เรื่องสั้น : สร้อยจอมเนรมิต

อ่าน 331
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 6 ม.ค. 2560 18:00 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ลูกหมูจ๋า
ขีดเขียนฝึกหัด (78)
เด็กใหม่ (6)
เด็กใหม่ (5)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. สร้อยจอมเนรมิต

เขียนเมื่อ วันที่ 6 ม.ค. 2560 18:28 น.

 

 

......................." อ่ะเอาไป ฉันจะเอาอันไหนบ้างก็จดไว้ให้แล้วนะ " แพรวเด็กสาว ม.ปลาย ในชุดนักเรียนที่นั่งจับกลุ่มดูเลือกสินค้าและเครื่องสำอางอื่นๆ ในสมุดแค็ตตาล็อกขายของหารายได้เสริมของดาวเพื่อนในกลุ่มเป็นหัวโจกที่แอบเอาสมุดแค๊ตตาล็อกมาขายในโรงเรียนที่มีกฎเหล็กเป็นหนักหนาว่าห้ามเอามาขาย

" โห..... นี่แกตัดสินใจจะซื้อเยอะเลยหรอแน่ใจนะ " ดาวถามแพรวหลังที่ได้หยิบใบสั่งของมาดู

" ก็ตามนี่แหละ ไม่ต้องกลัวฉันมีจ่ายอยู่แล้ว " แพรวตอบพร้อมยิ้มอย่างสบายใจ 

         ทุกคนในกลุ่มเพื่อนต่างก็รู้กันดีว่า แพรวเป็นคนที่ชอบสั่งซื้อของเยอะอยู่เป็นนิสัยตอนแรกๆ ก็จะชอบสั่งซื้อพวกของกิ๊ฟช้อปเล็กๆ น้อยๆ แต่ในจำนวนที่มาก แต่เวลานั้นได้ผ่านมาแล้วจนกระทั่งตอนนี้ทุกคนขึ้นมาอยู่ระดับชั้น มัธยมปลายที่ 6 . ที่เริ่มจะเป็นสาวเต็มตัวในปีหน้าที่จะได้ออกโผบินไปจากรั้วโรงเรียนมัธยมสู่รั้วมหาวิทยาลัย 

          แพรวเริ่มเปลี่ยนการซื้อจากพวกของกิ๊ฟชอปมาเป็นเครื่องสำอางสีสันสวยงาม ครีมโลชั่นทุกชนิดหลายสพรรพคุณก็กว้านซื้อซะหมด แล้วเด็กนักเรียนพ่อแม่ให้เงินมาใช้วันละ 50.- จะเอาเงินไหนมาจ่ายล่ะมีทางเดียวของแพรวที่ถือว่าตนเองเป็นลูกคนเดียวหัวแก้วหัวแหวนอยากจะซื้ออะไร ต้องจ่ายเท่าไหร่ ก็แค่เดินไปหาพ่อที่สุดจะตามใจแล้วแบมือขอสตางค์มาจุนเจือความอยากความต้องการของตัวเองแต่ก็ยังจะมีผู้เป็นแม่คอยกันคอยดักคออยู่เสมอแต่ไงได้ล่ะเป็นธรรมดาที่ลูกสาวมักจะเป็นลูกรักลูกหลงของฝ่ายที่เป็นพ่ออยู่เสมออีกทั้งยังเป็นลูกคนเดียวซะด้วย 

          ในกลุ่มเพื่อนกลุ่มนี้หลักจากเวลาเลิกที่ทุกคนจะต้องแยกย้ายกันกลับบ้านแต่กลุ่มของแพรวมักจะพากันไปนั่งพักนั่งเล่นกันที่สวนสาธารณะที่เป็นที่นั่งพักผ่อนและมีเครื่องออกกำลังกายมาตั้งไว้บริการให้กับประชาชนทั่วไปประจำสวนสาธาระณะโดยไม่มีค่าใช้จ่าย ทั้งกลุ่มชอบมานั่งเล่นมานั่งพูดคุยสนุกสนานและเสวนาด้วยเรื่องสวยๆ งามๆ ของผู้หญิง กันก่อนกลับบ้านในเวลา 18.00 น. เสมอ

" หกโมงอีกแล้วอ่ะ ยังอยากนั่งต่ออยู่เลยอ่ะ " แพรวบอกกับเพื่อนๆ

" ฉันไม่ได้หรอกนะ ไม่งั้นฉันโดนดุโดนหักเงินค่าขนมแน่ " ปูเพื่อนนักเรียนบอกปัด

" กลับบ้านเหอะ เกิน 18.00 น. ฟ้าก็มืดสนิทแล้วน่ากลัว กลับกันเหอะ " ดาวพูดขึ้น

          เมื่อจบคำเพื่อนๆ มีปู มีดาว มีจอย และกุ๊ก ต่างก็ลุกขึ้นปัดฝุ่นปัดเศษหญ้าออกจากก้นออกจากกระโปรงพร้อมที่จะเดินทางแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่มีแพรวที่ยังไม่อยากกลับบ้านเมื่อเพื่อนๆ แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางแพรวก็แอบย้อนกลับมาเดินเล่นชิลๆ เอื่อยๆ ที่สวนสาธาราณะเหมือนเดิม จนถึงริมสระน้ำแพรวก็ต้องไปสะดุดตาเมื่อเห็นสร้อยเส้นหนึ่งตกอยู่บนพื้นหญ้าแล้วก็ค่อยๆ หยิบขึ้นมาดู

" สวยจังเลยอ่ะสร้อยเป็นจี้รูปหัวใจด้วย ใครมาทำตกไว้นะ อืม... ลองนั่งรอสักแป๊ปแล้วกันเนอะเผื่อเจ้าของเดินมาหา " แพรวหยิบมาดูอีกยังมีความพอใจในสร้อยเส้นนี้เป็นอย่างมาก แต่เธอก็ไม่กล้าที่จู่ๆ เจอของใครทำตกไว้แล้วจะเก็บเชิดไปเก็บเป็นของตัวเอง

           แพรวนั่งรอเจ้าของอยู่อย่างนั้นพลางก็คอยมองหาพร้อมเดินไปถามคนอื่นๆ ที่ยังอยู่ในสวนว่ามีใครเป็นเจ้าของไหมแต่ก็ไม่มีใครที่ตอบว่าเป็นของตนเองจนกระทั่งเวลาที่ใกล้จะหนึ่งทุ่มแล้วมันเริ่มมืดกว่าเดิม แพรวคิดว่าคงต้องกลับบ้านแล้วในเมื่อไม่มีเจ้าของมาเดินหาแล้วเดินไปถามใครก็ไม่มีใครเป็นเจ้าของ นั่นก็คงจะแสดงว่าสร้อยจี้รูปหัวใจสวยๆ เส้นนี้ที่เจอริมสระน้ำตอนนี้มันไม่มีใครเป็นเจ้าของแล้ว

" สงสัยเจ้าของคงจะเป็นคนมีตังค์สร้อยจี้เส้นบางๆ เล็กๆ แบบนี้หายไปเขาคงซื้อใหม่ได้ไม่สนใจมาเดินหาหรอก ถือซะว่ามันเป็นของที่คุณไม่เอาแล้ว..แล้วกันเนอะฉันรับช่วงเป็นเจ้าของเองแล้วกัน " แพรวพูดกับตัวเองพร้อมยิ้มอย่างมีความสุขเต็มที่แล้วก็ค่อยๆ จับสร้อยสวยเส้นนี้ขึ้นมาคล้องใส่ลำคอเนียนสวยของสาวแรกรุ่นเหมือนมันเป็นของตัวเองพร้อมเดินกลับบ้านอย่างสบายใจ.....!
แพรวถึงบ้านเวลา 19.20 น.

" นิ่ยัยแพรว นี่มันกี่โมงแล้วเพิ่งจะกลับถึงบ้าน " แม่รีบออกมารับเมื่อเห็นลูกกลับมาถึงบ้านพร้อมดุว่าตามประสาความห่วงใย

" ก็วันนี้ ตกรถอ่ะแม่ไม่ทันไปเที่ยวนึงวันนี้รถมาก็ช้าสงสัยจะเจ๊งกันหมดแล้วมั๊งรถสายเนี๊ยะ " แพรวตอบกลบเกลื่อน

" อย่ามาโกหก ลูกไปไหนมาแม่เห็นเลยเวลาเลยโทรไปหายัยดาวที่บ้านเขาบอกออกมาพร้อมกันแล้วเวลาที่แม่โทรไปก็ 18.30 เขาก็ถึงบ้านกันหมดแล้ว ไปไหนมาบอกมา " แม่ยิ่งดุเสียงเข้มเค้นหาความจริง

" อ้าวลูกแพรว " เสียงผู้เป็นพ่อดังขึ้นมาจากด้านหลัง เพราะพ่อก็เพิ่งกลับมาถึงบ้านจากการทำงาน

" สวัสดีค่ะพ่อ คิดถึงพ่อจังเลย " แพรวพูดเข้าหาเสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมสวมกอดผู้เป็นพ่อ

" รู้ว่าตัวเองผิดไม่ยอมรับก็รีบเข้าให้พ่อโอ๋เชียวนะ " แม่ก็ยังดุเพราะรู้ทัน

" อะไรกัน ไปดุอะไรลูกอีก " พ่อพูดเข้าข้าง

" ก็ดูนาฬิกาสิ่นี่มันกี่โมงแล้วเพิ่งจะกลับมาถึงบ้านโทรไปถามเพื่อนคนอื่นเขาก็กลับถึงบ้านกันหมดแล้วแต่ตั้ง 18.30 " แม่ชี้แจง

" ลูกไปไหนมากลับมืดค่ำแบบนนี้มันอันตรายนะ " พ่อขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเหมือนกัน

" อืม..... หนูไปเจอสร้อยเส้นที่สวนสาธารณะค่ะพ่อ หนูก็เลยรอเผื่อพี่เจ้าของมาเดินหาก็ไม่มีใครมาเดินถามหาเจ้าของก็ไม่มี ตอนแรกหนูว่าจะไปส่งตำรวจแหละค่ะกำลังเดินออกมาเจอเจ้าของมาหาสร้อยพอดีเลยหนูก็คืนให้เขาแต่เขาก็ไม่เอาพูดชมด้วยว่าหนูเป็นคนซื่อสัตย์เขาก็เลยยกสร้อยนี้ให้หนูสงสัยเขาจะรวยอยู่นะคะพ่อ" แพรวตอบชี้แจงเหตุการณ์ให้พ่อและแม่ฟังพร้อมหยิบสร้อยที่คล้องคออยู่ให้ดู แต่มันล้วนเป็นเรื่องราวที่ปรุงแต่งขึ้นมาบอกเล่าทั้งนั้นมีความจริงในเนื้อความอยู่ไม่กี่อย่างคือเจอสร้อยที่สวน กับ ไม่มีใครมาเอา!

          หลังจากเหตุการณ์จบลงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากินข้าวกินปลาเรียบร้อย แพรวก็กล่าวลาพ่อกับแม่สู่ห้องนอนส่วนตัวเพื่อเอนหลังแผ่ลงบนเตียงนุ่มๆ ในค่ำคืน ในระหว่างที่แพรวกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงแพรวก็ยังไม่ยอมถอดสร้อยออกเพราะดูเหมือนเธอจะติดใจมากมายกับสร้อยเส้นนี้และกำลังรู้สึกดีใจเหลือเกินที่ได้เป็นเจ้าของสร้อยจี้รูปหัวใจที่ดูสวยงามเหลือเกินจนกระทั่งหลับไป

" นี่ฉันอยู่ที่ไหน นี่ความจริงหรือความฝันเนี่ย "

          แพรวพูดขึ้นในขณะที่เธอเห็นตัวเองอยู่ในคฤหาสถ์ที่ถูกตกแต่งจนสวยงามอลังการ ดวงไฟโคมไฟระย้าย้อยสวยงามแสงสว่างเหลืองนวลสบายตา มองไปทางไหนก็ล้วนมีแจกันดอกไม้สวยๆ หอมๆ อยู่ทั่วรายเรียงริมผนังบ้าน ลวดลายกระเบื้องที่ได้เหยียบลงก็สวยเกินจะบรรยายจนแพรวแทบไม่กล้าจะเดินต่อไปเหยียบย่ำ

          ครู่หนึ่งแพรวค่อยๆ เดินไปๆ แล้วก็ผ่านกระจกใหญ่เต็มตัวบานหนึ่งสิ่งที่แพรวเห็นในกระจกทำให้เธอต้องถึงกับหยุดชะงักมองด้วยความตื่นตาตื่นใจในสิ่งที่เธอใฝ่ฝัน มันคือภาพตัวเธอที่ทรงผมยาวสลวยเหยียดตรงพร้อมชุดเดรสเปิดช่วงไหล่กระโปรงสั้นสีชมพูพร้อมรองเท้าส้นสูงสีทอง แพรวอ้าปากค้างแทบไม่เชื่อในสายตาของตนเองเลย กรี๊งๆๆๆๆๆๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกตัวนี้ดังขึ้นและทำให้แพรวค่อยๆ ลืมตาตื่นงัวเงียสู่โลกแห่งความจริง

" ฝันหรอเนี่ย ฝันดีจังเลยอ่ะ วันนี้กลับมาจะรีบนอนเลยขอให้ฝันเหมือนเมื่อคืนอีกด้วยเถอะ เพี้ยงๆ"   แพรวเอ่ยด้วยความเสียดายเหลือเกินกับสิ่งที่เธออยากจะเป็นเกิดขึ้นแล้วแม้ในฝันก็ยังดีเมื่อแพรวไปถึงโรงเรียนก็มีแต่เพื่อนๆ ในกลุ่มถามไถ่ถึงสร้อยเส้นนี้แต่แพรวกลับบอกเพื่อนๆ ว่าพ่อซื้อให้เป็นของขวัญนั่นทำให้เพื่อนๆ ต่างเอ่ยชมความสวยของสร้อยเส้นนี้พลางก็แอบอิจฉากันเป็นแถวเพราะ สร้อยจี้รูปหัวใจนี้ราคาคงไม่เบาทีเดียว

          หลังเลิกเรียนกลุ่มเพื่อนๆ ของแพรวก็พากันไปนั่งเล่นกันที่สวนสาธารณะเหมือนเดิม คุยกันแต่เรื่องที่ออกมาจากความอยากของแต่ละคนที่สามารถจะทำได้และไม่ได้หรืออาจจะได้หรือไม่ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ อาทิเช่น การแต่งตัวแต่งหน้าแต่งตา อุปกรณ์ไฮเทคมือถือ ไอแพด ต่างๆ นาๆ มันเป็นความใฝ่ฝันของเด็กสาวบางกลุ่มบางคนที่อาจจะอยากจนไม่รู้จักคำว่าพอ!

 

          พอถึงเวลาทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านตามเดินก่อนออกไปจากสวนแพรวก็อดที่จะหันไปชำเลืองมองริมสระน้ำที่เธอเจอสร้อยสวยเส้นนี้    ทุกค่ำคืนเมื่อแพรวนอนหลับก็จะฝันถึงเรื่องดีๆ ทั้งนั้นฝันถึงคฤหาสถ์หลังนั้น   ฝันเห็นตัวเองได้ใส่ชุดสวยๆ และสามารถที่จะเลือกใส่ได้แม้จะเป็นแค่ความฝันอีกทั้งยังมีคนมาอำนวยความสะดวกแต่งหน้าแต่งหน้าใส่เสื้อผ้าให้ไม่ต่างจากคุณหนูในนิยายเลย     บางวันก็ฝันไปว่าเป็นคุณหนูที่ไม่ต้องไปเรียนหนังสือเพราะมีเงินทองมากองให้มากมาย มีแม่บ้านคอยเสริฟอาหารให้กิน ได้ครอบครัวมือถือหรูๆ ราคาแพง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ความฝันแต่แพรวก็รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน

          ตั้งแต่นั้นมาแพรวรู้สึกได้ว่าต้องเป็นสร้อยเส้นนี้ที่เธอนอนใส่อยู่ทุกคืนเป็นสร้อยแห่งความโชคดี ที่ทำให้เธอได้ครอบครองได้มีในสิ่งที่เธออยากเป็นอยากได้ แพรวรู้ว่ามันเป็นความฝันแต่เธอก็ยินดีที่จะขึ้นไปนอนหลับเร็วๆ บนห้องเพื่อเข้าไปอยู่มีความสุขในฝันทุกค่ำคืนจน ผู้เป็นแม่ก็อดแแปลกใจไม่ได้

" พ่อ ..... แม่ว่าลูกเราแปลกๆ นะ เดี๋ยวนี้ขึ้นห้องนอนเร็วทุกวันเลย " แม่พูดปรึกษาพ่อ

" ลูกนอนเร็วก็ดีแล้วจะได้พักผ่อนให้เต็มที่สมองก็ลื่นไหลตื่นมาก็สดใส จะได้เรียนเก่งๆ " พ่อตอบพร้อมยิ้มให้

ในอีกค่ำคืนแห่งความฝัน

" โอ้โห คฤหาสถ์มีสระว่ายสวยๆ แบบนี้ด้วยหรอเนี่ยมีแต่คนรวยเท่านั้นที่จะมีแบบนี้" 

          แค่แพรวเพียงเอ่ยชมสระว่ายน้ำว่าสวยเหลือเกินผสมกับความอยากที่อยากจะได้ใส่ชุดว่ายน้ำเปรี้ยวๆ เซ็กซี่แบบผู้ใหญ่ อย่างนางแบบแล้วลงไปแหวกว่ายเหมือนในทีวีที่เคยเห็น ชุดคุณหนูแสนสวยก็ถูกเนรมิตเปลี่ยนไปชุดว่ายน้ำตามแบบที่แพรวอยากใส่เธอรู้สึกดีใจมาก แต่ก็อดกลัวไม่ได้คิดว่าเธอคงลงไปว่ายน้ำไม่ได้หรอกเพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็นเช่นกัน! ความฝันก็เนรมิตให้มีการ์ดคอยดูแลอยู่ริมสระ 2 คน อีกทั้งยังให้แพรวได้ใส่เสื้อชูชีพที่ดูแล้วราคาแพงความปลอดภัยก็คงสูง ทันใดนั้นแพรวก็ค่อยๆ เดินเข้าไปสระน้ำแล้วค่อยๆ ก้าวบันไดสระสู่น้ำใสๆ เท้าแตะน้ำแล้วเย็นดีจริง................ ยัยแพรว >>>>>>>>> เสียงเรียกจากแม่ดังกังวาลจนแพรวรู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้น

" เรียกเสียงดังอะไรอ่ะแม่ แล้วแม่มาร้องไห้กอดแพรวทำไมเนี่ยแม่เป็นอะไร " แพรวลืมตางัวเงียพร้อมมองใบหน้าแม่ที่น้ำตากำลังไหลรินมาเป็นสายพร้อมเสียงสะอื้นพร้อมพ่อที่นั่งคุกเข่าอยู่เช่นเดียวกันพรางก็มองไปรอบๆ ทำเอาต้องตกใจ เพราะสิ่งแวดล้อมรอบตัวในตอนนี้ไม่ใช่ห้องนอนแต่นี่มันคือสวนสาธารณะที่แพรวกับกลุ่มเพื่อนมักจะมานั่งคุยเล่นกันอยู่ประจำและที่ที่เธอล้มนอนในอ้อมแขนมารดาในตอนนี้คือริมสระน้ำที่เธอเจอสร้อย

" พ่อกับแม่คิดว่าจะเสียลูกไปแล้ว ดีนะที่แม่เขาตื่นมากลางดึกไปหาหนูที่ห้องไม่เจอหนูแม่ก็รีบมาบอกพ่อ    พ่อกับแม่ออกรถขับไปตามทางช่วยกันมองหาว่าหนูอยู่ไหนก็ไม่เจอก็มีแม่นี่แหละที่เขานึกออกว่าหนูมาที่สวนนี้ประจำพ่อกับแม่เลยลองมาที่นี่    เจอหนูยืนหันหลังอยู่ริมสระน้ำพ่อกับแม่เรียกลูก หนูก็ไม่หันมาเลยแต่ค่อยๆ เดินไปหาสระน้ำเหมือนจะลงไปพ่อกับแม่เห็นท่าไม่มีรีบวิ่งเข้าไปคว้าดึงหนูออกมา " พ่อบอกเรื่องราวทั้งหมดพร้อมน้ำตาที่ซึมออกมา เรื่องราวที่พ่อเล่ามาทำเอาแพรวรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจแล้วกอดแม่ไว้แน่นกาย


          เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อกับแม่จึงพาแพรวไปวัดไปทำบุญ ไหว้พระ รดน้ำมนต์ พ่อกับแม่ได้เล่าเหตุการณ์นี้ให้หลวงพ่อที่วัดฟังเช่นกัน หลวงพ่อจึงได้ถามว่าแพรวได้ไปที่ไหนมาแล้วได้เอาของอะไรติดตัวที่ไม่ใช่ของตัวเองกลับมาด้วยรึเปล่า แพรวจึงได้สารภาพเล่าให้ฟังตามความจริงก็มีแต่สร้อยเส้นนี้ที่เธอเจอมาหลวงพ่อจึงแนะนำให้เอาไปคืนที่เอามาจากไหนก็ให้เอาไปคืนที่นั่น พ่อแม่และแพรวจึงทำตามคำนั้นนำสร้อยแสนสวยไปคืนที่ริมสระที่เดิม ขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะเดินออกจากบริเวณนั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มาบริเวณนั้นเข้าพอดีเขาเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า

" เจอแล้ว " พร้อมกับหยิบสร้อยจี้รูปหัวใจขึ้นมาด้วยความดีใจจนน้ำตาซึม

" เอ่อ พี่ทำสร้อยหล่นไว้หรอคะ " แพรวเข้าไปถามด้วยความสงสัย พร้อมพ่อกับแม่ที่ยังอยู่ตรงนั้นเช่นกัน

" อืม..... ไม่ใช่ของผมหรอกเป็นของแฟนผมเป็นสร้อยที่ผมให้เป็นของขวัญวันเกิด เราทะเลาะกันแรงเขาคงตัดสินใจที่จะไปจากผมที่ตรงนี้โทรไปบอกผมคำสุดท้ายว่า....... เอาของคุณคืนไป.....พอเอาร่างเขาขึ้นมาที่คอเขาไม่มีสร้อยเส้นนี้แล้วผมก็เลยมาเดินหาอยู่ทุกวันแต่ไม่เคยเจอมาวันนี้แหละที่เจอผมดีใจมากผมจะเอาไปให้เขาผมว่าสุดท้ายเขาก็คงอยากได้กลับไป ทุกอย่างมันจะเป็นความผิดที่จะตราหน้าผมไว้ชั่วชีวิตนี้ ขอตัวนะครับ " ชายหนุ่มบอกด้วยหน้าเศร้าพร้อมเดินจากไป 

         

           แพรวรู้สึกสะท้อนในใจว่าตัวเองก็เหมือนเป็นคนผิดบาปถ้าไม่มีความอยากจนเกินตัว รู้จักคำว่าพอ ไม่หยิบของใครเขา ตั้งอยู่ในความซื่อสัตย์เป็นลูกที่ดีเธอคงไม่ต้องมาเกือบจบชีวิตแบบนี้ แท้จริงสร้อยสวยเส้นนี้ที่ดูเลอค่าก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่จะเนรมิตความสุขให้แพรวแต่อย่างใดแต่กลับเป็นสร้อยที่ใช้ตัณหาความอยากได้อยากมีมาหลอกล่อเพื่อจะเนรมิตความตายให้เธอไปอยู่แทนตัวในวิมานที่่เยือกเย็นใต้ธารา.................
                                   ...............................................

                                            นักเขียนมือใหม่  ขอบคุณค่ะ

                                                    

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...