บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  108.30K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

26) 26 เรื่องราววุ่นวายตามๆกันมา

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณฟางอย่าทำหน้าเครียดสิคะเดี๋ยวก็หน้าแก่หรอก แก้วพามาที่วัดแล้วนะคะทำใจให้สงบเถอะค่ะ

บางทีคุณป๊อปอาจจะเหนื่อยกับงานก็ได้”แก้วพูดเมื่อเห็นฟางนั่งอยู่ที่ศาลาใต้ต้นไม้พลางถอน

หายใจ

 

 

 

 

 

 

“เมื่อคืนป๊อปเป็นอะไรไม่รู้ฟางจะกอดก็บอกว่าง่วงอย่ามาเซ้าซี้ แก้ว ฟางไม่ได้ทำอะไรเลยนะแค่

กอดเหมือนทุกครั้งที่นอนกอดกันทำไมป๊อปปี้ถึงเป็นแบบนี้ แล้วเมื่อเช้าก็รีบออกไปทำงานจนไม่

ทานข้าวอีก”ฟางพูดถึงสามีด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

 

 

“บางทีป๊อปเค้าอาจจะเครียดๆเรื่องงานมากไปจริงๆ ฟางไม่ต้องเครียดตามนะ”โทโมะพูดแล้วเดิน

มาพร้อมกับต้นตาลใบข้าว

 

 

 

 

 

“นี่คุณ เลิกเล่นกับลูกขั้นได้แล้ว”แก้วหันขวับไปมองโทโมะที่ตามเธอกับฟางมาที่วัดและเล่นกับ

เด็กๆตลอด

 

 

 

 

 

 

“เอ้า ก็ต้นตาล ใบข้าวเค้าชอบเล่นกับชั้น เธอนี่จะห้ามทำไม”โทโมะโวยวาย

 

 

 

 

“พี่โทโมะกับแก้วเพียงกันไปเถียงกันมาเหมือนคู่รักเลยนะคะ”ฟางแซว

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เหมือนสักหน่อย”โทโมะหันขวับมาพร้อมกับแก้วแล้วพูดพร้อมกันจนฟางหัวเราะออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“เห็นมั้ยหัวเราะแล้ว ดีจังที่ฟางหัวเราะ”โทโมะพูดแล้วยิ้มให้ฟางอย่างเบาใจที่ฟางยิ้มออกมาได้

ฟางยิ้มนิดนึงก่อนจะเดินไปที่ริมน้ำเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และไม่คิดอะไรฟุ้งซ่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อย่างน้อยเวลาที่คนเรากำลังเครียดๆแล้วหันหน้าเข้าวัดเป็นทางออกที่ดีอย่างหนึ่งนะครับ”เขื่อน

พูดแล้วเดินมาหาฟาง

 

 

 

 

 

 

“อ้าว คุณเขื่อนมาหาหลวงตาหรอคะ”ฟางถาม“เปล่า ผมมาหาคุณ”เขื่อนพูดทำให้ฟางนิ่วหน้า

สงสัย

 

 

 

 

 

“หาชั้น มีอะไรรึเปล่าคะ”ฟางถามแล้วมองหน้าเขื่อนด้วยความแปลกใจ

 

 

 

 

 

 

“รู้มั้ยครับว่าคุณกับสามีกำลังมีเคราะห์จากอดีตของพวกคุณ ตอนนี้เจ้ากรรมนายเวรจะมาเอาคืน

แล้ว ผมอยากจะมาเตือนพวกคุณถ้าเป็นไปได้ก็พาสามีของคุณมาที่วัดมานั่งสมาธิด้วยนะ

ครับ”เขื่อนพูด

 

 

 

 

 

 

“ใจชั้นน่ะก็อยากจะพาป๊อปเค้ามาที่นี่อยู่เหมือนกัน แต่ทำไงได้ล่ะ เค้าไม่เชื่อชั้นเลย วันก่อนพอชั้น

กังวลถึงเรื่องฝันตัวเอง เรื่องอดีตของตัวเอง ป๊อปเค้าก็มาว่าว่าชั้นหมกมุ่นอีก”ฟางพูด

 

 

 

 

 

 

“แต่ผมอยากให้คุณป๊อปมาที่วัดนี้ ก่อนที่อะไรมันจะสายไป”เขื่อนพูด เพราะเขาเห็นภาพป๊อปปี้กับ

ฟางทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันแล้วป๊อปปี้ก็ไปกับมีนที่มีเขริกายืนมองอย่างสะใจ

 

 

 

 

 

 

“อะไรสายของนายนายก็พูดมาให้ชัดๆสิยะ”เฟย์เดินมาหาเขื่อนและฟางคุยกันแล้วพูด

 

 

 

 

“เรื่องของผู้ใหญ่เด็กอย่ายุ่งดิ”เขื่อนพูด

 

 

 

 

 

 

“ชั้นไม่ใช่เด็กแล้วนะ”เฟย์โวยวาย

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าว ฟาง บังเอิญจัง”กั้งที่แอบตามเขื่อนมาที่วัดเห็นเขื่อนคุยกับฟางก็กลัวว่าเขื่อนจะไปช่วยฟาง

และป๊อปปี้ก็รีบเดินเข้ามา เขื่อนมองกั้งสักพักแล้วแอบถอนหายใจ

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าวกั้ง มาทำบุญหรอ”ฟางถาม

 

 

 

 

 

 

“ใช่ เราน่ะชอบมาวัดมากเลยนะ มันทำให้จิตใจเราสงบสุข และก็ทำให้เราทำใจถึงคนรักเก่าเรา

ได้”กั้งพูดก่อนจะแสร้งทำเป็นพูดจาเศร้าสร้อย

 

 

 

 

 

 

“เรื่องแฟนเก่าน่ะหรอ ไม่เป็นไรนะกั้ง”ฟางเดินไปแตะไหล่กั้งแล้วพูด

 

 

 

 

 

 

“เรื่องมันก็ผ่านไปนานแล้วทางที่ดีก็ควรจะทำใจนะ ไม่ใช่หมกมุ่นแบบนี้”เขื่อนพูดลอยๆทำให้กั้ง

หันขวับไปมองไม่พอใจ

 

 

 

 

 

 

“แต่ของที่ถูกแย่งไปอย่างไม่ยุติธรรมมันก็ถึงเวลาเอาคืน เพราะพวกที่ชอบแย่งของคนอื่นมันสบาย

มามากพอแล้ว”กั้งพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดทำให้ฟางชะงักคิดถึงฝันที่เธอฝันเมื่อคืนนี้ ถ้ากั้งคือ

คนเดียวกับกรในอดีตกั้งคงจะเจ็บปวดเกี่ยวกับเรื่องของคุณใหญ่และนันท์มากสินะ

 

 

 

 

 

 

“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ในวัดในวายังจะคิดโกรธแค้นอยู่”เขื่อนพูดนิ่งๆ

 

 

 

 

 

 

“นี่นาย ชั้นว่านายบวชเลยมั้ยเนี่ย ไม่พูดกับนายแล้ว ให้อาหารปลาดีกว่า”เฟย์พูดแล้วเดินไปที่

ศาลา จังหวะนั้นเองที่ไม่มีใครสนใจ กั้งแอบขัดขาเฟย์ทำให้เฟย์สะดุดกลิ้งตกน้ำไป

 

 

 

 

 

ตู้ม

 

 

 

 

 

“เฟย์ตายแล้ว”ฟางร้องอย่างตกใจ กั้งอาศัยจังหวะนั้นโดดน้ำลงไปช่วยเฟย์ขึ้นมาทันที

 

 

 

 

 

“ความจริงไม่ต้องช่วยเฟย์ก็ได้นะคะ เฟย์ว่ายน้ำเป็น”เฟย์เมื่อขึ้นมาจากน้ำก็พูดขึ้นทำให้กั้งและ

ฟางหัวเราะออกมา

 

 

 

 

 

 

“เอางี้ค่ะ วัดนี้ก็ใกล้บ้านฟางพอดีเดี๋ยวเราไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนละกัน”ฟางพูดชวนกั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เราเป็นบ้าอะไรเนี่ย”ป๊อปปี้ที่นั่งพักที่ห้องรับแขกบ้านมีนพยายามสลัดภาพของเขริกาออกไปจาก

หัวแล้วพูด

 

 

 

 

 

“คุณป๊อปเป็นอะไรคะ มีอะไรรึเปล่า”มีนรีบเข้ามาดูอาการของป๊อปปี้

 

 

 

 

 

“ปะ เปล่าครับ ช่วงนี้คงพักผ่อนน้อยน่ะครับ”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

“งั้นวันนี้เราพักงานกันก่อนนะคะ เพราะไหนๆก็ใกล้จะเสร็จแล้ว เอ โบว์ก็ไม่อยู่แบบนี้มีนจะไปไหว้

ย่าทวดยังไงละเนี่ย คุณป๊อปคะ รบกวนช่วยขับรถไปส่งมีนหน่อยสิคะ”มีนรีบอ้อนป๊อปปี้ ชายหนุ่ม

จึงไปส่งมีน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ผู้หญิงคนนี้”เมื่อมาถึงสวนแห่งหนึ่งในพื้นที่ที่ครอบครัวมีนซื้อที่ดินนี้ป๊อปปี้ต้องตกใจกับหลุมศพ

ของเขริกา

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คือย่าทวดเขมค่ะ ย่าทวดของมีนเอง ท่านเป็นผู้หญิงที่สวย อ่อนโยนและเพียบพร้อมไปทุก

อย่าง แต่ชีวิตท่านน่าสงสารนะคะ เมื่อแต่งงานกับสามีได้สักพัก ก็ถูกคนใช้ในบ้านแย่งสามีไป และ

ยังมีหน้าอ้อนคุณปู่ทวดให้สร้างบ้านให้อยู่อีกนะคะจนจนย่าทวดต้องตรอมใจตายด้วยความ

เสียใจ”มีนรีบเล่าเรื่องราวให้ป๊อปปี้ฟัง

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่นึกเลยนะครับว่าผู้หญิงสวยๆอย่างนี้ต้องถูกทำร้ายแบบนี้ด้วย”ป๊อปปี้พูดด้วยความสงสาร

 

 

 

 

 

ฟิ้ว

 

 

 

 

จู่ๆก็มีลมพัดผ่านตัวป๊อปปี้อย่างแรง จนชายหนุ่มต้องหลับตาเมื่อลืมตาพบว่ามีนได้หายตัวไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

“ใหญ่กลับมาหาเขมแล้ว”เสียงของเขริกาพูดขึ้นทำให้ป๊อปปี้หันขวับไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ใน

กระโปรงเอวสูง ดูสวยสง่า จนทำให้ป๊อปปี้ตะลึง ยืนนิ่งปล่อยให้เขริกาเดินเข้ามากอดชายหนุ่มแน่น

แล้วป๊อปปี้ก็กอดตอบเขริกาเพื่อปลอบใจ

 

 

 

 

 

 

“อย่าทิ้งเขมไปไหนอีกนะคะ เขมรักแค่คุณคนเดียว”เขริกาพูดทั้งน้ำตาทำให้ป๊อปปี้อึ้งก่อนจะเอา

นิ้วเรียวกรีดน้ำตาให้เขริกาอย่างอ่อนโยน เขริกายิ้มออกมาก่อนจะโน้มหน้าป๊อปปี้ไปจูบอย่างอ่อน

โยนโดยที่ภาณุไม่ขัดขืนเลย

 

 

 

 

 

 

“หึ ทำเป็นแข็งรักนังหน้าด้านนั่นคนเดียวเป็นไงล่ะ”มีนมองภาพที่ป๊อปปี้กับเขริกากอดจูบกันอยู่ใน

เมฆหมอกที่เขริกาสร้างขึ้นแล้วยิ้มเยาะที่ป๊อปปี้เริ่มคล้อยตามสิ่งชักจูงที่เขริกาสร้างขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“สงสัยพิมกับย่าจำปาไม่อยู่ งั้นเฟย์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะเอาเสื้อผ้าพี่ไปก่อนเลย”ฟางพูดเมื่อ

พากั้งและเขื่อนเข้ามาในบ้านส่วนแก้วและโทโมะนั้นขออยู่เล่นกับต้นตาลและใบข้าวที่วัดก่อน

เขื่อนมองด้านในเรือนริมน้ำรอบๆนิ่งๆก่อนจะเดินปลีกออกไปที่ด้านหลังบ้านเพื่อดูเรือนจันทร์เจ้า

 

 

 

 

 

 

 

“ขออยู่กัน2คนก่อนนะน้องเฟย์”กั้งแอบเดินเข้ามาอีกห้องที่เฟย์กำลังอาบน้ำล้างตัวอยู่ก็เอาถังไป

กั้นก่อนจะเดินเข้ามาในห้องนอนของป๊อปปี้และฟางแล้วเบ้ปากเมื่อเห็นรูปแต่งงานของทั้งคู่

 

 

 

 

 

 

 

“เข้ามาพอดีเลยเดี๋ยวกั้งเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ใส่เสื้อของป๊อปน่ะได้อยู่ แล้วเดี๋ยวฟางไปหาอะไร

อุ่นๆมาให้ทั้งกั้งทั้งเฟย์กินนะ”ฟางหันมาเจอกั้งยืนอยู่ในห้องก็พูดแล้วเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

“มีนนี่แย่จริงๆเลยนะคะที่เดินสะดุดล้มจนเท้าแพลงแบบนี้ คุณป๊อปเลยต้องเป็นธุระพามีนมาทายา

ที่บ้านก่อน”มีนพูดเมื่อตัวเองแกล้งล้มแล้วให้ป๊อปปี้มาทายาที่เรือนริมน้ำเพราะว่าใกล้บริเวณนี้บ้าน

พอดี

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับที่นี่มีคนอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ ฟางะได้หายาให้คุณมีนด้วย”ป๊อปปี้พูดแล้วเดินเข้ามาใน

บ้านก็แปลกใจที่ทำไมในบ้านเงียบเชียบ พลันสายตาหันไปเห็นกระเป๋าใบหนึ่งตรงโซฟาชั้นล่าง

 

 

 

 

 

 

“ไอ้กั้ง”ป๊อปปี้ตรวจค้นกระเป๋าพบว่ามันคือกระเป๋ากั้ง แล้วกั้งกับเมียเขาอยู่ที่ไหนกัน ชายหนุ่มรีบล

วิ่งขึ้นไปชั้นบนแล้วเปิดเข้าไปในห้องนอนตัวเองก็ตกใจที่เห็นกั้งนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวแล้วกำลังใส่

เสื้อผ้าของเขา

 

 

 

 

 

 

“แกมาทำอะไรที่นี่”ป๊อปปี้ถามอย่างหัวเสีย

 

 

 

 

 

“ก็ฟางเป็นพาชั้นมาเอานิ เสื้อตัวนี้ที่ชั้นอุตส่าเลือกกับฟางให้นายนายก็ไม่คิดจะใส่มันชั้นขอนะ”กั้ง

พูดแล้วสวมเสื้อเชิ้ตที่ฟางเลือกให้ป๊อปปี้กับเขาช้าๆแล้วทำหน้ากวนป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

ผลัวะ ป๊อปปี้ชกหน้ากั้งทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”ฟางได้ยินเสียงปึงปังแล้วก็รีบขึ้นมาชั้นบนแล้วห้ามสามี

 

 

 

 

 

 

“นี่กล้ามากนะ ป๊อปบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าเอามันเข้ามาในบ้านนี่ถึงขั้นเอาขึ้นมาบนห้องนอนเลย

หรอ”ป๊อปปี้โวยวาย

 

 

 

 

“ป๊อปฟังหน่อยสิ นี่ฟางไม่ได้พากั้งเค้ามาคนเดียวนะ มีทั้งเฟย์และเขื่อนอีก”ฟางพูด สักพักเฟย์ที่

เปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเสร็จถูกเขื่อนพาออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินเข้ามาในห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณป๊อปขา คุณป๊อปอยู่ไหนคะ ว้าย”มีนแสร้งร้องเสียงดังจนป๊อปปี้ผละจากเรื่องฟางแล้วลงไปดู

แล้วตกใจเห็นมีนล้มตรงบันไดก็รีบเข้าไปประคอง ฟางเห็นภาพนั้นคือเขริกากำลังออดอ้อนป๊อปปี้ก็

ตกใจ

 

 

 

 

 

“นี่เกิดอะไรขึ้นน่ะป๊อป”ฟางสะบัดหน้าหนีแล้วถามป๊อปปี้ทันที

 

 

 

 

 

“เอาเวลาไปดูไอ้กั้งก่อนดีกว่านะ กล้าหยามเอามันเข้ามาในบ้านแล้วนิ”ป๊อปปี้พูดแล้วอุ้มมีนไป

ทายา ฟางมองภาพนั้นแล้วตกใจเมื่อเห็นเชริกากอดป๊อปปี้แน่นแล้วทำหน้ายิ้มเยาะใส่ฟาง

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องป๊อป ฟางทำให้เอง”ฟางพูดแล้วรีบเข้าไปหามีน จู่ๆฟางก็สะดุดล้มชนป๊อปปี้ที่อุ้มมีน

 

 

 

 

 

“คุณฟาง ถ้าคุณฟางไม่พอใจที่คุณป๊อปอุ้มมีนแบบนี้ก็บอกสิคะ”มีนแกล้งทำหน้าเศร้าแล้วจะ

ร้องไห้

 

 

 

 

 

“ฟางนี่ฟางแกล้งคุณมีนเค้าทำไมคุณมีนเค้าเจ็บตัวอยู่นะ”ป๊อปปี้โวยวาย

 

 

 

 

 

“พอเถอะครับคุณป๊อปอย่าว่าคุณฟางแบบนี้สิครับนี่เมียคุณนะ”กั้งที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็แกล้งเข้า

มาห้ามแล้วทำน้ำเสียงตกใจปนเป็นห่งวฟาง

 

 

 

 

 

 

ผลัวะ ป๊อปปี้ยังคงโมโหชกกั้งล้มลงไปกองกับพื้น

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปทำไมเสียมารยาทกับแขกของฟางแบบนี้”ฟางตกใจรีบเข้าไปประคองดูอาการของกั้งทันที

 

 

 

 

 

“ทีฟางยังมาทำร้ายแขกของป๊อปได้เลยทำไมป๊อปจะทำไม่ได้ ป๊อปก็แค่อุ้มคุณมีนมาทายาไม่

เหมือนกับฟางที่กล้าเอาผู้ชายขึ้นไปบนห้องนอนแล้วเอาเสื้อผ้าผัวตัวเองให้ใส่แบบนี้ จะมักมากไป

ไหนห้ะ”ป๊อปปี้โมโหก็โวยวาย

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ ฟางน้ำตาไหลออกมาที่ป๊อปปี้ว่าเธอแบบนี้

 

 

 

 

 

 

“ถ้ายังโมโหแบบนี้เราก็ไม่ต้องมาพูดดีๆใส่กันเลย”ฟางร้องไห้ออกมาแล้วว่าป๊อปปี้อย่างน้อยใจ

 

 

 

 

 

 

“เออ ป๊อปก็ไม่อยากจะพูดกับคนที่พูดไม่รู้เรื่องไม่ฟังที่ป๊อปบอกแบบฟางเหมือนกัน”ป๊อปปี้โมโห

ก่อนจะประคองพามีนออกไปจากบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

 

ตัดมาที่พาทปัจจุบันแปปนึงเนาะ

 

 

เอาล่ะสิแค่ป๊อปปี้เจอกับเขมครั้งสองครั้งกลายเป็นว่าทะเลาะกับฟางแม้แต่เรื่องเล็กน้อย

 

 

 

คู่นี้จะเป็นยังไงต่อไปต้องติดตาม

 

 

 

ตอนหน้าเดี๋ยวทำพาทอดีตให้เยอะๆเลยจ้าาา

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา