ทหารหลายคนแทบร้องออกมา ระหว่างนั้น แซร์คทำตัวเนียนสุดฤทธิ์
เดินไปนั่งรวมกับทหารที่หมดแรงอย่างแนบเนียนเหมือนเขานั่งอยู่ตรงนั้นมาเป็นชั่วโมงแล้ว

แซร์คพูด “ไม่เอาหรอกครู! พวกนี้วิ่งให้ได้สักห้ารอบกำแพงเมืองก่อน ผมถึงจะยอมให้!”

ราห์ซูร์ยืนตัวตรง “ผมยังไม่เก่งขนาดนั้นครับ หัวหน้าครูฝึก”

แต่เซราดแทบไม่ฟัง สายตาของเขาถูกดึงไปที่เกวนเต็ม ๆ เขาเดินเข้าใกล้ มองตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาแบบ “คุ้น ๆ” ที่ทำเอาแซร์คกับราห์ซูร์เหงื่อแตกซู่

        “อย่าบอกนะว่าเขาจำกราวด้าได้!?”

ทั้งคู่คิดตรงกันจนใจหายวาบ 

เซราดเอียงคอ

        “เธอดูหน้าตาคุ้น ๆ นะ เกวน… เป็นญาติใครที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?”

เกวนตอบทันที ด้วยใบหน้าไม่หวั่นไหวแม้แต่นิด

        “ไม่เลยค่ะ~ หนูสวยธรรมชาติค่ะ…คนมักเข้าใจผิดบ่อย ๆ ว่าเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน”

พูดจบ เธอยกมือขึ้น โปรยละอองน้ำแข็งเวทมนตร์ กลิ่นหอมเย็นกระจายไปรอบสนาม ลมพัดผ่านราวกับมีใครเปิดม่านหมอกสดชื่นเข้าใส่คนที่กำลังจะตาย

ทหารทั้งสนามที่เมื่อครู่หมดแรงลุกขึ้นนั่งกันพรึบเหมือนโดนฟื้นคืนชีพ เสียงฮือดังขึ้นรอบทิศ

        “เธอบอกว่าชื่อเกวนใช่ไหม!?”

        “น่ารักเป็นบ้าเลย!”

        “ไม่ ๆ ฉันว่าสวยมากกว่า!”

        “ฉันจะจีบเธอ!”

        “เกวน หัวใจยังว่างหรือเปล่า!?”

เสียงแซวกันระงมจนเซราดต้องกระแทกส้นเท้าใส่พื้น 

        “เงียบ!! ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!! มีแรงแซวผู้หญิงได้ ก็มีแรงไปวิ่งรอบสนามสิบรอบ—ไป๊!!!”

ทหารทุกคนลนลานวิ่งออกไปเหลือแต่เกวนที่ยืนยิ้มสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและสองหนุ่มที่ยืนโล่งใจสุดชีวิตว่า—เซราด…ไม่จำกราวด้าได้

โชคดีไปอย่างน้อยหนึ่งวัน 

เกวนเดินไปหยิบดาบไม้ขึ้นมาหมุนเล่นสองสามที ท่าทางดูพอมีทักษะอยู่บ้าง แต่ในสายตาของเซราดแล้ว…

        “เด็กเล่นของแท้”

เธอเหวี่ยงดาบซ้ายทีขวาที ก่อนเดินไปหวดใส่ราห์ซูร์แบบหยอก ๆ

        “มานี่สิ… มาให้ฉันตีนายซะดี ๆ~”

ราห์ซูร์สะดุ้งหลบแทบไม่ทัน แซร์คหัวเราะจนตัวงอ

เซราดยืนกอดอกมอง ทั้งคิดทั้งประเมิน แล้วหันไปตะโกนใส่พลทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด

        “เฮ้! นาย—ไปตามริชชี่มาหน่อย”

        “ครับผม!”

เสียงตอบรับดังลั่นก่อนทหารวิ่งส้นเท้าละลายออกไปเรียกตัว

แซร์คหน้าเสียทันที

        “ครูฝึกเซราด…อย่าโหดกับลูกพี่ผมนะครับ เธอน่ารักขนาดนี้—ฉันคงทนดูไม่ได้ถ้าเธอถูกกระทืบ!”

เซราดหัวเราะเสียงต่ำดวงตาคมขึ้นเหมือนนักล่า

        “แซร์ค…แกไม่รู้จักฉันซะแล้วสิ…”

แซร์คยิ้มแห้ง

        “โอ๊ย…แบบนี้ลางไม่ดีแน่…”

ระหว่างนั้น—เกวนยังคงวิ่งไล่ฟาดราห์ซูร์ด้วยดาบไม้ทำเสียง “ชิ้ง ชิ้ง!” เล่นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
แต่ราห์ซูร์หน้าเครียดหน่อย ๆ เพราะโดนตีจริง

---

ไม่นาน ทหารหญิงตัวเล็กคนหนึ่งเดินกระมิดกระเมี้ยนเข้ามาในสนาม เธอใส่แว่น กลัวสังคมหนักมาก ไหล่ห่อจนเกือบจมหายไปในชุดเครื่องแบบ เธอตะกุกตะกักแนะนำตัว 

“ฉะ…ฉัน… ริชชี่… ยะ…ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ…”

เธอดูไม่ต่างจาก แม่บ้านประจำหน่วย มากกว่าทหาร เพราะหน้าที่ของเธอมีแต่

      เก็บกวาดอุปกรณ์

      ทำความสะอาด

      จัดของ

      ล้างพื้น

      ล้างจานในครัวทหาร

แต่ ไม่เคยจับดาบ…ไม่เคยฝึกต่อสู้แม้แต่ครั้งเดียว ราห์ซูร์กับแซร์คมองหน้ากันทันที

        “ตัวประกอบมาเต็ม…”

ประกาศทดสอบ

เซราดพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่เสียงดังลั่นสนาม

        “เกวน—ถ้าเธอชนะริชชี่ได้… ฉันจะนับว่าผ่าน ไม่ต้องกรอกคะแนนทดสอบใด ๆ ทั้งสิ้น”

เกวนยิ้มหวาน

        “ขอบคุณค่ะ ครูฝึกเซราด! หนูจะสู้เต็มที่นะคะ ริชชี่—พยายามไปด้วยกันน้า~”

ริชชี่ยิ้มกลัว ๆ “คะ…ค่ะ…”

แต่สองหนุ่ม…แทบระเบิด ราห์ซูร์ + แซร์คยกมือโวยพร้อมกัน

        “เดี๋ยวก่อนนะครูฝึกเซราด!!! ตอนพวกผมสอบ เจอแต่ของโหด ๆ แรงระดับฆ่าคนตาย! ทำไมพอเห็นเด็กสาวสวย ๆ ถึงเป็นแบบนี้!? เรารู้นะว่าครูอยากช่วยเกวน…แต่แบบนี้มันไม่มากไปหน่อยเหรอ!!!!”

เซราดทำท่า ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ยักไหล่นิด ๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมชาติ

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! นั่นมันเรื่องของพวกแก! ฉันจะให้สาวน้อยคนนี้สู้บ้าเลือดแบบพวกแกได้ไงกัน?”

แล้วเขาหันกลับไปหาเกวนน้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มจนผิดปกติ

        “จริงไหมจ๊ะ เกวน~?”

เกวนไหว้ “ขอบคุณค่า~”

สองหนุ่มชี้หน้าพร้อมกัน

        “หัวงูโผล่แล้วครู!!!”

เซราดหัวเราะลั่นจนพุงสั่น เหล่าทหารที่ยืนดูอยู่แอบหัวเราะตามแบบกลั้นไว้ไม่อยู่ 

เกวนเดินเริงร่าไปยังจุดประจำที่ของเธอ ดาบไม้ในมือแกว่งไปมาอย่างคล่องแคล่วราวกับของเล่นธรรมดา ไม่มีวงเวท ไม่มีพลังเสริมใด ๆ—เป็น “ฝีมือดิบล้วน ๆ” ของเด็กสาวอายุสิบแปดคนหนึ่ง…ที่ความจริงแล้วเป็นว่าที่ราชครู

เธอหยุดตรงหน้า ริชชี่ ทหารฝึกหัดหญิงตัวเล็กที่กำดาบไม้ไว้เต็มสองมือ ริชชี่ไม่ได้ถือดาบแบบเตรียมสู้
แต่หอบมันแนบอกเหมือนเป็นโล่ป้องกันตัวตนทั้งหมดของเธอ

เกวนยิ้มกว้าง ซอฟต์ลงราวปลอบเด็กน้อย

        “ไม่เป็นไรนะ ริชชี่ วันนี้ฉันจะไม่ทำให้ใครเจ็บตัวเลย เชื่อฉันสิ”

เธอยื่นดาบไม้ไปด้านหน้า เชิญให้ริชชี่ยื่นมาชนเป็นสัญญาณเริ่มต้น

ริชชี่พยายามฝืนยิ้ม—รอยยิ้มที่สั่นจนเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้มั่นใจแม้แต่นิดเดียว

        “ชะ–ใช่… ฉันหวังว่า…เราสองคนจะไม่เจ็บตัว…ทั้งคุณและฉัน…”

เธอยื่นดาบไปแตะปลายกับเกวน เสียง กึก เบา ๆ ดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มปะลองและในวินาทีนั้นเอง—

แววตาของเกวนพลิกจากสดใสกลายเป็นดุร้ายวาบหนึ่ง เหมือนใบมีดเย็นเฉียบที่ชำแรกเข้ามาโดยไม่บอกก่อน

ริชชี่สะดุ้ง เธอไม่รู้ว่าตัวเองเห็นอะไร แต่สัญชาตญาณเตือนว่า “นี่ไม่ใช่เด็กปกติ” แววตานั้นหายวับไปเร็วมาก
ก่อนเกวนจะกลับมายิ้มสดใสเหมือนเดิม ราวกับแสงแดดยามเช้า

        “เอาล่ะะะะะะ เริ่มจริง ๆ แล้วนะ!”

เสียงร่าเริงจนคนฟังคงไม่คิดว่าเมื่อครู่ เธอเกือบเหมือนอะไรบางอย่างที่ “ไม่ใช่คนธรรมดา” ที่ด้านข้างสนาม
ราห์ซูร์และแซร์คที่ยืนดูอยู่ต่างก็หยุดหายใจวูบหนึ่ง

ราห์ซูร์ขมวดคิ้ว “เมื่อกี้เธอ…สายตาแบบนั้นคืออะไร?”

แซร์คเอียงคอ “อืม…ฉันก็นึกว่าตาฝาดนะ ดูน่ากลัวแปลก ๆ …แต่จะว่าไป เด็กผู้หญิงเวลาโกรธก็น่ากลัวแบบนี้แหละมั้ง?”

ทั้งคู่หัวเราะแห้ง ๆ แล้วพยายามสลัดความรู้สึกประหลาดออกจากหัว เพราะมันเร็วเกินกว่าจะตีความอะไรได้…

แต่แววตาสั้น ๆ นั้น… ทำให้ริชชี่ขนลุก เหมือนเกวนไม่ได้มองเธอเป็นคู่ประลอง แต่กำลัง “อ่าน” อะไรบางอย่างในตัวเธออยู่

เกวนหมุนดาบในมือเบา ๆ แกว่งไปมาเหมือนเด็กกำลังเล่นของเล่น ก่อนจะโจมตีอย่างรวดเร็วหนึ่งครั้ง—เหมือนหยั่งเชิงมากกว่าตั้งใจฟันจริง

ริชชี่ยกดาบขึ้นกันแบบเก้ ๆ กัง ๆ แต่แปลกที่… เธอกันได้ทุกครั้ง แม้จะดูไม่มีฝีมือเท่าไหร่

เสียงตะโกนเชียร์จากทหารรอบสนามดังขึ้นเรื่อย ๆ

        “เกวนนนน สู้ ๆ!”

        “ท่าทางดีนะเด็กใหม่!”

        “หมุนดาบนั่นอีกทีสิ!”

แม้ทักษะดาบของเกวนจะไม่ได้ถึงขั้นโคตรเซียน แต่ ท่าทางที่เบา คล่องตัว และร่าเริง ทำให้มองแล้วเพลินแบบหยุดไม่ได้

เกวนยังคงโจมตีแบบทิ้งช่องว่าง—ให้คู่ต่อสู้รับมือทัน แต่สายตากลับ…จับจ้องริชชี่ชนิดไม่กะพริบ เหมือนกำลังวิเคราะห์คำตอบที่ไม่มีในตำรา

        “คุณเป็นทหารมากี่ปีแล้วคะ รุ่นพี่ริชชี่?”

เกวนถามทั้งที่ยังฟาดดาบใส่เธอเป็นจังหวะคงที่

ริชชี่สะดุ้ง “ส–สะ–สามปีค่ะ! เอ่อ… กับอีกหกเดือน ค่ะ โอ๊ย!”

เธอรับดาบของเกวนไปแล้วเซถอยจนเกือบล้ม

เกวนหัวเราะแผ่ว ๆ

        “ฉันโชคดีจริง ๆ ที่ได้รุ่นพี่มาเป็นคู่ประลองวันนี้~”

        ฟึ่บ!

ดาบไม้ของเกวนหวดใส่นิ้วมือริชชี่อย่างเร็วและเฉียบจนดาบหลุดจากมือ เสียง ปัก ของดาบตกพื้นดังชัดเจน

        “โอ๊ยยย!!!”

ริชชี่อุทาน ตัวสั่นทันที

เกวนขยับเข้ามาเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว เธอคว้ามือริชชี่ขึ้น—ตรวจดูร่องรอยอย่างรวดเร็วและแนบเนียนแบบนักเวทผู้ชำนาญ

        “เป็นอะไรไหมคะ รุ่นพี่ริชชี่?”

ทันทีที่มือทั้งสองสัมผัสกัน ริชชี่สะดุ้งเฮือกเหมือนโดนไฟลวก เธอรีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน และถอยหลังสองก้าว แววตา…คือความหวาดกลัวชัดเจน ไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่เหมือนกลัว “ตัวเกวน” มากกว่า

เกวนหยุดตามทันที เธอถอยหลังครึ่งก้าว ยิ้มเหมือนเดิม—แต่แววตาเงียบลงหนึ่งจังหวะ

        “เข้าใจแล้วค่ะ…”

เซราด ไม่รอให้ความอึดอัดลากนาน เขาก้าวออกมาประกาศเสียงดัง

        “ผู้ชนะ—เกวน!”

สนามฮือฮาทันที

        “เร็วไปไหมเนี่ย!”  “อ้าว เฮ้ย ฉันยังอยากดูต่อ!”  “เด็กใหม่โหดแฮะ!”

การประลองจบเร็วกว่าที่ทุกคนคาด ทหารหลายคนเสียดาย อยากเห็นเกวนนานกว่านี้—ท่าทางเธอมันชวนดูจริง ๆ

ราห์ซูร์ยืนรอเธออยู่ตรงทางออกของสนามโล่งใจที่เกวนไม่บาดเจ็บ แถมยังสนุกด้วยซ้ำ

เขายิ้มให้เธอ

        เป็นไงบ้างล่ะ วันนี้…ทำได้ดีกว่าที่คิดอีกนะเกวน”

เกวนยิ้มสดใสจนเหมือนตะวันเคลื่อน

        “เยี่ยมมากเลย! แป๊บนะ!”

แล้วเธอก็… เดินผ่านหน้าเขาไปเฉย ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจให้เขาดีใจด้วยด้วยซ้ำ ราห์ซูร์อ้าปากค้างไปครึ่งวิ
ก่อนจะเห็นว่า—เกวนกำลังเดินดุ๊กดิ๊กไปหาแซร์คไม่ใช่มาหาเขา

เกวนเดินผ่านราห์ซูร์ไปโดยไม่แม้จะหันกลับมามองและเพราะเธอหันหลังให้—เขาจึงไม่เห็น

ใบหน้าสดใสเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบดุร้ายเหมือนสัตว์นักล่าที่จ้องเหยื่อจนตัวสั่น
แววตาที่ไม่ใช่ของเด็กสาว…แต่เป็นของกราวด้าผู้แบกรับอาณาจักรทั้งสามไว้บนบ่า

แซร์คเป็นคนเดียวที่เห็นทั้งหมดเขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่อารมณ์เด็ก 18 แบบธรรมดาแน่ แต่เขายิ้ม—สวม “หน้ากากชาวบ้านนิสัยดี” ไว้ทันทีเพื่อไม่ให้ใครสงสัย

เกวนยกมือกวักแซร์คก้มลงตามคำสั่งทันทีใบหน้าของเกวนเข้าใกล้หูเขาแบบที่ทำให้คนดูเข้าใจผิดได้ง่ายแต่เสียงของเธอ…เย็นชากว่าความมืดใต้แท่นบูชาความมืด

        “ริชชี่คือสายของสาวกแห่งความมืดระดับสูงมาก ส่งข้อความให้อีเรน ส่งสายลับติดตามเธอทันที”

แซร์คตอบกลับด้วยรอยยิ้มร่าเริงเหมือนกำลังถูกกระซิบมุกตลก

        “ได้เลยครับเจ้านาย…สุดยอดจริง ๆ ครับ”

เกวนกลับมายิ้มสดใสทันทีเหมือนเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่จริง

        “ใช่ไหมล่ะ ฉันเก่งสุด ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เสียงหัวเราะของเธอใสจนแดดเช้ายังดูหม่นไปเลย

---

☀️ แต่สำหรับราห์ซูร์…ทุกอย่างกำลังกลายเป็นพายุอีกลูก

เขาหันไปมองทั้งสองคนนั้น เกวนยืนหัวเราะกับแซร์ค ทั้งคู่ดูเข้ากันแบบที่คนภายนอกจะคิดว่าเป็นคู่หูใหม่ไฟแรงราวกับ…ไม่ต้องการเขาอีกแล้ว

ความรู้สึกบีบแน่นใต้หน้าอกเริ่มชัดขึ้นจนน่ากลัว

ตอนที่เขาพยายามตามเอมิลี่—เธอเลือกคาเรน…แล้วตอนนี้ ถ้าเขาเริ่มสนใจกราวด้าในร่างเด็ก (เกวน)…
เขากำลังจะเสียเธอเหมือนกันงั้นหรือ?

เหมือนโลกพยายามผลักเขาออกไปจากทุกคนที่เขารัก

         ทุกครั้ง

         ทุกชาติภพ

         ทุกเส้นเวลา

        “จ๊ะเอ๋!!”

เสียงใส ๆ เด้งขึ้นมาจากด้านหลัง มือสองข้างปิดตาของเขาอย่างนุ่มนวลดั่งปุยเมฆ

        “ทายซิ ใครเอ่ย~?”

ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเกวนทำให้ความมืดในอกเขาเบาบางลงทันที เหมือนเธอกำลังย้ำว่า เธอยังอยู่ตรงนี้นะ

ราห์ซูร์ยิ้มมุมปากตอบกลับแบบกวนเบา ๆ

        “เด็กขี้เหร่จากบ้านนา”

เกวนแลบลิ้น

        “ผิดดด บรื๊ออออ~!”

เธอกระพริบตาใส ๆ ทำแก้มป่อง

        “สาวน้อยน่ารักต่างหากล่ะ นายคิดว่าฉันขี้เหร่จริง ๆ หรือไง?”

เธอทำตาแบ๊วใส่เขา จนราห์ซูร์หน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ แบบกลั้นไม่อยู่

        “ฉะ…ฉันไม่รู้แล้ว…”

เกวนหัวเราะเสียงใสมันตีเข้ามาในใจเขาเร็วกว่าดาบของเซราดซะอีก

        “เวลาเหลืออีกเยอะ ต่อไปก็สอบข้อเขียน—ไปกันเถอะ!”

เธอเดินนำไปอย่างร่าเริงแต่ราห์ซูร์กลับ…ยืนนิ่งอยู่กับที่

        “ฉันว่า…ฉันคงไม่ต้องตามเธอไปแล้วล่ะ ที่นั่นไม่มีอันตรายอะไร เธอกับแซร์คไปกันสองคนก็ได้…”

น้ำเสียงนั้น…เหมือนเขาตัดใจอะไรบางอย่างในตัวเอง ตัดเยื่อใยลงเงียบ ๆ ตรงนั้น

เกวนหยุดเดิน หันกลับมาช้า ๆ ยิ้มกว้างจนแก้มปริเหมือนกำลังสนุกมาก

        “ให้ฉันไปกับแซร์คงั้นเหรอ?”

เธอเดินกลับมาใกล้เขา เอานิ้วจิ้มแก้มราห์ซูร์—ติ๊ด ๆ ๆ แบบเด็กกวนประสาท

        “ฉันไม่ได้โง่นะตัวเอง~”

เธอยิ้มหวานจนใจเขาเต้นแรงอีกครั้ง

        “ฉันดีใจนะ…ที่นายหึงฉันน่ะ”

เสียงหัวเราะของเธอเบาและอ่อนกว่าเมื่อครู่—เหมือนแอบเก็บความรู้สึกบางอย่างไว้

ราห์ซูร์รีบปฏิเสธลนลาน

        “หึง? บะ…บ้าไปแล้ว! ฉันมีเอมิลี่อยู่ในใจอยู่แล้ว!”

คำว่า “เอมิลี่” ทำให้เกวนชะงักวูบรอยยิ้มสดใสหายไปเพียงเสี้ยววินาที แต่มันเร็วมากจนราห์ซูร์ไม่ทันเห็น เธอฝืนยิ้มกลับขึ้นมาแต่แววตานั้น…ไม่เหมือนเดิม

        “อย่าเบื่อไปเลยราห์ซูร์”

เธอพูดเบากว่าเดิม แต่ชัดทุกคำ

        “ฉันขอให้นายตามฉัน…แค่วันนี้”

แล้วน้ำเสียงร่าเริงทั้งหมดก็หายวับ กลายเป็นความจริงใจแบบผู้ใหญ่ในร่างเด็ก

        “แต่หลังจากนี้…”

เธอจ้องเข้าไปในตาของเขามั่นคง เหมือนคำสัญญา เหมือนคำสาบานที่ผูกวิญญาณสองดวงไว้ด้วยกัน

        “ฉันจะตามนายไปทุกที่”

คำพูดนั้นเหมือนทั้งคำสัญญาและทั้งคำเตือนในเวลาเดียวกัน

ราห์ซูร์มองซ้ายมองขวา เหงื่อซึมออกมานิด ๆ 

        “แล้ว…แซร์คไปไหนแล้วล่ะ?”

เขาพยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงที่ฟังออกว่า “หนีสถานการณ์นี้ให้ทีเถอะ”

เกวนยิ้มกว้างอย่างรู้ทัน

        “แซร์คไปทำหน้าที่ของเขาแล้วล่ะ”

เธอวางมือบนเอวอย่างมั่นใจ

        “ตอนนี้เหลือแค่นายกับฉัน… หรือว่า นายไม่กล้าอยู่กับฉันคนเดียวกันนะ?”

เธอก้าวกระโดดหนึ่งที—ฟึ่บ—มาหยุดตรงหน้าราห์ซูร์แบบรวดเร็วเกินเด็กวัย 18 ปกติ ใบหน้าใกล้จนเขาต้องกลืนน้ำลาย

        “ตกลงนายกลัวหัวใจฉัน…หรือกลัวหัวใจตัวเองกันแน่?”

รอยยิ้มซุกซนของเธอแทงใจเขาแบบตรง ๆ และเขายังหาคำตอบไม่ได้ด้วยซ้ำ เกวนหัวเราะสดใสจนชั้นล่างของค่ายเหมือนสว่างขึ้น

        “มาเถอะ ถ้านายทำฉันพลาดสอบข้อเขียนวันนี้นะ—ฉันจะโกรธ ๆๆๆๆๆ นายให้ตายเลย!”

ยังไม่ทันให้เขาเถียง เกวนก็จับมือเขา—แน่น แรงกว่าเด็กตัวเล็กควรจะทำได้

        “เดี๋ยวสิ—เกวน! ฉันเดินเองได้—”

แต่เกวนไม่ฟัง เธอหัวเราะเสียงใส แล้วลากเขาออกไปพร้อมกันอย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กไปงานเทศกาล

ภาพสุดท้ายของบ่ายวันนั้นคือ เด็กสาวอายุสิบแปดผู้สดใสลากชายหนุ่มผู้หมดทางหนีไปยังห้องสอบข้อเขียน
ทิ้งไว้ถึงข่าวลืออีกครั้ง หนุ่มผู้โชคดีผู้ครองใจนางฟ้าของกองทัพ