น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ความจำ

อ่าน 613
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 24 ส.ค. 2557 21:03 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Khingolo
เริ่มเข้าขีดเขียน (16)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 24 ส.ค. 2557 21:15 น.

ความจำ

********

(เรื่องสั้น)

เสียงของสายฝนเทลงมาไม่ขาดสาย เขาจำไม่ได้เเล้วว่ามันเริ่มตกตั้งเเต่ตอนไหน อาจจะชั่วโมงที่เเล้วหรือครึ่งชั่วโมงที่เเล้ว เเต่เขากลับรู้สึกว่ามันตกอยู่นานเป็นเดือนๆ ราวกับว่ามันจะไม่มีวันหยุดตก ความหดหู่ในจิตใจของเขาคอยกัดกินช่วงเวลาที่มีของเขาให้ยาวนานขึ้นเรื่อยๆ

เสียงเปิดประตูร้านดังขึ้น พร้อมกับร่างเปียกโชกของนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งเอามือขยี้ที่ผมอันเปียกเเฉะ เขาเป็นขาประจำที่ร้านนี้มาเเต่ไหนเเต่ไร อุปกรณ์การเรียนของเขามักหายบ่อยๆ เเต่เขาทั้งสองเเทบจะไม่คุยกันอย่างจริงจังเลย

"พี่ครับ พู่กันอยู่เเถวไหน"

"เข้าไปในช่องนั้นเเล้วมันจะอยู่เเถบทางซ้ายมืออะ"

นักเรียนเดินเข้าไปได้สักพัก "ไหนอะครับ ไม่เห็นมีเลย"

เขาลุกออกจากที่นั่งอย่างขี้เกียจ เดินไปตามช่องทางเดินมาตรงจุดที่นักเรียนยืนอยู่ ก้มลงไปความหาพู่กันในกล่อง เเต่ไม่พบ เขา แปลกใจที่มันไม่อยู่ตรงนั้น เมื่อก้มลง จึงเห็นพู่กันไม่กี่เเท่งหล่นอยู่ เขาหยิบมันให้นักเรียน

"โหพี่ ฝุ่นจับหนาเลย"

"จะเอามั๊ยหละ เพราะตอนนี้ของมีเเค่นี้"

"เคเค เอาก็ได้ เท่าไหร่ครับ"

"75บาท"

เด็กนักเรียนออกไปจากร้านเเล้ว ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวในร้านคนเดียยอีกครั้ง ฝนยังคงเทลงมา วันนี้คงต้องปิดร้าน

กินข้าว อาบน้ำ เเต่งตัวเรียบร้อย เอนกายลงบนเตียงนอน รายการโทรทัศน์ที่ฉายไม่ได้ช่วยให้ความหดหู่ของเขาดีขึ้นได้ เขาลุกไปปิดมัน เเล้วกลับลงมานั่งบนเตียง เขานั่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน จากนั้นก็ก้มตัวลงไปหยิลกล่องเหล็กใบหนึ่งขึ้นมา เปิดมันออก ข้างในมีรูปภาพ อยู่สองสามใบ กับแหวนอีกหนึ่งวง ด้านหลังรูปภาพใบหนึ่งมีข้อความเเละตัวเลขเขียนไว้

"กันเเละกัน

23.08.52"

23 สิงหาคม 2552 ภาพนี้ถูกบันทึกไว้เมื่อ4ปีที่แล้ว เป็นรูปคู่รักคู่หนึ่งที่ทะเล ชายในรูปก็คือเขาเองชื่อเล่นของเขาชื่อว่า"กัน" เเละหญิงในรูปก็คือ "หนิง" หรือชื่อจริงของเธอ "กัญจนา" เป็นที่มาของข้อความ "กันเเละกัน" บนรูปถ่าย เป็นวันที่พวกเขาพากันไปเที่ยวทะเล หลังจากคบกันมาได้1ปี และเป็นวันที่กันต้องเสียหนิงไป เธอตกเรือเเละจมน้ำเสียชีวิต การตายของเธอทำให้กันเสียใจอย่างมาก ทำให้ทุกวันเขาต้องจมอยู่ในห้วงเเห่งความทุกข์ และจะเป็นไปอีกตลอดไป เพราะเขานั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องตาย

เขาปิดกล่องลง เก็บมันไว้ที่เดิม มือเอื้อมไปปิดสวิตซ์โคมไฟ ฝนยังคงตกลงมา เอนกายลงบนที่นอน เงยหน้ามองเพดาน เขากำลังจ้องอยู่ที่ความมืด มีเเต่เสียงฝนเเละเสียงหายใจเขาที่ดังอยู่ เสียงฟ้าฝ่าดังขึ้นสนั้น! เกิดเเสงวูบเข้ามาทางหน้าต่างกระจก เขาหันไป ณ วินาทีนั้นเขาเห็นเงาของร่างๆหนึ่งนอนอยู่ข้างตัวเขา! ตาจ้องเขม็ง!! เขาสะดุ้งตัวขึ้นมาจากที่นอน!!! เเต่เงานั้นหายไปเเล้ว เหงื่อเเตกเต็มหลัง หัวใจเต้นถี่ ก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอน เเละหลับไป

ฟ้าสว่าง กันลุกขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัว เขาเดินออกจากห้องอย่างโซเซ วันนี้เขาคงเปิดร้านไม่ไหว

วันทั้งวันเขาได้เเต่นั่งๆนอนๆอยู่ที่บ้าน ทนอยู่กับอาการปวดหัว หลังจากทานยาแก้ปวด เขาก็หลับไป

เขายืนอยู่บนเรือส่วนตัวลำหนึ่งสายฝนโปรยกระหน่ำ คลื่นน้ำทะเลซัดเข้าตัวเรืออย่างรุนเเรง เรือโคลงเคลงไปมา ข้างหน้าเขาเป็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยืนร้องเขาให้ช่วย เเต่เรือก็ถูกซัดด้วยคลื่นอย่างรุนเเรง ร่างหญิงสาวกระเด็นตกเรือลงไป เขาตะโกนเรียกชื่อเธออย่างตกใจ! หลังจากนั้นก็รู้สึกว่ากำลังจมน้ำ เขาขาดอาการหายใจ และสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ฝนกำลังตก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

"พีระพงษ์พูดอยู่ครับ"

"คุณพีระพงษ์!"

"ใช่ครับ คุณคือใคร"

"ผมชลสิทธิ์ "

"คุณโจ!"

"ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ คุณมาเจอผมได้รึปล่าว?"

"คุณอยากจะกับผมเรื่องอะไร?"

"เรื่องคุณหนิง"

กันมาพบโจที่ร้านกาแฟตามนัด อายุของเขาทั้งสองไล่เลี่ยกัน ใจดูเด็กกว่ากันเล็กน้อย

"คุณกันสบายดีมั๊ยครับ? คุณกัน"

"ครับ คุณจะคุยกับผมเรื่องหนิง ทำไม"

"วันนัั้น วันที่คุณหนิงเสีย ผมพาพวกคุณออกทะเล ผมขอโทษที่ยังพาพวกคุณออกไปทั้งๆที่ผมก็รู้ว่ากำลังจะมีพายุเข้ามา ผมขอโทษจริงๆ"

"ไม่เป็นไร มันเป็นความผิดของผมเองทีี่ ไม่เชื่อคำคุณ เเละจะไปให้ได้"

โจล้วงกล่องใบหนึ่งจากกระเป๋าสะพายออกมาวางไว้บนโต๊ะ "เมื่อสองวันที่เเล้วผมกลับมาจากภูเก็ต มาอยู่บ้านที่สุพรรณฯ ผมพบกล่องใบนี้อยู่ในห้องนอน ผมไม่รู้ว่าใครส่งมันมา เเต่มันเป็นของคุณ ของคุณหนิง"

กันเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ในนั้นทำให้เขาขนลุก!

มันเป็นสร้อยคอเเบบล็อกเก็ต ข้างในเป็นรูปของเขาเอง

"เเต่มันไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ เพราะสร้อยนี้มันควรจะจมอยู่ใต้ทะเล เพราะในวันที่หนิงตาย เธอห้อยมันไว้ เเละตอนที่เอาศพเธอขึ้นมาจากน้ำ สร้อยมันก็ไม่อยู่ที่คอหนิงเเล้ว..."

"...คุณคิดว่าเป็นเพราะเธอรึปล่าว?"

"ผมไม่เเน่ใจ ลาก่อน ผมต้องไปแล้ว"

เขาอยู่บนเตียง หยิบสร้อยคอออกมา มองมันสงสัยว่ามันมาได้อย่างไร ก่อนที่จะเกิดไฟดับลง

เสียงเม็ดฝนตกปอยๆ ก่อนจะเทลงมาอย่างหนัก เขาลักไปลงข้างล่างเพื่อยกคัดเอาท์ขึ้น เเต่ไฟไม่กลับมา เขาคงต้องรอให้ไฟกลับมาจึงขึ้นกลับมาบนห้องนอน เขาเปิดประตูเข้ามา พบสร้อยคอของหนิงเเละรูปถ่ายตอนไปเที่ยวทะเลวางอยู่บนที่นอน! เขาเดินไปหยิบมันขึ้นมา เขาจำได้ว่าไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูเลย เสียงเอี๊ยดอ๊าดของหน้าต่างห้องดังขึ้น เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาปิดมันมันสนิท เขาลุกไปปิดมันข้างนอกฝนตกหนัก เขามองลงไปข้างล่างเเสงฟ้าผ่าสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งมองจ้องมาที่เขา! และหายไปในทันที

"หนิง!"...

"พี่ๆเปิดร้านสักที ซื้อลิควิคหน่อย"

"พี่ไม่ค่อยสบายหนะ อยู่ตรงนู้นอะ หาเอา"

นักเรียนหายเข้าไปนาน

"เจอไม๊น้อง"

ไม่มีเสียงตอบมาจากเด็กนักเรียน"น้อง เจอมั๊ย!"

ในร้านถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ กันลุกออกจากเก้าอี้ เดินไปตามทางเดิน มุ่งไปหลังร้าน หลังร้านเจิ่งนองไปด้วยน้ำ เขาเดินย่ำไป เเละต้องชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า! ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ ภายในเเสงสลัว ตัวซีดเเละเปียกแฉะ เขาตกใจจนตัวเเข็ง! พูดไม่ออก ยืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น จ้องร่างที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ขณะที่ร่างนั้นกำลังเริ่มขยับ มันก้าวเข้ามาหาเขา กันยืนตัวเเข็ง มันก้าวเข้ามาเรื่อยๆอย่างช้าๆ ใกล้เข้าๆเรื่อยๆ หัวใจเขาเต้นถี่่เเละเเรงขึ้น! ร่างนั้นเข้ามาประชิดที่ตัวเขา! ความกลัวทำให้ตัวเขาสั่นสะท้าน ปากของหนิงเริ่มขยับ มีน้ำทะลักออกมาจากปากเล็กน้อย เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เเต่เขาได้ยินเพียงเสียงพูดตะกุกตะกัก กันยังคงหลับตาปี๋

"พี่ๆ!!!"

กันสะดุ้งเเล้วหันมา เห็นเด็กนักเรียน ยืนตัวเปียกอยู่ข้างหลัง

"พี่ๆ ผมทำก๊อกน้ำเเตก ผมเรียกพี่ให้มาช่วยตั้งนาน"

กันหันกลับไป ร่างของหนิงหายไปแล้ว "ออกไปก่อน เดี๋ยวตามช่างมาซ่อม"

"สวัสดี คุณโจ ผมอยากจะเจอกับคุณ"

พวกเขาสองคนมาพบกันที่เดิม

"ผมเห็นหนิง"

"ว่าไงนะ!"

"ผมเห็นเธอบ่อยๆตลอดอาทิตย์นี้เลย"

"เขามาหาคุณทำไม?"

"เธอต้องการบางอย่าง"

"ต้องการอะไร!?"

"ชีวิตผม"

"ชีวิต!..."

"...ทำไมคุณคิดแบบนั้น"

"ช่วงนี้ผมมักเจออุบัติเหตุบ่อยๆ ผมเกือบโดนรถชนเเต่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด รอยแผลที่เเขนผมตรงนี้ก็เกิดจากมีดบาดทั้งๆที่ผมระวังอย่างดี เมื่อคือก่อนผมก็เกือบจมน้ำในอ่าง และทุกครั้งที่เกิดเรื่องพวกนี้ผมมักจะเห็นหนิง"

"ช่วงนี้คุณได้พักผ่อนบ้างหรือปล่าว?"

"ผมนอนไม่หลับมาหลายเดือนเเล้ว"

"คุณจะทำยังไงกับเรื่องนี้"

"ผมจะไปในที่ที่มันเริ่มต้น นั่นอาจจะเป็นทางเดียวที่ผมจะได้คุยกับหนิง"

"ได้ลองกลับไปที่บ้านของคุณหนิงบ้างหรือยัง?"

"ยัง งั้นผมจะไปตั้งเเต่ตอนนี้เลย"

"ผมไปด้วย"

รถจอดที่ลาดจอดรถคอนโดมิเนียม กันเเละโจขึ้นลิฟต์ไปจนถึงห้องของหนิง กันมีกุญเเจไขปะตูห้องของนิง เขาจำไม่ได้ว่าเธอให้กุญเเจห้องไว้ตอนไหน เปิดประตูห้องเข้าไป เขาเปิดไฟห้อง ข้างในดูเรียบร้อย เขาสำรวจเเต่ละห้อง เมื่อไปถึงห้องนอนของหนิงเขารู้สึกได้ถึงลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ดึงหน้าต่างเข้ามา ทันใดเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนลุกซู่ ภายในห้องรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที ร่างของหนิงยืนอยู่ข้างหนักเขา ความกลัวเกาะกุมจิตใจ เขากัดฟันเเน่น หันหลังควับมาอย่างรวดเร็ว! เเต่เขากลับพบโจยืนอยู่ในห้องรออยู่เเล้ว

ท่าทางเขาดูตกใจ"คุณต้องมาดูนี่!"

กันเดินตามโจไปทางห้องน้ำ เมื่อมองเข้าไปที่อ่างอาบน้ำ เขาพบกับรูปถ่ายของหนิงเเละรูปถ่ายของเขาเเละหนิงเเปะอยู่บนผนังเเละลอยเกลื่อนอยู่ในอ่างน้ำ รูปทุกรูปของเขามีรอยลิปติกสีเเดงละเลงเต็มตัวไปหมด!!!

"คุณเน่ใจเเล้วใช่ไม๊ว่าจะไปจริงๆ"

"ใช่ ผมอยากจะจบเรื่องนี้ ผมจะให้ในสิ่งที่เธอต้องการ"

"คุณควรพักผ่อนบ้างนะ"

"ไม่หละ ผมจะไปเย็นนี้เลย"

เขาทั้งสองขับรถลงไปใต้ เพื่อไปที่ที่ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้น เหมือนกับเหตุการณ์วันนั้นไม่มีผิดพายุกำลังจะเข้า เเต่กันตั้งใจจะออกเรือให้ได้

"คุณไม่ต้องตามผมมาหรอก ให้ผมจบเรื่องนี้คนเดียว"

"ผมจะไปกับคุณด้วยเพราะผมก็คนที่มีส่วนร่วมที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น เเละผมก็มีอะไรจะบอกคุณด้วย"

"เรื่องอะไร?"

"เมื่อถึงเวลาผมจะบอกคุณเอง"

เรือเเล่นออกไปห่างจากเกาะมาก พวกเขากำลังเเล่นไปทางเส้นทางเดิมเมื่อ4ปีที่เเล้ว ไม่นานหลังจากนั้นฝนฟ้าเริ่มคะนอง ฝนเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง คลื่นซัดกระทบเรืออย่างรุนเเรง กันยืนประคองตัวเเทบไม่ไหว ถึงกับต้องเกาะที่ขอบเรือไว้

"เรือต้องหันเรือกลับเเล้ว!"เสียงโจตะโกนออกมา

กันพยายามฟังเสียงของโจ เเต่เขากลับไม่ได้ยิน ขณะที่กำลังพยายามเดินไปหาคนขับเรือ ร่างของหญิงสาวก็ปรากฏตรงหน้า ร่างของหนิงเธอยืนหันหลังให้เขา

"ผมขอโทษ..."

"ผมขอโทที่ทำให้คุณต้องตาย คุณจะมาพาผมไปอยู่ด้วยใช่มั๊ย คุณต้องการอะไร..."

ร่างนั้นยังคงยืนอยู่อย่างเเน่นิ่ง "...หนิง!!! คุณต้องการอะไร บอกผมมาเซ่!!!"

ทันทีนั้นเกิดคลื่นปะทะเข้ากับตัวเรืออย่างรุนเเรง ซัดตัวกันล้มลงไปนอน

"คุณกัน!!! คุณเป็นอะไรรึปล่าว!!!???"คนขับเรือตะโกนถามเขา

เเต่กันไม่ตอบอะไรเพราะเขากำลังตกตะลึงกับภาพตรงหน้าอยู่ ร่างที่เห็นตรงหน้ากลับไม่ใช่หญิงสาว เเต่เป็นร่างของชายหนุ่ม!! เนื้อตัวเปียกโชก ยืนนิ่งอยู่กลางลำเรือ เขากำลังหันมาใบหน้าที่กันเห็นทำใ้ห้เขายิ่งตกตะลึงขึ้นไปอีก ใบหน้านั้นก็คือใบหน้าของเขาเอง! เเละร่างนั้นก็กระเด็นตกทะเลไป กันรีบตะเกียตตะกายลุกขึ้นไปตรงจุดที่ร่างของเขาตกลงไป เขามองลงไปที่ผืนน้ำ เงาที่สะท้อนตัวเขาออกมากลับไม่ใช่เงาของเขาเอง แต่เป็นเงาของหนิง เธอไม่ใช่คนที่ตาย เเต่เขาต่างหาก!

4ปีที่เเล้ว เขาทั้งสามเเล่นเรือออกจากชายฝั่งเพื่อไปเที่ยวที่เกาะภูเก็ต โจเตือนพวกเขาเเล้วว่าทั้งสอง่ากำลังมีพายุเข้า เเต่กันบอกว่าให้เเ่นเรือเร็วก็อาจจะถึงทัน บวกกับเพิ่มเงินค่าจ้างเข้าไป ทำให้เรือออกจากฝั่ง พวกเขาดื่มเหล้าเหล้ากัน เเละเมามากขณะที่พายุเข้ามา ทั้งสามอยู่ในความกลลาหน หนิงกำลังตกจากเรือ เเต่กันว้าเธอเอาไว้ได้ เขาดึงเธอขึ้นมาได้ เเต่ระลอกคลื่นซัดเข้ามาอีก กันเสียหลักลงไปล้มกลิ้ง ขณะที่มือเขากระชากสร้อยออกจากคอหนิง เเละตกจมหายไปในทะเล หนิงกระโตนเรียกชื่อกันอยู่นานเนิ่นนาน เเต่เธอกลับเห็นเพียงเงาของเธอที่กำลังตะโกนเรียกชื่อคนรักอยู่บนพื้นน้ำ

เธอทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตานองหน้า

"กันต่างหากที่ตายเเล้ว ฉันน่าจะเข้าใจ"

"นี่คือสิ่งที่เขาพยายามจะบอกคุณ หลังจากเหตุการณ์นั้น คุณก็เกิดอาการจิตหลอน เอาเเต่ขอโทษตัวเองที่ทำให้หนิงต้องตาย เเละเรียกตัวเองว่ากัน"

หนิงหยิบสร้อยคอทั้งสองเส้นออกมา ข้างในเป็นรูปเขาเเละเธอ

"สร้อยคอเส้นนั้นที่ผมได้รับถูกส่งมาจากที่อยู่ของคุณ วันที่ผมโทรไปหาคุณ ไม่มีคนรับสาย ผมจึงคิดว่าคุณเกิดอาการช็อค คิดว่าคุณเป็นคุณกันอีก จนผมโทรไปที่เบอร์คุณกันผมก็ได้ยินเสียงคุณพูด..."

"...เเต่บางครั้งคุณก็ยังจำตัวเองได้ นี่คือเหตุผลที่ห้องของคุณยังสะอาดเเละดูเหมือนถูกใช้งานตลอดเขาต้องการให้คุณหลุดพ้นจากห้วงความเศร้านี้ เขาจึงมาหาคุณ..."

"ฉันเข้าใจทุกอย่างเล้ว ขอบคุณคุณมากที่คอยช่วยฉัน"

"ไม่เป็นไร เรากลับกันเถอะ"

"ค่ะ"

หนิงลุกขึ้นยืน การไม่ได้พักผ่อนเป็นเวลานานทำให้เธอหมดเเรง คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้าหาเรา เธอกระเด็นตกลงไป

ท่ามกลางเสียงของคลื่นลมที่โหมกระหน่ำ เหลือเพียงเเต่ชายคนหนึ่งบนเรือลำหนึ่ง

ทุกอย่างจบลงเเล้ว

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...