บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  108.24K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

12) 12 หลังจากช่วย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวก่อนจะไปไหนน่ะ”เมื่อกลับมาถึงบ้าน พิมพาย่าจำปาขึ้นไปนอน ส่วนแก้วเดินหนีโทโมะ ชาย

หนุ่มรีบเดินตามแก้วไปที่หน้าห้องนอนก่อนจะฉุดรั้งแก้วไว้

 

 

 

 

 

 

 

“ปล่อยชั้น”แก้วพูดด้วยน้ำเยงเย็นชา

 

 

 

 

 

 

“นี่ เธอกับชั้นเราจะหมางเมินใส่กันอีกนานมั้ยห้ะ”โทโมะถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วมันจำเป็นอะไรที่ชั้นจะต้องญาติดีกับคุณ ชั้นก็แค่ผู้อาศัย เมื่อเรื่องทุกอย่างจบชั้นก็แยกออก

ไปอยู่ข้างนอกต่างคนต่างอยู่”แก้วพูดแล้วสะบัดตัวหนีแล้วเปิดห้องเข้าไปแต่โทโมะเบียดตัวเอง

เข้าไปในห้องด้วย

 

 

 

 

 

 

“ที่อยากออกไปอยู่ข้างนอกจนตัวสั่นเพราะว่ามีเสี่ยคนใหม่เข้ามาอุปการะแทนย่าชั้นแล้วล่ะสิ เหอะ

สุดท้ายก็เอาตัวเข้าแลก”โทโมะพูดแล้วย้อนนึกถึงวันก่อนที่แก้วอยู่กับชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานคน

หนึ่งทั้งคู่พูดคุยกันและเลือกซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมของผู้หญิงมากมาย ก่อนที่แก้วจะขอบคุณชาย

คนนั้น เพี้ยะ แก้วตบหน้าโทโมะหันอย่างแรง

 

 

 

 

 

 

 

“ทุเรศ ชั้นไม่เคยมีเสี่ยเลี้ยง ชั้นไม่เคยเอาตัวเข้าแลก ออกไปจากห้องชั้น”แก้วไล่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องมาทำหวงตัวไปหน่อยเลย ไอ้เสี่ยที่เธอหลอกให้ซื้อของที่ห้างเมื่อวันก่อนนั่นไง อย่าทำ

เป็นไขสือ อ๋อ ทำดีแต่ว่าพิมว่าเอาตัวมายั่วชั้น เธอเองน่ะก็ไม่ต่างล่ะ เอาตัวเข้าหาพวกแก่ๆตัณหา

กลับ ดี ชั้นก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะติดใจลีลาของชั้นที่หนุ่มกว่า รึว่าตาแก่นั่น”โทโมะพูดจบ

ก็ผลักแก้วลงไปนอนบนเตียงแล้วทาบทับร่างบาง

 

 

 

 

 

 

 

 

“อย่านะ ปล่อยชั้น กะ อื้ออ”แก้วร้องก่อนพยายามจะกรี๊ดแต่เสียงทั้งหมดถูกดูดกลืนหายไปพร้อม

กับรสจูบที่ร้อนแรงของโทโมะ ชายหนุ่มบดจูบแก้วก่อนที่มือหนาจะอยู่ไม่สุข พยายามจะแกะ

กระดุมเสื้อเชิ้ตของแก้วออก

 

 

 

 

 

 

 

“ยะ อย่าทำชั้นนะ ปล่อย”แก้วพยายามขอร้องเมื่อโทโมะปลดเสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมถูกแกะ

ออกจากสาบเสื้อทั้งหมดแล้วกำลังก้มทำคิสมาร์กตามลำคอและเนินอกเนียนของเธอ

 

 

 

 

 

ก๊อกๆ

 

 

 

 

 

“แก้ว มีอะไรรึเปล่าเหมือนชั้นได้ยินเสียงตึงตังข้างในห้อง”พิมที่กำลังจะกลับห้องตัวเองได้ยิน

เสียงดังมาจากห้องแก้วก็เคาะประตูถาม โทโมะและแก้วมองหน้ากันอย่างตกใจก่อนที่แก้วพยายาม

จะดันโทโมะออกจากตัวเธอ

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก ในห้องมันมีแมลงสาบน่ะ ชั้นกำลังไล่มันอยู่ ไอ้แมลงสาบนี่ก็หน้าด้านหน้า

ทนไม่ยอมออกไปสักที”แก้วตะโกนบอกพิมไปแล้วจ้องมองหน้าโทโมะที่นั่งข้าง ชายหนุ่มก้มลงจะ

จูบแก้วอีกครั้งแก้วรีบดันหน้าไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“ให้พิมช่วยมั้ย เดี๋ยวพิมไปเอาย่าฆ่าแมลงแปปนึง”พิมรีบพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ๋อไม่ต้องจะ มันไปแล้ว เอ่อ มันตายแล้วน่ะ แก้วเอามันโยนออกนอกหน้าต่างแล้วล่ะพิม ขอบใจ

มาก พิมไปนอนเถอะ”แก้วรีบพูดเพราะกลัวว่าถ้าพิมบุกเข้ามาในห้องนี้แล้วเจอโทโมะกับเธอจะเกิด

เรื่องเอาได้

 

 

 

 

 

 

 

 

“จ้า ไม่มีอะไรแล้วงั้นพิมไปก่อนนะ”พิมพูดแล้วเดินจากไป แก้วถอนหายใจโล่งอกทันที

 

 

 

 

 

 

“อื้ออ”แต่ไม่ทันจะโล่งอก แก้วก็ถูกโทโมะช้อนหน้าเข้ามาจูบอีกครั้ง และเนิ่นนาน

 

 

 

 

 

 

“ถือว่าครั้งนี้ลงโทษที่เธอกล้าว่าชั้นว่าเป็นแมลงสาบนะ หึๆ ลิปสติกกลิ่นสอตเบอรี่นี่หวานอร่อยดีนิ

คราวหลังทาอีกนะ ชั้นชอบ”โทโมะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะลุกขึ้นออกจากห้องไป โดยที่แก้วปา

หมอนใส่ชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

 

 

“คนบ้า คนผีทะเล ผู้ชายเฮงซวย”แก้วหน้าแดงแล้วเอามือถูปากตัวเองก่อนจะมองสภาพและร่อง

รอยที่โทโมะทำไว้ตามตัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“กินอีกคำนะฟาง นี่ป๊อปสั่งขอบชีสพิเศษให้ฟางเลยนะ”ป๊อปปี้พูดขณะป้อนพิซซ่าให้ฟางตามที่

ฟางขอให้สามีสั่งให้ทาน

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เอาหัวหอมอ่ะป๊อป เขี่ยออกให้ด้วยนะคะ น่ารักที่สุดเลย”ฟางรีบอ้อนป๊อปปี้ชายหนุ่มยิ้มและ

ยอมทำให้ฟาง

 

 

 

 

 

 

“พี่ป๊อปพี่ฟางนี่หวานจังเลยนะคะ นี่ขนาดอยู่โรงพยาบาล”เฟย์พูดเมื่อเดินเข้ามากับแม่ของสาวๆ

 

 

 

 

 

“แหม อิจฉาล่ะสิ เราก็ไปอ้อนพี่เคนบ้างไง จะได้ไม่อิจฉา ฮิฮิ”ฟางรีบแซวทำให้เฟย์ชะงัก

 

 

 

 

 

“จริงสิ แล้วนี่พี่เคนไปไหนหรอเฟย์ พี่ไม่เห็นเค้ามาด้วยเราเลยรึว่าติดงาน”ป๊อปปี้ถามหาเคน

 

 

 

 

 

 

“ต่อไปนี้พี่เคนคงไม่มายุ่งกับพวกเราแล้วล่ะค่ะเพราะเฟย์เลิกกับพี่เคนแล้ว”เฟย์พูดเสียงสั่นดลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอีก

 

 

 

 

 

 

 

“หา อะไรนะเฟย์นี่มันเกิดอะไรขึ้นเล่าให้พี่ฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ”ฟางตกใจแล้วรีบถามน้องสาวทันที

 

 

 

 

 

 

“ฮึก พี่ฟางพี่ป๊อป พี่เคนเค้ามีคนอื่นอยู่แล้ว ฮือๆ พี่เคนเค้านอกใจเฟย์ แอบคบคนอื่นตอนเฟย์ไปเมืองนอก เค้าบอกเพราะเราห่างกันเกินไปเลยทำให้เค้าคิดกับเฟย์ไม่เหมือนเดิม”เฟย์ที่กลั้นน้ำตาไม่อยู่ปล่อยโฮโผกอดฟางแน่น

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะเฟย์ ถาเค้าไม่รักน้องสาวพี่ อย่างน้อยน้องพี่ก็มีพี่กับแม่ที่รักเรานะ”ฟางพุดก่อนที่แม่

ของเธอจะมากอดเฟย์แล้ว3แม่ลูกก็กอดกันกลม

 

 

 

 

 

“ใครน่ะ”ป๊อปปี้พูดเมื่อหันไปเห็นที่ประตูมีใครด้อมๆมองๆอยู่หน้าห้อง

 

 

 

 

 

 

“นี่นายยังไม่กลับไปอีกหรอ กลับไปได้แล้วไป๊”เฟย์เดินมาตามป๊อปปี้ก็ตกใจที่เห็นเขื่อนตามมาถึง

โรงพยาบาล

 

 

 

 

 

 

 

“เอ้า ชั้นก็กลัวว่ายัยเด็กขี้แยจะรองไห้ขี้มูกโป่งแล้วทำอะไรไม่คิดอีกน่ะสิ”เขื่อนพูดนิ่ง

 

 

 

 

 

“นี่นาย ว่าชั้นหรอ ชั้นไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไปเลยไปไหนก็ไป”เฟย์พูดแล้วผลักเขื่อนไปไกลๆ

 

 

 

 

 

 

“เฟย์อย่าเสียมารยาทกับพี่เค้านะ อย่างน้อยพี่เค้าก็ทำให้เราหายเศร้าได้นะวันนี้”แม่พูด

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ สวัสดีครับผมชื่อเขื่อนครับ บังเอิญว่าผมเจอเด็กขี้แยร้องไห้กลางห้างคนนี้เข้าน่ะครับผมเลย

คิดว่าควรจะตามมาดูให้ถึงที่สุดว่าจะไม่ทำอะไรแผลงๆช่วงอกหักอีกรึเปล่า”เขื่อนพูด

 

 

 

 

 

ผลัวะ เฟย์ฟาดเต็มๆหลังเขื่อนทันที

 

 

 

 

 

 

 

“หยุดพูดเลยนะจะไปไหนก็ไปเลย ชั้นน่ะ อยู่ที่นี่กับพี่สาว แม่แล้วก็พี่เขยชั้นแล้วย่ะ”เฟย์ไล่

 

 

 

 

 

 

 

“เฟย์อย่าเสียมารยาทกับพี่เค้า เขื่อนจ้ะไหนๆก็มาแล้ว งั้นอยู่คุยกับน้าก่อนสิ”แม่พูดแล้วนั่งปอกผล

ไม้แล้วแบ่งให้เขื่อน เฟย์เหวอเมื่อเห็นแม่ดูแลเขื่อนดีมากก็ไม่ยอมเข้าไปแย่งผลไม้จากเขื่อนไปมา

ฟางและป๊อปปี้มองก็ขำอย่างน้อยแม้วันนี้เฟย์จะอกหัก แต่โชคชะตาก็ทำให้เฟยืได้เจอกับเขื่อน

และสามารถลืมความเศร้าไปได้ขณะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ถามจริงเถอะป๊อป จะนอนที่โซฟานี้จริงอ่ะ ไปนอนที่บ้านก็ได้นะเดี๋ยวพรุ่งนี้ฟางก็กลับแล้ว”ฟาง

พูดเมื่อทุกคนไปกันหมดแล้วป๊อปปี้ก็จัดที่นอนให้ตัวเองที่โซฟาตัวเล็กๆ มีหวังป๊อปปี้นอนปวดหลัง

แน่ๆ

 

 

 

 

 

 

“ไม่เอาอ่ะ เมียป๊อปป่วยแบบนี้ป๊อปจะกลับบ้านไปนอนหลับคนเดียวลงได้ไง คืนนี้ป๊อปจะกอดใคร

ล่ะ”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

 

“แหม ตอนนี้ก็ไม่ได้นอนด้วยกันแล้วนิ ฟางนอนบนเตียงคนไข้ป๊อปไม่ได้กอดฟางหรอก”ฟางพูด

 

 

 

 

 

“อย่าคิดนะว่าป๊อปไม่กล้า”ป๊อปปี้พูดจบก็รีบพุ่งขึ้นมาบนเตียงแล้วเบียดฟางนอน

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปบ้า เดี๋ยวพยาบาลกับหมอเค้าก็ว่าเอาหรอกลงไปเลยนะ”ฟางพูดเมื่อป๊อปปี้ไม่ยอมปล่อยเธอ

 

 

 

 

 

“ไม่เอาอ่ะ ช่วยไม่ได้ฟางอยากพูดเองว่าป๊อปกอดฟางไม่ได้ นี่ไงป๊อปกอดฟางได้แล้วและจะไม่

ปล่อยฟางด้วย”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปบ้า ก็ได้ๆ แต่ต้องยอมลงไปตอนเช้านะ เดี๋ยวไม่งั้นโดนดุทั้งคู่แน่”ฟางพูดแล้วยอมให้สามีตัว

เองนอนบนเตียงคนไข้และกอดเธอ โดยที่ฟางเองก็กอดป๊อปปี้ตอบด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่นันท์ฟื้นแล้วจ้ะ”เสียงใสของจำปาพูดเมื่อนันท์ขยับตัวตื่นขึ้นมาพบว่าเธอนอนอยู่ที่โรงพยาบาล

แห่งหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

“นันท์เป็นยังไงบ้าง รู้มั้ยว่าเธอสลบไปวันนึงเต็มเลยนะ”คุณหญิงแขไขพูดเมื่อเห็นว่าฟางฟื้น

 

 

 

 

 

 

 

“นันท์ขอโทษทุกๆคนด้วยนะจ้ะที่ทำให้ทุกคนต้องวุ่นวายแบบนี้”นันท์พูดและไหว้ขอโทษคนใช้ใน

บ้านและคุณหญิงแขไขที่พร้อมหน้าพร้อมตาเฝ้าดูอาการของนันท์อยู่ไม่ห่าง

 

 

 

 

 

 

 

 

“วุ่นวายจนทำพี่ชั้นป่วยด้วยน่ะสิ”คุณเล็กว่า

 

 

 

 

 

 

“พี่ คุณใหญ่ป่วยหรอจ้ะ”นันท์มองหน้าคุณเล็กอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

 

 

 

“เพราะแกวิ่งทะเล่อทะล่าเจ้าไปในฝั่งริมน้ำที่รกไง งุมันเลยฉกแก แล้วพี่ใหญ่มาเห็นแล้วดูดพิษ

ช่วยแก พี่ใหญ่เลยโดนพิษงูไปด้วยตอนนี้นอนอยู่อีกห้องมีพี่เขมคอยดูแลอยู่ แกมันตัวซวย”คุณ

เล็กว่านันท์ไม่หยุด

 

 

 

 

 

 

 

 

“มันเป็นอุบัติเหตุนี่ครับ ใครจะไปห้ามให้งูมาฉกนันท์ได้ล่ะก็ไม่มี”กรที่มาเยี่ยมได้ยินคุณเล็กว่า

นันท์ก็ว่ากลับ

 

 

 

 

 

 

 

“นี่แกกล้าดียังไงเข้ามาน่ะออกไปเลย”คุณเล็กออกปากไล่กรออกไป

 

 

 

 

 

 

“คุณหนูไม่มีสิทธิ์ไล่ผมหรอกครับเพราะที่นี่คือโรงพยาบาลที่สาธารณะ ใครจะไปใครจะมาก็ได้”กร

พูด

 

 

 

 

 

 

 

“แต่ถ้าที่นี่มีชั้นอยู่ ชั้นต้องไม่เห็นหน้าแก ออกไปซะ ไอ้คนชั้นต่ำ”คุณเล็กว่า

 

 

 

 

 

 

“ยัยเล็ก อย่าเสียมารยาทกับแขก”คุณหญิงแขไขว่าลูก คุณเล็กฮึดฮัดก่อนจะเดินชนไหล่กรอย่าง

แรงแล้วออกไป

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวถ้านันท์ออกจากโรงพยาบาลแล้วพี่จะตามไปเยี่ยมนันท์ที่บ้านนะจ้ะ เยี่ยมจนกว่านันท์จะ

หาย”กรพูดเมื่อจะกลับ

 

 

 

 

 

 

“พี่กร นันท์บอกแล้วไงจ้ะว่าไม่เป็นไรมันจะเสียการเสียงานพี่กรมากกว่านะจ้ะ”นันท์พูด

 

 

 

 

 

“พี่บอกแล้วไงจ้ะว่าไม่เป็นไรพี่เต็มใจ”กรพูด

 

 

 

 

 

 

“แต่ว่า”นันท์อึกอัก

 

 

 

 

 

 

“นันท์ เพื่อนันท์พี่ยอมได้ทุกอย่าง นันท์คือหัวใจของพี่นะ”กรพูดแล้วกุมมือนันท์

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะอ้วก”คุณเล็กเดินกลับเข้ามาได้ยินก็พูด กรหันขวับไปมองก่อนจะลาแล้วกลับไป คุณเล็กจึง

ออกไปส่งเขริกากลับบ้าน นันท์ที่เห็นทุกคนทยอยกลับแล้วก็ค่อยๆลงจากเตียงแล้วย่องไปที่ห้อง

พักของภาณุที่อยู่ติดกับเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

แอ้ด นันท์ค่อยๆเปิดประตูเข้ามาแล้วมองภาณุที่หลับอยู่บนเตียงคนไข้

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณใหญ่เป็นคนช่วยนันท์จริงๆหรอคะ นันท์ขอบคุณคุณใหญ่มากนะจ้ะที่ช่วยชีวิตนันท์แล้วทำให้

คุณใหญ่ต้องพลอยโดนพิษงูแบบนี้ด้วย นันท์ขอโทษนะจ้ะ”นันท์เดินเข้ามาใกล้ภาณุที่นอนอยู่แล้ว

พูดก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินกลับ

 

 

 

 

 

หมับ จู่ๆก็มีมือหนามารั้งข้อมือเธอไม่ให้ไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษแค่ปากเปล่างั้นหรอ หึ ทำชั้นเจ็บตัวไปด้วยแบบนี้ชั้นไม่ยอมเจ็บตัวฟรีๆหรอกนะ”ภาณุว่า

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วคุณใหญ่จะให้นันท์ทำยังไงล่ะจ้ะนันท์ไม่มีเงินหรอกนะที่จะเอามาเป็นค่ารักษาพยาบาลให้คุณ

ใหญ่”นันท์พูด

 

 

 

 

 

 

“เหอะ เงินที่เธอได้มามันก็ได้มาจากบ้านชั้นล่ะน่าอย่ามาทำพูดดี”ภาณุว่า

 

 

 

 

 

“งั้นคุณใหญ่จะให้นันท์ทำอะไรให้ล่ะจ้ะ”นันท์มองหน้าภาณุอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

 

 

“หึ”ภาณุมองนันท์ที่ยืนข้างๆตัวเองแล้วลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงเอวนันท์เข้ามาใกล้แล้วยื่นหน้าเข้าไป

ใกล้ นันท์ตกใจพยายามขืนตัวออกแต่ไม่เป็นผล ทำให้เธอเริ่มกลัวก่อนจะหลับตาปี๋

 

 

 

 

 

 

 

“55555หน้าตาเธอนี่ตลกดีนิ เอาเป็นว่าครั้งนี้เธอติดหนี้ชั้น แล้วถ้าชั้นอยากจะได้อะไรเธอก็ต้อง

ให้ชั้น จำไว้เพราะเธอคือทาสบ้านชั้น ห้ามปฎิเสธ”ภาณุดันตัวนันท์ออกไปแล้วพูดก่อนจะพลิกตัว

นอนหลังใส่นันท์ที่ยืนเหวอทันที

 

 

 

 

 

 

 

ภาณุที่เอาแต่ใจจะขออะไรนันท์ต้องติดตาม แต่บอกเลยว่าฟางกับป๊อปมีจุดพลิกแน่ๆ

 

 

เพราะหวานดีนัก อิอิ

 

 

 

 

 

 

รีดเดอร์หายยยยย เค้ากลัมาแล้ววววววววว อยู่ไหนๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านนิยายฟิคชั่นเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา