Who's boyfriend ใครคือพระเอกของฉัน
8.9
เขียนโดย Napattnz
วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555 เวลา 09.09 น.
18 session
54 วิจารณ์
30.32K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2557 19.39 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
15) ชมรมวิจัยสิ่งลี้ลับ 1
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ เช้าวันจันทร์อันแสนสดใส
ฉันกำลังเดินเข้าห้องเรียนพร้อมฟางเพียงสองคน ส่วนเฟย์น่ะไปเที่ยวจู๋จี๋ดี๋ด๊ากับเขื่อนตั้งแต่หกโมง อิจฉาจริงจริ๊งพวกมีแฟนเนี่ย!
"อรุณสวัสดิ์แก้ว อรุณสวัสดิ์ฟาง" ป๊อปปี้เอ่ยทักทันทีเมื่อฉันหย่อนก้นนั่งได้แปบเดียว
"อรุณสวัสดิ์จ้ะป๊อปปี้" ฟางทักเสียงสดใสกลับ
"อรุณสวัสดิ์ ว่าแต่เบบี้ฉันไปไหนอ่ะ" ฉันถามหลังกวาดตามองจนทั่วห้องแล้วยังไม่เจอเบบี้ที่รักเลย
"ครูเขาเรียกไปเมื่อกี้น่ะ" เรียกพบงั้นเหรอ? สงสัยจะเรื่องเรียนอีกล่ะมั้ง เบบี้ที่รักออกจะชอบการเรียนขนาดนั้น
"อ่ะฮะๆ"
"แล้วเฟย๋ไปไหนซะล่ะ" เฟย์งั้นเหรอ พูดถึงแล้วฉุนเลยนะเห้ย!
"จะไปไหนได้นอกจากไปจู๋จี๋สวีทกันสองคนกับแฟนหนุ่มป้ายแดงน่ะสิ ถามมาได้ วันนั้นพวกมันก็ทิ้งฉันแล้วไปเที่ยวกันสองคน ชิชะ รู้งี้ไม่น่าช่วยให้สมหวังเลย!"
"คนเขามีความรักก็แบบนี้แหละ" ฉันหันหน้าขวับเจอเคนตะยืนอยู่ข้างหลัง เฮ้ย! มันมาได้ยังไง
"มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย"
"เมื่อกี้น่ะ" ว่าแล้วเคนตะก็ยกมือโอบไหล่ฉัน ไอ้หมอนี่..!
"ปล่อยเลย ปล่อยๆ" ฉันรีบสะบัดตัวให้หลุด
ก่อนสายตาของฉันจะปะทะกับจองเบซึ่งกำลังเดินเข้าห้องมา แล้วความคิดน่ารักๆ อยากแกล้งเคนตะก็จุดประกายขึ้นแวบให้สมองทันที
"เบบี้ เคนตะมันลวนลามเค้าอ่ะ" เมื่อจองเบเดินมาถึงฉันก็รีบฟ้องท่ามกลางอาการอ้าปากค้างของเคนตะ
"ฉันเปล่าทำนะ ไม่ได้ทำจริงๆ" เคนตะรีบบอกเบบี้ทันทีเมื่อเจอสายตาพิฆาต ฮุฮุ สมน้ำหน้า แบร่
"ตกลงว่าเคนตะมันทำอะไรแก้วหรือเปล่า" เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นฉันจึงรีบทำตาใสซื่อสบทันที
"เบบี้ไม่เชื่อเค้าเหรอ เค้าเคยโกหกเบบี้ด้วยเหรอ" ...แน่นอนว่าบ่อย โฮะโฮะ แต่เรื่องมารยาคุณครูที่โรงเรียนสอนมาอย่างดีเบบี้ไม่ทันรู้หรอก ฉันได้เกรด A+++ ด้วยนะเออ
"จองเบอย่าเชื่อแก้ว ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะเว้ย" เคนตะปฏิเสธย้ำอีกรอบ
"เอ่อ...เคนตะยังไม่ได้ทำอะไรแก้วเลยนะ" นางฟ้าของฉันอย่าไปเข้าข้างมันสิ
"เคนตะไม่ได้ทำอะไรหรอก" ป๊อปปี้เอ่ยหน้านิ่งพลางสบสายตาฉัน ฉันอุตส่าห์ขอความช่วยเหลือนะ ชิชะ! งอน อย่างนี้ต้องงอนเว้ย!
"แก้วทำไมโกหกล่ะ" เบบี้อย่ามองด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นสิ
ระหว่างที่ฉันกำลังขาดอากาศหายใจตายเพราะสายตาอันร้อนแรงแผดเผา ว่าไปนั่น... มันไม่ใช่อารมณ์เพ้อนะเว้ย! สมองรีบประมวลผลหาทางออกสุดฤทธิ์ แล้วเสียงสวรรค์บันดาลดังขึ้นฉุดให้ฉันรอดพ้นจากบ่วงกรรมทันควัน
"แต่เคนตะก็โอบไหล่แก้วนะ" ป๊อปปี้ว่าอย่างนั้น สายตาของเบบี้ก็มองเคนตะอย่างเฉือนเชือดทันใด รอดแล้วสินะฉัน
"ก็แค่โอบแบบเพื่อนไม่ได้หรือไง" นายไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นผู้หญิงมันไม่ดีกับการมาแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายนะ เห็นฉันสวยหน่อยไม่ได้ ชิ ผู้ชายสมัยนี้
"แก้วเป็นผู้หญิงนะ อีกอย่างแก้วมาจากโรงเรียนหญิงล้วน การถูกผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวมันไม่ดีที่โรงเรียนคงสอนไว้ นายก็อย่าเอาความเคยชินมาทำกับแก้วล่ะ" เบบี้สั่งสอนไปเลย สะใจจังค่ะ หงอยเลยอ่ะดิ
"เออๆ รู้แล้วๆ" ฉันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เคนตะ ซึ่งเจ้าตัวก็รู้แต่ทำอะไรไม่ได้
"คุยอะไรกันอยู่"
โทโมะผู้มาสายถามขึ้นเมื่อทันทีที่มาถึงบรรยากาศรอบตัวเพื่อนเขาก็ตึงเคลียด โดยเจ้าตัวไม่รู้เลยว่ากำลังจะทำให้จองเบไม่สบอารมณ์อีกครั้ง เมื่อเขาได้โอบไหล่แก้วต่อหน้าต่อตา
ฉันกำลังเดินเข้าห้องเรียนพร้อมฟางเพียงสองคน ส่วนเฟย์น่ะไปเที่ยวจู๋จี๋ดี๋ด๊ากับเขื่อนตั้งแต่หกโมง อิจฉาจริงจริ๊งพวกมีแฟนเนี่ย!
"อรุณสวัสดิ์แก้ว อรุณสวัสดิ์ฟาง" ป๊อปปี้เอ่ยทักทันทีเมื่อฉันหย่อนก้นนั่งได้แปบเดียว
"อรุณสวัสดิ์จ้ะป๊อปปี้" ฟางทักเสียงสดใสกลับ
"อรุณสวัสดิ์ ว่าแต่เบบี้ฉันไปไหนอ่ะ" ฉันถามหลังกวาดตามองจนทั่วห้องแล้วยังไม่เจอเบบี้ที่รักเลย
"ครูเขาเรียกไปเมื่อกี้น่ะ" เรียกพบงั้นเหรอ? สงสัยจะเรื่องเรียนอีกล่ะมั้ง เบบี้ที่รักออกจะชอบการเรียนขนาดนั้น
"อ่ะฮะๆ"
"แล้วเฟย๋ไปไหนซะล่ะ" เฟย์งั้นเหรอ พูดถึงแล้วฉุนเลยนะเห้ย!
"จะไปไหนได้นอกจากไปจู๋จี๋สวีทกันสองคนกับแฟนหนุ่มป้ายแดงน่ะสิ ถามมาได้ วันนั้นพวกมันก็ทิ้งฉันแล้วไปเที่ยวกันสองคน ชิชะ รู้งี้ไม่น่าช่วยให้สมหวังเลย!"
"คนเขามีความรักก็แบบนี้แหละ" ฉันหันหน้าขวับเจอเคนตะยืนอยู่ข้างหลัง เฮ้ย! มันมาได้ยังไง
"มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย"
"เมื่อกี้น่ะ" ว่าแล้วเคนตะก็ยกมือโอบไหล่ฉัน ไอ้หมอนี่..!
"ปล่อยเลย ปล่อยๆ" ฉันรีบสะบัดตัวให้หลุด
ก่อนสายตาของฉันจะปะทะกับจองเบซึ่งกำลังเดินเข้าห้องมา แล้วความคิดน่ารักๆ อยากแกล้งเคนตะก็จุดประกายขึ้นแวบให้สมองทันที
"เบบี้ เคนตะมันลวนลามเค้าอ่ะ" เมื่อจองเบเดินมาถึงฉันก็รีบฟ้องท่ามกลางอาการอ้าปากค้างของเคนตะ
"ฉันเปล่าทำนะ ไม่ได้ทำจริงๆ" เคนตะรีบบอกเบบี้ทันทีเมื่อเจอสายตาพิฆาต ฮุฮุ สมน้ำหน้า แบร่
"ตกลงว่าเคนตะมันทำอะไรแก้วหรือเปล่า" เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นฉันจึงรีบทำตาใสซื่อสบทันที
"เบบี้ไม่เชื่อเค้าเหรอ เค้าเคยโกหกเบบี้ด้วยเหรอ" ...แน่นอนว่าบ่อย โฮะโฮะ แต่เรื่องมารยาคุณครูที่โรงเรียนสอนมาอย่างดีเบบี้ไม่ทันรู้หรอก ฉันได้เกรด A+++ ด้วยนะเออ
"จองเบอย่าเชื่อแก้ว ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะเว้ย" เคนตะปฏิเสธย้ำอีกรอบ
"เอ่อ...เคนตะยังไม่ได้ทำอะไรแก้วเลยนะ" นางฟ้าของฉันอย่าไปเข้าข้างมันสิ
"เคนตะไม่ได้ทำอะไรหรอก" ป๊อปปี้เอ่ยหน้านิ่งพลางสบสายตาฉัน ฉันอุตส่าห์ขอความช่วยเหลือนะ ชิชะ! งอน อย่างนี้ต้องงอนเว้ย!
"แก้วทำไมโกหกล่ะ" เบบี้อย่ามองด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นสิ
ระหว่างที่ฉันกำลังขาดอากาศหายใจตายเพราะสายตาอันร้อนแรงแผดเผา ว่าไปนั่น... มันไม่ใช่อารมณ์เพ้อนะเว้ย! สมองรีบประมวลผลหาทางออกสุดฤทธิ์ แล้วเสียงสวรรค์บันดาลดังขึ้นฉุดให้ฉันรอดพ้นจากบ่วงกรรมทันควัน
"แต่เคนตะก็โอบไหล่แก้วนะ" ป๊อปปี้ว่าอย่างนั้น สายตาของเบบี้ก็มองเคนตะอย่างเฉือนเชือดทันใด รอดแล้วสินะฉัน
"ก็แค่โอบแบบเพื่อนไม่ได้หรือไง" นายไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นผู้หญิงมันไม่ดีกับการมาแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายนะ เห็นฉันสวยหน่อยไม่ได้ ชิ ผู้ชายสมัยนี้
"แก้วเป็นผู้หญิงนะ อีกอย่างแก้วมาจากโรงเรียนหญิงล้วน การถูกผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวมันไม่ดีที่โรงเรียนคงสอนไว้ นายก็อย่าเอาความเคยชินมาทำกับแก้วล่ะ" เบบี้สั่งสอนไปเลย สะใจจังค่ะ หงอยเลยอ่ะดิ
"เออๆ รู้แล้วๆ" ฉันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เคนตะ ซึ่งเจ้าตัวก็รู้แต่ทำอะไรไม่ได้
"คุยอะไรกันอยู่"
โทโมะผู้มาสายถามขึ้นเมื่อทันทีที่มาถึงบรรยากาศรอบตัวเพื่อนเขาก็ตึงเคลียด โดยเจ้าตัวไม่รู้เลยว่ากำลังจะทำให้จองเบไม่สบอารมณ์อีกครั้ง เมื่อเขาได้โอบไหล่แก้วต่อหน้าต่อตา
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.9 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ