ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

เช้าวันใหม่...

กราวด้าไม่ได้นอน ทั้งคืนเธอมัวแต่เดินวนอยู่ในห้อง ราวกับสมการบางอย่างในหัวค้างอยู่กลางประโยค
ค้างคาใจหรือไม่พอใจ — เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้เพียงว่า “มีบางอย่างต้องทำ” และมันสำคัญยิ่งกว่าเรื่องเวทมนตร์ใด ๆ ที่เคยเรียนมา

เธอสวมเสื้อคลุมเรียบ ๆ ไม่ใส่ชุดทางการ แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เสียงรองเท้าส้นเตี้ยกระทบพื้นหิน “กึก กึก” ดังก้องไปตามทางเดินวัง ผู้คนที่เดินผ่านต่างหลีกทางให้โดยสัญชาตญาณ — ใครจะกล้าขวางจอมเวทหญิงอันดับหนึ่งของราชอาณาจักรที่สีหน้ายามเช้าเหมือนกำลังจะประกาศสงคราม

แต่แทนที่เธอจะไปหอเวทหรือห้องทดลอง... เธอกลับตรงไปที่ “ครัวกลางของวัง”

กลิ่นเนยและแป้งสาลีอุ่น ๆ ลอยมาตามลม กิฟดาฟี่ — หญิงสาวรูปร่างอวบอ้วนผมสีชมพูฟู ๆ เจ้าของครัวขนมหวานแห่งวังหลวง เงยหน้าขึ้นพอดี ภาพที่เห็นทำให้เธอชะงัก — “ราชครูหญิงกราวด้า มอร์นไวน์” เดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบแต่แววตาเอาจริงเอาจังราวกับจะร่ายคาถาทำลายล้าง

        “สวัสดีแต่เช้า ท่านอาจารย์กราวด้า!” กิฟดาฟี่รีบก้มหัวแทบจะชนโต๊ะ “มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือเจ้าคะ? ถ้าต้องการขนม เดี๋ยวให้เด็กยกขึ้นไปก็ได้ ลงมาด้วยตัวเองแบบนี้... มันมีกลิ่นแป้งนะเจ้าคะ!”

กราวด้ายืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

        “ฉัน...อยากทำคุกกี้”

เงียบกริบ เหมือนเวลาในครัวหยุดเดิน มีเพียงเสียง “ติ้ง!” ของเตาอบขนมปังที่เสร็จรอบหนึ่ง ดังขึ้นอย่างน่ากลัว

ลูกมือทั้งห้าในครัวหันมามองหน้ากัน ราวกับเพิ่งได้ยินว่าราชครูหญิงจะประกาศสงครามกับเตาอบ

กิฟดาฟี่กลืนน้ำลาย

        “เอ่อ...ท่านจะ...อบเอง...เหรอเจ้าคะ?”

        “ใช่” เธอตอบสั้น ๆ “มีสูตรไหม?”

กิฟดาฟี่พยายามยิ้ม “เอ่อ...มีค่ะ แต่...ท่านเคย—”

        “ไม่เคย”

กราวด้าตอบทันที เสียงเรียบแต่มั่นใจอย่างประหลาด “แต่มันคงไม่ต่างจากการคำนวณวงเวทหรอก แค่ผสมส่วนผสมให้ถูกอัตราส่วน ใช่ไหม?”

ลูกมือในครัวพากันพยักหน้าหงึก ๆ แต่สายตาเริ่มมีแววเวทนา ทุกคนรู้...การเปรียบ “การอบคุกกี้” กับ “การคำนวณเวทวงชั้นสูง” เป็นจุดเริ่มต้นของหายนะเล็ก ๆ ในครัวเสมอ

ไม่นาน โต๊ะไม้กลางห้องก็ถูกจัดให้เรียบร้อย แป้ง เนย น้ำตาล ไข่ และพิมพ์รูปหัวใจที่กราวด้าหยิบขึ้นมาด้วยตัวเอง — ทั้งที่ไม่มีใครถามว่าเธอจะเลือกแบบไหน

กราวด้ายืนนิ่งอยู่หน้าตำราและโต๊ะเตรียมของ เธอมองสลับไปมาระหว่างหนังสือสอนทำคุกกี้กับวัตถุดิบที่วางเรียงอยู่ตรงหน้า — แป้ง, เนย, น้ำตาล, ไข่, และพิมพ์รูปหัวใจ ความเงียบในครัวถูกแทนที่ด้วยเสียงเตาอบแผ่ว ๆ และเสียงกลืนน้ำลายของแม่ครัวที่ยืนลุ้นกันอยู่ด้านหลัง

นานกว่าห้านาที... ไม่มีใครกล้าขยับ เหงื่อซึมบนหน้าผากของทุกคนจนเงาวับ

ในที่สุด กิฟดาฟี่ หัวหน้าครัวของหวานก็ทนไม่ไหว เดินเข้ามาใกล้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

        “เอ่อ... ท่านกราวด้าเจ้าคะ” เธอพูดเสียงสั่นนิด ๆ “จะใช้เวทช่วยทำขั้นตอนก็ได้นะเจ้าคะ เริ่มต้นใหม่อาจยังไม่ชินมือ...”

กราวด้าหันมาเพียงแค่เหลือบตามอง ดวงตาสีนิลฉายแววแน่วแน่

        “ฉันจะทำ...มือ”

น้ำเสียงนั้นเรียบง่าย แต่หนักแน่นจนทั้งครัวเงียบสนิทอีกครั้ง

กิฟดาฟี่ชะงักไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะถอยฉากออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปกระซิบกับกลุ่มแม่ครัวผู้ช่วยด้วยสีหน้าราวกับกำลังเผชิญสงคราม

        “เรื่องใหญ่แล้ว...” เธอกลืนน้ำลาย “การทำคุกกี้ด้วยมือของผู้หญิง... นั่นคือ ‘การสื่อจากใจ’ เพื่อมอบให้คนที่เธอชอบ!”

เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นในหมู่แม่ครัว

กิฟดาฟี่กำหมัดแน่น ประกาศเสียงจริงจัง

        “ฉันจะไม่ยอมให้หญิงสาวคนไหนต้องเสียใจกับความตั้งใจเพื่อความรักเด็ดขาด! แนนซี่!! รับคำสั่ง!!”

        “ค่ะ!! หัวหน้า!!”

แนนซี่ — แม่ครัวตัวเล็กผมสีทอง ใส่แว่นกลมโต หน้าตาจริงจัง — วิ่งออกมายืนตรงอย่างพร้อมรบ

        “เจ้าคือคนทำคุกกี้เก่งที่สุดในวังหลวง! บางทีอาจเก่งที่สุดในอาณาจักรด้วยซ้ำ!”

กิฟดาฟี่พูดเสียงดังราวกับกำลังมอบภารกิจศักดิ์สิทธิ์

        “จงไปช่วยท่านกราวด้า ทำคุกกี้ให้สำเร็จ! อย่างให้เสียชื่อแม่ครัวของวังหลวง!!!”

        “ค่ะ!!! หัวหน้า!!!” แนนซี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

เหล่าแม่ครัวรอบข้างต่างส่งเสียงเชียร์

        “เพื่อศักดิ์ศรีของพวกเรา! สู้ ๆ แนนซี่!!”

เสียงเชียร์ดังก้องไปทั่วครัวเหมือนกำลังจะเริ่มศึกสำคัญ

แนนซี่สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ยืดตัวตรงอย่างมาดมั่น แล้วเดินเข้าไปหากราวด้าที่กำลังยืนหน้าตำราอย่างสงบนิ่ง
แต่พอเข้าใกล้... ราชครูหญิงกลับขมวดคิ้วนิด ๆ และห่อไหล่ลงเล็กน้อย

        “สะ...สวัสดีเจ้าค่ะ”

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง กราวด้าหันไปเห็นหญิงสาวผมทองในแว่นกลมโต ยืนกำชายผ้ากันเปื้อนแน่นเหมือนกำลังเข้าห้องสอบชีวิต

        “ฉัน แนนซี่ ขออาสาเป็นผู้ช่วยท่านกราวด้าได้ไหมเจ้าคะ”

กราวด้าพยักหน้าเบา ๆ “ได้... บอกฉันมาสิ ว่าต้องเริ่มอะไรก่อน”

ทันทีที่ได้รับอนุญาต แนนซี่แทบจะยิ้มออกด้วยความโล่งใจ แล้วเริ่มจัดวัตถุดิบทั้งหมดอย่างรวดเร็ว กราวด้าสวมผ้ากันเปื้อนที่ดูจะใหญ่เกินตัวเล็กน้อย พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก ก่อนเริ่ม “ร่อนแป้ง” อย่างตั้งอกตั้งใจ

ผงแป้งฟุ้งกระจายไปทั่วจนทั้งตัวเธอขาวโพลน แต่เธอกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ใบหน้าตั้งสมาธิจนเหมือนกำลังร่ายคาถาชั้นสูง เสียงร่อนแป้ง “ซ่า ๆ ๆ” กลายเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของเหล่าแม่ครัวที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล

        “โอ้ย... ท่านกราวด้าทำแป้งยังสวยเลย”

        “ดูท่าจะจริงจังมาก... คงมีคนพิเศษแน่ ๆ”

        “ว่าแต่จะเป็นท่านลอร์ดสักคนจากกรมเวทหรือเปล่านะ?”

        “หรือจะเป็นนักรบคนไหนกันแน่?”

เสียงซุบซิบเบา ๆ ดังขึ้นทั่วครัว จนแนนซี่ต้องข่มใจไม่ให้หลุดหัวเราะ เธอคอยชี้แนะอย่างระมัดระวัง แต่เพียงแค่เผลอแปปเดียว หันกลับมามองอีกที — แป้งที่กำลังนวดอยู่ในอ่างกลับ “เขียวปี๋” ไปทั้งก้อน!

        “กรี๊ดดด!! นี่มันอะไรกันเจ้าคะ ท่านกราวด้า!? สีเขียว ๆ นี่คืออะไร!”

กราวด้าหยุดมือ มองแป้งในอ่าง แล้วตอบนิ่ง ๆ อย่างภาคภูมิ

        “ใบโหระพา”

        “หา!?”

        “มีชะเอมด้วย แล้วก็อะไรสีดำ ๆ อีกนิดหน่อย ฉันว่ากลิ่นมันหอมดีเลยใส่เข้าไป”

แนนซี่หน้าเสียแทบร้องไห้ “ท่านกราวด้า! ใบโหระพาไม่ได้ใช้แบบนี้นะเจ้าคะ! นี่มัน...กลิ่นสมุนไพรยำรวมเลยนะ! ทำใหม่เถอะค่ะ เรามีวัตถุดิบเหลืออีกเยอะมาก!”

        “งั้นหรือ?”

กราวด้าก้มมองแป้งในมือที่กำลังนวดด้วยสีหน้าเหมือนนักวิจัยที่เพิ่งค้นพบสมการใหม่

        “ไม่ล่ะ ฉันเสียดาย อีกอย่าง ถึงมันจะผิดพลาด...แต่ฉันมักจะเก็บตัวอย่างที่ผิดพลาดไว้เสมอ”

แนนซี่กลืนน้ำลาย แล้วกลืนคำพูดตัวเองลงไปในคอ

        “...เจ้าค่ะ ท่านราชครู”

เธอช่วยต่ออย่างจนใจ ทั้งคู่ทำงานต่อท่ามกลางกลิ่นหอมประหลาดที่เริ่มอบอวลไปทั่วครัว

ไม่นาน เสียงเตาอบ “ติ้ง!” ก็ดังขึ้น

คุกกี้ชุดแรกถูกยกออกมาวางบนถาดเงินอย่างภาคภูมิ

ขนาดไม่เท่ากัน สีไม่เหมือนกัน และบางชิ้นไหม้ตรงขอบเพราะส่วนผสมแปลกประหลาด แม่ครัวสามคนเดินมาชะโงกหน้า หยิบชิ้นเล็ก ๆ มาทดลองชิม

เพียงคำแรก — ใบหน้าแต่ละคนเปลี่ยนเป็นสีเขียวเหมือนคุกกี้ทันที

        “อึก... กลิ่นมัน...แรงเหลือเกินเจ้าค่ะ!”

กราวด้ามองนิ่ง ๆ ก่อนหยิบขึ้นมาชิมด้วยตัวเอง คำแรก...เธอสำลักเบา ๆ แต่ยังคงฝืนเคี้ยวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        “...กลิ่นสมุนไพรชัดดีนะ” เธอกล่าวเสียงเรียบ แล้วกลืนลงไปทั้งคำ

แนนซี่คอตกเหมือนพ่ายแพ้ต่อชะตา แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะหยิบ “กล่องสวยที่สุด” ในครัวออกมา
บรรจุคุกกี้เหล่านั้นลงอย่างประณีต — แม้สีและกลิ่นจะ...ท้าทายสวรรค์สักหน่อย

กิฟดาฟี่ที่ยืนดูอยู่ด้านหลังยิ้มเอ็นดู

        “เธอนี่สิ...ราชครูหญิงผู้ไม่เคยถอย ไม่ว่าจะเรื่องเวทมนตร์หรือคุกกี้”

กราวด้าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแน่วแน่

        “วันนี้ขอบคุณมาก... ฉันจะกลับมาใหม่”

แม่ครัวทั้งครัวมองหน้ากัน ก่อนจะพากันปรบมือเบา ๆ อย่างเคารพสุดหัวใจ

กราวด้ากล่าวขอบคุณแม่ครัวด้วยเสียงเรียบ

ก่อนจะหยิบถุงคุกกี้ที่ห่อด้วยริบบิ้นสีครีม เดินออกจากห้องครัวไปอย่างสง่างาม

ทันทีที่ประตูปิด — เสียงกระซิบก็ดังกระหึ่มทั่วครัว

แม่ครัวแต่ละคนรีบหยิบเครื่องสื่อสารเวทขึ้นมา พิมพ์ข้อความรัวไม่ต่างจากพายุ

        “ท่านกราวด้าทำคุกกี้เองกับมือ!!!”

        “ยืนยันจากกิฟดาฟี่! มีพยานเห็นเต็มครัว!!”

        “รูปหัวใจด้วยนะ! หัวใจ!!!”

ข่าวแพร่กระจายเร็วกว่านกเวทส่งสารสิบตัวรวมกัน ภายในไม่กี่นาที ชื่อของ “ว่าที่ราชครูหญิงกราวด้าผู้ทำคุกกี้ด้วยมือ” กลายเป็นข่าวร้อนทั่ววัง

...เร็วกว่าที่เจ้าตัวจะก้าวพ้นประตูครัวเสียอีก

เธอเดินผ่านโถงทางเดินด้วยสีหน้าปกติ แต่สายตาของเหล่าข้าราชบริพารชายหลายคนที่เดินสวนกลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนหน้าแดง บางคนกระซิบข้างหูเพื่อนว่า “หรือว่า...?”

และก่อนที่เธอจะหลบพ้นสายตาผู้คน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างคุ้นเคย

        “อ้าว ๆ ๆ นั่นห่ออะไรเอ่ย ท่านอาจารย์กราวด้า วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่านะ?”

เสียงนั้นมาพร้อมร่างของ ราฟา — จอมเวทย์สายมนต์ดำผู้เจ้าชู้และพูดเก่งที่สุดในวัง เขาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาแพรวพราวเหมือนมีแผนตลอดเวลา

กราวด้าหยุด เดินเฉียงมองนิดหนึ่ง “เปล่าค่ะ แค่ทดลองอะไรนิดหน่อย”

        “อ้อ...ทดลองในครัว?” เขายิ้มกว้างขึ้น “ฉันได้ยินมาว่าคุณไปที่ครัวเองเลยนะ ใช่ของที่ฉันคิดหรือเปล่านะ?”

เธอยกถุงขึ้นเล็กน้อย “คุกกี้นี้หรือคะ? กินไม่ได้หรอกค่ะ มันไม่อร่อย”

ราฟาหัวเราะเบา ๆ “เชื่อเถอะ ถ้าเป็นของท่านกราวด้าทำ...ผมกินได้ทุกอย่างเลยล่ะ”

กราวด้าชะงักเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาเยือกเย็นแต่มีแววพิจารณา

        “งั้นเหรอ... งั้นลองดูสิคะ”

เธอคลี่ปากถุงออก หยิบคุกกี้ชิ้นหนึ่งส่งให้ตรง ๆ ราฟายื่นมือไปรับช้า ๆ เหมือนฉากในนิยายรัก เสียงหายใจของหนุ่ม ๆ ที่เดินผ่านถึงกับกลั้นพร้อมกัน

        “ดูไว้ไอ้พวกอ่อนหัด ของแบบนี้ ใครเร็วกว่าก็ได้ก่อน”

ราฟาคิดในใจ ก่อนส่งยิ้มมั่นใจให้ผู้ชมโดยรอบ

เขาอ้าปากช้า ๆ แล้วกัดเข้าไปเต็มคำ —

...ทันทีที่เคี้ยวครั้งแรก เสียง “กร๊อบ!” ดังขึ้น รอยยิ้มมั่นใจนั้นหายวับ กลายเป็นสีหน้าช็อกสุดขีด

        “อึก— อักๆๆๆ!!”

ราฟาสำลักแทบตาย พ่นเศษคุกกี้ใส่หน้าเธอเต็มแรง

กราวด้าชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะหลับตา ถอนหายใจยาว แล้วใช้แขนเสื้อคลุมของตัวเองเช็ดหน้าเบา ๆ ด้วยท่าทางนิ่งจนคนรอบข้างเย็นไปทั้งโถง

        “ไม่เป็นไรค่ะ ท่านราฟา... ฉันบอกแล้วว่ามันไม่อร่อย”

น้ำเสียงเรียบเย็นราวกับน้ำแข็งบนยอดเขา เธอเดินจากไปอย่างสงบ ฝีเท้าสม่ำเสมอ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เหล่าทหารเวทชายที่ยืนมองอยู่สองฝั่งรีบหลบทางให้เธอเหมือนคลื่นน้ำแยกออกจากเรือรบ

และตั้งแต่นั้นจนถึงห้องของเธอ...ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอ “ชิม” ของหวานจากว่าที่ราชครูหญิงอีกเลย