การเกิดใหม่ของราชันย์นิรันดร์

โนอาห์ได้หยิบสมุดขึ้นมาอ่านเกี่ยวกับบันทึกประจำวันของตนและการสังเกตบุคคลใดในคฤหาสน์

 

คนแรกนั่นคือบุตรชายคนโตของตระกูลเป็นคนประเภทเคร่งครัดและเป็นคนไม่ค่อยพูด

 

บุตรชายคนที่สอง ชอบคุยไปเรื่อยหนึ่ง วัน ร้อยเรื่องแต่ความแข็งแกร่งก็จัดอยู่ในระดับสูง

 

บุตรสาวคนที่หนึ่งเป็นคนอ่อนโยนแล้วก็ขยันในการหาความแข็งแกร่ง

 

บุตรสาวคนที่สอง เป็นคนเรียบร้อยขยันเข้าหาคนอื่นและผู้นำตระกูล

 

"ถึงฉันจะเจอเขาได้แค่บางครั้งทั้งนิสัยของเขายังจะคาดเดาได้ยาก"

 

"ทั้งพลังเวทย์ในร่างกายที่ฉันจับได้นั้นอยู่ในระดับสูง"

 

"ตามที่ฉันจะคาดการณ์พลังของเขามันต้องอยู่ในระดับผู้พิชิต"

 

"มันเป็นแค่การคาดเดาเท่านั้นพลังของเขานั้นต้องมากแน่นอน"

 

โนอาห์ปิดสมุดลงอย่างช้าๆและได้ลุกยืนขึ้นก่อนจะมองไปที่หน้าต่างได้เห็นวิวของภูเขา

 

"ตรงนั้นคงจะเป็นสุสานบรรพบุรุษ"

 

"ตระกูลเวลคาเดียร์ตระกูลที่มีความสามารถทางด้านดาบรูปแบบธาตุในร่างกายยังเป็นธาตุมืด"

 

"แต่เมื่อไม่กี่ปีหลังจากที่เจ้าตระกูลแต่งงานกับคนที่มีธาตุแสงบริสุทธิ์"

 

"เลยทำให้ในตระกูลมีธาตุทั้งสอง"

 

"ถึงแม้พวกเขาจะเห็นฉันใช้แค่ธาตุมืด"

 

"แต่จริงๆแล้วฉันสามารถใช้ได้มากกว่านั้น"

 

"เอาเป็นว่าค่อยไปลองใช้ในพิธีตรวจสอบก็แล้วกัน"

 

โนอาห์ได้นึกถึงเรื่องอะไรบางเรื่อง

 

"บางทีฉันอาจจะต้องเลื่อนระดับให้เร็วกว่านี้"

 

"ถึงแม้การฝึกดาบก็ระยะเวลา 5 ปีจะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นแต่พรสวรรค์ทางด้านระดับพลังของฉันในตอนนี้ยังอยู่ในระดับต่ำ"

 

"กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ต่อให้จะเรียนทักษะการต่อสู้ระยะประชิดมามากแค่ไหนแต่มันก็มีความต่างเรื่องระดับพลังอยู่ดี"

 

โนอาห์ได้ตรวจสอบขั้นพลังของตัวเองขึ้นพลังเวทย์ได้แผ่กระจายไปทั่วร่างกายทำให้เห็นออร่าที่เป็นสีฟ้าของพลังเวทย์

 

"ระดับผู้รับรู้"

 

"ยังถือว่าต่ำอยู่ถ้าเทียบกับคนในตระกูลที่มีพลังเวทย์มหาศาล"

 

"ฉันต้องไปถึงระดับตื่นรู้ให้ได้ก่อน"

 

"ไม่อย่างนั้นมีหวังตอนเข้าโรงเรียนฉันโดนกดขี่แน่"

 

"ฉันก็ไม่ใช่พวกประเภทที่จะยอมคนซะด้วยสิ"

 

โนอาห์เดินออกจากห้องไปก่อนจะปิดประตู

 

ระยะเวลาผ่านไปไม่นาน

 

พิธีกรรมทดสอบ

 

เจ้าตระกูลดราเวียร์เดินมาหาโนอาห์ที่กำลังเตรียมพร้อม

 

"ดูเหมือนเจ้าจะพร้อมแล้วนะ"

 

"ภารกิจในครั้งนี้ความอันตรายของมันขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของเจ้า"

 

"จงไปเอาศิลาที่อยู่ใจกลางป่ามาให้ได้ก่อนที่มันจะมืดลง"

 

"หากมืดแล้วเจ้ายังไม่มาจะถือว่าตัวของเจ้านั้นได้ตายไปแล้ว"

 

"หากกลับมาโดยไม่มีศิลาจะถือว่าก็ไม่ผ่านบททดสอบ"

 

โนอาห์พยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินไปขึ้นรถมา

 

"จุดที่ฉันต้องเริ่มต้นอยู่ไม่ไกลมาก"

 

"เหล่ามอนสเตอร์ที่อยู่ในป่าแห่งนี้จะเพียงพอต่อความแข็งแกร่งของฉันไหม"

 

รถม้าได้มาจอดเข้าไปในป่าที่ไม่ไกลมากนักโนอาห์ได้ก้าวเท้าลงมาจากรถม้าอัศวินที่มาด้วยกล่าวกับโนอาห์เพียงนิดเดียว

 

"พวกผมคงมาส่งท่านได้แค่นี้ต่อจากนี้จะเป็นตาท่านแล้วพวกเราจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าจะมืดค่ำ"

 

"เข้าใจแล้ว"

 

โนอาห์พยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในป่าลึกที่เงียบงันไร้เสียงของสัตว์ที่อยู่ข้างใน

 

"นายว่าเขาจะทำสำเร็จไหม"

 

"ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...เพราะว่าในป่าแห่งนี้อันตรายเป็นอย่างมากคนที่เข้าไปทำภารกิจออกมาก็แทบจะหมดลมหายใจอยู่แล้ว"

 

"ถึงฉันจะไม่เคยเข้าไปก็รู้สึกได้ว่าในป่าแห่งนี้มันอันตรายอย่างมาก"

 

สองทหารคุยกันเบาๆก่อนที่พวกเขาจะนั่งลง

 

ในป่า

 

โนอาห์เดินไปในทางตรงก่อนที่เขาจะเข้าไปเจอกับหมาป่าฝูงหนึ่ง

 

ที่กำลังเดินลาดตะเวนอยู่

 

"เรามาลองใช้เวทมนต์กันเถอะ"

 

โนอาห์พุ่งไปยังทิศทางของหมาป่าที่กำลังเดินอยู่หมาป่าได้แยกเขี้ยวใส่โนอาห์และพวกมันได้พุ่งเข้าไปหา

 

'เพลิงแห่งการกัดกิน'

 

เปลวไฟสีดำได้ผุดขึ้นจากมือโนอาห์ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะพุ่งไปทางหมาป่า

 

เสียงกรีดร้องของหมาป่าได้ดังขึ้น

 

ก่อนจะตามมาด้วยฝูงหมาป่าจำนวนมาก

 

"นี่ก็ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยแต่ก็มายังใช้ได้"

 

"งั้นเรามาใช้ดาบต่อดีกว่า...ดูหน่อยสิว่าพวกแกจะทำอะไรฉันได้หรือไม่"

 

โนอาห์หยิบดาบที่อยู่ข้างเอวขึ้นมาและได้ทำการฟันไปที่หมาป่าที่อยู่ใกล้ที่สุดของเขา

 

โนอาห์พุ่งไปยังข้างหน้าและฟันหมาป่าในอีกหลายๆตัวทำให้เกิดเป็นศพมากมาย

 

หมาป่าที่นับตอนแรกมีจำนวนมากก็เริ่มค่อยๆลดจำนวนลงเหลือแค่ไม่กี่ตัว

 

พวกมันได้วิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัว

 

"คิดจะหนีอย่างนั้นเหรอ"

 

"ระยะแค่นี้พวกแกไม่มีทางรอดหรอก"

 

'โซ่วิญญาณ'

 

โซ่สีดำลายเส้นได้ออกมาจากมือของโนอาห์และได้พุ่งเข้าไปแทงทั้งตัวของหมาป่า

 

โนอาห์ได้เขวี้ยงมือเล็กน้อยทำให้โซ่ที่อยู่กับหมาป่าได้ดึงพวกมันมา

 

"ตายซะ"

 

โนอาห์ได้ปิดการใช้โซ่และใช้ดาบฟันทำให้ร่างของหมาป่าได้เกิดบาดแผลจะได้หมดลมหายใจไป

 

โนอาห์ได้ใช้การดูดซับทำให้พลังเวทย์ในร่างกายของหมาป่าได้พุ่งเข้าสู่ร่างกายของโนอาห์

 

"เพิ่มขั้นแล้วกระแสเวท"

 

"ในการเลื่อนระดับขั้นไปยังอีกขั้นจะทำให้ร่างกายได้รับการพัฒนาและพลังเวทในร่างกายที่สูงขึ้นแถมแต่ยังรีเซ็ตบาดแผลให้อีก"

 

"ขอให้พรสวรรค์จะต่ำแต่มันก็ไม่มีทางเลือกที่ฉันจะต้องเลือกระดับให้เร็วที่สุด"

 

ไม่นานโนอาห์ได้วิ่งไปในทิศทางฝั่งตะวันตก

 

"ฉันได้ยินเสียงน้ำแสดงว่าทางข้างหน้าอีกไม่ไกลจะต้องมีลำธารแน่นอน"

 

โนอาห์ได้รับรู้ถึงสถานที่ข้างหน้าและเขาก็ยังมุ่งหน้าไปหลังจากนั้นได้มีเงาดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นของเขา

 

และได้วิ่งไปดักทางของเขาปรากฏว่ามันคือหมาป่าขนาดใหญ่ในตัวของมันมีพลังเวทย์อัดอยู่มาก

 

"ดูเหมือนแกจะเป็นผู้นำของฝูงสินะ"

 

"ดีเลยฉันได้ฆ่าแก"

 

โนอาห์ชักดาบขึ้นมาก่อนจะพุ่งไปยังข้างหน้าเช่นเดียวกับหมาป่าเองที่พุ่งมาทางเขา

 

หมาป่าได้คำรามเป็นเสียงดัง

 

อ้าาาาากกกกกก

 

หมาป่าจ่าฝูงการคำรามของมันได้เกิดพายุลมพุ่งไปทางของโนอาห์

 

"ใช้เวทย์ได้อย่างนั้นหรอ"

 

"กระบวนท่าที่ 2 จันทร์หยุดนิ่ง"

 

ปลายดาบเกิดเป็นออร่าสีดำพุ่งไปในทางตรงทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างพายุและพลังเวทย์สีดำ

 

พลังทั้งสองได้ปะทะกันเกิดการระเบิดขึ้น

 

หมาป่ามันได้ใช้กรงเล็บสร้างเป็นคลื่นไปในทางตรง

 

โนอาห์ได้สร้างโล่ป้องกันเอาไว้ก่อนที่คลื่นของกรงเล็บจะปะทะกับโล่ของเขา

 

'ระเบิดเงา'

 

พลังเวทย์สีดำไปส่องแสงขึ้นภายใต้เท้าของหมาป่าก่อนที่แสงสีดำนั้นจะปะทุขึ้นหมาป่าตัวใหญ่ได้กระโดดแต่แรงกระแทกก็ยังคงรุนแรงอยู่ดี

 

ระเบิดเงาที่ระเบิดออกมาได้เกิดเป็นสเก็ตเล็กๆพุ่งไปในทิศทางรอบๆก่อนจะระเบิดขึ้นอีกรอบ

 

"ระเบิดเงาของฉันต่อให้เป็น มอนสเตอร์ ระดับสูงก็อยากที่จะหลบ"

 

"เพราะสเก็ตระเบิดออกมามันจะระเบิดอีกรอบนึง"

 

"แต่ดูเหมือนแกแต่ยังคงอยู่ดีสินะ"

 

ภายในควันระเบิดเงาของเขาได้พบเห็นร่างหมาป่าขนของมันเผยเห็นรอยบาดเจ็บและ

รอยเปื้อนขนสีขาวกลายเป็นขนสีดำในบางส่วน

 

หลังจากนั้นหมาป่าก็ได้ใช้เวทย์ธาตุลมขนาดใหญ่มาปกป้องตัวเองเพราะว่ามันรู้แล้วว่าตอนนี้

 

มันคงจะไม่ง่ายที่จะชนะโนอาห์ที่สภาพเพียบพร้อมเหมาะที่จะฆ่ามัน