บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  110.28K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

15) 15 ชีวิตที่น่าสงสาร

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 “มาแล้วหรอแม่ตัวดี ก่อเรื่องในงานพ่อของชั้นจนพ่อแม่ชั้นต้องรีบเลิกงานเลี้ยง นังตัวซวย”ทันที
ที่ภาณุพานันท์กลับมา คุณเล็กก็ปรี่เข้ามาตบหน้านันท์แล้วพุ่งเข้าไปทำร้ายร่างกาย
 
 
 
 
 
 
 
 
“พอเถอะจ้ะเล็ก แล้วนี่เกิดอะไรขึ้นกับนันท์ล่ะคะใหญ่ ทำไมถึงร้องไห้ แบบนี้”เขริกาแสร้งทำตัว
เป็นคนดีแล้วถาม
 
 
 
 
 
 
 
 
“สงสัยคงจะเป็นเพราะว่าพี่ใหญ่ไปตามตัวกลับมาทันสิท่า หนีตามผู้ชายไปไม่ทัน ใฝ่ต่ำ”คุณเล็กว่า
 
 
 
 
 
 
 
“นันท์ขอโทษคุณท่านทั้ง2นะจ้ะ ฮือๆที่ทำให้เสียงานแบบนี้”นันท์คลานเข้าไปกราบเท้าพระยา
พิชัยเดชาและคุณหญิงแขไขที่นั่งอยู่แล้วขอโทษด้วยความรู้สึกผิด
 
 
 
 
 
 
 
“ชั้นเอาเธอมาเป็นคนใช้ก็จริง แต่ชั้นดูแลเธอไม่ดีพอหรอ คุณพระเค้าทั้งสอนหนังสือให้เธอรู้วิชา
เธอยังทิ้งพวกเราไป”คุณหญิงแขไขพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง ยิ่งทำให้นันท์น้ำตาไหลออกมาไม่
หยุด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“พอเถอะคุณหญิงเด็กมันสำนึกผิดแล้ว แล้วตาใหญ่ก็ไปตามตัวกลับมาแล้ว นี่ตาใหญ่ไปเจอนันท์
ที่ไหนล่ะ”พระยาพิชัยเดชาถาม
 
 
 
 
 
 
 
“หึ สภาพแบบนี้ คงจะหนีไปเริงรักกับไอ้เสมียนชั้นต่ำนั่นล่ะสิ ต่ำทำตัวเหมือนกับพวกผู้หญิงโคม
เขียว”คุณเล็กเห็นสภาพนันท์ก็ว่าทันที นันท์ที่ถูกภาณุข่มขืนและด่าทอว่าเป็นผู้หญิงโคมเขียวแล้ว
ถูกคุณเล็กว่าซ้ำเติมอีกก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด แวบนึงภาณุเหล่มองนันท์ก็อยากจะพูดอะไรแต่
เมื่อเห็นหน้าเขริกาก็เงียบไว้
 
 
 
 
 
 
 
“ดึกแล้วถ้าอยากจะลงโทษหรือสืบสาวราวเรื่องอะไรก็จัดการกันเองนะครับ ผมจะไปส่งเขมกลับ
บ้าน”ภาณุตัดบทเดินไปโอบเอวเขริกาแล้วพาออกไป โดยไม่แลมองนันท์เลยสักนิดยิ่งทำให้นันท์
ช้ำใจมาก
 
 
 
 
 
 
 
 
“พี่นันท์ไม่เป็นไรนะจ้ะ คุณท่านทั้ง2ไม่เอาเรื่องอะไรแล้ว”เมื่อมาถึงห้องนอนจำปาก็รีบปลอบนันท์    
 
 
 
 
 
 
“จำปา แล้วพี่กรล่ะ ถูกพวกไอ้สมไอ้ชิดตามตัว เป็นยังไงบ้าง”นันท์ถามถึงคนรักทันที
 
 
 
 
 
 
 
“จำปาเหมือนได้ยินจากพวกพี่ชิดนะจ้ะว่า เจอพี่กรเพียงแค่คนเดียวตรงชายป่า เลยรุมซ้อมอาการ
ปางตายแล้วทิ้งไว้ตรงนั้น ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง”จำปาพูดทำให้หัวใจของนันท์หล่น
วูบ
 
 
 
 
 
 
 
“จำปาให้พี่ไปหาพี่กรเถอะนะ ให้พี่ไปบอกให้คนมาช่วยพี่กรก็ได้”นันท์พูด
 
 
 
 
 
 
 
“ไม่ได้นะจ้ะ จำปาไม่อยากให้พี่นันท์โดนลงหวาย พี่นันท์อยู่ที่นี่เถอะนะจ้ะ พี่กรเป็นคนดียังไงคนดี
ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้หรอกนะจ้ะ”จำปาพูดด้วยความเป็นห่วงนันท์ นันท์ทำทีพยักหน้ารับคำ
แล้วล้มตัวนอน เมื่อจำปาปิดไฟแล้วเดินออกไปจากห้อง นันท์ก็รีบลุกขึ้นฝืนร่างกายที่บอบช้ำออก
มาข้างนอกเพียงเพื่อช่วยกร
 
 
 
 
 
 
“พี่กรจะมาเจ็บตัวแบบนี้เพราะนันท์ไม่ได้ พี่กรจ๋ารอนันท์ก่อนนะจ้ะ”นันท์พูดแล้วหลบออกมาที่
ประตูบ้านแล้วแอบออกไป มองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาทางเดินไปตามที่จำปาบอก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“หายไปไหนแล้ว”เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุนันท์ก็แปลกใจที่ไม่เห็นกรอยู่ที่เดิม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปี้น รถยุโรปคันหนึ่งขับมาแล้วบีบแตรอย่างเร็ว นันท์ตกใจรีบหลบเข้าข้างทางเมื่อรถมาปาดหน้า
ขวางเธอไว้
 
 
 
 
 
 
 
“นี่ที่แม่ชั้นบอกพ่อชั้นพูดเมื่อกี้มันไม่ได้ซึมลงไปหัวสมองของเธอเลยรึห้ะ”ภาณุลงรถมาว่านันท์
 
 
 
 
 
“เดี๋ยว จะไปไหน ที่ชั้นพูดแล้วเดินหนี หูหนวกรึไง”ภาณุกระชากร่างบางเข้ามาใกล้
 
 
 
 
 
 
“โอ๊ย”นันท์ที่หันไปตามแรงภาณุก็ร้องแล้วเอามือที่ว่างอยู่กุมท้องน้อยตัวเองด้วยความเจ็บ
 
 
 
 
 
“หึ ยังไม่หายดีแล้วยังกล้าออกมาหาไอ้กุ๊ยนั่น เธอนี่มันร่านจริงๆ”ภาณุว่า
 
 
 
 
 
 
 
“ใช่ นันท์มันร่าน นันท์มันผู้หญิงโคมเขียวดีๆนี่เอง งั้นก็ไล่นันท์ไปเลยสิ แค่การที่นันท์ออกมาดูว่า
พี่กรเป็นอย่างไรบ้าง ดูอาการคนที่นันท์รักมากที่สุดแค่นี้ก็ไล่นันท์ไปสิ”นันท์พูดออกมาอย่างเหลือ
อด
 
 
 
 
 
 
“อยากไปนักใช่มั้ย แต่ชั้นไม่ให้ไป มานี่”ภาณุพูดแล้วกระชากร่างบางมาตามแรงก่อนะพาขึ้นรถ
กลับมาที่เรือนจันทร์เจ้า
 
 
 
 
 
 
“ไอ้สม ไอ้ชิด ลากตัวนันท์ไปมัดที่เสา”ภาณุสั่งคนใช้คนสนิททันทีที่ลงากรถ
 
 
 
 
 
 
“ตาใหญ่นี่มันเรื่องอะไรกันไหนว่าไปส่งหนูเขมแล้วนี่ทำไมถึงมากับนันท์”คุณหญิงไขได้ยินเสียง
เอะอะโวยวายด้านล่างก็ลงมาจากด้านบนพร้อมพระยาพิชัยเดชาและคุณเล็ก
 
 
 
 
 
 
“เห็นว่าเป็นคนสนิทของคุณพ่อกับคุณแม่เลยให้อภัยแต่ยังมีหน้าหนีออกไปหาผู้ชาย ใฝ่ต่ำ”ภาณุ
ตะคอกว่านันท์ที่ถูกมัด
 
 
 
 
 
 
“นังทาสที่เลี้ยงไม่เองแบบนี้คงพูดจาดีๆไม่ได้หรอกค่ะคุณพ่อ เห็นมั้ยละคะ สอนหนังสือมันไปก็
เท่านั้น ความใฝ่ต่ำในตัวมันมีมากกว่า พี่ใหญ่เฆี่ยนมันเลย”คุณเล็กว่าอย่างสะใจ
 
 
 
 
 
 
 
“นี่เธอหนีออกไปข้างนอกเพื่อไปหาคนรักเธออีกแล้วทั้งๆที่พวกชั้นไม่ลงโทษในตอนแรกงั้นหรอ
นันท์”คุณหญิงแขไขถาม
 
 
 
 
 
 
 
“นันท์เป็นห่วงพี่กร ฮือๆ พี่กรต้องเจ็บตัวเพราะนันท์ นันท์ต้องไปช่วยพี่กรจ้ะ”นันท์ร้องไห้แล้วพูด
ออกมา
 
 
 
 
 
 
 
“ที่ไอ้กุ๊ยนั่นต้องเจ็บปางตายมันก็เพราะความผิดของเธอเอง”ภาณุพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
 
 
 
 
 
 
 
“โอ๊ย มาพูดตอนนี้มันจะได้อะไรขึ้นมา เอามานี่”คุณเล็กรำคาญที่พี่ชายมัวอ้อยอิ่งไม่เฆี่ยนนันท์สัก
ทีก็ดึงหวายไป
 
 
 
 
 
 
 
 
“นี่คือโทษที่เธอจัดกับสั่งคุณพ่อคุณแม่ นี่คือสิ่งที่เธอทำงานเลี้ยงคุณพ่อคุณแม่ชั้นพัง”คุณเล็ก
เฆี่ยนนันท์ไปอย่างแรง
 
 
 
 
 
 
 
“พอแล้วยัยเล็ก พาคุณพ่อคุณแม่ไปนอนพักเถอะ”ภาณุรีบห้ามน้องสาวตัวเองเอาไว้
 
 
 
 
 
 
 
 
“ถ้าคนผิดทำผิดจริง พ่อก็ให้ตาใหญ่จัดการลงโทษตามความผิดเลยแล้วกัน”พระยาพิชัยเดชามอง
นันท์ด้วยสายตาผิดหวังแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับคุณหญิงแขไขและคุณเล็ก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“ถือว่าพ่อชั้นอนุญาตแล้วนะ กรรมสิทธิ์ที่จะลงโทษเธอได้ต่อจากนี้คือชั้น”ภาณุพูดจบก็เฆี่ยนนันท์
ต่อจากคุณเล็ก นันท์ร้องด้วยความเจ็บปวดและร้องไห้ออกมา ภาณุเฆี่ยนนันท์ไปอีก10ก่อนจะวาง
หวายลง
 
 
 
 
 
 
“ไปเอาตัวแม่นั่นลงได้แล้ว”ภาณุสั่งลูกน้องตัวเองและจำปาไปแก้มัดนันท์ออก
 
 
 
 
 
 
“คุณใหญ่ครับ นันท์สลบไปแล้วครับ”นายชิดพูดก่อนจะหิ้วปีกร่างบางที่ไม่ได้สติของนันท์ออกมา
คนละข้างกับนายสม
 
 
 
 
 
 
“ก็เอาไปไว้ที่ห้องสิวะ จะพูดมากอะไรเล่า”ภาณุรีบพูดสั่ง2คนสนิทและสั่งให้จำปาเอายาไปทาให้
นันท์
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“คุณฟาง คุณฟางคะ”แก้วร้องเรียกฟางที่เอาแต่นั่งเหม่อ ทำให้ฟางสะดุ้ง
 
 
 
 
 
 
“อ้าวแก้ว ไม่ไปทำงานหรอวันนี้”ฟางรีบถาม
 
 
 
 
 
“วันนี้ที่ทำงานเลิกครึ่งวันน่ะค่ะแก้วเห็นคุณฟางนั่งเหม่อแต่เช้าแล้วมีอะไรรึเปล่าคะ”แก้วถาม
 
 
 
 
 
 
“เอ่อ เปล่าจ้ะไม่มีอะไรหรอก แล้วนี่พิมไปวัดกับย่าล่ะสิ แก้วไปทำงานอื่นเถอะ”ฟางพูด
 
 
 
 
 
 
“แก้วว่าคุณฟางหน้าซีดๆ มีอะไรรึเปล่าคะ บอกแก้วได้นะคะ”แก้วพูด
 
 
 
 
 
 
 
“ยัยแก้วแกล้งอะไรฟางรึเปล่าทำไมหน้าตาบูดแบบนี้”โทโมะกลับมาเห็นแก้วและฟางนั่งด้วยกันก็
รีบพูด
 
 
 
 
 
 
“นี่คุณถ้ากลับมาเหนื่อยๆก็หาอะไรกินเถอะค่ะ ปากจะได้ไม่ว่าง”แก้วว่า
 
 
 
 
 
 
“ถ้าปากชั้นว่างเธอก็ช่วยทำอย่างอื่นให้ปากชั้นไม่ว่างหน่อยสิ”โทโมะเห็นแก้วโกรธก็ยิ่งได้ใจกวน
เข้าไปอีก
 
 
 
 
 
 
 
“ทุเรศ ถ้าอยากทำก็ไปหาคนอื่นโน่น”แก้วโมโหจะเดินหนีแต่โทโมะล็อคไว้แล้วดันแก้วลงไปนั่ง
ตามเดิม
 
 
 
 
 
 
 
 
“ฟางมีอะไรรึเปล่า บอกพี่ได้นะ พี่กับยัยนี่น่ะรับฟังปัญหาฟางนะ”โทโมะพูด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“พี่โทโมะ ฟางเห็นภาพอดีตอีกแล้ว ภาพอดีตที่คุณใหญ่ทำร้ายนันท์ เค้าช่มขืนนันท์ยังไม่พอเค้า
ยังจับนันท์ไปเฆี่ยน ทำไมเค้าถึงโหดร้ายแบบนี้ พี่โทโมะ แก้ว ทำไมฟางถึงกลับไปเห็นภาพพวกนี้
อีก ทั้งที่ตอนนอนที่โรงพยาบาลฟางไม่ได้ฝันอะไรถึงมันเลย แต่พอกลับมาที่นี่ฟางกลับเห็น
มัน”ฟางพูดออกมาด้วยความไม่สบายใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
“ฟางนี่ฟางถอดสร้อยพระที่ย่าให้หรอ”โทโมะมองคอที่โล่งของฟางแล้วพูด
 
 
 
 
 
 
“ก็ เอ่อ เมื่อคืนมันทำอะไรไม่ถนัด ฟางเลยถอดมันน่ะ”ฟางตอบ
 
 
 
 
 
 
 
“เอ ถ้าใส่สร้อยแล้วไม่ฝันถึงเรื่องในอดีจ แต่พอถอดกลับฝันถึง รึว่าฟางจะโดนของ”แก้วพูด
 
 
 
 
 
 
 
“จะบ้าหรอ โตแล้วยังคิดติ๊งต๊องอีกใครกันจะทำของใส่ฟาง อาจจะเกิดจากิตใจ้สำนึกของฟางก็ได้
ที่เหมือนรับรู้ว่ากลับมาที่เดิมแล้ว ทำให้จิตด้านในกระตุ้นให้นึกคิดหมกมุ่นกับเรื่องเดิม”โทโมะพูด
 
 
 
 
 
 
“มันก็มีเหตุผลนะคะ แต่แก้วไม่เชื่ เราลองตามหาความจริงในอดีตอย่างที่คุณฟางอยากรู้เรื่องใน
อดีตสิคะ บางทีเราอาจจะเอาเรื่องอดีตมาปะติดปะต่อกับเรื่องราวในปัจจุบันได้”แก้วพูด
 
 
 
 
 
 
 
“นี่เธอจะขัดชั้นหมดเลยรึไง คิดอะไรไม่เข้าท่า”โทโมะว่า
 
 
 
 
“ก็แก้วจะคิดแบบนี้จะทำไม”แก้วเถียง
 
 
 
 
 
 
 
“พอเถอะค่ะทุกคนเลย ฟางว่าตอนนี้ฟางหิวแล้ว บางทีถ้าฟางได้ทานอะไรฟางอาจจะสมองโล่งไม่
คิดถึงเรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้นนี่ก็ได้นะคะ”ฟางไม่อยากให้โทโมะและแก้วทะเลาะกันก็รีบพูดแล้วพาทุก
คนเข้าไปในบ้าน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“รอบๆตัวบ้านคุณมีนนี่มีแต่ดอกกุหลาบสวยมากเลยนะครับ”ป๊อปปี้พูดแล้วชมสวนดอกกุหลาบใน
บ้านมีน
 
 
 
 
 
 
 
 
“ถ้าชอบก็เอาไปสักดอกสิคะ เอาไปให้เมียของคุณป๊อป”มีนพูดแล้วแสร้งยิ้มหวาน
 
 
 
 
 
 
 
 
“อุ๊ย”มีนที่ทำตัวเป็นคนดีแล้วเดินไปตัดดอกกุหลาบให้ก็ร้องเมื่อหนามกุหลาบตำจนเลือดออก
 
 
 
 
 
 
 
“ผมมีพลาสเตอร์ครับ ไม่เป็นไรนะครับ”ป๊อปปี้พูดแล้วห้ามเลือดก่อนจะปิดพลาสเตอร์ให้มีน
 
 
 
 
 
 
 
“คุณป๊อปนี่เป็นคนที่น่ารักจังเลยนะคะ ใส่ใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆพกพลาสเตอร์มาด้วย”มีนชมเมื่อ
ป๊อปปี้อาสาตัดดอกกุหลาบแทนมีนและแปะพลาสเตอร์ให้กับเธอ มีนไม่คิดว่าป๊อปปี้จะพกของแบบ
นี้ด้วย
 
 
 
 
 
 
 
 
“ก็เพราะว่าฟางเค้าเป็นคนซุ่มซ่ามครับผมเลยต้องเตรียมพร้อมเสมอ”ป๊อปปี้พูดแล้วยิ้มก่อนจะ
ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
 
 
 
 
 
 
 
“รักเมียก็รักไปเถอะ ชั้นนี่ล่ะจะเป็นมารขวางความรักของคุณเอง”มีนพูดขึ้นร้ายๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
“เดี๋ยวพรุ่งนี้มาทำงานพร้อมกับเอาพวกช่างเข้ามาทำงานเลยละกันนะคะคุณป๊อป อ้อ มีนอบคุ้กกี้ไว้
มีนแบ่งให้คุณป๊อปคุณฟางนะคะ”มีนทำทีไปหยิบคุ้กกี้แล้วเดินมาหาป๊อปปี้ก่อนจะแกล้งลื่นป๊อปปี้
รีบช้อนร่างบางเข้ามา แล้วป๊อปปี้ชะงักเมื่อร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นไม่ใช่มีน แต่คือเขริกา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“เอ่อ ขอโทษนะครับ”ป๊อปปี้พูดแล้วให้มีนยืนดีๆก่อนจะส่ายหน้าตัวเองช้าๆแล้วก็เห็นเป็นหน้ามีน
 
 
 
 
 
 
 
 
“เดี๋ยวจะค่ำเอาแล้วเมียคุณป๊อปเค้าจะเป็นห่วงรีบกลับเถอะค่ะ”มีนพูดแล้วแกล้งโบกมือลาป๊อปปี้
โดยที่มองรอยลิปสติกที่ปกเสื้อเมื่อกี้อย่างสะใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
บอกเเล้วว่าชาติที่แล้วพระเอกร้ายมาก ทำร้ายนันท์แบบนี้มาดูกันว่าจะร้ายแบบสุดๆไปีกนานมั้ย
 
 
ส่วนชาติปัจุบันเป็นยังไงก็ติดตามกันนะจ้ะเพราะอดีตส่งผลมาปัจุบัน
 
 
 
 

 
 
 
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านนิยายฟิคชั่นเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา