บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  108.29K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

18) 18 ความเชื่อใจ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“วันนี้เป็นอะไรรึเปล่าป๊อป จู่ๆก็โทรมาแคนเซิลนัดของเราน่ะ รู้มั้ยวันนี้ฟางกับเฟย์กินข้าวกัน

แค่2คนเป็นผู้หญิงด้วยแบบนี้ไม่มีบอดี้การ์ดคอยดูแล ป๊อปอ่ะใจร้าย”เมื่อป๊อปปี้เข้ามาในห้องนอน

ฟางก็พูดแกมหยอกสามี

 

 

 

 

 

 

 

“หรอ แล้วไอ้คนที่มันอยู่ด้วยตอนกลางวันไปไหนแล้วล่ะ ทำไมไม่อยู่ด้วยกัน”ป๊อปปี้พูดนิ่งๆ

 

 

 

 

 

“นี่ป๊อปพูดเรื่องอะไร ฟางไม่เข้าใจ”ฟางหันไปมองสามีด้วยสายตาไม่เข้าใจ

 

 

 

 

 

 

“เป็นไง วันนี้ไปเลือกซื้อต้นไม้กับไอ้กั้งสนุกมากมั้ย”ป๊อปปี้ถามขึ้น

 

 

 

 

 

 

“บังเอิญเจอกันมากกว่าน่ะ แต่ว่าเฟย์กับเขื่อนก็ไปนะไปกันหลายคนด้วย”ฟางพูด

 

 

 

 

 

 

“แต่เท่าที่เห็นป๊อปเห็นแค่ฟางอยู่กับมันแค่2คนมากกว่านะ แล้วก็ดูมีความสุขมากด้วย”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

 

 

“ป๊อปก็กั้งเค้าเป็นเพื่นฟางนี่ เค้ามาช่วยฟางเลือกต้นไม้ฟางก็ต้องขอบคุณเค้ามากกว่าจะให้ป๊อปมา

ว่ามาตั้งแง่เค้าแบบนี้นะ”ฟางถอนหายเบาๆแล้วพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ๋อ เพื่อนรักคนนี้ของฟางรู้สึกว่าป๊อปจะแตะต้องไม่ได้เลยนิ ให้เกียรติมากกว่าผัวตัวเอง”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ ฟางไม่พอที่สามีว่าแบบนี้ก็ตบหน้าทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อป ฟางไม่เคยให้ใครมาอยู่เหนือป๊อปเลยนะ กั้งเค้าก็แค่เพื่อนเท่านั้นล่ะ”ฟางพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทั้งๆที่รู้ว่าป๊อปไม่ชอบให้ฟางใกล้มันฟางก็ยังจะแอบหาเวลาไปอยู่กับมันลับหลังผัวตัวเองแบ

บนี้น่ะหรอห้ะที่ให้เกียรติป๊อปมากกว่ามัน”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

 

 

“ป๊อปนี่ป๊อปไม่มีเหตุผลเอาซะเลย”ฟางพูดแล้วเดินหนีแต่ป๊อปปี้ดึงตัวมากอดแน่น

 

 

 

 

 

 

“ไม่มีเหตุผลแล้วไง เรื่องอื่นป๊อปยอมได้หมดแต่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ป๊อปไม่ยอม เลิกยุ่งกับกั้งซะ

ป๊อปไม่ชอบ”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

 

“ไม่เค้าเป็นเพื่อนฟางเราไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้นเลยนะ ถ้าไม่ชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ ไม่อยู่กับป๊อป

แล้ว วันนี้ฟางจะไปนอนห้องคุณย่า”ฟางสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมแล้วเดินหนีสามีไปทันที

 

 

 

 

 

 

 

“โธ่ โว้ย”ป๊อปปี้ที่เห็นฟางต่อต้านตัวเองเพราะกั้งก็หงุดหงิด ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมถึง

เป็นแบบนี้

 

 

 

 

 

“เอ้า นังนันท์ถือของให้มันแข็งแรงหน่อยสิยะ นี่ถ้าข้าวของตกแตกไปชั้นจะเอาเลือดหัวแก

ออก”คุณเล็กพูดเมื่อสั่งนันท์ให้เตรียมข้าวของที่จะไปบ้านพักที่ประจวบคีรีขันธ์วันพรุ่งนี้กับ

ครอบครัวก็ว่า

 

 

 

 

 

“เตรียมของแต่หัววันเลยนะน้องเล็ก”เขริกาพูดแล้วเดินควงแขนมากับภาณุ

 

 

 

 

“พี่เขมมาก็ดีแล้วค่ะเดี๋ยวเราไปช่วยกันเลือกชุดว่ายน้ำที่จำใส่ที่ประจวบกันดีกว่านะคะ”คุณเล็กพูด

แล้วก็รีบดึงมือเขริกาไปกับตัวเองด้านใน ภาณุมองคู่หมั้นแล้วหันกลับมาเห็นนันท์กำลังเอาเสื้อผ้า

ของคุณเล็กและตัวเองไปซัก

 

 

 

 

 

 

“คะ คุณใหญ่”นันท์เดินมาแล้วชะงักเมื่อภาณุอ้อมเดินมาดักอีกทาง

 

 

 

 

 

 

“คุณใหญ่คะ นันทืขอทางหน่อยค่ะ เดี๋ยวถ้าซักเสื้อผ้าไม่เสร็จนันท์จะถูกลงโทษเอา”นันท์พูดเมื่อ

ถูกภาณุแกล้ง

 

 

 

 

 

 

“ก็ดีน่ะสิ ชั้นอยากเห็นเธอโดนน้องชั้นเล่นงานอยู่พอดี”ภาณุพูดกวนๆ

 

 

 

 

 

“โรคจิต”นันท์พูดเบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอว่าไงนะ”ภาณุได้ยินกระชากแขนนันท์เข้ามาถามอย่างแรงทำให้ตะกร้าผ้าตกใส่เท้าตัวเอง

ทันที

 

 

 

 

 

 

 

“คุณใหญ่ นันท์ขอโทษจ้ะ ก็คุณใหญ่มากระชากแขนนันท์แบบนี้ของที่ถือก็ตกเอาสิจ้ะ”นันท์พูด

แล้วประคองภาณุไปนั่งก่อนจะดูว่าที่เท้าเจ็บมากรึเปล่า

 

 

 

 

 

“ถ้าชั้นเดินไม่ได้เธอเจอดีแน่”ภาณุว่า

 

 

 

 

 

“จะโดนอะไรอีกก็ทำเถอะจ้ะ ยังไงซะนันท์ทำอะไรก็ผิดไปหมดอยู่แล้ว”นันท์พูดแกมน้อยใจตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

“มีสิทธิ์น้อยใจงั้นหรอห้ะ ดี อยากให้ชั้นทำอะไรดีล่ะหืม ตรงนี้ท่าน้ำนี่ก็ไม่มีใครแล้วด้วย”ภาณุพูด

ยั่นันท์ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ นันท์ตกใจถอยตกน้ำลงไป โดยที่ภาณุรีบคว้าแขนนันท์ไว้แต่กลับ

ตกลงไปด้วยกันทั้งคู่

 

 

 

 

 

 

“แค่กๆ คุณใหญ่ทำอะไรจ้ะ นี่เปียกกันหมดแล้ว”นันท์พูดแล้วจะพยายามว่ายเข้าฝั่งแต่ภาณุดึงไป

กอดรัดแน่น

 

 

 

 

 

 

“ก็ถ้าเสื้อเปยกแบบนี้ก็ไม่ต้องใส่มันสิ”ภาณุยิ่งแกล้งนันท์มากขึ้นก่อนจะรวบนันท์ไปกอดในน้ำแล้ว

ใช้สายตาโลมเลียไปยังเสื้อผ้าฝ้ายตัวบางของนันท์ที่บางจนเห็นชั้นในก่อนมือหนาในน้ำจะลูบไล้

ไปทั่วสะโพกและต้นขาของนันท์

 

 

 

 

 

 

“ยะ อย่าจ้ะคุณใหญ่”นันท์หน้าแดงใจเต้นรัวพยายามขืนตัวเองออกจากการเกาะกุมเมื่อมือหนาเริ่ม

อยู่ไม่สุข

 

 

 

 

 

 

“จะว่าไปคืนนั้นมาชั้นกับเธอก็ไม่ได้เจอหน้ากันจังๆแบบนี้เลย และคืนนั้นชั้นเองก็ทำคุนแรงกับเธอ

ด้วยทั้งๆที่เป็นครั้งแรกของเธอแท้ๆ ครั้งนี้ชั้นจะชดเชยให้ละกัน”ภาณุพูด

 

 

 

 

 

 

“อย่าจ้ะเดี๋ยวใครมาเห็น”นันท์พูดแล้วหลบไม่ให้ภาณุหอมแก้ม

 

 

 

 

 

“ก็อย่าร้องเสียงดังสิ ท่าน้ำริมน้ำนี่ไม่มีคนมาหรอก”ภาณุพูดพลางซุกไซร้ตามตัวของนันท์

 

 

 

 

 

“พี่นันท์จ้ะพี่นันท์”เสียงของจำปาทำให้นันท์และภาณุชะงักตกใจ

 

 

 

 

 

“มะ มีอะไรหรอจำปา”นันท์รีบดีดตัวเองขึ้นมานั่งริมท่าน้ำแล้วถาม

 

 

 

 

 

 

“ทำไมพี่นันท์ถึงตัวเปียกแบบนี้กันจ้ะ”จำปาถาม

 

 

 

 

 

“เอ่อ พี่ตกน้ำน่ะไม่มีอะไรหรอก”นันท์พดแล้วมองภาณุที่ว่ายน้ำไปมุดอยู่ใต้ท่าน้ำไม่ให้จำปาเห็น

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ จ้ะไปเปลี่ยนเสื้อก่อนเถอะจ้ะ เพราะพี่กรมารอพี่นันท์ที่โรงเก็บของแล้วจ้ะ”จำปาพูด นันท์เมื่อ

ได้ยินชื่อคนรักก็ยิ้มดีใจรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับจำปาที่มาตามทันที

 

 

 

 

 

 

 

“หึ ทำเป็นใสซื่อไม่เคยแต่พอได้ยินชื่อคนรักล่วิ่งโร่ไปเชียวนะ”ภาณุขึ้นมาจากน้ำแล้วบ่นอย่าง

หงุดหงิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่กร”เมื่อมาถึงที่โรงเก็บของที่กรซ่อนตัวอยู่ นันท์รีบเรียกทั้งคู่วิ่งไปกอดกันด้วยความคิดถึง

 

 

 

 

 

 

“นันท์วันนั้นพี่ขอโทษนะที่ไม่ได้กลับไปที่โรงสี พวกนั้นมันรุมทำร้ายพี่แล้วโชคดีที่เจอพลเมืองดี

พาพี่ไปส่งโรงพยาบาลได้ นันท์พวกนั้นทำอะไรนันท์อีกรึเปล่าบอกพี่สิ”กรถามนันท์ด้วยความเป็น

ห่วง

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ เปล่าจ้ะ คุณใหญ่ไปเจอนันท์หลบอยู่ก็ลากนันท์กลับมาที่เรือนจันทร์เจ้าจ้ะ”นันท์อึกอักคิดถึง

เรื่องคืนนั้นก็โกหกคนรักเพื่อไม่ให้กรรู้ว่าเธอตกเป็นของภาณุไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

“โถ นันท์ อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ นันท์ก็จะหนีพ้นจากที่นี่แล้ว เพราะพี่เองที่ทิ้งนันท์ไว้”กรพูดด้วย

ความสงสารนันท์

 

 

 

 

 

 

“ไม่มีใครพาแม่นี่ออกปากที่นี่ได้หรอก”ภาณุเดินดุ่มๆเข้ามาหาพวกของนันท์

 

 

 

 

 

 

 

“คุณใหญ่ ทำไมเนื้อตัวถึงเปียกแบบนั้นละจ้ะ”จำปาแปลกใจปนตกใจที่เห็นสภาพภาณุเหมือนกับ

นันท์เมื่อกี้นี้

 

 

 

 

 

 

“ทำไมจะพาออกไปไม่ได้ ถ้าอยากได้เงินมากพ่อของนัท์ติดแค่พันเดียวเดี๋ยวผมจะเอาเงินมาไถ่

ตัว”กรพูด

 

 

 

 

 

 

“เสียจ้ะนะ เพราะว่าพ่อของแม่นี่ขายขาดให้แม่ชั้นในราคา3พันบาทแล้ว ต้องเริ่มเก็บเงินใหม่แล้ว

ล่ะ”ภาณุเยาะ

 

 

 

 

 

 

“นังนันท์นี่ชั้นให้แกไปซักผ้าแล้วทำไมถึงนัดผู้ชายมาอีกล่ะ ไม่รักดี”คุณเล็กและเขริกาเดินลงมาว่า

 

 

 

 

 

 

“อย่าว่านันท์แบบนั้นสิเล็กบางทีคนรักกันเค้าอยากมาหากันก็ได้นี่จ้ะ”เขริกาทำทีเป็นพูดจาดีๆใส่

 

 

 

 

“อย่าเสียเวลาพูดดีกับพวกนี้ไปเลยเขม ชั้นเปลี่ยนใจล่ะ พรุ่งนี้เธอไม่ต้องเฝ้าบ้านไปรับใช้พวกชั้น

ที่ประจวบ เพราะชั้นไม่ไว้ใจถ้าเกิดเธออยู่ที่นี่โดยไม่มีพวกชั้น เธอก็คงจะหนีตามคนรักเธอไป

อีก”ภาณุสั่ง

 

 

 

 

 

 

“โธ่นันท์”กรมองนันท์ที่กำมือแน่นด้วยความสงสารคนรักมาก เอื้อมมือไปจับมือนันท์แต่ถูกภาณุปัด

มือนั่นทิ้ง

 

 

 

 

 

 

 

“อ้อ ส่วนนายไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกับเรือนจันทร์เจ้านี่ ดังนั้น ประตูอยู่ทางโน้นเชิญ”ภาณุไล่

 

 

 

 

 

“ไอ้ชิด ไอ้สมดูด้วยละกันว่าประตูไหนเปิดทิ้งไว้อีกก็ให้ปิดนะ เดี๋ยวมันมีรูแล้วพวกหมาจนๆจะหนี

เข้ามาอีก”คุณเล็กมองกรที่เดินคอตกก็รีบสั่งคนใช้ตัวเอง กรหันขวับไปมองคุณเล็ก

 

 

 

 

 

 

 

“คุณหนูนี่ก็นะครับหน้าตาสะสวย ฐานะดี การศึกษาดีแต่ทำไมมารยาททรามเหมือนกับแม่ค้าปาก

ตลาดเลย”กรว่า

 

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ คุณเล็กโมโหเดินไปตบหน้ากรจนหัน

 

 

 

 

 

 

“อย่ามาปากดี ชั้นไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ ไว้ว่าชั้นอยู่คนละชั้นกับแก ไอ้เสมียนจนๆ ออกไปได้

แล้วไป๊ใ”คุณเล็กไล่กรอย่างหมูอย่างหมา กรมองคุณเล็กแล้วถอนหายใซ่อนอารมณ์โกรธตัวเองไว้

แล้วเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวจำปาช่วยพี่นันท์เก็บของนะจ้ะพรุ่งนี้พวกคุณใหญ่ออกเดินทางแต่เช้าด้วย”จำปาพูดเมื่อ

เข้าไปช่วยนันท์ในห้อง

 

 

 

 

 

 

 

“พี่น่ะไม่มีของอะไรหรอกจ้ะ เราไปนอนเถอะนะเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำพี่ว่าจะนอนแล้วเหมือนกัน”นันท์

พูดจำปาจึงเดินออกไป นันท์จึงไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่รื้อหาผ้าถุงเตรียมตัวไปอาบน้ำ แล้วถอด

เสื้อผ้าตัวเองหลังตู้โดยไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งเข้ามาในห้องของเธอแล้วลงกลอนประตูอย่าง

เงียบๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อื้ออ”เมื่อนุ่งผ้าถุงเตรียมตัวไปอาบน้ำเสร็จนันท์ก็ร้องตกใจเมื่อเห็นภาณุอยู่ในห้องเธอกำลังจะหนี

แต่ภาณุอาศัยความไวกว่ารีบเอามือปิดปากนันท์ก่อนจะรวบนันท์ไปกอดแน่น

 

 

 

 

 

“เงียบนะ อยากให้คนแห่กันมารึไง”ภาณุว่า

 

 

 

 

 

“คุณใหญ่มาทำอะไรที่ห้องนันท์จ้ะ”นันท์พูดเมื่อถูกมือหนาปล่อยเป็นอิสระ

 

 

 

 

 

“ชั้นน่ะหรอก็มาลงโทษเธอไงล่ะ โทษฐานที่พาผู้ชายเข้าบ้านอีกครั้ง”ภาณุพูด

 

 

 

 

“อะไรกัน นันท์ไม่ได้พาพี่กรเช้ามานะจ้ะ”นันท์พูดอย่างตกใจ

 

 

 

 

 

“แต่มันมาหาเธอ ชั้นไม่ได้โง่เหมือนเด็กนะที่จะไม่รู้ว่าพวกเธอนัดเจอกัน”ภาณุว่า

 

 

 

 

“นันท์ไม่ได้นัด คุณมันไม่มีเหตุผล”นันท์มองภาณุที่ตั้งแง่แล้วพูด

 

 

 

 

 

 

“อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะ ชั้นเป็นเจ้านายชั้นจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ดังนั้นชั้นจะลงโทษเธอกี่ครั้ง

จะลงโทษยังไงก็ได้เธอไม่มีสิทธิ์ร้องหรือปฎิเสธมัน”พูดจบภาณุก็ผลักนันท์ลงไปกับเตียงแล้วบด

จูบร่างบางทันที

 

 

 

 

 

 

 

“มะ ไม่นะจ้ะ อย่าทำแบบนี้กับนันท์”นันท์ร้องตกใจเมื่อถอนจูบออกมาและพยายามขอร้อง

 

 

 

 

 

“อย่าทำให้มันยากไปหน่อยเลย เธอน่ะไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ของได้เสมียนคนรักของเธออีกต่อไปแล้ว

นะ จำไว้ว่าชั้นเป็นเจ้านายเอ ชั้นจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ห้ามขัดขืน”ภาณุพูดจบก็ซุกไซร้ตาม

ร่างกายของนันท์ โดยที่นันท์ต้องจำใจยอมเป็นของภาณุอีกครั้งด้วยน้ำตานองหน้าและให้เขาทำ

จนกว่าจะพอใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

“นอนไม่หลับหรอคะคุณฟาง”แก้วพูดเมื่อลงมากลางดึกแล้วเจอฟางนั่งอยู่ที่ครัว

 

 

 

 

 

 

“ฟางแค่รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยน่ะแก้ว ที่ทำไมฟางต้องฝันแปลกๆถึงอดีตทุกวันแบบนี้”ฟางพูด

แล้วถอนหายเพราะเมื่อหัวค่ำที่เธอทะเลาะกับป๊อปปี้เสร็จเธอหนีมานอนห้องย่าจำปาและเผลอหลับ

ไปก่อนจะฝันถึงเรื่องราวในอดีตของนันท์อีกครั้งแล้วฟางก็หนีลงมาชั้นล่างเพื่อหาอะไรอุ่นๆดื่มนอน

 

 

 

 

 

 

“เอาอย่างงี้มั้ยคะ ถ้าคุณฟางไม่สบายใจงั้นพรุ่งนี้แก้วลางานเดี๋ยวเราไปทำบุญกัน”แก้วพูด

 

 

 

 

“จริงหรอแก้ว ขอบใจนะ”ฟางพูดแล้วยิ้มให้กับแก้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

จุดชนวนรักร้าวเริ่มขึ้นเเล้ว ส่วนคุณใหญ่กับนันท์เป็นไงต้องดูกันต่อไปนะ55555

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านนิยายฟิคชั่นเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา