เรื่องสั้น : รักนี้ใครกำหนด

อ่าน 671
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 16 ก.ย. 2558 04:51 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

เริ่มเข้าขีดเขียน (17)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 16 ก.ย. 2558 05:01 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 7 ก.ค. 2560 19:19 น. โดย เจ้าของบทความ )

บัวฉัตรป่วยเป็นปอลิโอมาตั้งแต่เล็กเธออาศัยอยู่กับแม่ในชุมชนแออัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯแม่ของเธอมีอาชีพขายข้าวแกงหลังจากที่ช่วยแม่ตระเตรียมของที่จะออกไปขายเธอก็มักจะใช้เวลาว่างหมดไปกับการร้องเพลงบัวฉัตรรักการร้องเพลงมาก เธอเป็นเพื่อนบ้านกับตฤณซึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กตฤณเป็นนักร้องกลางคืนให้กับผับแห่งหนึ่งหากพอมีเวลาว่างเขามักจะสอนเธอจับคอร์ดเล่นกีต้าร์เพราะความใกล้ชิดจึงทำให้บัวฉัตรค่อยๆหลงรักตฤณโดยที่ไม่รู้เลยว่าตฤณมีคนรักอยู่แล้วเป็นนักร้องสาวในผับเดียวกันชื่อแพรพรรณ

เช้าวันหนึ่งบัวฉัตรรีบร้อนปั่นเก้าอี้เข็นไปที่บ้านของตฤณหวังจะอวดหนังสือเพลงเล่มใหม่แต่แล้วก็ต้องพบกับภาพบาดตา

ตฤณนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกลางห้อง ในวงแขนมีหญิงแปลกหน้า

นี่มันอะไรกัน!บัวฉัตรโวยเสียงสั่นทำเอาคนมัวขี้ตาผวาตื่น

อ่าวไอ้ฉัตร แกมาทำอะไรแต่เช้า

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่ เธอแผดเสียงใส่

เดี๋ยวก่อน นี่แพรแฟนฉัน โทษทีนะฉันไม่เคยเล่าให้แกฟังเลย คงตกใจมากสิ เมื่อคืนฉันง่วงมากก็เลยไม่ได้ล็อกประตู

บัวฉัตรกระโจนจากเก้าอี้เข็นเข้าทุบตีตฤณ “แกทำอย่างนี้ได้ยังไง แกทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง

ฉันสิต้องถามว่าแกทำอย่างนี้ได้ยังไงไอ้ฉัตร แกตีฉันทำไม

ฉัน….ฉัน เธอรู้แก่ใจดีแต่เหมือนคำตอบนั้นจะติดอยู่ที่คอหอย เมื่อได้สติคืนมาเธอก็รีบยกตัว

ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้เข็นถอยหลังออกทางประตูมุ่งกลับบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้น้ำเสียงดุดันซ้ำยังลงไม้ลงมือกับตฤณ

“ฉัตรเอ๊ยโขกพริกแกงให้แม่หน่อยลูก นี่แกร้องไห้เหรอฮึบอกแม่มาซิใครทำอะไรแก”

ไอ้ตฤณแม่….ไอ้ตฤณมันมีแฟนแล้ว

แล้วยังไงล่ะ นี่แกๆรักมันเหรอ

แม่ ฮือๆๆๆ บัวฉัตรโผเข้ากอดแม่

“ตอนที่รู้ว่าแกเป็นแบบนี้แม่อุตส่าห์หลงดีใจ ว่าอย่างน้อยคงไม่ต้องพรอยหนักใจเรื่องพันนี้ไปกับแกที่ไหนได้”

ทำไมล่ะแม่คนพิการไม่มีสิทธิ์คิดเรื่องความรักเหรอ แม่เอาอะไรมาเป็นบรรทัดหรือพยากรณ์ว่าคนที่พิการจะต้องสงบเสงี่ยมเจียมตน

แต่การที่เราเป็นแบบนี้ก็ยากที่ใครเขาจะมาจริงใจ หรือแม้แต่คิดเป็นอื่น แม่ว่าแกเอาเวลามาช่วยงานบ้านแม่ดีกว่า

พูดจบแม่ก็ผลินหลังไปทำครัว นัยน์ตาบวมช้ำวาวโรจน์เหลือบไปเห็นมีดปอกผลไม้เงาวับ

เธอมาคอยฉันเหรอ แพรพรรณถามด้วยความสงสัยละคนแปลกใจ

ฉันมาเพื่อจะบอกเธอว่า ถอยสักก้าวก่อนที่โลกจะจารึว่าคนอย่างเธอแย่งได้กระทั่งผัวของคนพิการ

นี่เธอเล่นตลกอะไร ทำไมผูกพันกับเขาถึงขนาดจะต้องขี้ตู่อย่างนี้เชียว

ฉันว่าฉันพูดกับเธอชัดเจนแล้วนะ

ชัดว่าเธอขี้ตู่น่ะเหรอ

“แก”บัวฉัตรกระโจนเข้าใส่แพรพรรณพร้อมมีดปอกผลไม้ที่ซ่อนไว้ แต่แพรพรรณหลบได้ร่างของบัวฉัตรจึงทะยานลงไปในบ่อน้ำคลำเบื้องหลังแพรพรรณ หลังแพรพรรณโทรแจ้งตำรวจก็ระดมทั้งชุดกู้ภัยและนักปะดาน้ำร่วมกันค้นหานานนับชั่วโมงจึงพบร่างไร้วิญญาณของบัวฉัตร ตฤณต้องเข่าทรุดน้ำตาคลอเบ่าเมื่อเห็นร่างเพื่อนสนิทนอนอยู่บนผืนผ้าฝ้ายเขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปทาบลงบนใบหน้าของเธอ “ไอ้ฉัตรแกเป็นเพื่อนรักของฉันๆควรจะพูดประโยคนี้กับแกตั้งนานแล้วไม่แน่มันอาจทำให้แกไม่ต้องมาตายแบบนี้”แพรพรรณทำได้เพียงทรุดตัวลงลูบหลังให้

แม่ของบัวฉัตรที่ตามหลังมาติดๆเอาแต่กรีดร้องอย่างสิ้นสติ

  

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

5
โหวต 5 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

5 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

5 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...