น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : Forbidden Love รักนี้ตลอดกาล

อ่าน 520
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 6 พ.ค. 2558 12:34 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Tale_2267
หัดอ่านหัดเขียน (12)
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ความรักต้องห้าม

เขียนเมื่อ วันที่ 6 พ.ค. 2558 12:54 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 7 พ.ค. 2558 18:47 น. โดย เจ้าของบทความ )

หลังเลิกเรียน

" เซย่า...ช่วยไปหลังโรงเรียนเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ่พอดีว่าฉันลืมของไว้น่ะ " เคที่หญิงสาวสวยดาวโรงเรียนพูดพลางทำหน้าอ้อนวอนนิดๆ

" อ่า...ได้สิ่ " ฉันพูดพลางส่งยิ้มบางไปให้เธอ

" ขอบคุณมากนะ...ถ้าเธอไม่ไปเป็นเพื่อนฉันคงแย่แน่ๆ " เคที่พูดพลางยิ้มกับมาให้เธอ

" ว่าแต่เธอลืมของอะไรไว้หรอ? " ฉันพูดถามออกไปด้วยน้ำเสียงสดใส

" ของสำคัญน่ะ...สำคัญมาก... " เคที่พูดพลางปรายสายตามองเซย่าเล็กน้อย

หลังโรงเรียน

" ฉันพายัยเฉิ่มนี่มาให้พวกนายแล้วนะ " เคที่พูดพลางผลักร่างของเซย่าเข้าไปหากลุ่มนักเรียนชายที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว

" นี่มันอะไรกัน? " เซย่าพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

" นี่ก็ว่าที่สามีเธอในอนาคตไง...ยัยโง่ " เคที่พูดพลางย่างสามขุมเข้ามาหาเซย่าทันที

" หมายความว่าไง?นี่เธอหลอกฉันมาให้พวกนี้หรอ " เซย่าพูดพลางเขยิบถอยหนีแต่กับถูกชายคนนึงในกลุ่มรวบตัวไว้ได้ทัน

" อย่าคิดหนีเลย...ยังไงวันนี้เธอก็ไม่มีทางรอดหรอก " เคที่กระตุกยิ้มมุมปากเยาะเย้ย

" ฉันไปทำอะไรให้เธอทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนีิ้ " เซย่าไม่พูดเปล่าแต่ทั้งยังดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกจับกลุม

" ทำอะไรงั้นหรอ?เธอแย่งคาวินไปจากฉันไงยัยหน้าด้าน " เคที่พูดด้วยน้ำเสียงเกี้ยวโกรธพร้อมกับจิกผมองเซย่าอย่างแรง

" ฉันอยากรู้จริงๆว่าแกมีดีตรงไหนทำไมคาวินถึงเลือกแกแทนที่จะเป็นฉัน " เคที่แผลดเสียงใส่เซย่าด้วยความโกรธ

" ฉันไม่ได้แย่งคาวินมาจากเธอนะ...่ " เซย่าพูดเสียงแผ่วเบา

" ไม่ได้แย่งงั้นหรอ? " เคที่ไม่พูดเปล่าแต่กับกระชากผมเซย่าแรงขึ้นกว่าเดิม

" ฉันกับคาวินเรารักกันมานานมากแล้ว...เราคบกันมาตั้งแต่ก่อนหน้าจะย้ายมาเรียนที่นี่แล้ว " เซย่าพูดพลางกัดปากตัวเองเพื่อกักกั้นความเจ็บเอาไว้

" ไม่จริงแกโกหก...นังหน้าด้าน " เคที่ตวาดเสียงดังลั่น

เพี้ย!!!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นไปทั่วทันทีที่เคที่ฟาดฝ่ามือลงมาประทับบนใบหน้าของเซย่า

" ฉันพูดความจริง " เซย่าพูดพลางกุมข้างแก้มตัวเองเอาไว้

" แล้วไง!!ฉันไม่สนหรอก...เพราะถ้าไม่มียัยผู้หญิงหน้าตาบ้านๆแบบเธอยังไงคาวินก็ต้องเลือกฉัน " เคที่พูดพลางยิ้มเยาะเย้ยส่งไปให้เซย่าแบบจงใจ

" เคลียกันเสร็จรึยัง?ฉันจะได้จัดการในส่วนของฉันต่อ... " หนึ่งในชายหนุ่มที่ยืนรออยู่พูดแทรกขึ้นมา

" เอาเลย...เชิญจัดการกันตามสบายแล้วอย่าลืมถ่ายคลิปเก็บไว้ด้วยล่ะฉันจะได้เอาไปให้คาวินดู " เคที่หญิงสาวสวยพูดพลางเยียดยิ้มมุมปาก

" ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะนะอย่าทำแบบนี้เลย...ฉันแค่อยากอยู่กับคนที่ฉันรักอย่างสงบ " เซย่าพูดพลางคว้าข้อมือเคที่เอาไว้

" หึ!!ฝันไปเถอะว่ามันจะมีวันนั้น... " เคที่พูดจบก็ค่อยๆเดินหายลับไป

" ทีนี้เราก็มามีความสุขกันเถอะสาวน้อย...ถึงเธอจะหน้าตาบ้านๆแต่มันก็พอจะแก้ขัดไปพลางๆได้ล่ะนะ ฮ่าๆๆ " ชายหนุ่มคนเดิมพูดพลางหัวเราะลั่น

" ปล่อยฉันไปเถอะนะฉันขอร้อง " เซย่าพยายามพูดจาอ้อนวอน

" พวกฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก " ชายหนุ่มอีกคนโพร่งพูดขึ้นมา

" ฉันไปทำอะไรให้พวกนายทำไมถึงได้จะทำกับฉันแบบนี้ " เซย่าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

" จะโทษพวกฉันก็คงไม่ได้หรอกเธอคงต้องโทษตัวเองที่ดันไปยุ่งกับไอ้หมอนั่น " ชายหนุ่มคนเดิมพูดพลางใช้นิ้วเกลี่ยข้างแก้มเซย่าเบาๆ

" ฉันกับคาวินเรารักกัน " เซย่าพูดตอกกับไปเสียงเรียบ

" นั่นมันก็เรื่องของเธอ...ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ "

" พวกนายเป็นหมารับใช้ของเคที่รึไงถึงได้ยอมทำตามคำสั่งของยัยนั่น " เซย่ามองชายหนุ่มทั้ง 5 คนด้วยสายตาเย็นชา

" ยัยนี่ปากดีจริงๆ?อยากพูดอะไรก็พูดไปยังไงวันนี้เธอก็ไม่มีทางรอด " นสุดเสียงนั้นชายหนุ่มคนเดิมก็ค่อยๆปลดกระดุมชุดนักเรียนของเซย่าออกทีละเม็ดๆ

ในขณะเดียวกันเซย่ากับทำแค่เพียงยืนนิ่งพร้อมกับนึกย้อนกับไปถึงเรื่องราวของเธอกับคาวินคนรักของเธอ

~~~

ยามเช้าของวันหนึ่งชายหนุ่มที่กำลังนอนหนุนตักของหญิงสาวบนทุ่งหญ้าเขียวขจีแสงแดดอ่อนสาดส่องลงมากระทบกับจนเกิดประกายระยิบระยับในน้ำ

" เซย่า...ฉันรักเธอนะ " ชายหนุ่มที่นอนหนุนตักหญิงสาวอยู่เอ่ยขึ้นมา

" อะไรของนายกัน " เซย่าพูดพลางเสมองไปทางอื่นด้วยความเขินอาย

" ก็ฉันรักเธอนี่นา...เซย่าเธอคือผู้หญิงที่ฉันรักจนสุดหัวใจสัญญาได้มั้ยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราสองคนจะรักกันแบบนี้ไม่เปลี่ยนแปลง " สิ้นสุดเสียงนั้นเซย่าก็ค่อยๆหันกับไปมองคาวินที่จ้องมองใบหน้าของเธออยู่ก่อนหน้าแล้วทำให้สายตาของคนทั้งคู่สอดประสานกัน

" ฉันสัญญา...ไม่ว่าวันเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปหรือต่อให้เราสองคนต้องแยกจากกันฉันก็จะไม่มีวันเลิกรักนาย... " คำพูดของเซย่าทำเอาคาวินถึงกับยิ้มอย่างมีความสุขทว่าคาวินกับค่อยเลืาอนใบหน้าขึ้นไปจุมพิศที่ริมฝีปากบางของเซย่าอย่างแผ่วเบา

" เซย่าฉันรักเธอ...เธอคือทั้งหมดของชีวิตฉันความรักของฉันจะไม่มีวันจางหายไปตามกาลเวลา...ฉันสาบาน "

~~~~~~~

" อย่ามาแตะต้องตัวฉัน " เซย่าที่ตื่นขึ้นมาจากพลังแห่งความคิดพูดสั่งห้ามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก " ถ้าฉันไม่ทำตามที่เธอพูดล่ะ? " ไม่พูดเปล่าแต่ชายหนุ่มทั้ง 5 คนกับถลาเข้ามาลวนลามเธอทันที

" ฉันให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย...อยุดการกระทำเลวทรามนี้แล้วไปส๊ะ " น้ำเสียงของเซย่าเย็นยะเยือกจนคนที่ได้ฟังถึงกับขนลุก

" พูดอย่างกับว่าเธอจะทำอะไรพวกฉันได้อย่างนั้นแหละ? " ชายหนุ่มทั้ง 5 ยังคงไม่หยุดการกระทำเลวทรามนั้น

" ฉันให้โอกาสพวกนายแล้วนะ...แต่พวกนายกับโยนโอกาสนั้นทิ้งไป " จู่ๆร่ายกายของเซย่าก็ร้อนดั่งไฟจนชายหนุ่มทั้ง 5 ต้องผละออก

" ฉันเตือนพวกนายแล้ว " นัยน์ตาของเธอค่อยๆเปลี่ยนสีเป็นสีแดงเพลิงผมสีดำสลวยของเธอสยายไปตามลมผิวสีขาวของเธอบัดนี้กับเปล่งปลั่งขึ้นมาอย่างมีชวิตชีวาริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอก็ค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นสีแดงจากหญิงสาวหน้าตาบ้านกับกลายเป็นสาวสวยงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย...

" เธอ...เธอไม่ใช้คน " ชายหนึ่งในห้าคนพูดขึ้นมาพลางเตรียมลุกวิ่งขึ้นเพื่อหาหนทางหนี...แต่มันก็เปล่าประโยชน์เสียแล้ว

" คิดว่าจะหนีฉันพ้นรึไง? " เซยาที่จู่ๆก็โผล่มาดักตรงหน้าของชายหนุ่มพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

" เธอมันปีสาจ...ยัยปีสาจ " ชายหนุ่มพูดตะโกนลั่นพลางถอยกรูดวิ่งหนีไปอีกทาง

" คนที่รู้ความลับของฉันจุดจบมีเพียงอย่างเดียวคือความตาย...." สิ้นสุดเสียงนั้นเซย่าก็ค่อยๆขยับริมฝีปากบางท่องคาถาอะไรบางอย่างแล้วหลังจากนั้นร่างกายของขายหนุ่มทั้ง 5 คนก็ค่อยๆถูกฉีดขาดออกมาเป็นชิ้นๆจนเลือดสาดไหลนองไปทั่วบริเวณ

" ฉันให้โอกาสพวกนายแล้วแต่พวกนายกับเมินเฉยกับโอกาสที่ฉันให้...ฺฉันไม่ได้อยากฆ่าใครแต่ฉันไม่มีทางเลือกคนที่ล่วงรู้ความลับของฉันจุดจบคือความตาย...." ว่าร่างกายของหญิงสาวก็ค่อยๆเลือนหายไปทิ้งเหลือไว้แค่เพียงซากศพของชายทั้ง 5

เช้าวันต่อมา

" เซย่าฉันมารับเธอแล้ว " คาวินเดินเข้าไปในบ้านของเซย่าหลังจากที่คนรับใช้มาเปิดประตูให้

" ฉันบอกนายแล้วไงว่าถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องเข้ามาในบ้าน " เซย่าพูดเสียงดุนิดๆ

" ฉันไม่เข้าใจว่่าทำไมเธอถึงห้ามไม่ให้ฉันเข้ามาในบ้านเธอไม่เข้าใจจริงๆ " คาวินพูดพลางยู่ปากเล็กน้อย...ที่ฉันไม่อยากให้นายเข้ามาเพราะที่นี่มีแต่สิ่งชั่วร้ายมีแต่วิญญาณ

" อะไรกันนี่นายงอนฉันหรอ? " เซย่าพูดพลางควงแขนคาวินเดินออกมาจากบ้านทันที

" ใครจะไปงอนผู้หญิงน่ารักๆแบบเธอได้ลงกันล่ะ " .คาวินพูดพลางยีผมฉันไปมา...

" นิ่ผมฉันยุ่งหมดแล้ว ' ฉันพูดพลางปัดมือคาวินออกเบาๆ

" วันนี้ฉันรู้สึกว่าเธอสวยกว่าปกติมากเลยนะเนี่ย...ปกติผิวเธอจะขาวซีดแต่วันนี้ผิวเธอกับขาวอมชมพูปากก็แดงอย่างกับลูกเชอร์รี่แก้มก็อมชมพู?นี่เธอแอบไปเข้าคอสทำสวยมารึไงกัน ฮ่าๆๆ " คาวินพูดจบก็ขำร่วนออกมา...แต่ฉันนี่สิ่ขำไม่ออกเพราะทุกครั้งที่ฉันฆ่าคนร่างกายของฉันก็จะดูดเอาพลังงานและพลังชีพของบุคคลนั้นมาทำให้ร่างกายของฉันมีชีวิตชีวาขึ้นมามันก็คล้ายๆกับสาวพันปี

" แล้วนายไม่ชอบรึไง " ฉันแกล้งถามเล่นๆขึ้นมาเพราะฉันไม่รู้จะตอบยังไงดี

" มีแฟนสวยก็ชอบสิ่...แต่ฉันชักเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้วล่ะ " ไม่พูดเปล่าแต่คาวินยังหันไปแยกเขี้ยวใส่พวกผู้ชายที่มองฉันไม่วางตา

" หงุดหงิดทำไม?ยังไงคนที่ฉันก็คือนายคนเดียวคนพวกนั้นก็ได้แค่มอง " เซย่าพูดพน้อมกับส่งยิ้มบางไปให้คาวิน

" แต่นี่เธอยังไม่ตอบเลยนะว่าไปทำอะไรมา?ถึงได้สวยขึ้นแบบนี้? " นายจะสงสัยทำไมนักหนาเนี่ยอุตส่าห์เปลี่ยนเรื่องคุยแล้วก็ยังจะวนกับมาเรื่องเดิมอีก

ปั้ก!!!

" เฮ้ย!!ไม่มีตาไหงวะถึงกล้าเดินมาชนฉันแบบนี้แกไม่รู้รึไงว่าฉันเป็นใคร? " ชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำพูดพลางกระชากคอเสื้อคาวินอย่างแรง

" ปล่อยนะเว่ย!!." คาวินพูดพลางแกะมือของชายฉกรรจ์ออกจากคอเสื้อ

" ไอ้เวรนี่อยากตายใช่มั้ย?ไอ้เด็กปากดีกล้าดียังไงถึงมาตวาดใส่ฉัน " ไม่พูดเปล่าแต่ชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำกับกับหมัดแน่นเตรียมสวนเข้าที่หน้าของคาวินอย่างเต็มที่...แต่อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องคนที่ฉันรักได้แม้แต่ปลายเล็บ ฉันจ้องมองไปที่ชายฉกรรจ์ด้วยดวงตาสีแดงเพลิงทำเอาชายฉกรรจ์ถึงกับชงักแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที

" นิ่เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ " ฉันหันไปพูดกับคาวิน

" อ่าได้ถ้างั้นเดี๋ยวฉันยืนรออยู่ตรงนี้นะอย่าไปนานล่ะ....คิดถึง " คำพูดของคาวินทำเอาหน้าฉันขึ้นสีแดงระเรื่อแต่ตอนนี้หมดเวลาเขินแล้ว

ในซอยอัพที่เงียบสงบ

" ปล่อยผมไปเถอะอย่าทำอะไรผมเลย " ชายฉกรรจ์ยกมือไหว้ร้องขอชีวิตจากฉัน

" สำหรับคนที่รู้ความลับของฉันมันต้องตายเท่านั้น " พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

" ฉันสาบานว่าจะไม่พูดเรื่องนี้กับใครฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลั... " ยังไม่ทั้นที่ชายฉกรรจ์จะพูดจบฉันก็วางฝ่ามือลงบนศีรษะของหมอนั่นแล้วดูดกลืนพลังชีพจนร่างกายของหมอนั่นเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก

ในขณะที่เซย่ากำลังค่อยๆเดินเข้าไปหาคาวินคำพูดของมารดาก็ลอยเข้ามาในหัวสมอง

' เมื่อลูกอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์พลังปีสาจในตัวของลูกจะทวีคูณความรุนแรงขึ้นจนลูกก็ไม่สามารถควบคุมมันได้...และเมื่อเวลานั้นมาถึงลูกจะฆ่าทุกคนที่ขว้างหน้าและกลายเป็นปีศาจอย่างเต็มตัว '

เมื่อเวลานั้นมาถึงมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างความรักของฉันกับคาวินจะเป็นยังไง....เราจะยังสามารถรักกันได้มั้ย...เมื่อถึงเวลานั้นคาวินยังจะรักฉันอยู่มั้ย....

" เซย่า..ทำไมหายไปนานจัง? " คาวินยิงคำถามใส่เซย่าทันทีเมื่อมาถึง

" พอดีว่าฉันเดินหลงน่ะเลยหายไปนาน ฮ่าๆๆ " ฉันพูดพลางหัวเราะกลบเกลื่อน

" ยัยบ๊องส์เอ้ย!!หลงทางส๊ะงั้น " ไม่พูดเปล่าแต่คาวินยังยีผมฉันเบาๆ

ระหว่างทางที่เดินเล่นกันไปเรื่อยๆ

" นี่คาวิน...นายเคยได้ยินตำนานปีศาจเลือดมั้ย? " ฉันลองแกล้งถามคาวินไปเล่นๆ

" เคยได้ยินสิ่...ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อมั้ยแต่พ่อของฉันคือนักล่าปีศาจ...น่าขำชะมัดเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อสุดๆ " คาวินพูดอย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดตัวเองเท่าไหล่นัก...แต่ฉันนี่สิ่ถึงกับพูดไม่ออก

" แล้วพ่อนายเคยเล่าอะไรเกี่ยวกับปีศาจเลือดให้ฟังบ้างมั้ย? " พูดด้วยเสียงแผ่วเบา

" ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษนะ ฮ่าๆๆ " คาวินพูดไปขำไป

" .... " เซย่าถึงกับพูดอะไรไม่ออก

" พ่อฉันเล่าให้ฟังว่าเมื่อปีศาจเลือดอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ก็จะกลายเป็นปีศาจเต็มตัวและในช่วงเวลานั้นปีศาจเลือดจะเข่นฆ่าผู้คนเป็นจำนวนมากเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง...และนั่นก็เป็นช่วงเวลาเดียวที่จะสามารถปราบปีศาจเลือดให้ตายได้เพราะจุดอ่อนของปีศาจเลือดจะเผยขึ้นมาให้เห็นในเวลานั้น.." คาวินพูดจบก็หันมาจ้องมองหน้าฉัน

" หืม?อะไร? " ฉันถามออกไปแบบเกร็งๆ

" พรุ่งนี้วันเกิดเธอนิ่?แล้วก็เป็นวันครบรอบ 15 ปีที่เราครบกันด้วย...งั้นพรุ่งนี้ฉันจะจัดงานวันเกิดแล้วก็วันครบรอบให้เธอนะ...อ่าตื่นเต้นจัง " พรุ่งนี้ถ้าฉันเกิดกรายเป็นปีศาจเต็มตัวขึ้นมานานจะรังเกรียจฉันมั้ยคาวิน...

คืนวันงานฉลองวันเกิด + วันครบรอบ 15 ปี

วันนี้ฉันรู้สึกแปลกๆทั้งวันเหมือนร่างกายของฉันมันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

" เซน่าทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะรีบไปกันเถอะใกล้เวลาเที่ยงคืนแล้วจะได้เวลาเป่าเค้กต้อนรับอายุ 20 ปีแล้วเพื่อนๆรอเธออยู่ "

" อ่างั้นก็ไปกันเถอะ " ไม่ไหวแล้วร่างกายของฉันมันเหมือนกับจะฉีกขาดออกจากกันอยู่แล้ว

"เรามานับถอยหลังวันเกิดให้เซน่ากันดีกว่า " เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมา

" ห้า " ฉันเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

" สี่ " เหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

" สาม " รู้สึกเหมือนร่างกายของฉันมันร้อนระอุ

" สอง " ดวงตาของฉันเริ่มมองอะไรพร่ามั่ว

" หนึ่ง...Happy Birthday... " ฉันไม่ไหวแล้ว...

ตุ้บ!!!!

เสียงล่วงลงกระแทกกับพื้นทำเอาทุกคนถึงกับหยุดชงัก...และในขณะเดียวกันดวงตาของเซย่าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด

ผมก็กลายเป็นสีแดงเพลิง ริมฝีปากสีชมพูอิมเอิบก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาบนศีรษะก็ค่อยๆงอกออกมา....ทำเอาทุกคนแตกตื่นวิ่งหนีกันเจ้าระหวั่น บัดนี้เซย่าได้กลายเป็นปีศาจเลือดอย่างเต็มตัวโดยแท้จริง

" เซย่า... " เห็นดังนั้นคาวินถึงกับพูดไม่ออก

เซย่าเริ่มลงมือฆ่าทุกคนที่ขวางหน้าฆ่าทุกคนที่เธอมองเห็นอย่างเหี้ยมโหด

" เซย่าพอเถอะหยุดได้แล้ว " คาวินเข้าไปยืนขวางทางเซย่าแต่เซย่าตอนนี้เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ง้างมือเตรียมฉีกร่างกายของคาวินแต่ทว่า...

" เซย่า...ฉันรักเธอ " คาวินพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่ตนรัก...ในขณะเดียวกันเซย่าก็ถึงกับหยุดชงัก...ภายในจิตใจของเธอเริ่มต่อต้านกันเอง...ใจนึงก็อยากฆ่าคาวินเพื่อเพิ่มพลังให้ตนเอง แต่ อีกใจนึงกับรู้สึกรักและห่วงหา

" อร๊ากกกกก!!! " เซย่าถึงกับกรี๊ดร้องด้วยความทรมาน

" เซย่า!! " เห็นดังนั้นคาวินก็ถีบถลาเข้าไปหาเซย่าทันที

" อย่าเข้ามา!!...ฉันจะฆ่าแก!!!.... " สองคำพูดสองอารมณ์ความรู้สึกเพราะการต่อต้านต่อพลังที่มีจึงทำให้เซย่าทุกทรมานเป็นอย่างมากจนทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น

" เซย่า!! " คาวินถลาเข้าไปรับร่างกายของเซย่าไว้ในอ้อมกอด

" คาวิน...ช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย... " เซย่าพูดพลางหายใจติดขัดร่างกายกระตุกเกร็ง

" เธอจะให้ฉันช่วยอะไรบอกมาสิ่...ฉันพร้อมจะทำเพื่อเธอเสมอ " คาวินพูดพลางโอบกอดร่างของเซย่าเอาไว้แน่น

" ช่วย....ฆ่าฉันที " พูดจบเซย่าก็หยิบมีดพกหยัดใส่ลงไปในมือคาวิน

" ไม้...ไม่มีทางฉัน..ฉันรักเธอฉันจะฆ่าเธอได้ยังไง " คาวินพรั่งพรูคำพูดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

" ถ้านายไม่ฆ่าฉัน...ฉันก็อาจจะเป็นฝ่่ายฆ่านาย...เพราะฉะนั้นได่โปรด..ฆ่าฉันเถอะ!! " เซย่าพูดพลางดันตัวเองออกมาจากอ้อมกอดแสนอบอุ่นนั่น

" ถ้าจะต้องฆ่าเธอ..ฉันยอมให้เธอฆ่าฉันตายดีกว่า " คาวินมองมีดพกที่เซย่าหยัดใส่มือของเค้า

" ฉันคงยอมให้คนที่ฉันรักตายเพราะฉันไม่ได้หรอก... " พูดจบเซย้่าก็ดึงมือคาวินข้างทีถือมีดอยู่แทงเข้ามาตรงแสงสีเขียวที่อยู่ตรงหัวใจ

" อั้ก!! " เสียงกระอักเลือดดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างกายของเซย่าค่อยๆเอนลงมาหาชายหนุ่มที่ได้แต่นั่งนิ่งมือข้างที่ถือมีดก็ยังคงปักคาอยู่กลางอกแบบนั้น

" คะ..คาวิน.. " เซย่าพูดด้วยน้ำเสียงเบาและแหบพ่าในขณะที่คาวินเอาแต่นั่งนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย

" คาวิน...ฉะ..ฉันนน..รักนะ..นาย อั้ก! " เซย่าพูดพลางกระอักเลือดอีกครั้ง

" ขอบคุณสำหรับ...ทุ..ทุกอย่างง..ที่ผะ..ผ่านมา.. อึก!! ไม่ว่าจะกี็ปี..กี..ชาติ..ไม่ว่าจะ. อั๊ก!! ผ่านไปนะ..นานแค่ไหน...ฉันจะระ..รักนายตลอดไป เฮือก!! " พูดจบร่างกายของเซย่าก็ซบลงกับแผลงอกของคาวิน....

" เซย่า...ฉันรักเธอ ฮรึก!!! " คาวินพูดพลางหลั่งน้ำตาออกมามากมายจนแทบจะกลายเป็นสายเลือดพร้อมกับกอดร่างไร้วิญญาณของหญิงผู้เป็นที่รักเอาไว้แน่น

" ฉันรักเธอ " คำพูดสุดท้ายที่คาวินพูดออกมาหลังจากนี้ก็เหลือเพียงแค่เสียงสะอื้นกับหยาดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุด

'ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนฉันขอสัญญาว่าจะรักแค่เธอคนเดียวจวบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตก็ขอรักเพียงแค่เธอคนเดียวไปตลอดกาล'่

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8
โหวต 8 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8.5 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

7.5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...