บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  110.28K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

19) 19 คำเตือน

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“นี่ตกลงคู่นี้จะไม่ยอมพูดกันจริงๆหรอ”ย่าจำปาถามแล้วมองฟางที่นั่งคนละฝั่งกับป๊อปปี้นั่งหันหลัง
ไม่สนใจสามี
 
 
 
 
 
 
 
 
“โตแล้วบอกอะไรไปน่าจะจะไม่ใช่งอนแบบนี้ ไม่มีเหตุผล”ป๊อปปี้ที่ดื่มกาแฟหมดแล้วพูด
 
 
 
 
 
 
 
“ใครกันแน่ไม่มีเหตุผล นั่นเพื่อนฟางเข้าใจป้ะว่าแค่เพื่อน”ฟางพูดแล้วเอามีดสับกลางไส้กรอก
เป็น2ท่อน
 
 
 
 
 
 
 
“เอ่อ คุณฟางคุณป๊อปใจเย็นๆก่อนนะคะ”พิมที่นั่งข้างฟางก็รีบพูดเช่นเดียวกับโทโมะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“เสร็จแล้วค่ะคุณฟางไปกันเถอะค่ะ”แก้วที่เก็บของและเตรียมตัวไปวัดก็พูดขึ้น
 
 
 
 
 
 
“นี่เธอจะพาน้องชั้นไปไหนน่ะ”โทโมะหันขวับไปถามแก้ว
 
 
 
 
 
 
 
“ไปวัดค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”แก้วเมื่อเห็นโทโมะที่มีพิมอยู่ข้างกายก็พูดแล้วดึงมือฟางไปทันที
 
 
 
 
 
 
 
“แก้วแอบน้อยใจพี่ของฟางคนนี้อยู่ใช่มั้ยล่ะ”ฟางเหล่มองแก้วที่ขับรถอยู่แล้วพูด
 
 
 
 
 
 
“ไม่มีทางค่ะ ไม่มีทางที่แก้วจะน้อยใจผู้ชายพรรนั้น”แก้วพูด
 
 
 
 
 
 
 
“เอ แต่ฟางแปลกใจจริงๆนะ ว่าทำไมคนเราเคยสนิทกันตอนเด็กไหงมาทะเลาะกันแบบนี้ได้ล่ะ
เนี่ย”ฟางพูด
 
 
 
 
 
 
 
“คนเจ้าชู้แบบนั้น เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นแบบนั้น แก้วไม่อยากจะกลับไปญาติดีด้วยหรอกค่ะ
เค้าจะได้รู้ว่าแก้วน่ะไม่ใช่แค่ของเล่นหรือดอกไม้ริมทางทั้งนั้น”แก้วพูด ฟางมองแก้วที่แอบซึมก็ยิ้ม
ออกมา เธอมองออกตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้วว่าแก้วแอบรักพี่ชายของเธอ แต่ด้วยความที่โทโมะมัก
มองข้ามและมัวแต่สนใจของสวยๆงามๆนอกกาย ทำให้แก้วแอบช้ำใจ นี่โทโมะจะรู้มั้ยนะว่าคนที่
เคยเล่นด้วยกันตอนเด็กๆจะหลงรักตัวเขาเองและแอบน้อยใจเวลาโทโมะมีใครแบบนี้
 
 
 
 
 
 
“ถึงวัดแล้วเดี๋ยวเราไปทำบุญกันเลยเนาะแก้ว”ฟางพูดเมื่อลงจากรถและเค้าถวายสังคทานที่กุฎิ
หลวงตา
 
 
 
 
 
 
“อ้าวแก้ว วันนี้ลางานมาหรอมากับใครน่ะ”ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแก้ว
 
 
 
 
 
 
 
“สวัสดีค่ะคุณครู นี่คุณฟางค่ะ หลานของย่าจำปาวันนี้แก้วพาคณฟางมาทำบุญน่ะค่ะ แล้วเด็กๆที่วัด
ล่ะคะ”แก้วถามต่อ
 
 
 
 
 
 
“ตอนนี้พวกเด็กๆไปช่วยกันล้างบาตรพระน่ะเดี๋ยวสายๆครูว่าจะสอนภาษาอังกฤษเด็กๆ เออ วัน
ก่อนขอบใจมากนะที่ช่วยซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เด็กๆเค้าน่ะ”คุณครูพูดแล้วนึกถึงวันนั้นที่ห้าง
 
 
 
 
 
 
“อ๋อ ค่ะไม่เป็นไรเรื่องเล็กน้อยค่ะ ให้เด็กๆมีเสื้อผ้าใส่ตัวใหม่ๆบ้าง แล้วยิ่งมีผู้หญิงด้วย”แก้วพูด
 
 
 
 
 
“ใครหรอแก้ว”ฟางมองแก้วและชายสูงวัยพูดคุยกันก็สงสัย
 
 
 
 
 
 
 
 
“นี่ครูขลุ่ยค่ะ เค้าเป็นครูอาสาสอนหนังสือให้เด็กวัดในวัดนี้ที่แก้วมาประจำ นี่แก้วพึ่งรับอุปการะ
ต้นตาล กับใบข้าว ฝาแฝดชายหญิงที่วัดนี้ค่ะ”แก้วพูด ฟางถึงกับบางอ้อรู้ทันทีว่าที่แก้วไม่ชอบอยู่
ติดบ้านนั้นแก้วไปไหน
 
 
 
 
 
 
 
“แม่แก้ว”เด็กฝาแฝดชายหญิงวิ่งมากอดแก้วด้วยความคิดถึงแก้วยิ้มก่อนจะเอาขนมให้เด็กๆ
 
 
 
 
 
 
 
“หนูแก้วมาแต่หัววันแบบนี้ดีเลย หลวงตาจะได้ฝากเอาหนังสือธรรมมะไปให้คุณจำปา”หลวงตา
เดินลงมาจากกุฏิแล้วพูด
 
 
 
 
 
 
“วันนี้แก้วพาคุณฟางมาทำบุญถวายสังคทานค่ะหลวงตา”แก้วพูด
 
 
 
 
 
 
 
“หนู”ทันทีที่หลวงตาเห็นหน้าฟางแล้วภาพอดีตของนันท์ ภาณุและเขริกาก็ฉายเข้ามาในหัว
 
 
 
 
 
 
“หลวงตาเป็นอะไรรึเปล่าครับ”เขื่อนที่แวะมาหาหลวงตาก็พูดขึ้นแล้ววิ่งไปประคอง
 
 
 
 
 
 
“ไม่เป็นไรเขื่อน หลวงตาไม่เป็นไร”หลวงตาพูดก่อนจะพาฟางและแก้วขึ้นไปบนกุฏิ
 
 
 
 
 
 
 
“พึ่งรู้นะคะเนี่ยว่าเขื่อนเป็นลูกศิษย์หลวงตา”ฟางพูดเพราะทึ่งไม่คิดว่าแท้จริงแล้วเขื่อนคือเด็ก
กำพร้าที่มีนักธุรกิจใจบุญอุปการะเขื่อนไปเลี้ยง แต่เขื่อนก็ไม่ลืมบุญคุณหลวงตามาหาหลวงตา
บ่อยๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
“แล้วคุณฟางมาทำบุญที่นี่บ่อยมั้ยครับ”เขื่อนถาม“ก็พึ่งครั้งนี้ครั้งแรกค่ะ พอดีมากับแก้วเค้า”ฟาง
พูด
 
 
 
 
 
 
 
“เขื่อน เอานี่ไปให้หนูฟางเค้าสิ”หลวงตาเดินออกมาแล้วยื่นตะกรุดข้อมือให้ฟาง
 
 
 
 
 
“มีอะไรรึเปล่าคะหลวงตา”แก้วแปลกใจกับท่าทางของหลวงตาก็ถาม
 
 
 
 
 
 
“แม่หนุคนนี้มีกรรมเก่าในอดีตนะ ตอนนี้เจ้ากรรมนายเวรกำลังมาตามสะสางบัญชีอยู่ แต่ผลกรรมจะ
หนักเบาก็ขึ้นอยู่กับเจ้ากรรมนายเวรเค้าว่าจะเลิกอาฆาตพยาบาทรึเปล่า”หลวงตาพูด
 
 
 
 
 
 
 
“แล้วนี่ไม่มีทางแก้เลยหรอคะ”แก้วพูดถามอย่างตกใจ
 
 
 
 
 
 
“มันคือกฎแห่งกรรมน่ะครับ หนียังไงก็หนีไม่พ้น”เขื่อนตอบแทนเพราะรู้ดีว่าฟางกำลังจะเจอกับ
อะไร
 
 
 
 
 
 
 
“งั้นแสดงว่าที่ตั้งแต่ฟางแต่งงานมาแล้วฝันถึงเรื่องราวในอดีตมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญน่ะสิคะ”ฟาง
พูด
 
 
 
 
 
 
 
“มันคืออดีตชาติของหนูกับคนรักของหนูที่เคยทำกันมา เอาล่ะถ้าหนูไม่สบายใจหนูก็มาที่นี่บ่อยๆ
ก็ได้นะ”หลวงตาพูด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ชาติที่แล้วเราคือนันท์ และป๊อปปี้ก็คือคุณใหญ่จริงๆ”ฟางพูดเมื่อออกมาจากกุฏิ
 
 
 
 
 
 
 
 
“เอ่อ คุณฟางครับ ผมรู้นะครับว่าคุณฟางอาจจะไม่สบายใจกับเรื่องที่พึ่งรู้มา ถ้าคุณรักสามีของคุณ
จริงๆผมขอให้คุณหนักแน่นกับความรักและเชื่อใจเค้าให้มากๆนะครับ”เขื่อนเดินตามมาแล้วพูดก่อ
นะเดินออกไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“พิลึกคนแฮะ นึกจะมาก็มาไปก็ไป”แก้วพูดแล้วมองเขื่อนสวยความสงสัยแต่ไม่ติดใจอะไร
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ว้าวทะเล ไปเล่นน้ำกันเถอะค่ะพี่เขม นังนันท์ยืนหาวอยู่นั่นล่ะเอาของไปเก็บ”คุณเล็กพูดเมื่อมาถึง
บ้านพักที่ประจวบคีรีขันธ์แล้วหันไปเอ็ดใส่นันท์ที่หาวหวอดๆด้วยความเพลียจากเมื่อคืนของเธอกับ
ภาณุ
 
 
 
 
 
 
 
 
“เพลียรึว่ายังติดใจรสรักชั้นอยู่ล่ะหืม”เมื่อไม่มีใครสนใจภาณุรีบเดินมากระซิบของหูนันท์
 
 
 
 
 
 
 
“อย่าค่ะ ตอนนี้คุณเขมเองก็อยู่ที่นี่ด้วย”นันท์ตกใจรีบถอยห่างก่อนจะพูด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“หึ อย่าได้เอาตัวเองไปเทียบกับเขมเลย ชั้นน่ะรักและยกย่องเขมไว้อยู่แล้ว แต่กับเธอก็แค่นาง
ทาสที่เอาไว้บำเรออารมณ์ของชั้นเท่านั้นล่ะ กายังไงก็เป็นกาวันยังค่ำ”ภาณุว่านันท์ นันท์กำมือ
แน่นซ่อนความรู้สึกเสียนี้
 
 
 
 
 
 
“มีอะไรรึเปล่าคะใหญ่ทำไมไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอีก เขมอยากไปเล่นน้ำแล้วนะ”เขริกาในชุดคลุมอาบ
น้ำเดินลงมาพูด
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เขมไปก่อนเลยนะเดี๋ยวใหญ่จะตามไป ก็แค่สอนสำนวนไทยคำว่ากากับหงส์ให้
คนใช้ฟังน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”ภาณุพูดแล้วโอบเอวเขริกาขึ้นไปชั้นบน เขริกายิ้มนิดนึงแต่ก็แอบมอง
นันท์และภาณุด้วยความสงสัย
 
 
 
 
 
 
 
 
“นั่นสินะนังนันท์ เรามันก็แค่กา เรามันไม่ใช่หงส์ เราเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์เค้าเท่านั้น”นันท์พูด
เศร้าๆ
 
 
 
 
 
 
“ว้าย ไม่เอาสิใหญ่ นี่แน่ะๆ”เสียงหัวเราะคิกคักริมหาดของภาณุและเขริกาดังขึ้น นันท์ที่เอาน้ำมา
เสิร์ฟเห็นก็ชะงักเมื่อเห็นภาณุ เขิรกาและคุณเล็กเล่นน้ำในชุดว่ายน้ำ นันท์เมื่อเห็นเรือนร่างกำยำ
ของภาณุก็หน้าแดงก่อนจะเบือนหน้าหนี
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ยืนเซ่ออะไรนังนันท์ ชั้นอยากกินน้ำมะพร้าว เอามาให้ตรงนี้สิ”คุณเล็กตะโกนบอก นันท์จึงเอาน้ำ
มะพร้าวไปเสิร์ฟ
 
 
 
 
 
 
 
 
ตู้ม เมื่อเดินมาถึงชายหาด จู่ๆนันท์ก็ถูกคุณเล็กผลักหน้าคะมำกับน้ำทะเล
 
 
 
 
 
 
 
 
“55555 สมน้ำหน้าอยากชักช้าเองนิ”คุณเล็กหัวเราะอย่างสะใจ นันท์รีบลุกขึ้นมาแล้วต้องตกใจ
เมื่อเห็นว่าที่มือของเธอนั้นเลือดออกจากการล้มเมื่อกี้คงจะไปกระแทกโดนเปลือกหอยหรืออะไร
เข้า นันท์รีบเดินจ้ำๆกลับไปทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
“ฮึก ฮือๆ”เมื่อมาถึงบ้านพักนันท์ก็ทรุดลงร้องไห้ออกมาทันทีแล้วมองแผลที่มือตัวเอง
 
 
 
 
 
 
หมับ
 
 
 
 
 
 
 
 
จู่ๆก็มีมือดึงแขนเธอให้ลุกขึ้น นันท์หันไปมองแล้วตกใจเพราะคนที่ฉุดเธอขึ้นมาคือภาณุ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“เป็นแผลแล้วยังร้องไห้อยู่ทำไม ทำไมไม่ไปทำแผลล่ะ”ภาณุกอดอกถามนันท์เมื่อมาประจันหน้า
กัน
 
 
 
 
 
 
 
“ขอโทษจ้ะ เดี๋ยวนันท์จะไปทำแผลเดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ”นันท์พูดแล้วรีบเดินไปแต่ภาณุรั้งแขนไว้
 
 
 
 
 
 
 
“ซุ่มซ่ามอย่างเธอทำแผลถนัดรึไง มานี่”ภาณุพูดแล้วดึงนันท์ไปนั่งที่ห้องพักก่อนจะหาอุปกรณ์ทำ
แผลแล้วมานั่งทำแผลให้นันท์ ตึกๆ เมื่อเจอกับความอ่อนโยนของภาณุแบบนี้ทำให้หัวใจของนันท์
เต้นไม่เป็นจังหวะทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ชอบคุณคุณใหญ่มากนะจ้ะที่ช่วยทำแผลให้นันท์”นันท์พูดแล้วก้มหน้างุดๆไม่กล้าสบตาร่างสูง
 
 
 
 
 
 
 
 
“นี่ ที่บ้านเธอเค้าสอนรึว่าพูดคุยกับเจ้านายไม่ให้มองหน้า เงยหน้าขึ้น”ภาณุเหล่มองนันท์ที่ยังคง
กลัวตัวเองก็พูดทำให้นันท์ค่อยๆเงยหน้าแล้วสบสายตาคม ภาณุมองสบตากับดวงตากลมโตสักพัก
ก่อนจะเบือนหน้าหนี
 
 
 
 
 
 
 
 
“เดี๋ยวไปเตรียมอาหารเย็นเลยละกันไม่ต้องไปรับใช้พวกชั้น”ภาณุได้สติแล้วรีบพูดก่อนจะเดินไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“คุณเป็นคนยังไงกันแน่ คุณใหญ่”นันท์ที่มองตามแผ่นหลังของภาณุไปแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“นี่ใหญ่ไปไหนมาคะ พอแม่นั่นล้มแล้วหนีไปใหญ่ก็ตามไป อย่าบอกนะว่า”เขริกาเดินมาตามภาณุ
แล้วพูดอย่างจับผิด
 
 
 
 
 
 
 
“เหลวไหลน่าเขม ผมน่ะแค่แวะไปเข้าห้องน้ำแล้วเลยไปดูในครัวว่ามีอะไรเตรียมไว้สำหรับเย็นนี้
บ้างเท่านั้นเอง แหม ก็เพื่อนของเราที่จะทยอยมาอีกตั้งเยอะเราต้องดูแลเอาใจใส่หน่อยสิจ้ะ”ภาณุ
รีบพูด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“แล้วไปค่ะ เขมก็นึกว่าใหญ่จะเอ็นดูเห็นใจแม่นันท์นั่นจนเกินความสัมพันธ์เจ้านายลูกน้อง”เขริกา
พูด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“โธ่ เขม ผมเนี่ยนะจะสนใจแม่นั่น แม่นั่นก็แค่เด็กในบ้าน ผมน่ะรักแค่คุณคนเดียวนะเขม”ภาณุรีบ
กอดปลอบเขริกา เป็นจังหวะเดียวที่นันท์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาแล้วเตรียมไปจ่ายตลาดกับสาวใช้คน
อื่นได้ยินเข้าก็ชะงัก
 
 
 
 
 
 
 
 
“ใหญ่น่ะ บ้าที่สุดเลย งั้นถ้ากลับไปเราให้คุณพ่อคุณแม่มาคุยเรื่องฤกษ์งานหมั้นเราเลยนะคะ”เข
ริกาพูด
 
 
 
 
 
 
 
 
“เขมว่าอย่างไรก็ก็เอาตามนั้นครับ”ภาณุพูดเขริกาจึงจูบชายหนุ่มด้วยความรัก นันท์ที่แอบดูอยู่หลัง
พุ่มไม้ก็รู้สึกสะอึกจุกที่ลำคอ ภาพที่ทั้งคู่แสดงความรักกับสิ่งที่ภาณุทำให้กับเธอ
 
 
 
 
 
 
 
“นังนันท์ เราจะใจเต้นกับการกระทำของเค้าทำไม เรามันก็แค่ทาสของเค้า เค้ามีคนรักแล้ว”นันท์
พูดเตือนตัวเองแล้วรีบปลีกตัวออกไปจากบริเวณนั้นทันที ไม่เข้าใจตัวเองทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บ
แปลบแบบนี้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“พวกเค้ารักกันมาก แล้วชั้นไปรู้สึกแบบนั้นได้ยังไงกัน”ฟางลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่องีบหลับแล้วเผลอ
ฝันถึงอดีต
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ป๊อป ฟางรักป๊อปนะ”ฟางพูดแล้วมองรูปบนมือถือตัวเองที่ป็นรูปแต่งงานของเขาและป๊อปปี้แล้ว
ก้มลงจูบมันอย่างอ่อนโยนก่อนะเลือกส่งข้อความขอโทษไปง้อสามีทันที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่มีวัน ชั้นจะทำให้แกได้เห็นว่าแกเข้ามาทำให้ทุกอย่างต้องพัง นังนันท์ ชั้นจะทำให้แกได้เห็น
สิ่งที่แกทำกับชั้นอีกเรื่อยๆ แค่นี้ยังน้อยไป”เขริกาลืมตาที่ห้องใต้หลังคาบ้านมีน และสัมผัสได้ว่า
ฟางเองยังมีความรักและซื่อสัตย์ต่อป๊อปปี้ทำให้เธอไม่แข็งแกร่งขึ้นได้ก็ไม่พอใจก่อนจะพยายาม
ทำให้ฟางเริ่มคิดถึงอดีตอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
ฟางรู้แล้วว่าเป็นคนเดียวกับนันท์ แล้วงานนี้เขริกาก็ยังไม่เลิกอาฆาต
 
 
จะเป็นไงต้องลุ้นๆ
 
 
 
 
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา